จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
บรรยากาศหลังจากเที่ยวจบลง ลีต้องทำหน้าที่ขับรถกลับทั้งที่ณดาพูดเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะขับรถเองให้เขาได้พักผ่อน กลับกลายเป็นยัยตัวแสบหลับสนิทตั้งแต่ต้นทาง
ณดาพาเขาเที่ยวล่องไปจนหนำใจ ไปทุกที่ตามจีพีเอสเครื่องนำทาง ผ่านสวนสัตว์เธอก็แวะ ผ่านร้านอาหารเธอก็แวะ ทุกที่ที่ไปใช้เวลากับมันไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง เธอยิ้มสนุกใช้เวลาความสุขอย่างเต็มที่ เผยความสดใสมาเต็มช่างแตกต่างจากบุคลิกที่เคยเห็นแต่ก่อน ภาพลักษณ์คุณหนูเอาแต่ใจแทบจะตัดทิ้งออกจากหัว
สิ่งที่วนอยู่ในความคิดคือทำไมเธอถึงไม่มากับคู่หมั้นของเธอ มันน่าจะมีความสุขมากกว่ามาเที่ยวกับคนที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน
ลีจอดรถข้างทางเป็นการพักรถหลังจากที่ขับมาเกือบสองร้อยกิโล นิ้วกดปุ่มปิดหลังคารถกันหยาดน้ำค้างในตอนเย็น เขาหันไปมองเธอ เธอหลับสนิท ดวงหน้าเหนื่อยจากการเที่ยวหลับคอพับไปทางหน้าต่าง
ใบหน้าสวยไร้การแต่งแต้มที่รสจัดเหมือนอย่างเคย ตอนนี้มีเพียงแค่การทาปากสีแดงอย่างเบาบางจนดูละมุนกลมกลืนไปกับสีปาก ในคืนวันนั้นวันแรกเธอดูเร่าร้อนกว่านี้นะ
ลีหวนคิดถึงมันอีกครั้งในขณะที่จ้องหน้าสวยหลังจากเธอดึงรั้งสะกิดต่อมความเป็นชาย เขากลับได้กลิ่นหอมหวนออกมาจากตัวเธอทั้งที่ดื่มแอลกอฮอล์ไปมากโข กลิ่นหอมหวานเย้ายวนดูอบอุ่นราวกับดอกกระดังงาที่เคยได้ดอมดม ทำให้เคลิบเคลิ้มไปกับการท้าทายของเธอในคืนนั้น หากถามว่าอยากลองอีกครั้งไหม? อยากสิ แต่ติดที่เธอมีพันธะที่ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยว
ไม่นานนักใบหน้าคนหลับเริ่มยับยู่ยี่ เปลือกตาเปิดมองไปรอบๆ แสงไฟตามตึกรามบ้านช่องเต็มไปหมด ไฟข้างทาง ร้านอาหาร เรียงรายอยู่เต็ม ใกล้ๆ มีห้างสรรพสินค้า
"ถึงไหนแล้วคะ? " ณดาขยี้ตาปานเด็กน้อยเพิ่งตื่นจากที่นอน
"รังสิต ไปหาอะไรกินกันก่อนไหม? " ลีบอกหลังขับรถมานาน
ณดากะพริบตาปริบไล่ความง่วง ก็ดีเหมือนกันนั่งรถมานานก็รู้สึกหิว
ลีลงจากรถหาร้านอาหารที่เหมาะกับเธอ ดูยังไงของราแพงคงจะถูกปากเธอที่สุด หลังจากปิดประตูรถดูเหมือนจะนึกขึ้นได้ ทำไมต้องใส่ใจเธอด้วยล่ะ เธอจะกินอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเขานี่นา หรือว่าจะเริ่มสนิทกันแล้วเพิ่งไม่กี่วันเนี่ยนะ
เดี๋ยวสิ เราต้องคิดถึงตอนที่เธอเอารถเขาไปทิ้งสิ ลีบ่นในใจอยู่อย่างนั้น อย่าไปหลงกลแม่นี่เชียวนะ
"กินอะไรดีคะ? " ณดาถามพลางปิดประตูรถฝั่งตน
"แล้วคุณอยากกินอะไร? " ฝ่ายชายถามกลับ หากนั่งคำนวณดูให้คนเอาแต่ใจเลือกดีกว่าจะได้ไม่ต้องมานั่งรำคาญใจทีหลัง
"กินอะไรก็ได้ค่ะ ไม่ต้องมีราคาหรอก" เธอหาว
คำพูดผิดแผกแตกต่างจากที่เคยเจอทำเอาลียืนนิ่งเป็นไปได้ยังไงหรือเธอจะเป็นคนธรรมดากว่าที่เห็น
ผ่านไปเพียงชั่วครู่ ทั้งสองหาอาหารประทังกระเพาะคลายความหิวและความเหนื่อย ณดากินเก่งถึงขนาดสั่งข้าวผัดเพิ่มถึงสองจาน สงสัยจะนั่งรถจนเหนื่อย หรือบ่นจนเหนื่อยก็ไม่รู้เพราะเธอจ้อไม่หยุด
"ไว้วันหลังเราไปเที่ยวกันอีกนะคะทนายลี" ณดาเอ่ยขึ้นขณะที่เดินอยู่ริมทาง
น้ำเสียงฟังดูขัดหู เธอว่าอะไรนะ!
"ยังจะไปอีกเหรอ"
"เอ้า! นี่คุณทนาย ฉันซื้อรถใหม่ให้เลยนะ แถมนั่งสบายกว่ารถกระป๋องเก่าๆ ของคุณอีก คุณก็ต้องตอบแทนฉันสิ"
"..." ทนายลีนิ่งเงียบรู้สึกว่าตอนนี้เธอจะเข้าข้างตัวเองเต็มๆ ไม่ได้คิดเลยว่าเขาอยากได้หรือเปล่า อยู่อยู่ก็ทวงบุญคุณเสียอย่างนั้น
"คุณได้รถดีขนาดนี้ จริงๆ คุณต้องขอบคุณฉันด้วยที่ทำให้ไม่ต้องขายหน้าผู้หญิงน่ะ"
ลีขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจคำว่าขายหน้าผู้หญิงของเธอ
"คุณหมายถึงอะไ.."
ก่อนที่ลีจะตั้งคำถาม ณดาถึงกลับหยุดชะงัก ทางเท้าด้านหน้าเห็นผู้ชายที่รู้จักดี ดวงตาเปิดโล่งจนตาขาวขยายออก เธอเม้มปากขบมันหาทางหลบชายคู่หมั้น
พัฒเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน กำลังจะเดินมาทางเธอ ไม่รู้เขามาทำอะไรแถวนี้หรือว่ามีนัดมาทำอะไรหลังจากที่ณดาปฏิเสธไปเที่ยวกับเขา เธออุตส่าห์บอกแม่บ้านว่าจะไปเที่ยวแล้วลากกระเป๋าออกมาทำทีว่าจะไปค้างที่อื่น แต่ตอนนี้ดันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
ตอนนี้ดีหน่อยที่มีผู้คนรายล้อมจนพัฒไม่ทันสังเกตเห็นทั้งคู่ ใจของสาวเต้นโครมครามไม่หยุดมองหาที่หลบภัยโดยด่วน
ดูท่าสวรรค์จะเข้าข้าง ณดารีบคว้ามือลีดึงเข้าไปยังซอกตึกที่ยืนขวางได้เพียงสองคน
แรงฉุดดึงทำให้ขายาวของลีก้าวตามไปอย่างว่าง่าย
ในพื้นที่แคบอับชื้นด้านข้างเป็นผนังปูน ด้านหลังเป็นทางตันมีเพียงแอ่งน้ำเป็นหย่อมจากรางน้ำฝน
ณดาลากฝ่ายชายมาหลบในซอกหลืบ เธอใช้ตัวเขาบังจนมิด ดีที่เขาสูงหากมีคนมองลอดเข้ามาก็จะเห็นเพียงแผ่นหลังที่กว้างใหญ่ของทนาย
ลียังมึนงงกับสถานการณ์ไม่เข้าใจพาเขาเข้ามาทำไม
"คุณพาผมเข้าทำอะไรเนี่ย"
"คู่หมั้นฉันมา ก็เลยต้องหลบไง"
"หา.." ลีอุทาน "แล้วคุณพาผมเข้ามาในนี้ ถ้าเขามาเห็นเข้าก็เข้าใจผิดกันพอดีสิคุณ"
ณดากลิ้งตาไปมาไม่อยากต่อปากต่อคำ ตอนนี้มีเพียงแค่ความหวาดระแวงเต็มไปหมด อุตส่าห์บอกปัดนัดพี่พัฒเพื่อมาเที่ยวกับคนตรงหน้า จะให้มีเรื่องมาเป็นประเด็นตอนนี้ไม่ได้ หากเกิดความผิดพลาดแม้แต่นิดพี่พัฒก็จะยิ่งรวบรัดให้ปู่หรือพ่อปรามอยู่ในโอวาท คำพูดของพี่พัฒมันดูน่าเชื่อถือกว่าของตัวเธอเองเสียอีก
หญิงสาวมองลอดผ่านช่องแขนของทนายตัวเก่ง สอดส่องประหนึ่งเหมือนนักสืบผู้เป็นงาน
ดูท่าเธอจะกังวลอย่างหนัก มือสาวกำเสื้อยืดตรงอกลียับเป็นก้อนกลมในกำปั้น
ตาดำสนิทลดต่ำลงไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องหลบคู่หมั้นราวโจรขโมย
อาการตื่นตระหนกจนสะดุ้งหลังเห็นปลายเท้าหนังดำขลับที่คุ้นเคย ใบหน้าไฮโซและดวงตาเลิกขึ้นมองคนสูงกว่าที่อยู่ตรงหน้าช่วยบังเธอ
ณดาระแวงคนด้านนอกซอกหลืบจะมาเห็นการกระทำในสิ่งที่ไม่ควร คือการมาเที่ยวกับทนายลีสองคน
"หือ" ลีอุทาน
มือคู่หนึ่งถูกยกขึ้นมาจับใบหน้าอันหล่อเหลาพลางดึงกดเข้ามาใกล้ ดวงหน้าจับต้องไปที่ริมฝีปากชายและมองมัน
สาวเบิกตาขึ้นเล็กน้อยมองรูปหน้าที่กำลังมึนงง
ลีโน้มตัวต่ำลง พร้อมแขนหนึ่งข้างค้ำยันไปที่กำแพงจนดูเหมือนรูปตัว L ถึงกระนั้นด้านนอกก็ยังเห็นเพียงแค่แผ่นหลังของเขาอยู่ดี
นัยน์ตาสั่นเทาเล็กน้อยมองหญิงเตี้ยกว่าเม้มปากสนิท มือที่อยู่ตรงแก้มเขากลับสั่นระริก
"ทนายลี..ฉันต้องพึ่งคุณแล้วล่ะ"
"เอ๊ะ! "
สิ้นเสียงอุทาน ปากหวานดึงเข้าไปบรรจบทันที แขนสาวกอดคอแข็งแน่นกันเขาผละเธอออก
"อื้อ! อื้อ! "
ปากลีถูกบดขยี้จนบี้ด้วยความรุนแรง เธอไม่ผ่อนปรนให้มันนุ่ม คล้ายกับจูบครั้งแรกที่โหยหามานาน แต่เธอทำมันไม่เป็น
"อุน อะ อา (คุณณดา) "
ลีถูกกอดคอแน่น เขาเริ่มหายใจไม่ออก เขาอยากหยุดแต่สาวดันกดหลังคอตรึงไว้กับที่
หญิงสาวหรี่ตามมองด้านหลังลีทุกขณะ จับจ้องสถานการณ์ด้านนอกจากช่องว่างที่อยู่ใกล้คอชาย
ความรู้สึกผิดแผกและลางสังหรณ์ของพัฒทำให้ต้องหันไปดู ซอกตึกที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน
สิ่งที่เห็นมีเพียงเงาตะคุ่มและแสงไฟอันริบหรี่ พวกเขากำลังนัวเนียกันอย่างออกรถชาติ พัฒหรี่ตามองพวกหน้าด้านคนมักง่ายไม่รู้จักหาโรงแรมไว้ปลดปล่อย พวกอุบาทว์ไม่รู้จักควบคุมสถานการณ์ว่ามันคือที่สาธารณะ เขาหันหน้ากลับมุ่งสู่ทางตรง วันนี้คงต้องล้างตาเพราะความจัญไร
ผ่านไปชั่วครู่ เหมือนสาวจะหลุดพ้นเธอผละหน้าหวานออกจากลีทันที
"ไปแล้วแฮะ" ณดาพูด
ลีเม้มปากนิดหน่อยใช้นิ้วเกลี่ยไล่คราบน้ำลายที่เปรอะเปื้อน สถานการณ์คราวนี้เกือบจะโดนหางเลขไปด้วย ถ้าถูกจับได้คงจบไม่สวย อาจจะถูกถอดจากตำแหน่งทนายตระกูลจากผู้เป็นพ่อ
เนตรสาวหันกลับมามองลีอีกครั้ง หลังสำรวจความแน่ชัดเรื่องพี่พัฒ เขาไม่อยู่แล้ว
"โชคดี ที่ทนายลีอยู่ด้วยนะเนี่ย"
"..." ลียืนนิ่งฉายแววตาที่ยังสับสน ทำยังกับเขาเป็นตัวช่วยยามฉุกเฉิน "คุณทำอะไรของคุณ ถ้าคู่หมั้นคุณเห็นจะทำยังไง"
"ไม่เห็นหรอก ฉันว่าตัวทนายลีสูงอยู่นะน่าจะบังฉันมิด" ณดามองไล่ระดับตั้งแต่ล่างขึ้นบนดูคนสูง 188
"ถ้าคิดแบบนั้นก็ไม่ควรจูบแต่แรกครับ"
ดวงตาหรี่ลงเป็นเส้นขีดเดียว เออ ก็จริงแฮะ ลืมไป ก็คนมันคิดไม่ทันนี่
ณดาพูดต่อ "ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้ก็คงต้องเป็นความลับของเราสองคน เรามีความลับเพิ่มอีกเรื่องแล้วนะคะ ถ้าทนายลีพูดเรื่องฉันเมื่อไหร่ อาชีพทนายของคุณอาจจะดับได้นะ ปู่ฉันเล่นงานคุณแน่หรือถ้าไม่โดนเล่นงานทนายลีก็อาจจะถูกถอดถอนออกจากตำแหน่งทนายประจำตระกูลฉัน"
ตาชายหลุบต่ำลง "คุณกล้าขู่ทนายอย่างผม ทั้งที่ไม่มีหลักฐานเนี่ยนะ คิดว่าผมกลัวหรือไง"
ณดายิ้มเยาะเหมือนเย้ยหยัน "ไม่ได้ขู่ แค่จะบอกว่าตอนนี้เสมอกันแล้วนะคะ"
"หา.."
"ต่อไปนี้ฉันเรียกคุณเมื่อไหร่ ทนายลีก็ต้องมาหาฉัน" ใบหน้าเหนือกว่าโปรยยิ้มพลางยกมือถือขนาดหกจุดเจ็ดนิ้วขึ้นมาตะปบคางเบาๆ เหมือนจะบอกเป็นนัยๆ หลักฐานน่ะเหรอ มันอยู่ในนี้ค่ะ คุณทนาย
