จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"คือ..เอ่อ.." ณดาชักมือกลับหันไปเผชิญคนข้างๆ ที่มาจากไหนไม่รู้จากด้านหลัง อุตส่าห์ตรวจมันดีแล้วนะว่าเขาไม่อยู่ ทำไมถึงได้เดินกลับมาเร็วนัก
"ที่คุณทำตัวสนิทกับผม เพราะอยากรู้เรื่องนี้ใช่ไหม? " ลีหยิบซองเอาสารขึ้นโชว์ให้ดูต่อหน้าแล้วเขย่ามันนิดหน่อยด้วยอารมณ์เดือด ใบหน้าบ่งบอกได้ทันทีว่าไม่พอใจในสิ่งที่เธอทำ เขามองเธอราวกับเธอเป็นคนเลว
"ฉัน..."
"ที่แท้คุณก็แค่เป็นพวกหวังมรดก แค่กลัวว่าจะไม่ได้อะไรจากพ่อแม่"
คำพูดดูแคลนทำให้ณดาโพล่งขึ้น "ไม่ใช่นะ! "
"ไม่ใช่! แล้วมันคืออะไร? ผมเห็นคุณกำลังจะเปิดมันใช่ไหม? " น้ำเสียงตวาดกลับ
"ผมบอกคุณแล้ว ว่ามันเป็นจรรยาบรรณในอาชีพ เรื่องแค่นี้คนมีการศึกษาอย่างคุณน่าจะเข้าใจ"
ดวงตาสั่นระริกเธอตัดสินใจผิดพลาด หากรออีกหน่อยเขาอาจจะยอมบอกเองก็ได้ เพียงเพราะความอยากรู้ยากเห็นทำให้ผิดใจกัน
"ฉันรู้ว่ามันเป็นจรรยาบรรณ แต่ว่า..ฉันต้องรู้จริงๆ ว่าท่านให้อะไรฉันบ้าง"
ลีพยักหน้าเข้าใจทิ้งแขนลงพร้อมซองเอกสารไว้ข้างตัว เขาเริ่มจะไว้ใจเธอแล้วแต่เธอกลับทำให้ผิดหวัง
"แต่ แต่ ฉันมีเหตุผลนะ" ณดาพูดต่อ
ลีป้ายตามามองราวกับไม่เชื่อเหตุผลที่เธอจะกล่าวอ้าง เขาดูเหมือนจะไม่อยากฟังอะไรจากคนที่คิดไม่ซื่อกับตัวเอง
"เหตุผลอะไร? ทำเป็นตีสนิท ล้วงหาข้อมูลอย่างนั้นเหรอ? คุณทำแบบนี้ผมเอาคุณเข้าคุกได้เลยนะ คุณณดา"
น้ำลายถูกกลืนลงคออย่างยากลำบาก ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เมื่อคนตรงหน้านั้นโกรธจนเหมือนอยากจะฆ่าให้ตาย
ลีหายใจเข้าเอาความขุ่นเคืองลงท้องก่อนจะต่อว่าคนตรงหน้าอีกครั้ง
"คุณออกไปจากบ้านผมได้แล้ว"
เขาไล่เธอแล้วเดินผ่านร่างเธอในทันที
ณดาขบปากแน่นคำพูดเหล่านั้นเข้ามาราวกับยาพิษที่แทรกซึมเข้ามาในร่างกาย เธอเริ่มหายใจไม่ออก น้ำใสเอ่อขึ้นตารวมกันเป็นก้อนก่อนจะไหลรวมกันหยดตรงกึ่งกลาง ก่อนจะหันกลับไปหาเขา คนที่กำลังเดินหนี
"คนที่วางยาฉัน อาจจะเป็นพี่พัฒก็ได้"
ลีหยุดชะงักหลังจากได้ยินชื่อของคู่หมั้น ดวงตากลิ้งไปมาเหมือนได้ยินอะไรไม่แน่ชัด
ปากปีกนกสั่น ก่อนหยดน้ำที่กองอยู่ในตาจะไหลดิ่งลง เธอเม้มปากนิดหน่อย สูดลมหายใจเข้าจมูกได้เพียงนิดเอาความขมขื่นกลับเข้าไป
"พี่พัฒเขามีคนอื่น พ่อบอกฉันว่าปู่อาจจะไม่ให้อะไรเลยถ้าฉันไม่แต่งงานกับเขา พ่อบอกให้ฉันทำใจเรื่องเจ้าชู้มันเป็นเรื่องปกติของผู้ชาย แล้วบริษัทที่ฉันทำอยู่นี้ ฉันก็เป็นคนอยู่ช่วยทำงานจนมันเติบโตขึ้นมีชื่อเสียง ถ้าท่านไม่ให้อะไรฉันมันก็เท่ากับสูญเปล่า"
"แต่ถ้าฉันรู้ทุกอย่างในความคิดของปู่ ฉันจะได้ตัดใจทิ้งมันไปตอนนี้ ดีกว่าที่มารับรู้ตอนที่ท่านยกพินัยกรรมให้ หรือไม่ก็หาทางที่จะทำอะไรก็ได้ที่มันไม่ต้องเสียสิ่งที่ฉันรักไป"
ณดาก้มหน้าลงร้องไห้ออกมาราวกับบาดแผลทุกอย่างถูกกรีดอีกครั้ง ให้มันซ้ำจนเป็นจ้ำเขียว มือพยายามปาดน้ำตาให้แห้งเร็วๆ มันยั้งไม่อยู่ และยังคงหลั่งไหลออกมาเรื่อยๆ
เรื่องนี้เธอไม่กล้าบอกใคร ไม่อยากให้ใครมาดูถูกตัวเธอ ผู้ทะนงในตัวเอง ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอถูกคนรักหักหลัง ไม่อยากเสียคุณค่าในตัวเอง
ลีหันกลับไปมองเธอ การบีบน้ำตานั่นออกมาด้วยความสัตย์จริง จมูกแดงก่ำ ตาแดงเถือก มือถูไถใบหน้าจนหมดความสวยราวกับเด็กวัยประถม
ร้องไห้ยังกับเด็กเลยแฮะ
ไม่เคยเห็นเธอในมุมนี้มาก่อน ผู้หญิงชอบวางอำนาจนิสัยกล้าได้กล้าเสียแต่ภายในกลับอ่อนแอจนคิดว่าคนละคน
ลีถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ผมจะเชื่อที่คุณพูด หยุดร้องได้แล้ว"
ณดาเลิกตามอง ความหวังเล็กๆ จากคนที่คิดว่าจะเป็นเพื่อนสนิทกันได้ ตอนนี้เธอยิ้มออกแล้ว
บนโซฟาตัวเดิม ประเด็นเล็กๆ
ฟึ่ด! เสียงสั่งน้ำมูกใส่กระดาษทิชชูดังสนั่น ไม่สนใจแล้วมารยาทกับการวางตัว
"นี่เขานอกใจคุณเหรอ? " ลีถาม
ณดามองไปที่เขา ยังจะย้ำถามอีก รู้ไหมว่ามันจี้จุด
"ค่ะ พี่พัฒมีผู้หญิงอื่น แถมยังจูบกันบนรถ ฉันเห็นเต็มสองตา" เธอชี้ไปที่ลูกตาทั้งที่ยังสะอื้น
ลีนั่งคิดย้อนกลับไปหรือว่าตอนนั้นครั้งแรกที่เจอเธอ "เดี๋ยวก่อนนะ ใช่วันนั้นหรือเปล่า วันที่คุณเมาแอ๋น่ะ"
"ก็ใช่น่ะสิ พอฉันคิดถึงพี่พัฒมันโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ไม่คิดเลยว่าพี่เขาจะเป็นคนแบบนั้นนี่ค่ะ แสดงว่าตลอดมาเขาสร้างภาพมาตลอด ทำตัวเหมือนเป็นพวกด้อยประสบการณ์ความรัก" ณดาพ่นมันออกด้วยความอัดอั้นมันยั้งใจไม่อยู่จนระบายมันออกมาหมดกับทนายที่ปรึกษา
"ฉันไม่อยากแต่งงานกับคนแบบนั้น ฉันเลยหนีไปนอนกับคุณ ฉันเอาครั้งแรกของไปให้คนอื่นดีกว่า"
"ห้ะ! "
นัยน์ตาเบิกกว้างแทบปลิ้นออกมา เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ ครั้งแรกเหรอ? เหมือนลีจะได้ยินไม่ชัด
"ดะ เดี๋ยว คุณหมายความว่าไงนะ! เมื่อกี้คุณว่าครั้งแรกเหรอ?"
ดูเหมือนเธอจะนึกขึ้นได้ว่าเผลอพูดอะไรออกไป เธอยกมือขึ้นปิดปากแล้วเคลื่อนลูกตาไปทางทนายลี
พอเห็นใบหน้าตกใจเข้าหน่อย ตาสาวกลิ้งไปมาไม่กล้ามองหน้าทนายความ มันรู้สึกละอายที่เธอเลือกไปนอนกับคนแปลกหน้า
ลีถอนหายใจอยู่เนืองๆ ทำไมเธอทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนี้ ดีนะที่เป็นเขาหากเป็นคนอื่นบางทีเธออาจจะถูกอัดคลิปประจาน
"คุณคิดได้ยังไงไปนอนกับคนแปลกหน้า" ลีเริ่มต่อว่าด้วยความไม่สบอารมณ์ ไปนอนกับคนอื่นทั้งที่ไม่เคยแบบนี้มันก็กล้าเกินไปหน่อยไหม
ณดาชำเลืองมอง ช่างกล้าต่อว่าเธอนะ
"แล้วทนายลีตอบตกลงทำไมล่ะ"
เสียงเรียบเล่นเอาหน้าแหกจนรู้สึกกระอักกระอ่วน "เอ่อ..ก็ตอนนั้น ผม ผมเมาด้วยแหละ"
ตามความจริงในตอนนั้นเขาเองก็รู้สึกสนใจในตัวเธอ กลิ่นน้ำหอมดอกกระดังงาที่ลอยเข้ามาปะทะจมูก ความสวยและใบหน้ารูปไข่เย้ายวนขนาดเวลาเมายังดูงดงาม ดวงตาที่เธอมองมานั้นมันแสดงออกอย่างชัดแจ้งว่าต้องการไปกับเขา จนกระทั่งโดนคำพูดที่ท้าทายความเป็นชาย
มันไหลตามจนกู่ไม่กลับ แค่ก้าวขาเข้าห้องของโรงแรม เขาไม่สนอะไรอีก มีเพียงหญิงตรงหน้าที่พามาทำเรื่องสิบแปดบวก ความหอม ความสวย ความรู้สึกด้านล่างเรียกร้องจนยากจะคุมมัน เขาใส่มันหมดทุกหยดจนเกือบหมดแรง ในตอนนั้นหญิงได้แต่ทิ้งดวงหน้าที่แดงก่ำ ร้องเจ็บเป็นบางคราวให้ได้ยินเป็นพักๆ เขาคิดว่าอาจจะทำรุนแรงเกินไปจนทำได้แค่ผ่อนเบาลง ถ้าเขารู้ว่านั่นครั้งแรกเขาจะไม่กระทำรุนแรงแบบนี้
"แล้วคุณ..อยากให้ผมรับผิดชอบเหรอ? " ลีเปิดใจลองถาม ตอนนั้นเขาคิดเพียงว่าแค่สนุกเท่านั้นเอง
ณดามองหน้าเขา สีหน้าถามมาอยากจริงจัง
"ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้อยากให้ทนายลีมารับผิดชอบสักหน่อย แค่ปิดเป็นความลับก็พอแล้ว"
ลีทวนความคิดอีกครั้งในเรื่องของคู่หมั้นของเธอ ไม่แปลกที่เธอไม่อยากแต่งงาน อยากทิ้งความสาวให้คนอื่น เขาเป็นผู้โชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่เข้าไปยุ่งกับเธอ
"คุณบอกว่า คนที่วางยาคุณอาจจะเป็นคู่หมั้นคุณใช่ไหม? "
สายตาจับจ้องไปที่ลีอีกครั้งด้วยความเงียบที่ไม่มีความมั่นใจ
"ทำไมไม่ตอบ" ลีถาม
"ฉัน ไม่มั่นใจ ตอนนั้นกินไปแค่คำเดียวเอง แค่คำเดียวยามันจะออกฤทธิ์หรือคะ เป็นไปไม่ได้หรอก"
ลีพูดโน้มตัวลงจ้องตาเธอ เขาใช้ข้อศอกวางตรงเข่านิ้วทั้งห้าผสานมือเข้าหากัน
"คุณจะฟ้องเขาก็ได้นะ ขอแค่มีหลักฐาน"
"เอ๊ะ! "
"ตามกฎหมายแล้ว การวางยาเสียสาว ตาม พ.ร.บ.วัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท ผู้ที่ฝ่าฝืนและนำมาครอบครอง ต้องรับโทษจำคุกตั้งแต่ 1-5 ปี หรือปรับไม่เกิน 20,000-100,000 หรือไม่ก็ทั้งจำทั้งปรับ"
"แต่สำหรับคุณแล้ว ผมสามารถเอาข้อกฎหมายอื่นเข้ามาช่วยได้"
คำกล่าวที่ทำให้ณดาสับสน ข้อกฎหมายที่ทนายลีเกริ่นมาไม่รู้เรื่องสักนิด เธอลองคิดใคร่ครวญดูอีกครั้ง เธอเองก็อยากรู้เหตุจากการกระทำครั้งนี้มากกว่า คนที่เคยทำดีกับเธอมาตลอดแต่ทำไมถึงกลายเป็นคนละคนได้ แสดงว่าพัฒเองต้องมีอะไรคับข้องใจจนต้องใช้วิธีนี้
"ถ้าทนายลีอยากช่วยฉันจริง ตอนนี้ฉันอยากให้ทนายลีช่วยฉันอีกเรื่องอื่นมากกว่า"
ลียืดตัวขึ้นตั้งตรง
"เรื่องอะไรครับ?"
"คุณปู่ค่ะ"
"คุณฮันน่ะเหรอ มีเรื่องอะไรที่ให้ช่วยก็พูดมาได้เลยครับ "
"เอาไว้ก่อนแล้วกันค่ะ เดี๋ยวฉันจะบอกทนายลีเองเมื่อถึงเวลา" เธอยิ้ม
