จากทนายสู่คนใกล้ชิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เริ่มต้นจากความผิดพลาด นำพาเขาไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอำนาจ เงินทอง และความลับ เมื่อคุณหนูไฮโซต้องการถอนหมั้น และเขาคือความหวังเดียวของเธอ ท่ามกลางการจับจ้องของครอบครัวที่พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง
รัก,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ดราม่า,ตลก,ประธานบริษัท,รักข้างเดียว,รัก,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลังจากลีคุยธุระกับมีราเสร็จ เขาเดินไปยังลานจอดรถด้วยความเหนื่อยหน่าย ทำไมถึงได้บังเอิญขนาดนี้นะหรือว่าเขาจะหนีณดาไม่พ้น ขนาดไม่ได้ติดต่อบอกสถานที่เธอยังรู้ว่าเขาอยู่ไหน พระเจ้า! เมื่อไหร่สาวไฮโซคนนี้จะอยู่อย่างนิ่งเงียบอย่างที่ควรจะเป็น ตั้งแต่เจอเธอชีวิตปั่นป่วนไปหมดเจอเรื่องแทบไม่เว้นวันและตอนนี้เขาก็ยังต้องเดินไปหาณดาที่รออยู่ตรงที่นัดหมาย
ในลานจอดรถลีไล่สายตาไปรอบตัว มันแปลก เขาไม่เห็นแม้แต่เงาของแม่สาวเอาแต่ใจ หรือว่าเธองอนจนกลับไปแล้ว สีหน้าของเธอดูไม่พอใจหลังจากที่เขาบอกให้เธอออกไปต่อหน้าผู้หญิงอีกคนที่มีปากเสียงกับเธอ บางทีเธออาจจะรู้สึกเสียหน้าก็เป็นได้
ลีอ้าปากหายใจทิ้งเอื้อมหนึ่ง เอาใจไม่ถูกเลยแฮะ เขาส่ายหน้าแล้วกำลังจะเปิดประตูรถ ทันใดนั้น
"อุ๊บ! "
มือใหญ่เข้ามาปิดปากแน่นเสียจนรู้สึกถึงแรงกดทับบนใบหน้า แทบจะหายใจไม่ออกเพราะเป็นมือใหญ่ของผู้ชายร่างกำยำ
ได้ยินเสียงรถมาเทียบจอดด้านหลัง ลีพยายามหยุดมองแต่แล้วมันก็ไม่ทัน
โครม!
ปัง!
"อุ๊บ!! "
ลีถูกผลักเข้าไปในรถตู้หรูสีดำคันใหญ่ มีด้านในกว้างขวาง รถวีไอพีหกที่นั่ง หลังและตัวถูกดันเข้าไปก่อนที่ประตูจะเลื่อนปิด หลังลีกระแทกเข้ากับที่วางแก้วตรงช่องกลางก่อนที่เขาจะไถลตกลงไปตรงพื้นรถ ลีต้องรีบหดขาลงเพราะเกือบโดนประตูหนีบ
เขาโดนลักพาตัวกะทันหันจนภาพทุกอย่างหลุดโฟกัสไปจากตา เขาลืมตาหลังตั้งสติเพียงไม่กี่วินาที ลีหันขวับสำรวจภายในทันที นี่มันไม่ใช่เหตุการณ์ปกติ
ใบหน้าแรกที่เห็นทำเอาตกตะลึงทำเอาลมหายใจหนักอึ้งไปถนัด
"คุณณดา! "
หญิงสาวจ้องหน้าชายพลางใช้มือค้ำคางสองข้างมองคนที่นอนอยู่ใกล้รองเท้า เธอยิ้มหวานใส่จนเห็นฟันสวย
"ทำอะไรของคุณเนี่ย" ลีรีบต่อว่าทันที
"ก็กันทนายลีอ้างว่าติดงานอีกน่ะสิ"
ลีกลั้นลมหายใจตั้งสตินับหนึ่งและสอง หนึ่งแล้วก็สอง ปรามอารมณ์ให้สงบหลังเห็นยิ้มสาว เขาพยุงตัวขึ้นไปนั่งตรงเบาะรถจัดท่าทางให้เหมือนคนนั่งรถปกติ
คิ้วน้ำตาลหกมิติเลิกขึ้นหลังเห็นลีมีสีหน้าหวาดกลัว
"ดูคุณจะกลัวนะทนายลี"
"..." คำพูดเย้าหยอกทำเอาปิดปากเงียบ ก่อนจะตอบกลับเธอ
"มันก็แหงอยู่แล้วครับ ศัตรูผมเยอะนะ นึกว่าโดนอุ้ม" ลีพูดในขณะที่ใจหายแวบเข้ากลีบเมฆ ตอนนี้หัวใจตกไปอยู่ตรงตาตุ่ม แม่ณดาเล่นแรงไปแล้ว
"คิก"
แค่เห็นสีหน้าตื่นตระหนก ณดาถึงกับพ่นขำออกมาหน้าลีตอนนี้มันดูซีดเชียวจนเป็นไก่ต้ม ไม่คิดว่าทนายลีจะมีด้านนี้เหมือนกัน
หลังจากเขาพยายามสงบอารมณ์สักพัก ลียกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าเธอพลางเขย่ามันเล็กน้อย "วันหลังอย่าเล่นแบบนี้อีกนะ"
ยิ้มขี้เล่นเผยออกมาพลางพยักหน้ารับปากไปส่ง ๆ ต่อไปจะไม่ทำแล้วสัญญา มั้ง
เวลาต่อมา
ดวงตาดำสนิทกวาดไปรอบห้องคอนโดห้องใหญ่ที่มีแต่ของตกแต่งราคาแพง มีเตียงนอนใหญ่ผ้าห่มขาวราวกับเตียงในของโรงแรมราคาแพง โซฟาใหญ่ที่บุผ้ากำมะหยี่สีน้ำตาลอ่อนขอบทอง โคมไฟราคาหลักล้าน กับโต๊ะอาหารตัวใหญ่แปดที่นั่ง ของในห้องถูกจัดวางเป็นระเบียบแต่กลับไม่มีของใช้ส่วนตัวเลยสักชิ้น
ทำไมต้องพาเรามาที่นี่ด้วยนะ
ลีคิดหลังจากเขาเดินขึ้นลิฟต์ตามหลังณดา ด้านล่างชั้นหนึ่งมีระบบความปลอดภัยครอบคลุมชัดเจนกล้องวงจรปิดมีตลอดทางเดิน คอนโดนี้ดูจากความหรูหราน่าจะหลายสิบล้าน ลีถอนหายใจทิ้งกังวลเป็นสิบๆ ครั้ง คราวนี้จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก
ลีเดินเข้ามาด้านในห้องตามหลังสาวตัวป่วนอย่างเงียบๆ
"คุณพาผมมาที่นี่ทำไม? " ลีมองไปยังด้านในห้องพลางเปิดปากถามเขาเริ่มกังวลใจ
ณดาหยุดอยู่กลางห้องแล้วหันหลังมาสบตา
"ก็..ที่นี่ปลอดภัยที่สุด แล้วก็ปลอดคนด้วย"
ลีชักจะหวาดระแวง เขากอดตัวเองแน่นหนึบเอียงตัวหนี หรือว่าสาวไฮโซจะติดใจมะเขือยาวเขาจนถึงขนาดลักพาตัวมาปล้ำ พอมองดูโดยรอบ กลิ่นหอมรอบห้องกับขวดแชมเปญที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟามันเริ่มจะไม่แน่ใจ เธอกำลังสร้างบรรยากาศหรือเปล่า?
ณดาหรี่ตามองอะไรน่ะท่าทางน่าขยะแขยงนั่น “เป็นอะไรคะทนายลี”
คำถามเข้าสู่สถานการณ์ปกติดูท่าจะไม่ใช่อย่างที่เขาคิด เขาเอามือลง “เปล่าครับ ไม่มีอะไรหรอก”
“พอดีฉันรู้สึกว่าช่วงนี้มีอะไรแปลกๆ ฉันเลยหาที่ปลอดภัยใหม่ให้กับคุณ”
ลีเดาะลิ้น "คุณนี่ชอบทำอะไรบุ่มบ่ามนะ วันหลังจะทำอะไรช่วยปรึกษาผมก่อนก็ได้ ไม่ใช่ทำอะไรเอาแต่ใจแบบนี้" ลีทักท้วงทันทีในขณะที่ขาก้าวเดินเข้าไปใกล้เธอขึ้น
"ก็ฉันเป็นห่วงคุณนี่” เธอเอามือไขว้หลัง
“เป็นห่วงผม”
“ฉันเห็นข่าวแล้วนะ”
"...." ลียืนฟังนิ่ง
"อย่างฉันน่ะไม่เท่าไหร่หรอก ชื่อเสียงของฉันมันแย่อยู่แล้ว แต่คุณน่ะสิฉันกลัวคุณจะงานหดมากกว่าทนายลี" ณดานิ่งสักพักก่อนจะพูดต่อ "ฉันกลัวว่าคุณจะร้องไห้อยู่น่ะสิ ข่าวแรงขนาดนั้น"
ลีเลิกคิ้วสิงโตขึ้นก่อนยิ้มขำ
"ฮึ" เขาขำอย่างเอ็นดู "เรื่องแค่นี้ผมไม่ร้องไห้หรอก มันเป็นปกติที่จะมีคนไม่ชอบผมมาหาเรื่อง"
เธอพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ "ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ แค่พูดติดตลกไปอย่างนั้นแหละ แค่ตอนนี้ฉันระแวงว่าจะมีคนสะกดรอยตามพวกเราสองคนมากกว่า"
ลีจ้องตาณดาด้วยสีหน้าจริงจังแม้ว่าตอนนี้ไม่รู้ว่าณดาตามตัวเขาเจอได้ยังไง คนสะกดรอยตามน่าจะเป็นเธอมากกว่าจะไประแวงคนอื่นไปทำไม ลีคิด
"ก็เพราะแบบนี้แหละ ที่ผมบอกว่าเราต้องห่างกันสักพัก ช่วงนี้คุณต้องหยุดมาหาผม ไม่อย่างนั้นก็จะเป็นข่าวขึ้นมาอีก ภาพที่แพร่ออกไปตอนนี้มันยังพอที่ปฏิเสธอะไรได้บ้าง แต่ถ้าพวกนั้นได้ภาพที่มันรุนแรงกว่านี้ไปเราจะทำอะไรไม่ได้เลยนะครับ คราวนี้เราสองคนจะได้เป็นจำเลยสังคมของจริง"
“จะให้ฉันเลิกมาหางั้นเหรอ”
ลีพยักหน้ารับ ใช่
ณดาตีหน้านิ่งพร้อมเสียงปฏิเสธอันหนักแน่น
"ไม่ค่ะ"
"เหะ! " ลีอุทาน
"ทำไมฉันต้องห่างจากทนายลีด้วยล่ะ ไม่เห็นจะยากเลย ฉันก็แค่จ้างบอดี้การ์ดมาดูแลก็แค่นั้น"
"หา.." สีหน้าเหวอทันใด เมื่อความเอาแต่ใจของเธอทำงานไม่เว้นช่วงให้หายใจเลยสักนิด
ณดาเดินเข้าไปใกล้ทนายลีทิ้งห่างหนึ่งช่วงแขน
"ฉันซื้อคอนโดนี้ให้คุณทนายลี ตอนนี้คุณต้องอยู่ที่นี่" เธอเดินเข้าไปเรื่อยๆ สีหน้าวางอำนาจอย่างใหญ่โตทำให้เขาต้องถอยทีละก้าว
"คุณว่าอะไรนะ" ลีถึงกับพูดอะไรไม่ออก เขาตกตะลึงงันกับคำพูดสาวรวย เธอพูดดูเหมือนมันเป็นแค่เศษเงิน
"ฉันว่าที่บ้านของทนายลีต้องมีคนไม่ประสงค์ดีดักรออยู่แน่ ฉันก็เลยซื้อที่นี่ให้คุณ เรื่องความปลอดภัยของที่นี่ไม่ต้องห่วงเลยแน่นหนามาก"
"เดี๋ยว เดี๋ยว " ลีปรามยังไม่ค่อยเชื่อหูที่ได้ยินสักเท่าไหร่ "มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ถึงขนาดต้องย้ายที่อยู่นะ"
"แน่ใจเหรอคะ" เธอย้ำ
"...." ลีนิ่งเงียบ
"เมื่อกี้คุณยังตกใจจนตัวสั่นเลย" ณดาโต้ทันควัน เอาชนะทนายหลังภาพกลัวขี้หดของเขาขึ้นสมอง
ลีก้มหน้าลงพลางถอนหายใจดัง เฮ้อ! เขาเลิกตามองณดาเอาชนะแม่สาวเอาแต่ใจไม่ได้จริงๆ
"ฉันจ้างบอดี้การ์ดไว้ตั้ง 20 คนเลยนะไม่ต้องห่วงเรื่องโดนรังควาน" เธอยิ้มอ่อนราวกับการปลอบโยน ในขณะที่ลีคิดว่าเธอเป็นสาวมากเรื่อง ทว่า
"พอดีเมื่อเช้าฉันทะเลาะกับพ่อค่ะ"
ณดาเข้าเรื่องส่วนตัวจนลีสนใจนี่คงเป็นเหตุที่ทำให้เธอลักพาตัวเขา
"พ่อฉันจะให้พี่พัฒตามติดฉัน"
ลีตั้งใจฟังอย่างนิ่งเงียบและคิดตามสิ่งที่ได้ยิน
"แต่ว่าเรื่องนึงที่ฉันสนใจ"
ระหว่างคิ้วของลีย่นยับขึ้นด้วยความแคลงใจ
"ฉันว่า พินัยกรรมต้องมีอะไรแน่ๆ แต่ว่ามันคืออะไร? ทนายลี" ณดามองเขาด้วยสายตาจริงจัง เธอกลับมาเป็นคนเดิมที่เจอกันครั้งแรก เธอสงสัยว่าที่แม่พูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า? ยังไงแม่ก็เกลียดพ่ออยู่แล้วคงไม่มีทางพูดถึงเขาในด้านดี และอีกอย่างมันเป็นการพิสูจน์ใจทนายลี
"ทนายลีจะบอกฉันได้ไหมว่าพินัยกรรมที่คุณปู่ทำมีอะไรบ้าง"
ลีนิ่งสักพักเขาเข้าใจเหตุผลที่ณดาจ้างบอดี้การ์ดมาดูแลความปลอดภัย การดักรอของเธอคือการตรวจดูให้แน่ชัดว่าใครคือผู้ไม่หวังดี ข่าวเสียหายที่ออกมาคงจะทำให้เธอกลุ้มใจเป็นที่สุดซึ่งมันค้านกับคำพูดที่เธอบอกว่าไม่มีผลกระทบกับเธอ
หลังจากเห็นการเพิกเฉยของลีแล้วณดาถึงกับหงุดหงิด
เงียบแบบนั้นไม่ยอมบอกสินะ เมื่อไหร่จะเลิกคิดถึงจรรยาบรรณบ้าๆ นั่นสักที
เธอมองหน้าทนายลีอีกครั้ง เม้มปากแดงนิดหน่อยก่อนจะคิดหาวิธีที่ทำให้เขาเปิดปาก
แสดงว่าทนายลีไม่ใช่คนของเรา ถึงบอกว่าจะช่วยหรือว่าจะรับปากไปส่งๆ
ณดาครุ่นคิดสักพัก ถ้าอย่างนั้นคงต้องแบล็กเมลอย่างเดียว
มือสาวกำมือถือแน่นซ่อนไว้ด้านหลังและเปิดกล้องรอ
ลียังคงยืนนิ่ง เขาพยายามที่จะไม่พูดถึงเรื่องที่ณดาอยากจะรู้ การแสดงออกของเขาทำให้เธอกระทำบางอย่างที่ลีระวังตัวมาตลอด
ณดาก้าวขาเข้าไปใกล้กว่าเดิม มือน้อยแตะไปที่อกเสื้อแล้วลูบขึ้นผ่านกล้ามอก ใบหน้าเชิดขึ้นยั่วนัยน์ตาแฝงไปด้วยเล่เสน่ห์ เธอเข้าประชิดจนลีเดินถอยหลังไปตามทางที่แม่สาววางไว้ ขาสาวก้าวไปทีละคืบอย่างช้าๆ
ลีเหลือบมองฝ่ามือสาวที่ลูบกล้ามเล่นอย่างแผ่วเบา มันกระตุ้นจุดประสาทเหมือนเธอพยายามให้เขากระโจนเข้าหา ครั้งนี้มาแปลกกว่าที่เคยเพราะเธอเหมือนแค่พยายามทำ
จงเป็นของฉัน ทนายลี
"อุ๊บ! "
ลีถูกผลักสุดแรงจนแผ่นหลังล้มลงบนเตียง ณดารีบขึ้นคร่อมเขาทันที มือน้อยทั้งสองกำข้อมือของลีไว้แน่นตรึงไว้กับเตียงนอนอย่างที่เขาเคยทำกับเธอ
"คุณณดา"
ณดามองลงมาอย่างสยดสยอง รอยยิ้มที่มีค่ายกลแฝงอยู่นั้นจ้องลดต่ำมามองคนที่อยู่ด้านล่างของเธอ เธอแสยะยิ้ม
คิดจะต่อต้านคนอย่างฉันเหรอ กลัวข่าวมากใช่ไหมต่อไปฉันจะทำให้มันดังกว่าเดิมอีก ฉันจะจับนายให้อยู่หมัด
เป็นชู้กับฉันเถอะนะ ทนายลี...
