“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
XIV
แลกเปลี่ยน
“โห ห้องสะอาดจังเลย เงาวับเชียว หนังสือก็เยอะเต็มไปหมด นายเป็นหนอนหนังสือเหรอลูเซียน?”
หลังจากที่คิดกันอยู่พักหนึ่งว่าจะคุยกันที่ไหนดี แน่นอนว่าสถานที่แรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเรย์กับลูเซียนก็ไม่พ้นโรงงานแห่งนั้นที่พวกเขามักใช้เป็นสถานที่ลับในการพูดคุยเรื่องต่าง ๆ โดยไม่ต้องระแวงว่าจะมีใครเข้ามาได้ยินหรือแอบฟัง
แต่แน่นอนว่าเรย์ไม่มีทางยอมให้คนที่เขาไม่ชอบขี้หน้าอย่างทีอาร์เข้าไปเหยียบที่นั่นเด็ดขาด สุดท้ายจึงมาจบที่ห้องนอนของลูเซียน เพราะห้องของเรย์เองเจ้าตัวก็คงไม่ยอมให้คนนี้เข้าไปง่าย ๆ แน่นอน
“เลิกนอกเรื่องแล้วพูดมาสักที นายรู้อะไรมากันแน่ทีอาร์” เรย์ขมวดคิ้วไม่ชอบใจยามเห็นอีกฝ่ายดี๊ด๊าดูนู่นนี่ตื่นเต้นเป็นเด็ก หนังสือพวกนั้นเขารู้ดีว่าลูเซียนไม่ใช่คนอ่าน ลูเซียนซื้อมาให้เคียร์ที่ชอบอ่านหนังสือเป็นงานอดิเรกยามว่างต่างหาก
และถ้าบอกเคียร์ไปแบบนั้นเจ้าตัวต้องเกรงใจและบอกว่าไม่ให้ทำแบบนี้แน่ ลูเซียนจึงนำกลับมาทุกครั้งที่เคียร์อ่านจบเพื่อให้เคียร์เข้าใจว่าเป็นของเขาเอง แม้ฝ่ายนั้นจะนึกแปลกใจที่หลายเล่มสภาพดีเกินไปเหมือนไม่ได้ถูกเปิดอ่านมาก่อน ลูเซียนจึงต้องโกหกออกไปว่า
“พอดีมันเยอะมาก ฉันอ่านไม่ทันน่ะ”
และเคียร์ก็ดันเชื่อซะด้วย…
ทีอาร์หันกลับมาสนใจสองคู่ซี้อีกครั้งพร้อมเผยรอยยิ้มไม่น่าไว้ใจ
“ฉันจะบอกเท่าที่บอกได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน”
เรย์พ่นลมหายใจ แสดงอาการไม่พอใจออกมาชัดจนลูเซียนต้องลูบแขนให้ใจเย็นลง
“ข้อแลกเปลี่ยนอะไร”
“ฉันอยากรู้เรื่องของเด็กปะ… เพื่อนของพวกนายชื่ออะไรนะ เคียร์ใช่ไหม” ทีอาร์รีบกลับคำพูดทันที เพราะเขาจำได้ว่าครั้งก่อนเผลอเรียกคนนั้นว่า เด็กปีศาจ แล้วก็โดนเรย์โวยวายใส่ ครั้งนี้จึงพยายามเลี่ยงคำนั้น
“จะรู้ไปทำไม” เรย์ถาม
การที่ไม่โดนด่าแบบคราวก่อนแสดงว่าเรียกชื่อถูกแล้วสินะ ทีอาร์คิดในใจก่อนตอบ
“เอาไปประกอบการตัดสินใจน่ะ แต่ขอไม่บอกนะว่าเรื่องอะไร”
เรย์และลูเซียนสบตากันครู่หนึ่งคล้ายส่งโทรจิตหากัน ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมานานต่างฝ่ายย่อมต้องรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร สุดท้ายคนที่ตอบกลับมาก็คือลูเซียน
“ได้ แต่ก็จะขอตอบเท่าที่ตอบได้เหมือนกันนะ”
ทีอาร์พยักหน้า ตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดอยู่แล้วว่าสองคนนี้จะบอกเขาทุกอย่าง แค่ข้อมูลนิดหน่อยก็เพียงพอแล้วล่ะ
“นักโทษ… ฉันเรียกแบบนี้ได้ไหมนะ” เขาแกล้งแหย่เล็กน้อย มองเรย์ราวกับต้องการคำตอบ
“…จะเรียกอะไรก็เรียก”
ทีอาร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนเริ่มเล่า
“อย่างที่บอกไป ฉันบอกได้แค่บางส่วนเท่านั้น ที่เหลือพวกนายก็ไปคิดกันต่อแล้วกันนะ
นักโทษคนนั้นน่ะถูกสะกดจิตให้ไปหาข้อมูลบางอย่าง และต้องรายงานให้คนที่ควบคุมอยู่รู้ภายในเมื่อวาน โดยปกติของคนที่ถูกควบคุมไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องพยายามดิ้นรนมารายงานให้ได้ในเวลาที่กำหนด ไม่อย่างนั้นก็ต้องฆ่าตัวตายเป็นการทำลายหลักฐานที่อาจสาวไปถึงตัวผู้ควบคุมได้
แต่เพราะทำยังไงก็ไม่ตายสักที เมื่อคืนก็เลยถูกฆ่าแทน และการทำให้คนนั้นอยู่ในสภาพที่กระดูกผิดรูปถือเป็นการเตือนพวกนาย ว่าอย่าเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้”
ในตอนท้าย ทีอาร์ได้หันมามองลูเซียนอย่างเจาะจงว่าเขาหมายถึงใคร
“ต้องการจะบอกว่าไม่ใช่เรื่องที่ตระกูลฉันจะเข้าไปยุ่งสินะ”
“ก็ทำนองนั้นแหละ~”
“งั้นคนที่ฆ่าคนนั้นเป็นใคร นาย?”
ทีอาร์กระตุกยิ้มเล็กน้อย “ไม่รู้สิ? เรื่องนี้ฉันบอกไม่ได้หรอกนะ”
เรย์กลอกตาไปมา ถึงจะรู้ก็เถอะว่าเรื่องแบบนี้ไม่ว่าทีอาร์จะมีส่วนเกี่ยวข้องยังไงเขาก็คงไม่บอก และขณะเดียวกันการที่มาคุยกับพวกเขาในสถานที่ลับตาคนแบบนี้ก็แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายคงไม่ใช่คนที่มีสัจจะเท่าไหร่นัก
แน่นอนว่านั่นก็แค่การคาดเดา
“ถ้างั้นคนที่สั่งนักโทษคนนั้นมา ตอนนี้ก็คงได้ข้อมูลแล้วใช่ไหม” ลูเซียนยิงคำถามต่อ
“ใช่”
คิดแล้วก็แอบเจ็บใจอยู่เล็ก ๆ อุตส่าห์ขังไว้ว่าจะเค้นต่อสักหน่อย ดันกลายเป็นว่าฝั่งนั้นได้ข้อมูลไปเฉย ๆ แบบนี้จะจับมาทรมานหรือไม่ ก็มีค่าเท่ากันน่ะสิ
“ถ้าไม่มีใครถามอะไรต่องั้นฉันขอถามบ้างละนะ” ทีอาร์โพล่งขึ้นมาหลังจากเห็นทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง
“เดี๋ยว” ทว่าเรย์ก็ท้วงไว้ก่อน “ฉันขอถามก่อน นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง เป็นคนวงในใช่ไหม แล้วจะอยากรู้เรื่องเคียร์ไปทำไม”
“โห ถามซะเยอะเชียว” ทีอาร์อุทาน แต่เมื่อเห็นเรย์จ้องเขม็งมาอีกครั้งจึงเลิกทำตัวติดเล่น “ที่ว่ารู้ได้ยังไงกับเป็นคนวงในใช่ไหมอันนั้นน่าจะคำถามเดียวกัน คำตอบคือใช่ ส่วนที่ว่าอยากรู้เรื่องเคียร์ไปทำไม ฉันอยากรู้เอง ไม่เกี่ยวกับคนพวกนั้นหรอก”
“แล้วจะรู้ได้ยังไงว่านายพูดจริง”
“พิสูจน์ไม่ได้ พวกนายเชื่อสัญชาตญาณตัวเองแล้วกันนะ เซ้นต์ของพวกนายว่าไงก็ว่างั้นแหละ”
ไอ้นี่… หาความชัดเจนได้จากไหนกันเนี่ย
เรย์ถึงกับอดกัดฟันตัวเองไม่ได้ คำพูดคำจาแบบนี้ชวนให้อารมณ์เสียสุด ๆ
ทันใดนั้นเองลูเซียนก็ถอนหายใจ “ฉันน่าจะไม่ถามอะไรแล้ว นายอยากรู้อะไรก็ว่ามา”
ทีอาร์ถึงกับอมยิ้มราวกับรอเวลานี้มานาน ก็อย่างว่าแหละนะ ตอนที่เรียนเขาก็หาช่องว่างเข้ามาไม่ได้เลย เพิ่งจะได้โอกาสก็ตอนนี้นี่แหละ
“ถ้างั้นคำถามแรก เคียร์เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงถูกเรียกว่าปีศาจ”
“…”
ทั้งสองคนเงียบ มองหน้ากันคล้ายสื่อสารทางโทรจิต และบังเอิญว่าทั้งคู่ก็ดันคิดเหมือนกันพอดี
เปิดคำถามแรกมาก็ตอบยากเลย
“คำถามนี้ฉันให้เรย์ตอบแล้วกัน”
ลูเซียนโบ้ยทันที หากเป็นช่วงปกติเรย์ก็คงจะโวยวายนิดหน่อย แต่สถานการณ์นี้เขาเข้าใจได้ เพราะถึงแม้ตัวลูเซียนจะรู้เรื่องเคียร์บ้างแล้วแต่ก็ยังไม่เท่าที่เรย์รู้ และไม่รู้ด้วยว่าสามารถพูดได้เท่าไหน
“เคียร์ก็แค่เด็กธรรมดาคนหนึ่ง”
“…แค่นี้เหรอ?”
“แล้วจะเอาแค่ไหน”
ทีอาร์พ่นลมหายใจออกมาบ้าง ได้แต่คิดว่าคำถามของเขามันยากเกินไปหรือไงนะ คงต้องหาคำถามอื่น
“งั้นฉันเอาคำถามง่าย ๆ ก็ได้ นิสัยเคียร์เป็นยังไง พวกนายมองเคียร์เป็นแบบไหน”
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งลูเซียนก็เป็นฝ่ายตอบก่อน
“สำหรับฉัน เคียร์เป็นเด็กดีนะ น่ารัก น่าทะนุถนอม เห็นแล้วรู้สึกอยากปกป้อง”
“ก็แค่เด็กที่บ้าหนังสือ ชอบตื่นเต้นกับอะไรแปลก ๆ ละมั้ง”
ทีอาร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยที่เห็นเรย์ตอบด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ส่อแววหงุดหงิดหรืออยากหาเรื่องเขาแบบก่อนหน้านี้
“…เอาแต่ห่วงคนอื่น ไม่ยอมห่วงตัวเอง”
ไม่ว่าจะเป็นตอนเจอแบล็คแมมบาที่โรงงานร้างแล้วดึงเขาให้พ้นรัศมีการโจมตีของเจ้างูนั่น ตอนที่เป็นห่วงเขาเวลาซ้อมฟันดาบเสร็จแล้วบางครั้งมีแผลกลับมา ทั้งที่เป็นแผลเฉี่ยวนิดเดียวยังเป็นห่วงแทบเป็นแทบตาย ในขณะที่ตัวเองยังมีรอยช้ำอยู่ทั่วตัว
บางที…เคียร์ก็อ่อนโยนกับคนอื่นมากเกินไปจนลืมหันมาอ่อนโยนใส่ใจตัวเอง เป็นแบบนี้ประจำเลย
เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มไม่ดีแล้วทีอาร์ก็เอ่ย
“โดยรวมก็คือเป็นคนดีมาก ๆ งั้นสินะ”
“ทำนองนั้นแหละ” ลูเซียนพยักหน้า
ทีอาร์เอนตัวพิงพนักด้านหลัง ความจริงแค่เขารู้เหตุผลของเรื่องทั้งหมดเขาก็สามารถตัดสินใจเรื่องที่ค้างคาใจมาตลอดได้อยู่แล้ว แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่บอกแบบนี้ก็คงช่วยไม่ได้ เขาคงต้องพึ่งตัวเองแล้วจริง ๆ
“ฉันคงไม่มีอะไรจะถามแล้วแหละ ใจจริงฉันอยากรู้ข้อแรกมากกว่าแต่ถ้าบอกไม่ได้ก็ไม่เป็นไร” ทีอาร์ลุกขึ้นบิดขี้เกียจเล็กน้อย “เอาเป็นว่าขอบใจ แล้วก็มีเรื่องนึงที่ฉันอยากบอกไว้ ฉันไม่ได้มาร้ายจริง ๆ และเรื่องของเคียร์ถึงรู้ไปฉันก็ไม่บอกใครหรอก แค่เอามาใช้เป็นตัวเลือกในการเดินหน้าต่อในชีวิตเท่านั้นเอง”
ว่าจบเขาก็เดินไปเปิดประตูห้อง ทว่าลูเซียนก็เรียกไว้ ทีอาร์จึงหันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
“ที่นายบอกว่าเอาเรื่องเคียร์ไปประกอบการตัดสินใจ หมายความว่าไง”
“ฉันก็แค่สงสัย ว่าทางที่ฉันเดินอยู่ตอนนี้มันถูกต้องจริงหรือเปล่า …ฉันไปก่อนละ ไว้เจอกันที่โรงเรียน”
พูดจบทีอาร์ก็ปิดประตูเดินออกไป ทิ้งให้ลูเซียนและเรย์ยังคงนั่งงง ไม่เข้าใจว่าเรื่องของเคียร์ไปเกี่ยวอะไรกับคนอย่างทีอาร์
แต่ที่แน่ ๆ …
“หมอนั่นเป็นคนวงในงั้นสินะ…” เรย์พึมพำ หากทีอาร์มีความเกี่ยวข้องกับเจ้าคนที่มาค้นห้องทำงานเก่าของพ่อเขา ไหนจะค้นห้องลุงซาเคีย และห้องส่วนพระองค์ของราชาเอเบล นั่นหมายความว่ายังไงพวกเขาก็ไม่มีทางอยู่ฝ่ายเดียวกันแน่
คนที่มาค้นห้องทำงานเก่าของลียามีความเป็นไปได้ว่าอาจเป็นสมาชิกของพวกที่ก่อกบฎเมื่อสิบห้าปีก่อน แต่เอเบลและซาเคียเองก็เป็นสมาชิกฝั่งกบฎเหมือนกันทำไมถึงโดนค้นห้องด้วย?
หรือมีตัวแปรอื่นที่เขาไม่รู้ ไม่ได้อยู่ฝ่ายราชาองค์ก่อนอย่างเซดริก พ่อของเคียร์ และไม่ได้อยู่ฝ่ายกบฎ
งั้น…จะเป็นฝ่ายไหนได้อีก?
.
.
.
ช่วงสองสามวันมานี้มีแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้วนเวียนอยู่ไหนหัวของเรย์ไม่หยุด ทั้งเรื่องข่าวที่ว่าเคียร์ฆ่าคนทั้งหมู่บ้าน เรื่องของทีอาร์ และกลุ่มคนที่ทีอาร์สังกัดอยู่
เรียกได้ว่าปกติเขาก็ไม่ใช่คนตั้งใจเรียนสักเท่าไหร่ พอมีเรื่องให้คิดก็ยิ่งไม่สนใจเข้าไปใหญ่ ในคาบเรียนเขาได้แต่ลอบมองสังเกตท่าทีของทีอาร์อยู่ตลอดแต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ อีกฝ่ายยังคงพูดคุยกับเพื่อนคนอื่น ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ แต่ไม่รู้ทำไมในใจเขาถึงรู้สึกแปลก ๆ
บางครั้งก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา หรือเขาควรลดอคติในตัวทีอาร์แล้วลองเข้าไปถามตรง ๆ ดี? แต่ถ้าทำแบบนั้นทางฝั่งของทีอาร์ที่ไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรูก็จะรู้ความเคลื่อนไหวของเขาไปด้วย เป็นเรื่องที่ไม่ควรเข้าไปเสี่ยงสักเท่าไหร่
จากที่ได้คุยกันที่ห้องของลูเซียนเมื่อวันก่อนทำให้เรย์ได้รู้ว่าตัวทีอาร์ไม่ใช่คนที่ยอมบอกข้อมูลที่ตัวเองรู้ให้กับคนที่ไม่สามารถให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับตัวเองแน่ ๆ ก็คงมีแต่เขาต้องลองหาเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
ยุ่งยากน่าเบื่อชะมัด…
“นายเป็นอะไร ทำไมช่วงนี้เหม่อเก่งจังฮะ”
เสียงเด็กสาวที่คุ้นเคยดังขึ้น เรย์หลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเองแล้วหันมาย่นคิ้วใส่
“ไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย”
“พักนี้นายกับลูเซียนแปลก ๆ นะ มีอะไรหรือเปล่า” โซฮาร์ถามด้วยความเป็นห่วง พวกเธอทั้งสองคนสัมผัสได้ว่าสองพักหลังมานี้คู่ซี้ไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไหร่ แม้ในเรื่องนิสัยจะยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยน เรย์ยังคงเป็นคนช่างกวนปากไม่ดี และลูเซียนก็ยังอ่อนโยนเป็นปกติ แต่เหมือนจะติดเหม่อแล้วชอบหายตัวไปบ่อย ๆ
ก็เข้าใจได้ว่าพอเริ่มโต หน้าที่การงานของทางตระกูลแต่ละคนก็ยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย แต่นี่มันผิดสังเกตจนอดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ ว่าทั้งสองมีอะไรปิดบังอยู่หรือเปล่า
ลูเซียนที่ไถลตัวไปกับโต๊ะหันมามองเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง
“ช่วงนี้มีแต่คนส่งพวกผู้ร้ายคดีต่าง ๆ มาให้สอบสวนน่ะ จะไม่รับก็ไม่ได้” ลูเซียนตอบไปตามความจริง เนื่องจากทางกรมไต่สวนของตระกูลโกเบียสไม่ได้รับงานเฉพาะเมืองเดโฟร์ จึงทำให้เวลาเมืองต่าง ๆ ส่งคนร้ายมาสารภาพผิดพร้อม ๆ กันก็ทำให้สอบสวนกันไม่ทัน คนในตระกูลก็ไม่ได้มีมากพอขนาดนั้นซะด้วย
แล้วยิ่งเวลาเจอคนปากแข็งไม่พูด กับคนที่ถูกจ้างกันมาเป็นทอด ๆ นี่… ยิ่งพาให้จบงานช้าทุกที
แล้วเมื่อดวงตาสองสีของสองสาวหันมามองเรย์เขาก็ยิ่งขมวดคิ้ว
“ฉันทำงานอยู่ในปราสาทนะ ไหนจะองครักษ์เดลอีก ก็ต้องมีเรื่องให้คิดเป็นธรรมดา”
“…เออ ๆ เข้าใจก็ได้” เคเรนถอนหายใจก่อนจะโบกมือตอบแบบขอไปที จากที่ทั้งสองคนพูดก็พอจะรู้แหละว่าคงเป็นเรื่องที่บอกไม่ได้ แต่ยังไงทั้งเธอและโซฮาร์ก็เป็นห่วงกลัวว่าสองคนนี้จะไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแปลก ๆ เข้าให้น่ะสิ
แล้วนี่ก็เป็นปีสุดท้ายที่พวกเธอจะได้เรียนที่นี่แล้วด้วย เพราะหลาย ๆ ครอบครัวต่างก็มีกิจการเป็นของตัวเอง เล็กบ้างใหญ่บ้าง สิ่งที่ให้ศึกษาในโรงเรียนก็มีเพียงความรู้พื้นฐานทั่วไป อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบกันแล้วพวกเธอก็กังวลอยู่ลึก ๆ ว่าจะนัดเจอรวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาได้อีกทีเมื่อไหร่ ถึงแม้จะอยู่เมืองเดียวกันและเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่สามารถพบเจอกันได้ง่ายก็ตาม แต่เวลาว่างของแต่ละคนคงมีไม่พร้อมกัน
คิดแล้วก็แอบใจหาย โดยเฉพาะลูเซียนที่สั่งห้ามพวกเธอเข้าใกล้กรมไต่สวนแบบเด็ดขาด แล้วแบบนี้จะมีเวลาเจอกันแบบครบคนตอนไหนบ้างนะ…
_________________________________________
อารมณ์เหมือนใกล้ช่วงปัจฉิมแต่เพื่อนมัวโฟกัสเรื่องอื่น…