“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ - [องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (1/2) โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค

แท็คที่เกี่ยวข้อง

พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี

รายละเอียด

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

ผู้แต่ง

XiXuan

เรื่องย่อ

แนะนำเรื่อง


“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”


_____


“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”

ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้

และในวันหนึ่ง…

“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง

ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…

.

“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”

เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา


_____


 สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ

ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!

สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ



องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating

องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)

องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing

องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…

องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…


_____


⚠Trigger Warning⚠


Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),

Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),

Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),

Blood (มีเลือด),

Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),

Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),

Major character death (มีตัวละครหลักตาย),

Minor character death (มีตัวละครรองตาย),

Murder (การฆาตกรรม),

Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),

Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),

Kidnapping (การลักพาตัว),

Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)


_____


Contact Writer


Twitter(X) : @sachiyogingray

แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์

สารบัญ

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 0 Introduction,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 10.5 ที่มาของงชื่อ,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชามังกร (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชรามังกร (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (2/2)

เนื้อหา

[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (1/2)

XIV

แลกเปลี่ยน

 

“โห ห้องสะอาดจังเลย เงาวับเชียว หนังสือก็เยอะเต็มไปหมด นายเป็นหนอนหนังสือเหรอลูเซียน?”

หลังจากที่คิดกันอยู่พักหนึ่งว่าจะคุยกันที่ไหนดี แน่นอนว่าสถานที่แรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเรย์กับลูเซียนก็ไม่พ้นโรงงานแห่งนั้นที่พวกเขามักใช้เป็นสถานที่ลับในการพูดคุยเรื่องต่าง ๆ โดยไม่ต้องระแวงว่าจะมีใครเข้ามาได้ยินหรือแอบฟัง

แต่แน่นอนว่าเรย์ไม่มีทางยอมให้คนที่เขาไม่ชอบขี้หน้าอย่างทีอาร์เข้าไปเหยียบที่นั่นเด็ดขาด สุดท้ายจึงมาจบที่ห้องนอนของลูเซียน เพราะห้องของเรย์เองเจ้าตัวก็คงไม่ยอมให้คนนี้เข้าไปง่าย ๆ แน่นอน

“เลิกนอกเรื่องแล้วพูดมาสักที นายรู้อะไรมากันแน่ทีอาร์” เรย์ขมวดคิ้วไม่ชอบใจยามเห็นอีกฝ่ายดี๊ด๊าดูนู่นนี่ตื่นเต้นเป็นเด็ก หนังสือพวกนั้นเขารู้ดีว่าลูเซียนไม่ใช่คนอ่าน ลูเซียนซื้อมาให้เคียร์ที่ชอบอ่านหนังสือเป็นงานอดิเรกยามว่างต่างหาก

และถ้าบอกเคียร์ไปแบบนั้นเจ้าตัวต้องเกรงใจและบอกว่าไม่ให้ทำแบบนี้แน่ ลูเซียนจึงนำกลับมาทุกครั้งที่เคียร์อ่านจบเพื่อให้เคียร์เข้าใจว่าเป็นของเขาเอง แม้ฝ่ายนั้นจะนึกแปลกใจที่หลายเล่มสภาพดีเกินไปเหมือนไม่ได้ถูกเปิดอ่านมาก่อน ลูเซียนจึงต้องโกหกออกไปว่า

“พอดีมันเยอะมาก ฉันอ่านไม่ทันน่ะ”

และเคียร์ก็ดันเชื่อซะด้วย…

ทีอาร์หันกลับมาสนใจสองคู่ซี้อีกครั้งพร้อมเผยรอยยิ้มไม่น่าไว้ใจ

“ฉันจะบอกเท่าที่บอกได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน”

เรย์พ่นลมหายใจ แสดงอาการไม่พอใจออกมาชัดจนลูเซียนต้องลูบแขนให้ใจเย็นลง

“ข้อแลกเปลี่ยนอะไร”

“ฉันอยากรู้เรื่องของเด็กปะ… เพื่อนของพวกนายชื่ออะไรนะ เคียร์ใช่ไหม” ทีอาร์รีบกลับคำพูดทันที เพราะเขาจำได้ว่าครั้งก่อนเผลอเรียกคนนั้นว่า เด็กปีศาจ แล้วก็โดนเรย์โวยวายใส่ ครั้งนี้จึงพยายามเลี่ยงคำนั้น

“จะรู้ไปทำไม” เรย์ถาม

การที่ไม่โดนด่าแบบคราวก่อนแสดงว่าเรียกชื่อถูกแล้วสินะ ทีอาร์คิดในใจก่อนตอบ

“เอาไปประกอบการตัดสินใจน่ะ แต่ขอไม่บอกนะว่าเรื่องอะไร”

เรย์และลูเซียนสบตากันครู่หนึ่งคล้ายส่งโทรจิตหากัน ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมานานต่างฝ่ายย่อมต้องรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร สุดท้ายคนที่ตอบกลับมาก็คือลูเซียน

“ได้ แต่ก็จะขอตอบเท่าที่ตอบได้เหมือนกันนะ”

ทีอาร์พยักหน้า ตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดอยู่แล้วว่าสองคนนี้จะบอกเขาทุกอย่าง แค่ข้อมูลนิดหน่อยก็เพียงพอแล้วล่ะ

“นักโทษ… ฉันเรียกแบบนี้ได้ไหมนะ” เขาแกล้งแหย่เล็กน้อย มองเรย์ราวกับต้องการคำตอบ

“…จะเรียกอะไรก็เรียก”

ทีอาร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนเริ่มเล่า

“อย่างที่บอกไป ฉันบอกได้แค่บางส่วนเท่านั้น ที่เหลือพวกนายก็ไปคิดกันต่อแล้วกันนะ

นักโทษคนนั้นน่ะถูกสะกดจิตให้ไปหาข้อมูลบางอย่าง และต้องรายงานให้คนที่ควบคุมอยู่รู้ภายในเมื่อวาน โดยปกติของคนที่ถูกควบคุมไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องพยายามดิ้นรนมารายงานให้ได้ในเวลาที่กำหนด ไม่อย่างนั้นก็ต้องฆ่าตัวตายเป็นการทำลายหลักฐานที่อาจสาวไปถึงตัวผู้ควบคุมได้

แต่เพราะทำยังไงก็ไม่ตายสักที เมื่อคืนก็เลยถูกฆ่าแทน และการทำให้คนนั้นอยู่ในสภาพที่กระดูกผิดรูปถือเป็นการเตือนพวกนาย ว่าอย่าเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้”

ในตอนท้าย ทีอาร์ได้หันมามองลูเซียนอย่างเจาะจงว่าเขาหมายถึงใคร

“ต้องการจะบอกว่าไม่ใช่เรื่องที่ตระกูลฉันจะเข้าไปยุ่งสินะ”

“ก็ทำนองนั้นแหละ~”

“งั้นคนที่ฆ่าคนนั้นเป็นใคร นาย?”

ทีอาร์กระตุกยิ้มเล็กน้อย “ไม่รู้สิ? เรื่องนี้ฉันบอกไม่ได้หรอกนะ”

เรย์กลอกตาไปมา ถึงจะรู้ก็เถอะว่าเรื่องแบบนี้ไม่ว่าทีอาร์จะมีส่วนเกี่ยวข้องยังไงเขาก็คงไม่บอก และขณะเดียวกันการที่มาคุยกับพวกเขาในสถานที่ลับตาคนแบบนี้ก็แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายคงไม่ใช่คนที่มีสัจจะเท่าไหร่นัก

แน่นอนว่านั่นก็แค่การคาดเดา

“ถ้างั้นคนที่สั่งนักโทษคนนั้นมา ตอนนี้ก็คงได้ข้อมูลแล้วใช่ไหม” ลูเซียนยิงคำถามต่อ

“ใช่”

คิดแล้วก็แอบเจ็บใจอยู่เล็ก ๆ อุตส่าห์ขังไว้ว่าจะเค้นต่อสักหน่อย ดันกลายเป็นว่าฝั่งนั้นได้ข้อมูลไปเฉย ๆ แบบนี้จะจับมาทรมานหรือไม่ ก็มีค่าเท่ากันน่ะสิ

“ถ้าไม่มีใครถามอะไรต่องั้นฉันขอถามบ้างละนะ” ทีอาร์โพล่งขึ้นมาหลังจากเห็นทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง

“เดี๋ยว” ทว่าเรย์ก็ท้วงไว้ก่อน “ฉันขอถามก่อน นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง เป็นคนวงในใช่ไหม แล้วจะอยากรู้เรื่องเคียร์ไปทำไม”

“โห ถามซะเยอะเชียว” ทีอาร์อุทาน แต่เมื่อเห็นเรย์จ้องเขม็งมาอีกครั้งจึงเลิกทำตัวติดเล่น “ที่ว่ารู้ได้ยังไงกับเป็นคนวงในใช่ไหมอันนั้นน่าจะคำถามเดียวกัน คำตอบคือใช่ ส่วนที่ว่าอยากรู้เรื่องเคียร์ไปทำไม ฉันอยากรู้เอง ไม่เกี่ยวกับคนพวกนั้นหรอก”

“แล้วจะรู้ได้ยังไงว่านายพูดจริง”

“พิสูจน์ไม่ได้ พวกนายเชื่อสัญชาตญาณตัวเองแล้วกันนะ เซ้นต์ของพวกนายว่าไงก็ว่างั้นแหละ”

ไอ้นี่… หาความชัดเจนได้จากไหนกันเนี่ย

เรย์ถึงกับอดกัดฟันตัวเองไม่ได้ คำพูดคำจาแบบนี้ชวนให้อารมณ์เสียสุด ๆ

ทันใดนั้นเองลูเซียนก็ถอนหายใจ “ฉันน่าจะไม่ถามอะไรแล้ว นายอยากรู้อะไรก็ว่ามา”

ทีอาร์ถึงกับอมยิ้มราวกับรอเวลานี้มานาน ก็อย่างว่าแหละนะ ตอนที่เรียนเขาก็หาช่องว่างเข้ามาไม่ได้เลย เพิ่งจะได้โอกาสก็ตอนนี้นี่แหละ

“ถ้างั้นคำถามแรก เคียร์เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงถูกเรียกว่าปีศาจ”

“…”

ทั้งสองคนเงียบ มองหน้ากันคล้ายสื่อสารทางโทรจิต และบังเอิญว่าทั้งคู่ก็ดันคิดเหมือนกันพอดี

เปิดคำถามแรกมาก็ตอบยากเลย

“คำถามนี้ฉันให้เรย์ตอบแล้วกัน”

ลูเซียนโบ้ยทันที หากเป็นช่วงปกติเรย์ก็คงจะโวยวายนิดหน่อย แต่สถานการณ์นี้เขาเข้าใจได้ เพราะถึงแม้ตัวลูเซียนจะรู้เรื่องเคียร์บ้างแล้วแต่ก็ยังไม่เท่าที่เรย์รู้ และไม่รู้ด้วยว่าสามารถพูดได้เท่าไหน

“เคียร์ก็แค่เด็กธรรมดาคนหนึ่ง”

“…แค่นี้เหรอ?”

“แล้วจะเอาแค่ไหน”

ทีอาร์พ่นลมหายใจออกมาบ้าง ได้แต่คิดว่าคำถามของเขามันยากเกินไปหรือไงนะ คงต้องหาคำถามอื่น

“งั้นฉันเอาคำถามง่าย ๆ ก็ได้ นิสัยเคียร์เป็นยังไง พวกนายมองเคียร์เป็นแบบไหน”

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งลูเซียนก็เป็นฝ่ายตอบก่อน

“สำหรับฉัน เคียร์เป็นเด็กดีนะ น่ารัก น่าทะนุถนอม เห็นแล้วรู้สึกอยากปกป้อง”

“ก็แค่เด็กที่บ้าหนังสือ ชอบตื่นเต้นกับอะไรแปลก ๆ ละมั้ง”

ทีอาร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยที่เห็นเรย์ตอบด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ส่อแววหงุดหงิดหรืออยากหาเรื่องเขาแบบก่อนหน้านี้

“…เอาแต่ห่วงคนอื่น ไม่ยอมห่วงตัวเอง”

ไม่ว่าจะเป็นตอนเจอแบล็คแมมบาที่โรงงานร้างแล้วดึงเขาให้พ้นรัศมีการโจมตีของเจ้างูนั่น ตอนที่เป็นห่วงเขาเวลาซ้อมฟันดาบเสร็จแล้วบางครั้งมีแผลกลับมา ทั้งที่เป็นแผลเฉี่ยวนิดเดียวยังเป็นห่วงแทบเป็นแทบตาย ในขณะที่ตัวเองยังมีรอยช้ำอยู่ทั่วตัว

บางที…เคียร์ก็อ่อนโยนกับคนอื่นมากเกินไปจนลืมหันมาอ่อนโยนใส่ใจตัวเอง เป็นแบบนี้ประจำเลย

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มไม่ดีแล้วทีอาร์ก็เอ่ย

“โดยรวมก็คือเป็นคนดีมาก ๆ งั้นสินะ”

“ทำนองนั้นแหละ” ลูเซียนพยักหน้า

ทีอาร์เอนตัวพิงพนักด้านหลัง ความจริงแค่เขารู้เหตุผลของเรื่องทั้งหมดเขาก็สามารถตัดสินใจเรื่องที่ค้างคาใจมาตลอดได้อยู่แล้ว แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่บอกแบบนี้ก็คงช่วยไม่ได้ เขาคงต้องพึ่งตัวเองแล้วจริง ๆ

“ฉันคงไม่มีอะไรจะถามแล้วแหละ ใจจริงฉันอยากรู้ข้อแรกมากกว่าแต่ถ้าบอกไม่ได้ก็ไม่เป็นไร” ทีอาร์ลุกขึ้นบิดขี้เกียจเล็กน้อย “เอาเป็นว่าขอบใจ แล้วก็มีเรื่องนึงที่ฉันอยากบอกไว้ ฉันไม่ได้มาร้ายจริง ๆ และเรื่องของเคียร์ถึงรู้ไปฉันก็ไม่บอกใครหรอก แค่เอามาใช้เป็นตัวเลือกในการเดินหน้าต่อในชีวิตเท่านั้นเอง”

ว่าจบเขาก็เดินไปเปิดประตูห้อง ทว่าลูเซียนก็เรียกไว้ ทีอาร์จึงหันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“ที่นายบอกว่าเอาเรื่องเคียร์ไปประกอบการตัดสินใจ หมายความว่าไง”

“ฉันก็แค่สงสัย ว่าทางที่ฉันเดินอยู่ตอนนี้มันถูกต้องจริงหรือเปล่า …ฉันไปก่อนละ ไว้เจอกันที่โรงเรียน”

พูดจบทีอาร์ก็ปิดประตูเดินออกไป ทิ้งให้ลูเซียนและเรย์ยังคงนั่งงง ไม่เข้าใจว่าเรื่องของเคียร์ไปเกี่ยวอะไรกับคนอย่างทีอาร์

แต่ที่แน่ ๆ …

“หมอนั่นเป็นคนวงในงั้นสินะ…” เรย์พึมพำ หากทีอาร์มีความเกี่ยวข้องกับเจ้าคนที่มาค้นห้องทำงานเก่าของพ่อเขา ไหนจะค้นห้องลุงซาเคีย และห้องส่วนพระองค์ของราชาเอเบล นั่นหมายความว่ายังไงพวกเขาก็ไม่มีทางอยู่ฝ่ายเดียวกันแน่

คนที่มาค้นห้องทำงานเก่าของลียามีความเป็นไปได้ว่าอาจเป็นสมาชิกของพวกที่ก่อกบฎเมื่อสิบห้าปีก่อน แต่เอเบลและซาเคียเองก็เป็นสมาชิกฝั่งกบฎเหมือนกันทำไมถึงโดนค้นห้องด้วย?

หรือมีตัวแปรอื่นที่เขาไม่รู้ ไม่ได้อยู่ฝ่ายราชาองค์ก่อนอย่างเซดริก พ่อของเคียร์ และไม่ได้อยู่ฝ่ายกบฎ

งั้น…จะเป็นฝ่ายไหนได้อีก?

 .

.

.

 

 

ช่วงสองสามวันมานี้มีแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้วนเวียนอยู่ไหนหัวของเรย์ไม่หยุด ทั้งเรื่องข่าวที่ว่าเคียร์ฆ่าคนทั้งหมู่บ้าน เรื่องของทีอาร์ และกลุ่มคนที่ทีอาร์สังกัดอยู่

เรียกได้ว่าปกติเขาก็ไม่ใช่คนตั้งใจเรียนสักเท่าไหร่ พอมีเรื่องให้คิดก็ยิ่งไม่สนใจเข้าไปใหญ่ ในคาบเรียนเขาได้แต่ลอบมองสังเกตท่าทีของทีอาร์อยู่ตลอดแต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ อีกฝ่ายยังคงพูดคุยกับเพื่อนคนอื่น ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ แต่ไม่รู้ทำไมในใจเขาถึงรู้สึกแปลก ๆ

บางครั้งก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา หรือเขาควรลดอคติในตัวทีอาร์แล้วลองเข้าไปถามตรง ๆ ดี? แต่ถ้าทำแบบนั้นทางฝั่งของทีอาร์ที่ไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรูก็จะรู้ความเคลื่อนไหวของเขาไปด้วย เป็นเรื่องที่ไม่ควรเข้าไปเสี่ยงสักเท่าไหร่

จากที่ได้คุยกันที่ห้องของลูเซียนเมื่อวันก่อนทำให้เรย์ได้รู้ว่าตัวทีอาร์ไม่ใช่คนที่ยอมบอกข้อมูลที่ตัวเองรู้ให้กับคนที่ไม่สามารถให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับตัวเองแน่ ๆ ก็คงมีแต่เขาต้องลองหาเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

ยุ่งยากน่าเบื่อชะมัด…

“นายเป็นอะไร ทำไมช่วงนี้เหม่อเก่งจังฮะ”

เสียงเด็กสาวที่คุ้นเคยดังขึ้น เรย์หลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเองแล้วหันมาย่นคิ้วใส่

“ไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย”

“พักนี้นายกับลูเซียนแปลก ๆ นะ มีอะไรหรือเปล่า” โซฮาร์ถามด้วยความเป็นห่วง พวกเธอทั้งสองคนสัมผัสได้ว่าสองพักหลังมานี้คู่ซี้ไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไหร่ แม้ในเรื่องนิสัยจะยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยน เรย์ยังคงเป็นคนช่างกวนปากไม่ดี และลูเซียนก็ยังอ่อนโยนเป็นปกติ แต่เหมือนจะติดเหม่อแล้วชอบหายตัวไปบ่อย ๆ

ก็เข้าใจได้ว่าพอเริ่มโต หน้าที่การงานของทางตระกูลแต่ละคนก็ยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย แต่นี่มันผิดสังเกตจนอดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ ว่าทั้งสองมีอะไรปิดบังอยู่หรือเปล่า

ลูเซียนที่ไถลตัวไปกับโต๊ะหันมามองเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง

“ช่วงนี้มีแต่คนส่งพวกผู้ร้ายคดีต่าง ๆ มาให้สอบสวนน่ะ จะไม่รับก็ไม่ได้” ลูเซียนตอบไปตามความจริง เนื่องจากทางกรมไต่สวนของตระกูลโกเบียสไม่ได้รับงานเฉพาะเมืองเดโฟร์ จึงทำให้เวลาเมืองต่าง ๆ ส่งคนร้ายมาสารภาพผิดพร้อม ๆ กันก็ทำให้สอบสวนกันไม่ทัน คนในตระกูลก็ไม่ได้มีมากพอขนาดนั้นซะด้วย

แล้วยิ่งเวลาเจอคนปากแข็งไม่พูด กับคนที่ถูกจ้างกันมาเป็นทอด ๆ นี่… ยิ่งพาให้จบงานช้าทุกที

แล้วเมื่อดวงตาสองสีของสองสาวหันมามองเรย์เขาก็ยิ่งขมวดคิ้ว

“ฉันทำงานอยู่ในปราสาทนะ ไหนจะองครักษ์เดลอีก ก็ต้องมีเรื่องให้คิดเป็นธรรมดา”

“…เออ ๆ เข้าใจก็ได้” เคเรนถอนหายใจก่อนจะโบกมือตอบแบบขอไปที จากที่ทั้งสองคนพูดก็พอจะรู้แหละว่าคงเป็นเรื่องที่บอกไม่ได้ แต่ยังไงทั้งเธอและโซฮาร์ก็เป็นห่วงกลัวว่าสองคนนี้จะไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแปลก ๆ เข้าให้น่ะสิ

แล้วนี่ก็เป็นปีสุดท้ายที่พวกเธอจะได้เรียนที่นี่แล้วด้วย เพราะหลาย ๆ ครอบครัวต่างก็มีกิจการเป็นของตัวเอง เล็กบ้างใหญ่บ้าง สิ่งที่ให้ศึกษาในโรงเรียนก็มีเพียงความรู้พื้นฐานทั่วไป อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบกันแล้วพวกเธอก็กังวลอยู่ลึก ๆ ว่าจะนัดเจอรวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาได้อีกทีเมื่อไหร่ ถึงแม้จะอยู่เมืองเดียวกันและเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่สามารถพบเจอกันได้ง่ายก็ตาม แต่เวลาว่างของแต่ละคนคงมีไม่พร้อมกัน

คิดแล้วก็แอบใจหาย โดยเฉพาะลูเซียนที่สั่งห้ามพวกเธอเข้าใกล้กรมไต่สวนแบบเด็ดขาด แล้วแบบนี้จะมีเวลาเจอกันแบบครบคนตอนไหนบ้างนะ…


 

_________________________________________

 

อารมณ์เหมือนใกล้ช่วงปัจฉิมแต่เพื่อนมัวโฟกัสเรื่องอื่น…