“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ - องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (2/2) โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค

แท็คที่เกี่ยวข้อง

พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี

รายละเอียด

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

ผู้แต่ง

XiXuan

เรื่องย่อ

แนะนำเรื่อง


“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”


_____


“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”

ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้

และในวันหนึ่ง…

“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง

ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…

.

“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”

เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา


_____


 สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ

ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!

สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ



องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating

องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)

องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing

องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…

องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…


_____


⚠Trigger Warning⚠


Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),

Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),

Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),

Blood (มีเลือด),

Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),

Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),

Major character death (มีตัวละครหลักตาย),

Minor character death (มีตัวละครรองตาย),

Murder (การฆาตกรรม),

Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),

Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),

Kidnapping (การลักพาตัว),

Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)


_____


Contact Writer


Twitter(X) : @sachiyogingray

แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์

สารบัญ

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 0 Introduction,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 10.5 ที่มาของงชื่อ,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชามังกร (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชรามังกร (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (2/2)

เนื้อหา

องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (2/2)


 

“…แต่สุดท้ายฉันก็ได้สนิทกับเคเรนเป็นคนแรก ทำให้รู้ว่าถ้าเคเรนรำคาญหรือหงุดหงิดเมื่อไหร่ก็จะลงไม้ลงมือแบบนั้น”

เคียร์พยักหน้าหงึกหงัก สีหน้าตั้งใจฟังสุด ๆ แต่แล้วก็นึกแปลกใจ “เอ แปลว่าช่วงนี้เคเรนไม่ได้หงุดหงิดใครเหรอ อย่างเวลาที่เรย์ชอบกวนประสาท…”

“เป็นเพราะช่วงนี้เคเรนอารมณ์เย็นลงเยอะเลยน่ะ ไม่งั้นทั้งสองคนก็คงรบกันทุกวันแน่ ๆ”

เคียร์หัวเราะแห้ง เขาพอจะนึกภาพออกอยู่บ้างเพราะจากที่เห็นทั้งสองก็มีปากมีเสียงกันตลอด ถ้าไม่เสียงดังก็ลงไม้ลงมือกัน ทำเอาสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยรอบโรงงานนี้วิ่งหนีกระเจิงเพราะรู้สึกว่าอยู่ไม่ได้เลยทีเดียว

นี่ขนาดเคเรนใจเย็นแล้วนะ ถ้าไม่ใจเย็นจะขนาดไหนกัน…

“อ๊ะ เธอบอกว่าสนิทกับเคเรนก่อนใช่ไหม แล้วไปสนิทกับเรย์แล้วก็ลูเซียนได้ยังไงเหรอ”

“นั่นเป็นเพราะว่าฉันอยากเข้าหาพวกนั้นน่ะ…”

ในวันหนึ่งของฤดูร้อน โซฮาร์กับเคเรนพากันไปกินข้าวกลางวันตามปกติ แต่เพราะช่วงนี้โซฮาร์ดูเหม่อ ๆ เหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาเคเรนจึงทักขึ้น

‘เป็นอะไรของเธอ ดูเหม่อจังเลยนะ’

โซฮาร์ดึงสติกลับมาได้ก็รีบพูดแก้ตัว ‘เปล่าสักหน่อย...’

‘ไม่เชื่ออะ’ เคเรนยังคงยืนกราน จากนั้นนัยน์ตาสีม่วงสวยก็มองตามสายตาของเพื่อนพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นสูง ‘เธอสนใจสองคนนั้นเหรอ’

สองคนนั้นที่ว่าก็ไม่ใช่ใครอื่น เป็นลูเซียนและเรย์นั่นเอง

โซฮาร์ก้มหน้างุดตักข้าวใส่ปากโดยไม่พูดอะไร ทำให้เคเรนเริ่มเซ้าซี้

‘นี่โซฮาร์ ตกลงว่าไง?’

จากนั้นถึงจะพยายามเงียบหรือเลี่ยงไม่ตอบยังไงเคเรนก็ยังคงถามไม่หยุดเธอจึงต้องยอมตอบไป ‘ก็แค่อยากสนิทด้วยน่ะ แบบว่า…’ เธอเหลือบมองสองคนนั้นเล็กน้อย ‘อืม… ช่างมันเถอะ’

‘อ้าว!?’

‘…จะว่าสนใจอย่างที่เธอว่าก็ได้ คงประมาณนั้น’

เพราะนิสัยของทั้งสองคนต่างกันชนิดที่ว่าคนละขั้ว เหมือนน้ำกับไฟ ขั้วโลกเหนือกับขั้วโลกใต้ยังไงอย่างนั้น เธอเลยสงสัยขึ้นมาว่าทำไมถึงอยู่ด้วยกันได้ ซ้ำยังเข้ากันได้ดีอีกต่างหาก

หลังจากวันนั้นเคเรนก็เลยพาโซฮาร์ไปคุยกับสองคนนั้นเรื่อย ๆ จนเริ่มสนิทกัน จะมีก็แค่เคเรนกับเรย์ที่ดูไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไหร่ แต่นาน ๆ ไปกลับรู้สึกว่าถ้าไม่ได้เถียงกันสักวันก็เหมือนวันนั้นมันเงียบแปลก ๆ

 

 

“…มันก็เป็นแบบนี้แหละ”

เคียร์พยักหน้าขึ้นลงอย่างเข้าใจ “แล้วทำไมเธอถึงสนใจสองคนนั้นเหรอ”

อุตส่าห์คิดว่าจะไม่ถามแล้วเชียว…

เธอคิดในใจก่อนตอบ “ก็อย่างที่นายรู้ว่าลูเซียนน่ะใจดีแล้วก็อ่อนโยนมากเลย ส่วนเรย์ก็ดูเป็นพวกไม่สนใจใคร ใครจะลำบากยังไงก็จะคิดว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเองซึ่งต่างกับลูเซียน ฉันก็เลยอยากรู้ว่าสองคนนั้นเข้ากันได้ยังไงทั้ง ๆ ที่นิสัยต่างกันคนละขั้วซะขนาดนั้น”

“อย่างนี้นี่เอง” เด็กชายพยักหน้าหงึก

ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ รู้สึกเหมือนหมดเรื่องจะคุยกันเสียดื้อ ๆ และไม่นานโซฮาร์ก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบของเล่นจากมุมหนึ่งมาแล้วชวนเคียร์เล่น กลายเป็นว่าทั้งสองพากันเล่นจนถึงเย็น

“ยังไงถ้าว่างฉันก็จะแวะมาหาบ่อย ๆ นะ ส่วนเรื่องหนังสือพรุ่งนี้ฉันจะเอามาให้แน่นอน” เด็กสาวเอ่ยลาพร้อมหนังสือหลายเล่มในมือ

“อื้อ ลำบากเธอแย่เลย ต้องเอาหนังสือไปคืนพวกนั้นด้วย” เคียร์มองหนังสือเหล่านั้นแล้วก็รู้สึกละอายใจ จริง ๆ เขาไม่ได้อยากให้โซฮาร์เอากลับไปวันนี้ทีเดียวเพราะเกรงใจ แต่เจ้าตัวก็ยืนยันจะเอากลับไปทั้งหมด

“ไม่หรอกน่า” โซฮาร์ส่ายหน้า “งั้นฉันไปก่อนนะ”

ว่าจบก็หมุนตัวหันหลังให้เคียร์ที่กำลังโบกมือลา

เดินมาได้สักพักก็ใกล้จะเข้าตัวเมืองแล้ว จังหวะนั้นเองโซฮาร์ก็เจอกับเพื่อนที่เดินสวนมาพอดี

“เธอไปหาเคียร์มาเหรอ” เคเรนถามอย่างแปลกใจ ถ้าเธอจำไม่ผิดช่วงนี้โซฮาร์ก็เป็นคนหนึ่งที่ยุ่งมาก ๆ จนไม่น่าจะปลีกเวลามาหาเพื่อนอีกคนได้แท้ ๆ

“ใช่ พอดีฉันเจ…ฉันคิดว่าเคียร์น่าจะเหงาน่ะก็เลยขอแม่มา”

เหงื่อไหลซึมผ่านกรอบหน้านั้น เกือบไปแล้ว ถ้าเธอหลุดปากไปว่าเจอเคียร์ในเมืองละก็ อีกฝ่ายคงโดนเคเรนบ่นยับแน่ ๆ เลย ยังไงก็ขอเซฟเพื่อนไว้ก่อนแล้วกัน

ขอโทษที่ต้องโกหกนะ…

เคเรนหรี่ตามองคล้ายจับพิรุธได้ แต่สุดท้ายเธอก็ปล่อยผ่านไปพร้อมกับเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “แล้วหนังสือพวกนั้นเคียร์อ่านจบหมดแล้วเหรอ”

“อือ เขาบอกว่าอยากได้หนังสือเล่มใหม่ด้วย ฉันเลยตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะแวะเอาหนังสือมาให้ก่อนไปโรงพยาบาล”

เคเรนพยักหน้าแล้วตบบ่าเพื่อนเบา ๆ “ถ้าอย่างนั้นฉันไปหาเจ้านั่นก่อนนะ”

แล้วทั้งสองก็แยกกันตรงนั้น ครั้นพอเธอมาถึงก็พบว่าเคียร์กำลังหลับ นึกแปลกใจไม่น้อยที่หลับตั้งแต่กลางวันแบบนี้ แต่ก็อาจจะเพลียมาทั้งวัน ไม่ก็เล่นกับโซฮาร์เยอะไปหน่อย

เธอย่อตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ ๆ พลางจ้องมองใบหน้าของเพื่อนยามหลับ ทันใดนั้นเองจู่ ๆ เธอก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ เด็กสาวลุกขึ้นเดินตรงไปยังโซนในครัวที่เธอเป็นคนดูแลเองแทบทั้งหมด วัตถุดิบต่าง ๆ นานา ไม่ว่าจะเป็นเนื้อสัตว์หรือผักผลไม้เธอก็เป็นคนหามาทั้งนั้น จากนั้นก็ใช้พลังน้ำแข็งของลูเซียนห่อหุ้มวัตถุดิบเหล่านั้นไว้ไม่ให้เน่าหรือเสียเร็วจนกินไม่ทัน

เคเรนยืนกอดอกมองวัตุดิบเหล่านั้นอย่างใช้ความคิด จากนั้นไม่นานเธอก็ยิ้มแล้วเริ่มลงมือทำเมนูอาหารที่คิดได้ให้เคียร์กินเป็นอาหารเย็น

.

.

.

…หอม…

กลิ่นอะไรนะ?

แพขนตาสีเหลืองทองขยับไหวเล็กน้อยก่อนเปิดขึ้น เจ้าตัวหรี่ตาเมื่อเจอกับแสงของหลอดไฟที่ส่องมา

เด็กหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตาขจัดความง่วงงุนออกไป จากนั้นก็หันไปมองยังจุดที่ได้กลิ่นหอมบางอย่างลอยโชยมา

เคเรนกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ข้างนอก…

เสียงตะหลิวกระทบกระทะดังโคร้งเคร้ง เด็กสาวยืนหันหลังให้เขาแล้วพลิกสิ่งที่อยู่ในกระทะไปมา

“แค่ก ๆ”

เธอไอสำลักควันไฟที่ตัวเองก่อพร้อมกับหันหน้าหนี จังหวะนั้นเองเธอถึงได้เห็นว่าเคียร์ตื่นแล้ว

“อ้าว นายตื่นนานแล้วเหรอ”

เคียร์เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับชะโงกหน้าดูว่าเคเรนกำลังทำอาหารเมนูอะไร

“เพิ่งตื่นน่ะ” เขาพูด “เธอทำข้าวผัดเหรอ”

เด็กสาวพยักหน้า “ใช่”

จากนั้นเธอก็หันไปคลุกข้าวในกระทะต่อ “วัตถุดิบที่เหลืออยู่มันมีไม่มากฉันก็เลยไม่รู้จะทำอะไรนอกจากข้าวผัดน่ะสิ”

“แต่แค่ข้าวผัดก็หรูแล้วนะ” สำหรับคนที่กินขนมปังเกือบทุกมื้อมาก่อนอย่างเขาน่ะ

เคียร์พูดกลั้วหัวเราะแล้วเดินไปหยิบจานมาให้แม่ครัวตัวน้อยตักใส่

“คราวหลังฉันต้องซื้ออะไรมาตุนไว้บ้างแล้วสิ…” เสียงเคเรนพึมพำ

เด็กหนุ่มยกยิ้มบาง ๆ ขณะคิดว่าถ้าอยู่กันครบคนคงจะไม่เงียบแบบนี้ อย่างน้อยก็มีเสียงทะเลาะถกเถียงกันของคนตรงหน้ากับลูกแม่ทัพคนนั้นล่ะนะ

…ยังไงก็ไม่ชินกับความเงียบแบบนี้จริง ๆ

เมื่อเคเรนตักข้าวผัดใส่จานทั้งสองใบเสร็จแล้วพวกเขาก็พากันไปนั่งกินที่โซฟาพร้อมกับพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย

“จริงสิ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดลูเซียนแล้วนะ มีคนบอกนายหรือยัง” อยู่ ๆ เคเรนก็โพล่งขึ้นมา และหัวข้อสนทนานั้นก็ทำให้เคียร์ที่กำลังตักข้าวเข้าปากชะงักมือแทบไม่ทัน เขาหันไปมองหน้าเพื่อนอย่างรวดเร็ว “วันไหนเหรอ?!”

เคเรนกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด “เอ… วันนี้วันที่ 18 เหรอ” ถึงจะพูดคนเดียวโดยที่ไม่ต้องการคำตอบแต่เคียร์ก็พยักหน้าหงึกหงักรอฟังด้วยความตื่นเต้น

และแล้วเคเรนก็หันมาบอก “อีก 3 วัน”

เคียร์กะพริบตาปริบก่อนจะทำตาโต “ใกล้แล้วจริงด้วย! ฉันหาอะไรให้ลูเซียนดีนะ…?”

ไม่ว่าเปล่าเจ้าตัวยังวางจานข้าวลงแล้วลุกขึ้นเดินวนไปมาหลายรอบจนเคเรนเริ่มจะมึนหัวแทน

“นายนั่งลงเถอะ ถือว่าฉันขอร้องก็ได้”

“อ๊ะ ขอโทษที”

เด็กสาวถอนหายใจออกมาเบา ๆ รู้สึกว่าตั้งแต่รู้จักกันมามันจะมีนิสัยอย่างหนึ่งของเคียร์ที่ไม่ต้องสังเกตก็รู้ได้ นั่นคือเขาจะชอบเดินวนไปวนมาเวลาคิดอะไรไม่ออกแบบนี้

“ลูเซียนไม่ว่าอะไรหรอกน่า หมอนั่นไม่ชอบให้ใครให้ของขวัญด้วยซ้ำเพราะนิสัยขี้เกรงใจ”

“งั้นเหรอ…” สีหน้าเคียร์บ่งบอกว่าเสียดายไม่น้อย ใจเขาอยากให้ของขวัญกับลูเซียนจริง ๆ แต่ก็ติดตรงที่เขาไม่มีอะไรจะให้และไม่รู้จะให้อะไรด้วย

แย่จัง…

คล้ายเคเรนรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่จึงได้พูดต่อ “เดี๋ยวฉันจะให้พวกนั้นมาที่นี่ก็แล้วกันนะ ถึงจะไม่มีของให้แต่แค่ได้อยู่ด้วยกันฉันว่ามันก็ดีมาก ๆ เลยล่ะ”

เคียร์หันมามองด้วยวายตาที่เปี่ยมไปด้วยคำขอบคุณ สำหรับเขาแล้ว ถึงแม้ว่าวันเกิดจะไม่ได้ต่างอะไรกับวันธรรมดาวันหนึ่งแต่ถ้าเป็นวันเกิดของคนสำคัญเขาก็อยากจะให้อะไรตอบแทนคน ๆ นั้นที่คอยอยู่กับเขาตลอดไม่ทิ้งไปไหน

รวมถึงเพื่อนทั้งสี่คนนี้ก็เช่นเดียวกัน

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังหาอะไรให้ไม่ได้ แต่ในอนาคตเขาจะให้ของที่พิเศษและมีประโยชน์กับอีกฝ่ายให้ได้เลย!