“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
“…แต่สุดท้ายฉันก็ได้สนิทกับเคเรนเป็นคนแรก ทำให้รู้ว่าถ้าเคเรนรำคาญหรือหงุดหงิดเมื่อไหร่ก็จะลงไม้ลงมือแบบนั้น”
เคียร์พยักหน้าหงึกหงัก สีหน้าตั้งใจฟังสุด ๆ แต่แล้วก็นึกแปลกใจ “เอ แปลว่าช่วงนี้เคเรนไม่ได้หงุดหงิดใครเหรอ อย่างเวลาที่เรย์ชอบกวนประสาท…”
“เป็นเพราะช่วงนี้เคเรนอารมณ์เย็นลงเยอะเลยน่ะ ไม่งั้นทั้งสองคนก็คงรบกันทุกวันแน่ ๆ”
เคียร์หัวเราะแห้ง เขาพอจะนึกภาพออกอยู่บ้างเพราะจากที่เห็นทั้งสองก็มีปากมีเสียงกันตลอด ถ้าไม่เสียงดังก็ลงไม้ลงมือกัน ทำเอาสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยรอบโรงงานนี้วิ่งหนีกระเจิงเพราะรู้สึกว่าอยู่ไม่ได้เลยทีเดียว
นี่ขนาดเคเรนใจเย็นแล้วนะ ถ้าไม่ใจเย็นจะขนาดไหนกัน…
“อ๊ะ เธอบอกว่าสนิทกับเคเรนก่อนใช่ไหม แล้วไปสนิทกับเรย์แล้วก็ลูเซียนได้ยังไงเหรอ”
“นั่นเป็นเพราะว่าฉันอยากเข้าหาพวกนั้นน่ะ…”
ในวันหนึ่งของฤดูร้อน โซฮาร์กับเคเรนพากันไปกินข้าวกลางวันตามปกติ แต่เพราะช่วงนี้โซฮาร์ดูเหม่อ ๆ เหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาเคเรนจึงทักขึ้น
‘เป็นอะไรของเธอ ดูเหม่อจังเลยนะ’
โซฮาร์ดึงสติกลับมาได้ก็รีบพูดแก้ตัว ‘เปล่าสักหน่อย...’
‘ไม่เชื่ออะ’ เคเรนยังคงยืนกราน จากนั้นนัยน์ตาสีม่วงสวยก็มองตามสายตาของเพื่อนพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นสูง ‘เธอสนใจสองคนนั้นเหรอ’
สองคนนั้นที่ว่าก็ไม่ใช่ใครอื่น เป็นลูเซียนและเรย์นั่นเอง
โซฮาร์ก้มหน้างุดตักข้าวใส่ปากโดยไม่พูดอะไร ทำให้เคเรนเริ่มเซ้าซี้
‘นี่โซฮาร์ ตกลงว่าไง?’
จากนั้นถึงจะพยายามเงียบหรือเลี่ยงไม่ตอบยังไงเคเรนก็ยังคงถามไม่หยุดเธอจึงต้องยอมตอบไป ‘ก็แค่อยากสนิทด้วยน่ะ แบบว่า…’ เธอเหลือบมองสองคนนั้นเล็กน้อย ‘อืม… ช่างมันเถอะ’
‘อ้าว!?’
‘…จะว่าสนใจอย่างที่เธอว่าก็ได้ คงประมาณนั้น’
เพราะนิสัยของทั้งสองคนต่างกันชนิดที่ว่าคนละขั้ว เหมือนน้ำกับไฟ ขั้วโลกเหนือกับขั้วโลกใต้ยังไงอย่างนั้น เธอเลยสงสัยขึ้นมาว่าทำไมถึงอยู่ด้วยกันได้ ซ้ำยังเข้ากันได้ดีอีกต่างหาก
หลังจากวันนั้นเคเรนก็เลยพาโซฮาร์ไปคุยกับสองคนนั้นเรื่อย ๆ จนเริ่มสนิทกัน จะมีก็แค่เคเรนกับเรย์ที่ดูไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไหร่ แต่นาน ๆ ไปกลับรู้สึกว่าถ้าไม่ได้เถียงกันสักวันก็เหมือนวันนั้นมันเงียบแปลก ๆ
“…มันก็เป็นแบบนี้แหละ”
เคียร์พยักหน้าขึ้นลงอย่างเข้าใจ “แล้วทำไมเธอถึงสนใจสองคนนั้นเหรอ”
อุตส่าห์คิดว่าจะไม่ถามแล้วเชียว…
เธอคิดในใจก่อนตอบ “ก็อย่างที่นายรู้ว่าลูเซียนน่ะใจดีแล้วก็อ่อนโยนมากเลย ส่วนเรย์ก็ดูเป็นพวกไม่สนใจใคร ใครจะลำบากยังไงก็จะคิดว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเองซึ่งต่างกับลูเซียน ฉันก็เลยอยากรู้ว่าสองคนนั้นเข้ากันได้ยังไงทั้ง ๆ ที่นิสัยต่างกันคนละขั้วซะขนาดนั้น”
“อย่างนี้นี่เอง” เด็กชายพยักหน้าหงึก
ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อไม่มีใครพูดอะไรต่อ รู้สึกเหมือนหมดเรื่องจะคุยกันเสียดื้อ ๆ และไม่นานโซฮาร์ก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบของเล่นจากมุมหนึ่งมาแล้วชวนเคียร์เล่น กลายเป็นว่าทั้งสองพากันเล่นจนถึงเย็น
“ยังไงถ้าว่างฉันก็จะแวะมาหาบ่อย ๆ นะ ส่วนเรื่องหนังสือพรุ่งนี้ฉันจะเอามาให้แน่นอน” เด็กสาวเอ่ยลาพร้อมหนังสือหลายเล่มในมือ
“อื้อ ลำบากเธอแย่เลย ต้องเอาหนังสือไปคืนพวกนั้นด้วย” เคียร์มองหนังสือเหล่านั้นแล้วก็รู้สึกละอายใจ จริง ๆ เขาไม่ได้อยากให้โซฮาร์เอากลับไปวันนี้ทีเดียวเพราะเกรงใจ แต่เจ้าตัวก็ยืนยันจะเอากลับไปทั้งหมด
“ไม่หรอกน่า” โซฮาร์ส่ายหน้า “งั้นฉันไปก่อนนะ”
ว่าจบก็หมุนตัวหันหลังให้เคียร์ที่กำลังโบกมือลา
เดินมาได้สักพักก็ใกล้จะเข้าตัวเมืองแล้ว จังหวะนั้นเองโซฮาร์ก็เจอกับเพื่อนที่เดินสวนมาพอดี
“เธอไปหาเคียร์มาเหรอ” เคเรนถามอย่างแปลกใจ ถ้าเธอจำไม่ผิดช่วงนี้โซฮาร์ก็เป็นคนหนึ่งที่ยุ่งมาก ๆ จนไม่น่าจะปลีกเวลามาหาเพื่อนอีกคนได้แท้ ๆ
“ใช่ พอดีฉันเจ…ฉันคิดว่าเคียร์น่าจะเหงาน่ะก็เลยขอแม่มา”
เหงื่อไหลซึมผ่านกรอบหน้านั้น เกือบไปแล้ว ถ้าเธอหลุดปากไปว่าเจอเคียร์ในเมืองละก็ อีกฝ่ายคงโดนเคเรนบ่นยับแน่ ๆ เลย ยังไงก็ขอเซฟเพื่อนไว้ก่อนแล้วกัน
ขอโทษที่ต้องโกหกนะ…
เคเรนหรี่ตามองคล้ายจับพิรุธได้ แต่สุดท้ายเธอก็ปล่อยผ่านไปพร้อมกับเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “แล้วหนังสือพวกนั้นเคียร์อ่านจบหมดแล้วเหรอ”
“อือ เขาบอกว่าอยากได้หนังสือเล่มใหม่ด้วย ฉันเลยตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะแวะเอาหนังสือมาให้ก่อนไปโรงพยาบาล”
เคเรนพยักหน้าแล้วตบบ่าเพื่อนเบา ๆ “ถ้าอย่างนั้นฉันไปหาเจ้านั่นก่อนนะ”
แล้วทั้งสองก็แยกกันตรงนั้น ครั้นพอเธอมาถึงก็พบว่าเคียร์กำลังหลับ นึกแปลกใจไม่น้อยที่หลับตั้งแต่กลางวันแบบนี้ แต่ก็อาจจะเพลียมาทั้งวัน ไม่ก็เล่นกับโซฮาร์เยอะไปหน่อย
เธอย่อตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ ๆ พลางจ้องมองใบหน้าของเพื่อนยามหลับ ทันใดนั้นเองจู่ ๆ เธอก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ เด็กสาวลุกขึ้นเดินตรงไปยังโซนในครัวที่เธอเป็นคนดูแลเองแทบทั้งหมด วัตถุดิบต่าง ๆ นานา ไม่ว่าจะเป็นเนื้อสัตว์หรือผักผลไม้เธอก็เป็นคนหามาทั้งนั้น จากนั้นก็ใช้พลังน้ำแข็งของลูเซียนห่อหุ้มวัตถุดิบเหล่านั้นไว้ไม่ให้เน่าหรือเสียเร็วจนกินไม่ทัน
เคเรนยืนกอดอกมองวัตุดิบเหล่านั้นอย่างใช้ความคิด จากนั้นไม่นานเธอก็ยิ้มแล้วเริ่มลงมือทำเมนูอาหารที่คิดได้ให้เคียร์กินเป็นอาหารเย็น
.
.
.
…หอม…
กลิ่นอะไรนะ?
แพขนตาสีเหลืองทองขยับไหวเล็กน้อยก่อนเปิดขึ้น เจ้าตัวหรี่ตาเมื่อเจอกับแสงของหลอดไฟที่ส่องมา
เด็กหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตาขจัดความง่วงงุนออกไป จากนั้นก็หันไปมองยังจุดที่ได้กลิ่นหอมบางอย่างลอยโชยมา
เคเรนกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ข้างนอก…
เสียงตะหลิวกระทบกระทะดังโคร้งเคร้ง เด็กสาวยืนหันหลังให้เขาแล้วพลิกสิ่งที่อยู่ในกระทะไปมา
“แค่ก ๆ”
เธอไอสำลักควันไฟที่ตัวเองก่อพร้อมกับหันหน้าหนี จังหวะนั้นเองเธอถึงได้เห็นว่าเคียร์ตื่นแล้ว
“อ้าว นายตื่นนานแล้วเหรอ”
เคียร์เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับชะโงกหน้าดูว่าเคเรนกำลังทำอาหารเมนูอะไร
“เพิ่งตื่นน่ะ” เขาพูด “เธอทำข้าวผัดเหรอ”
เด็กสาวพยักหน้า “ใช่”
จากนั้นเธอก็หันไปคลุกข้าวในกระทะต่อ “วัตถุดิบที่เหลืออยู่มันมีไม่มากฉันก็เลยไม่รู้จะทำอะไรนอกจากข้าวผัดน่ะสิ”
“แต่แค่ข้าวผัดก็หรูแล้วนะ” สำหรับคนที่กินขนมปังเกือบทุกมื้อมาก่อนอย่างเขาน่ะ
เคียร์พูดกลั้วหัวเราะแล้วเดินไปหยิบจานมาให้แม่ครัวตัวน้อยตักใส่
“คราวหลังฉันต้องซื้ออะไรมาตุนไว้บ้างแล้วสิ…” เสียงเคเรนพึมพำ
เด็กหนุ่มยกยิ้มบาง ๆ ขณะคิดว่าถ้าอยู่กันครบคนคงจะไม่เงียบแบบนี้ อย่างน้อยก็มีเสียงทะเลาะถกเถียงกันของคนตรงหน้ากับลูกแม่ทัพคนนั้นล่ะนะ
…ยังไงก็ไม่ชินกับความเงียบแบบนี้จริง ๆ
เมื่อเคเรนตักข้าวผัดใส่จานทั้งสองใบเสร็จแล้วพวกเขาก็พากันไปนั่งกินที่โซฟาพร้อมกับพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย
“จริงสิ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดลูเซียนแล้วนะ มีคนบอกนายหรือยัง” อยู่ ๆ เคเรนก็โพล่งขึ้นมา และหัวข้อสนทนานั้นก็ทำให้เคียร์ที่กำลังตักข้าวเข้าปากชะงักมือแทบไม่ทัน เขาหันไปมองหน้าเพื่อนอย่างรวดเร็ว “วันไหนเหรอ?!”
เคเรนกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด “เอ… วันนี้วันที่ 18 เหรอ” ถึงจะพูดคนเดียวโดยที่ไม่ต้องการคำตอบแต่เคียร์ก็พยักหน้าหงึกหงักรอฟังด้วยความตื่นเต้น
และแล้วเคเรนก็หันมาบอก “อีก 3 วัน”
เคียร์กะพริบตาปริบก่อนจะทำตาโต “ใกล้แล้วจริงด้วย! ฉันหาอะไรให้ลูเซียนดีนะ…?”
ไม่ว่าเปล่าเจ้าตัวยังวางจานข้าวลงแล้วลุกขึ้นเดินวนไปมาหลายรอบจนเคเรนเริ่มจะมึนหัวแทน
“นายนั่งลงเถอะ ถือว่าฉันขอร้องก็ได้”
“อ๊ะ ขอโทษที”
เด็กสาวถอนหายใจออกมาเบา ๆ รู้สึกว่าตั้งแต่รู้จักกันมามันจะมีนิสัยอย่างหนึ่งของเคียร์ที่ไม่ต้องสังเกตก็รู้ได้ นั่นคือเขาจะชอบเดินวนไปวนมาเวลาคิดอะไรไม่ออกแบบนี้
“ลูเซียนไม่ว่าอะไรหรอกน่า หมอนั่นไม่ชอบให้ใครให้ของขวัญด้วยซ้ำเพราะนิสัยขี้เกรงใจ”
“งั้นเหรอ…” สีหน้าเคียร์บ่งบอกว่าเสียดายไม่น้อย ใจเขาอยากให้ของขวัญกับลูเซียนจริง ๆ แต่ก็ติดตรงที่เขาไม่มีอะไรจะให้และไม่รู้จะให้อะไรด้วย
แย่จัง…
คล้ายเคเรนรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่จึงได้พูดต่อ “เดี๋ยวฉันจะให้พวกนั้นมาที่นี่ก็แล้วกันนะ ถึงจะไม่มีของให้แต่แค่ได้อยู่ด้วยกันฉันว่ามันก็ดีมาก ๆ เลยล่ะ”
เคียร์หันมามองด้วยวายตาที่เปี่ยมไปด้วยคำขอบคุณ สำหรับเขาแล้ว ถึงแม้ว่าวันเกิดจะไม่ได้ต่างอะไรกับวันธรรมดาวันหนึ่งแต่ถ้าเป็นวันเกิดของคนสำคัญเขาก็อยากจะให้อะไรตอบแทนคน ๆ นั้นที่คอยอยู่กับเขาตลอดไม่ทิ้งไปไหน
รวมถึงเพื่อนทั้งสี่คนนี้ก็เช่นเดียวกัน
ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังหาอะไรให้ไม่ได้ แต่ในอนาคตเขาจะให้ของที่พิเศษและมีประโยชน์กับอีกฝ่ายให้ได้เลย!