“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
** เนื้อหาในตอนนี้มีการบรรยายถึงความรุนแรง การถูกทำร้ายทรมาน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ**
“เฮ้อ…”
ลูเซียนพ่นลมหายใจขณะเดินออกมาจากห้องสารภาพผิด หรือพูดให้เข้าใจง่ายก็คงต้องเรียกว่า ห้องทรมาน
เขาเห็นใครบางคนยืนรออยู่หน้าห้องจึงเงยหน้าขึ้น สบตากับคนอายุมากกว่าที่มีโครงหน้าคล้ายตัวเองทว่าดวงตากลับเป็นคนละสี
“เป็นยังไงบ้าง” เขาคนนั้นเอ่ยถาม
ลูเซียนส่ายหน้า “ไม่ได้เรื่องอะไรเลยครับ เขาไม่ยอมเปิดปากเลย”
“เหรอ…” อีกฝ่ายพึมพำ
“แต่ผมรู้สึกได้อย่างหนึ่ง” คนนั้นมองหน้าลูเซียนราวกับรอคคอยคำตอบ “ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่านะครับ แต่ตาเขาดูเหม่อลอยเหมือนคนถูกสะกดยังไงไม่รู้”
คำพูดของลูเซียนทำเอาคนเป็นพ่อต้องขมวดคิ้ว “ถูกสะกด? ในเมืองเราไม่มีคนมีพลังแบบนั้นนี่”
“ใช่ครับ แต่จะว่ามาจากเมืองอื่นก็อาจเป็นไปได้”
ชายคนที่นั่งอยู่ในห้องด้วยดวงตาไร้แวว เลื่อนลอยราวกับตุ๊กตาไร้ชีวิต ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลมากมายและถูกน้ำแข็งห่อหุ้มร่างกายหลายส่วนจนตัวเริ่มแดงกว่าผิวคนปกติ นิ้วมือนิ้วเท้าหลายจำนวนถูกดึงถอดเล็บออกไปจนเกือบหมด เลือดไหลทะลักออกมาราวกับสายน้ำเจิ่งนองอยู่กลางห้อง หากใครมาเห็นเข้าคงต้องรีบเบือนหน้าหนีรับไม่ได้กับภาพตรงหน้านี้ และอาจอุทานออกมาว่า โหดร้าย ดังที่พวกเขามักได้ยินเป็นประจำ
ก่อนหน้านี้ ชายคนนี้ถูกลียาส่งตัวมาเมื่อหลายชั่วโมงก่อน พร้อมคำให้การณ์ที่ว่า
‘ฉันเจอหมอนี่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ในห้องส่วนพระองค์ของราชา เห็นค้นเอกสารนั่นนี่เสร็จแล้วก็ไปที่ห้องของซาเคีย พระอนุชาของราชาองค์ก่อน และสุดท้ายคือห้องทำงานเก่าของฉัน มันคงกำลังหาข้อมูลอะไรสักอย่าง ฝากด้วยนะ’
ทว่าก็อย่างที่บอก จนป่านนี้เนื้อตัวเต็มไปด้วยแผลฉกรรจ์ขนาดนั้นแล้วยังไม่มีอะไรเล็ดรอดออกมาราวกับถูกสั่งห้าม ไม่สิ ถูกสะกดไม่ให้แพร่งพรายเหตุผลนั้นออกไป
“มันก็น่าคิด” คนเป็นพ่อเอ่ย “แต่คนที่จะมีพลังนี้ยังไงก็น้อยคนมากจริง ๆ และคงหาตัวได้ยาก”
“…จะทำยังไงต่อดีครับ” ลูเซียนเอียงศีษะเล็กน้อยตามนิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก
“ถ้าอยู่ในสภาพนี้ทรมานไปก็คงเสียแรงเปล่า จับขังไว้ก่อนแล้วกัน”
ลูเซียนพยักหน้ารับ เขาปิดประตูห้องนั้นให้แน่นหนาก่อนเดินกลับไปที่บ้านพร้อมกับพ่อของตัวเอง
ทว่าในคืนนั้น บังเอิญเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น…
.
.
.
“อ้าวเรย์ มาทำอะไรแต่เช้า”
ในวันนี้ลูเซียนตื่นสายโด่ง กว่าจะมาถึงกรมไต่สวนซึ่งเป็นที่ทำงานของตระกูลก็ปาไปเกือบเที่ยง และในระหว่างทางเขาก็เจอเรย์กำลังเดินไปทางเดียวกับตนพอดีจึงเอ่ยทัก
“เช้าอะไรกันลูซ นี่มันจะถึงเวลาอาหารกลางวันแล้วนะ”
ได้ยินแบบนั้นลูเซียนถึงกับต้องหัวเราะกลบเกลื่อนอย่างช่วยไม่ได้ เขาก็ไม่ใช่คนตื่นยากขนาดนั้นหรอก เพียงแต่พ่อกับแม่เห็นว่าเขาโตแล้วจึงให้หัดตื่นเอง ตอนแรกตื่นมายังเป็นเช้ามืดอยู่เลยก็คิดในใจว่าขอต่ออีกสักหน่อยแล้วกัน ไม่คิดว่าจะสายโด่งขนาดนี้
เรย์ส่ายหน้าเบา ๆ ถึงแม้เรื่องเคียร์เมื่อวานจะยังคงกวนใจเขาอยู่แต่ตอนนี้ก็ยังทำอะไรไม่ได้ เขาก็ทำได้เพียงบอกให้ตัวเองใจเย็นลง ถ้าเจอคนทำข่าวเมื่อไหร่จะพุ่งเข้าไปต่อยให้ฟันร่วงหมดปาก เผาทั้งเป็นเอามาย่างบาร์บีคิวให้แวร์วูฟ สุนัขแสนน่ารักของลูเซียนกินเลย คอยดู
“เห็นพ่อบอกว่าเมื่อวานเจอคนน่าสงสัยไปค้นห้องคนในปราสาท เขาเลยให้ฉันมาถามว่าเรื่องเป็นยังไงบ้าง”
ลูเซียนร้องอ๋อ “คนนั้น…เหมือนจะโดนสะกดจิตนะ ไม่รู้สิ เขาดูเหม่อ ๆ ยังไงชอบกล”
เรย์ถึงกับทำหน้างง พวกเขารู้ดีว่าพลังแบบนั้นไม่มีใครในเมืองนี้มีสักคนเดียว ในเมืองอื่นก็แทบไม่ค่อยมี เรียกได้ว่าหายากมาก และเมื่อลูเซียนเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วมุ่นจึงถาม
“นายอาจจะนึกภาพไม่ออก อยากไปดูด้วยกันไหม”
“…ไม่ใช่สภาพสยดสยองน่ากลัวใช่ไหม”
ถ้าใช่นี่บอกได้เลย เขาคงกินข้าวไม่ลงไปอีกสามวันเจ็ดวัน
ลูเซียนหัวเราะเบา ๆ “ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า แค่แผลเต็มตัวนิดหน่อย ตัวอาจจะแดงนิด ๆ พอดีโดนฉันแช่แข็งร่างกายไปบางส่วนน่ะ”
“…ฉันไปด้วย แต่ขอไม่ไปดูแล้วกัน”
คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากเด็กหนุ่มอีกคนได้อย่างดี
ทว่าพอมาถึง หน้าห้องก็เต็มไปด้วยสมาชิกในตระกูลโกเบียสยืนมุงกันเต็มไปหมด ในวันนี้พ่อของเขาติดธุระอื่นเลยอาจจะมาที่นี่ช้าหน่อย คนที่มีอำนาจรองลงมาแน่นอนว่าไม่พ้นตัวลูเซียนที่เป็นลูกชายแน่นอน
เมื่อเห็นสภาพคนในตระกูลที่แปลกไปจากทุกที ปกติเวลาเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ย่อมจัดการกันเองได้อยู่แล้ว ไม่เคยมามุงอะไรแบบนี้เลย
“เรย์ อยู่ตรงนี้ก่อนนะ”
เขาพูดก่อนจะรีบวิ่งไปดูเหตุการณ์ตรงหน้า คนเมื่อวานที่มีรอยแผลเต็มตัว เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของตัวเอง บางส่วนถูกน้ำแข็งที่ไม่อาจละลายได้หากเจ้าของพลังไม่อนุญาต บัดนี้อีกฝ่ายอยู่ในสภาพที่ต่อให้คนในตระกูลโกเบียสที่โหดร้ายแค่ไหนมาเห็น ก็คงต้องตะลึงไปตาม ๆ กัน
ดูจากสภาพร่างไร้วิญญาณตรงหน้าลูเซียนก็พอจะเดาสถานการณ์เมื่อคืนออก ชายคนนี้คงใช้มือของตัวเองที่หุ้มไปด้วยน้ำแข็งตีเข้ากับศีรษะในจุดเดิมย้ำหลายที กัดลิ้นตัวเองอีกหลายรอบเพื่อฆ่าตัวตายทว่าก็ไม่อาจสำเร็จ เนื่องจากฟันหลายซี่ถูกถอนออกไปจนเห็นเพียงเหงือกที่ย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉานรอบปาก รอยขีดข่วนบนร่างกายมีเยอะมากขึ้นกว่าเดิมและไม่ใช่จากมีดที่ลูเซียนเป็นคนลงมือ มันเป็นเหมือนรอยที่ได้จากกาารขูดกับเหลี่ยมโต๊ะ เสา หรือเก้าอี้
นอกจากนี้สิ่งที่สร้างความฮือฮาได้มากที่สุดก็คงไม่พ้น รูปลักษณ์ของกระดูกที่ผิดแผกไป
ข้อต่อหลายส่วนอยู่ในลัษณะที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ เช่นศอกที่ไม่อาจพ้บไปข้างหลัง แต่ตอนนี้ร่างตรงหน้ากลับเป็นเช่นนั้น ข้อเท้าบิดผิดรูป เข่า กระดูกซี่โครง กระดูกสันหลัง ทุกอย่างดูไม่น่าเป็นไปได้และไม่น่าเกิดขึ้นกับคนที่ถูกขังไว้ในห้องเพียงคนเดียว
ไหนจะคอที่ถูกบิดหักจนทำให้ตายได้แทบทันที ไม่มีทางที่ใครจะหักคอตัวเองได้หรอก
“นี่มัน…อะไรกัน”
ลูเซียนอดพึมพำไม่ได้ แม้แต่เขาที่เห็นภาพอันไม่น่ามองเหล่านี้มาตั้งแต่เด็ก แต่ครั้งนี้กลับทำเอาเขาหน้าซีดเผือดแทบลมจับ คนอื่น ๆ ในตระกูลเองก็เช่นเดียวกัน
“เป็นอะไรไปลูซ ทำไมสีหน้าดูไม่ดีเลย” เสียงเรย์ที่ดังขึ้นใกล้เรียกสติของเขาให้กลับมา
“นายอย่าเพิ่งเข้ามา!” ลูเซียนหันไปตวาดเสียงดังจนอีกฝ่ายชะงัก เขาสูดลมหายใจเข้าแล้วเริ่มออกคำสั่ง “รบกวนจัดการให้หน่อยนะครับ ยังไม่ต้องเอาไปฝังหรือเผาที่ไหน เก็บไว้ที่อื่นก่อนก็พอ หรือจะชั้นใต้ดินก็ได้ ถ้าพ่อมาแล้วก็ฝากรายงานด้วยครับ”
จากนั้นเขาก็ลูบหน้าตัวเองสองทีและหันไปพาเรย์ที่กำลังงุนงงกับสถานการณ์นั้นออกมา
แม้เรย์จะมาหาเขาบ่อยจนชินกับเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดของผู้ที่โดนทรมานแล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่เคยเห็นคนที่ถูกทรมานจนตาย และไม่เคยเห็นศพสภาพผิดปกติแบบนั้นด้วย ลูเซียนรู้เรื่องนี้ดีเพราะฉะนั้นเขาจึงไม่อยากให้เพื่อนตัวเองมาเห็นภาพที่แสนโหดร้ายแบบนั้น
จนกระทั่งออกมาข้างนอกแล้วลูเซียนก็ชะลอฝีเท้าลง และหันมาพูดกับเรย์
“ไม่มีอะไรคืบหน้าไปจากที่ฉันบอกเมื่อเช้า และคนนั้นก็ตายแล้วด้วย อาจจะเมื่อคืนนี้…”
ได้ยินแบบนั้นสีหน้าของเรย์ก็เปลี่ยนเป็นจริงจังทันที เขายืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ก่อนหน้านี้นายบอกว่าเจ้านั่นเหมือนโดนสะกดจิตใช่ไหม” เขาพึมพำก่อนหันไปสบตาคนข้างตัว “ฉันเดานะ คิดว่าอาจจะโดนสั่งมาว่าถ้าไม่สามารถกลับไปรายงานเรื่องที่ต้องการได้ภายในเมื่อวานก็ให้ฆ่าตัวตาย …มีร่องรอยอะไรบ้างไหม”
“กัดลิ้น ใช้มือที่ถูกฉันแช่แข็งตีหัวตัวเองจนหัวแตก รอยขีดข่วนที่ฉันไม่ได้ทำ” ลูเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง “…และกระดูกที่ผิดรูปร่าง”
เรย์เงียบอย่างใช้ความคิด น้อยครั้งนักที่เขาจะเข้าสู่โหมดจริงจังแบบนี้ เพราะอย่างที่รู้กัน เรย์เป็นคนขี้เล่นและหัวร้อนง่าย แต่ถึงอย่างนั้นเวลาเป็นการเป็นงานเขาก็เป็นคนหนึ่งที่แยกแยะได้แล้ว
ก็โตจนอายุขนาดนี้แล้วนี่นะ
“…ที่นายพูดมามันคือการพยายามฆ่าตัวตายทั้งหมดเลย ยกเว้นที่กระดูกผิดรูปนั่น…”
ลูเซียนพยักหน้า “บางทีมันอาจจะมีอะไรบางอย่างที่เราไม่รู้ก็ได้”
จะคิดยังไงก็ดูเป็นไปไม่ได้และย้อนแย้งไปหมด ถ้าคนนั้นฆ่าตัวตายจริง ต่อให้จะมีร่องรอยว่าพยายามฆ่าตัวตายมากแค่ไหนแต่คนเราก็ไม่สามารถทำให้กระดูกของตัวเองผิดรูปลักษณ์แบบนั้นได้
ถ้าจะบอกว่ามีคนลอบเข้ามา งั้นทำไมคนที่คอยเฝ้าเวรยามตอนกลางคืนถึงไม่รู้ตัว? ทุกคนไม่มีอาการง่วงงุนแบบที่ถูกทำให้สลบไป และทุกคนปกติดีไม่มีใครบาดเจ็บ บริเวณหน้าห้องที่ถูกปิดไว้อย่างแน่นหนาเขาก็ไม่เห็นรอยงัดแงะใด ๆ ถึงแม้นี่จะเป็นยุคที่มนุษย์ทุกคนมีพลังพิเศษแต่ก็ใช่ว่าจะมีวาร์ปหายตัวเสียเมื่อไหร่ ของแบบนั้นอาจเป็นไปได้แต่ก็มีโอกาสน้อยที่จะสำเร็จ ซ้ำต้องมีเงื่อนไขบางอย่างอีกต่างหาก
ทุกอย่าง…มันดูเป็นไปไม่ได้
“ทำหน้าเครียดกันจังเลยนะ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกให้ทั้งสองคนหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเอง เรย์เผลอทำหน้ามุ่ยไม่ชอบใจไปตามสัญชาตญาณ พยายามไม่แสดงออกมากนักเพราะรู้ว่าถ้าทำแบบนั้นต้องโดนลูเซียนดุแน่นอน
ว่าแล้วลูเซียนก็หันไปมองตอบ “มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย แล้วนายมาทำอะไรแถวชานเมืองแบบนี้ล่ะ ทีอาร์?”
เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไหวไหล่ “ก็แค่มาเดินเล่นแก้เบื่อเฉย ๆ ว่าแต่…พวกนายเครียดเรื่องอะไรกันเหรอ บอกได้หรือเปล่า”
“บอกไม่ได้ ไม่ใช่เรื่องของนาย” เรย์ออกตัวแทบจะทันที ลูเซียนได้แต่ส่งยิ้มแห้งเพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่ควรบอกคนนอกจริง ๆ
“คำพูดคำจานายยังเย็นชาเหมือนเดิมเลยนะเรย์” ทีอาร์ลอบถอนหายใจ “กำลังเครียดเรื่องนักโทษที่ถูกฆ่าตายด้วยวิธีประหลาดอยู่ล่ะสิ”
ทันใดนั้นเองสีหน้าของสองคู่ซี้ก็เปลี่ยนไป เป็นสีหน้าที่คาดเดาได้ยากว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ไม่ใช่เรื่องดีแน่
“นายรู้ได้ยังไง” ลูเซียนกดเสียงต่ำลงกว่าปกติระดับหนึ่ง
“อืม…” ทีอาร์แสร้งมองไปรอบด้านคล้ายสำรวจอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันมาส่งยิ้มแบบมีเลศนัยให้ทั้งสองคน “เราไปหาที่อื่นคุยกันดีกว่า”
----------------------------------------------------------------------
ทีอาร์หนูรู้อะไรมาาา