“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ - Chapter 10.5 ที่มาของงชื่อ โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค

แท็คที่เกี่ยวข้อง

พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี

รายละเอียด

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

ผู้แต่ง

XiXuan

เรื่องย่อ

แนะนำเรื่อง


“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”


_____


“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”

ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้

และในวันหนึ่ง…

“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง

ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…

.

“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”

เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา


_____


 สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ

ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!

สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ



องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating

องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)

องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing

องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…

องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…


_____


⚠Trigger Warning⚠


Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),

Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),

Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),

Blood (มีเลือด),

Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),

Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),

Major character death (มีตัวละครหลักตาย),

Minor character death (มีตัวละครรองตาย),

Murder (การฆาตกรรม),

Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),

Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),

Kidnapping (การลักพาตัว),

Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)


_____


Contact Writer


Twitter(X) : @sachiyogingray

แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์

สารบัญ

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 0 Introduction,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 10.5 ที่มาของงชื่อ,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชามังกร (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชรามังกร (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (2/2)

เนื้อหา

Chapter 10.5 ที่มาของงชื่อ

Chapter 10.5 ที่มาของชื่อ

 

** เนื้อหาในตอนนี้สปอยบางส่วน สามารถข้ามได้ หากใครไม่ติดเรื่องสปอยเชิญอ่านต่อได้เลยค่ะ**

 

 

 

“ไหนลองตอบคำถามข้อนี้หน่อยพ่ะย่ะค่ะ แล้วกระผมจะจบบทเรียนสำหรับวันนี้เพียงเท่านี้”

เสียงราบเรียบของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าห้องดังขึ้น เขาใส่เสื้อโค้ทตัวยาวราวกับพ่อบ้านและกางเกงสีดำ เสื้อด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว เรือนผมสีเงินถูกรวบมัดหางม้าไว้เป็นกระจุกสั้น ๆ เพื่อไม่ให้รำคาญใจเวลาสอน และแว่นขาเดียวบนใบหน้าก็ช่วยเสริมให้รูปลักษณ์ของคนผู้นั้นดูเหมือนผู้มากความรู้

เซดริกในวัยเด็กมองตามไม้เรียวที่ชี้คำถามบนกระดาน เขาทำสีหน้าครุ่นคิด ริมฝีปากขบเม้มเข้าหากันก่อนเรียบเรียงคำตอบในหัวแล้วเอ่ย

“ผมมองว่าคนที่ทำผิด ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ยังมีส่วนผิดครับ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเรื่องระดับของการลงโทษอาจไม่เท่ากัน ต้องฟังเหตุผลก่อนถึงจะตัดสินได้ครับ”

อาจารย์หนุ่มคิดตามแล้วพยักหน้า “เป็นคำตอบที่ไม่เลวเลยพ่ะย่ะค่ะ สมกับเป็นคำตอบของท่านเซดริกที่มีจิตใจกว้างขวาง”

ผู้ถูกชมฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ และรีบเก็บสมุดหนังสือของตัวเองทันที

อาจารย์หนุ่มหันไปมองเด็กชายอีกคนที่ไม่ตั้งใจเรียนเท่าไหร่นัก เอาแต่ควงปากกาดินสอเล่นตลอดคาบเรียน “คุณลียาครับ รบกวนตอบคำถามนี้ด้วยครับ”

เด็กชายเลิกคิ้วขึ้นพลางส่งเสียงถามในลำคอ เขาไล่สายตาอ่านโจทย์เพียงรอบเดียวแล้วตอบ “ทำผิดก็คือผิด โทษสมควรโดนเท่ากัน”

“ทั้งที่ไม่มีทางเลือกน่ะหรือ?”

“สำหรับผมทุกเส้นทางมีทางเลือกเสมอ คำพูดที่ว่าทำเพราะไม่มีทางเลือกน่ะ สำหรับผมมันก็แค่ข้ออ้าง”

อาจารย์หนุ่มพ่นลมหายใจแผ่วเบา สองคนนี้ช่างเป็นเพื่อนที่มีความคิดต่างกันเสียจริง ไปเข้าขากันได้ยังไงนะ

จากนั้นเขาก็ปล่อยทั้งสองคนออกจากห้อง เซดริกยิ้มร่าขณะวิ่งไปที่สวนหลังปราสาทซึ่งมีคนสองคนนั่งเล่นอยู่ก่อนแล้ว

“ซาเคีย พี่มาแล้ว!”

ลียามองตามเพื่อนของตนที่กระโดดโลดเต้นไปมาด้วยท่าทีเหนื่อยใจ ก่อนจะเอ่ยลา

“ฉันกลับก่อนนะเซดริก เดี๋ยวจะไปซ้อมฟันดาบต่อ”

เด็กชายหันมามองแล้วพยักหน้า “อื้อ ตั้งใจซ้อมนะ!”

“เรียนวันนี้เป็นไงบ้าง” เอเบลที่นั่งห่างออกไปเดินเข้ามาหา สองมือกุมอยู่ด้านหลังเพื่อซ่อนบางอย่างไว้

“วันนี้เรียนเรื่องกฎหมายมา ก็มีทั้งที่ต้องจำแล้วก็ใช้ความรู้สึกตัดสินได้ด้วยล่ะ”

“ความรู้สึกเหรอครับ?” ซาเคียเอียงศีรษะ

“อย่างเช่นคำถามก่อนกลับเมื่อกี้นี้ถามว่า ถ้ามีคนทำผิดทั้งที่ไม่มีทางเลือกจะทำยังไง สำหรับพี่คิดว่าเขามีส่วนผิดก็จริง แต่ก็อยากฟังเหตุผลของเขาเพื่อดูด้วยว่าควรลงโทษยังไงระดับไหน”

“นายใจดีเกินไปแล้ว” เอเบลส่ายหน้าพลางถอนหายใจ

“ทำไมล่ะ ยังไงทุกคนก็มีเหตุผลเป็นของตัวเองนี่นา ฉันไม่อยากตัดสินใครโดยไม่ฟังเหตุผลหรอกนะ” เซดริกแย้งพร้อมกับทำแก้มป่อง ซาเคียมองหน้าพี่ชายตาแป๋วก่อนใช้นิ้วจิ้มแก้มกลมนั้นเบา ๆ

“งั้นคงต้องให้ฉันไม่ก็ลียาอยู่ใกล้ ๆ แล้วล่ะ ไม่งั้นนายตามพวกนั้นไม่ทันแน่”

“ผมด้วย ๆ ! ผมอยากอยู่ใกล้ ๆ พี่เซดริก!” เด็กชายอายุน้อยที่สุดในบรรดาสามคนชูมือขึ้นทำเอาผู้เป็นพี่ทั้งสองถึงกับหลุดยิ้ม และเพราะความเอ็นดูเซดริกจึงยื่นมือไปยีเรือนผมสีทองของเด็กน้อยซึ่งเป็นสีเดียวกับตนเอง

“อะนี่ ฉันให้”

เอเบลเอามือออกจากข้างหลัง ในสองมือนั้นถือมงกุฎดอกไม้อยู่ข้างละอัน เขาถือวิสาสะวางมันลงบนกลุ่มผมของพี่ชายและน้องชายต่างสายเลือดของตนอย่างเบามือ

ทั้งสองยิ้มดีใจ “สวยมากเลยนะเนี่ย ขอบใจนะ”

“รักพี่เอเบลที่สุดเลย เย่!”

คนให้ระบายรอยยิ้มให้กับคำชมนั้นก่อนจะเข้าไปกอดทั้งสองคน

“ฉันก็รักพวกนายเหมือนกัน”

.

.

.

มันเป็นแบบนั้นมาตลอดไม่ใช่เหรอ…

แล้วทำไมกัน…

“พอเถอะพี่เซดริก”

น้องชายของเขาทั้งสองคน ทำไมตอนนี้ถึงได้ยืนอยู่คนละฝั่งแล้วประจันหน้าเข้าหาเขาแบบนี้

“พี่ปกป้องใครไม่ได้เลย พี่ไม่เหมาะกับตำแหน่งราชาสักนิด”

เซดริกถึงกับชะงักในคำพูดนั้น เขาไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทั้งที่พวกเราสามคนต่างก็โตมาด้วยกัน อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี แต่ทำไมวันนี้มีอะไรถึงไม่ยอมคุยกันดี ๆ

และอาจจะเพราะอยู่ด้วยกันมานาน ซาเคียที่เป็นน้องแท้ ๆ ถึงได้รู้ว่าคำพูดแบบไหนมันเจ็บและแทงใจดำเขามากที่สุด

โดยปกติแล้วเขาแทบจะไม่สนคำพูดใคร เป็นคนที่ทำอะไรตามความรู้สึกของตัวเองเป็นหลัก แต่เพราะนี่เป็นคำพูดของน้องเขาไง…

แล้วยิ่งเห็นว่าเอเบลกำลังทำพิธีบางอย่างระหว่างลูกของเขากับดาร์ซิโอ้เขาก็รู้สึกช็อกทำตัวไม่ถูก หลายครั้งที่คนใกล้ตัวจะเตือนอยู่เสมอว่าซาเคียเป็นหนึ่งในพวกก่อกบฎแต่เขาไม่เชื่อ

ก็ในสายตาเขาน่ะ ซาเคียเป็นเด็กน้อยที่น่ารักที่สุด จะให้เขาเชื่อได้ยังไง

บอกว่าเอเบลเป็นกบฎว่าหนักแล้ว เจอซาเคียเป็นกบฎกลับหนักยิ่งกว่า และการที่ทั้งสองคนเป็นกบฎมันก็ยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก

“…ฆ่าเลยดีหรอเปล่านะ?”

“เอเบล อย่า…”

เซดริกพยายามเปล่งเสียงออกมาทั้งที่น้ำตาก็เริ่มคลอหน่วย หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ

มันผิดพลาดตั้งแต่ตรงไหนกัน ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้…?

คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเขาไม่หยุด มันมีแต่ความสับสน ไม่เข้าใจ เกิดอะไรขึ้นกับน้องทั้งสองของเขา นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติแน่ เขาไม่มีทางยอมรับเรื่องแบบนี้เด็ดขาด ไม่มีวัน

“นี่นายคิดจะฆ่าล้างตระกูลฉันเลยหรือไง …คนที่วางยาท่านพ่อก็คือนายสินะ”

ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองถูกบีบจนแทบจะระเบิดออกมา เขาไม่เข้าใจ ต่อให้เอเบลไม่ใช่สายเลือดเดียวกับพวกเขาแล้วยังไง แต่พวกเขาก็โตมาด้วยกันขนาดนี้ จู่ ๆ ก็นึกบ้าอำนาจอยากขึ้นครองบัลลังก์ขนาดนั้นเลยหรือยังไง ถึงกับฆ่าคนในตระกูลเขา ครอบครัวเขาไปตั้งเท่าไหร่

“ฉันไม่ได้จะฆ่าล้างตระกูลนาย แค่จะเหลือซาเคียกับเด็กนั่นไว้สองคน”

เซดริกเบิกตากว้างยามคมมีดถูกกดลึกเข้ามาที่ช่วงท้อง เอเบลบิดมีดคว้านเป็นวงกลม สร้างความเจ็บปวดจนต้องกัดฟันกรอด เขาสบตากับเอเบลด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเศร้า โกรธ ผิดหวัง ไม่เข้าใจ

เมื่อก่อนก็รักกันยิ่งกว่าอะไร เอเบลแทบจะไม่สนเรื่องสายเลือดเลยด้วยซ้ำ แล้วนี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น

เซดริกรู้สึกอยากจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ต่างจากเอเบลที่มองมาด้วยสายตาว่างเปล่า

เมื่อมีดเล่มนั้นถูกดึงออกเลือดจำนวนมาก็พุ่งออกมาจากปากแผล ย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวให้กลายเป็นสีของโลหิต เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างวิ่งแล่นไปตามเส้นเลือดทั่วร่างจนสองขาอ่อนแรงและทรุดตัวลง

ยาพิษ…เหรอ

เอเบลหลุบสายตามองเหยียดทีหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินไป ขณะนั้นเองลียาก็เข้ามาพอดี เขาประคองร่างของเซดริกแล้วเขย่าเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

“เซดริก เกิดอะไรขึ้น นายอย่าเพิ่งหลับตานะ ตื่นก่อนสิ!”

เซดริกสำลักเลือกของตัวเอง ระหว่างที่มองหน้าเพื่อนก็รู้สึกเหมือนหูอื้อไม่ได้ยินอะไร เห็นเพียงแค่อีกฝ่ายกำลังทำสีหน้าทรมานและขยับปากพูดบางสิ่งที่เขาได้ยินไม่ชัด

สมองเริ่มเบลอ ภาพตรงน้าเริ่มพร่ามัว แล้วอยู่ ๆ ลียาก็วางเขาลงกับพื้นก่อนวิ่งไปที่ไหนสักที่

เซดริกมองตามก็เห็นว่าอีกฝ่ายเข้าไปรับลูกของเขาจากซาเคีย ถึงแม้จะไม่ใช่การโยนแต่ก็เป็นการปล่อยลงสู่พื้นแบบไม่ปราณี

…ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขาเห็นว่าซาเคียแทบไม่มองตาเขาเลย ตอนที่พูดจาแรง ๆ นั่นก็เหมือนจะมองผ่านหน้าเขาไปทางด้านหลัง ไหนจะตอนที่ปล่อยลูกของเขาเมื่อครู่นี้ ทั้งที่ปกติซาเคียเป็นเด็กอ่อนโยน แต่นี่ดันปล่อยลงมาง่าย ๆ แล้วหันหลังหนี

เป็นไปได้หรือเปล่า… ที่น้องของเขาจะไม่อยากเห็นภาพเด็กหล่นลงพื้นถึงได้หลบหน้าแบบนั้น

“…ผมต้องรู้สึกอะไรด้วยเหรอครับ พี่ลียา”

ไม่…

ซาเคียไม่เคยพูดอะไรเย็นชาแบบนั้น

เซดริกสำลักไออีกครั้ง ลียาที่มองตามซาเคียด้วยสายตาเคียดแค้นจึงหันมาหากษัตริย์ของเมือง เขากลับมาหาเซดริกแล้วช้อนตัวเพื่อนมาไว้ที่อ้อมแขน

ลียาวางทารกน้อยบนตัวของเซดริกเพื่อให้อีกฝ่ายมองเห็นลูกตัวเองชัด ๆ ในขณะที่อีกมือก็ตบหน้าคนในอ้อมแขนเบา ๆ

“เซดริก นายไหวไหม เดี๋ยวฉันจะรีบพานายไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ตกลงไหม เด็กนี่ด้วย นายอย่าเพิ่งหลับอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ”

ในตอนที่แม่ทัพหนุ่มกำลังจะอุ้มสองพ่อลูก อยู่ดี ๆ เซดริกก็จับคอเสื้อของเขาไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ก่อนจะรั้งอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้และพยายามพูดสิ่งที่ตัวเองอยากพูดออกไปให้หมด

เพราะเขารู้ดี ยาพิษมันกระจายตัวไวมาก ยังไงเขาก็คงไม่รอด…

“ช่วย… แค่ก สืบที ซาเคีย… เขาไม่เต็มใจ มันมีบางอย่าง…แปลก ๆ …เอเบลด้วย ส่วนเด็กคนนี้ แค่ก …”

“ค่อย ๆ พูดเซดริก ใจเย็น ๆ ฉันฟังอยู่”

กษัตริย์หนุ่มหอบหายใจรุนแรง รู้สึกเหมือนเขาจะฝืนเปลือกตาต่อไปไม่ไหวแล้วแต่ก็ยังพยายามจะพูดต่อ ทว่าเสียงก็มีไม่มากพอให้ลียาได้ยินชัด ๆ หลังพูดจบลมหายใจของเซดริกก็เริ่มแผ่วเบา เปลือกตาร่วงหล่นพร้อมกับศีรษะที่เอนพับไปทางหนึ่ง

ลียาชะงัก รูม่านตาขยายกว้างทันที

ไม่…จริง

ไม่ใช่ใช่ไหม…

เขาถามตัวเองในใจก่อนก้มลงแนบหูกับอกซ้ายของอีกคน เสียงหัวใจนั้นเบามากจนแทบไม่ได้ยิน ซ้ำยังเต้นช้ากว่าปกติเกินไป

ลียาแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บใจ พร่ำเรียกชื่อเพื่อนแล้วเขย่าร่างนั้นแรง ๆ หวังให้อีกฝ่ายลืมตาตื่นแต่ไม่เป็นผล ทั้งเสียงร้องของทารกน้อยและลียาจึงประสานกันลั่นอยู่นานนับนาที…

 

 

หลังจากนั้นลียาก็รับเด็กน้อยมาเลี้ยงควบคู่กับลูกของตัวเองอยู่ราว ๆ เดือนสองเดือน ก่อนจะมีกฎออกว่าห้ามใครเลี้ยงลูกของเซดริกทำให้เขาต้องจำใจ ลูกเขาเองก็เพิ่งเกิดได้ไม่นาน ภรรยาเขาก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ครอบครัวเขาจะมาซวยไปด้วยไม่ได้เด็ดขาด

ทันใดนั้นก็มีทหารชายวัยกลางคนคนหนึ่งเขามารับไปเลี้ยงต่อ ยามที่อีกฝ่ายถามถึงชื่อเด็กคนนี้ลียาก็เหม่อนึกถึงคำพูดสุดท้ายของกษัตรย์องค์ก่อนที่ตัวเองได้ยินไม่ครบประโยคด้วยซ้ำ

“ช่วย…เคีย เด็กคนนี้…”

สิ่งที่เขาได้ยินมีเพียงเท่านี้จริง ๆ …

ลียาเหม่ออีกครู่หนึ่งก่อนตอบ “…ชื่อเคียร์แล้วกันครับ”

.

.

.

“ตายแล้ว คุณลียาเขาจะรู้ไหมคะว่าตัวเองเข้าใจผิดไปไกลเลย”

หญิงสาวคนหนึ่งอุทาน ก่อนจะหันมามองคนรักตัวเองแล้วกะพริบตาปริบ

เซดริกที่ตอนนี้เป็นเพียงดวงวิญญาณแทบอยากพุ่งไปกระชากคอเสื้อเพื่อนตัวเองอีกรอบ เขาตบหน้าผากตัวเองแล้วส่ายหน้าไปมา

“บอกว่าให้ช่วยสืบเรื่องซาเคียกับเอเบล เพี้ยนไปไกลเลยเจ้านั่น”

ตอนนั้นเขาบอกแบบนี้ต่างหาก

‘ส่วนเด็กคนนี้… ฉันขอตั้งชื่อว่าเซลิฟ ฉันอยากให้เขาโตมากับชีวิตที่ดี…’

เซลิฟ… ที่แปลว่าความสงบสุข

ไม่ใช่เคียร์ ที่แปลว่าสีดำ

ไอ้ลียาบ้า

 

-----------------------------------------------

สรุปว่าคนที่ตั้งชื่อให้น้องเคียร์คือลียานะฮะ5555555