“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ - [องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (1/2) โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค

แท็คที่เกี่ยวข้อง

พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี

รายละเอียด

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

ผู้แต่ง

XiXuan

เรื่องย่อ

แนะนำเรื่อง


“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”


_____


“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”

ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้

และในวันหนึ่ง…

“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง

ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…

.

“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”

เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา


_____


 สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ

ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!

สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ



องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating

องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)

องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing

องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…

องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…


_____


⚠Trigger Warning⚠


Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),

Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),

Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),

Blood (มีเลือด),

Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),

Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),

Major character death (มีตัวละครหลักตาย),

Minor character death (มีตัวละครรองตาย),

Murder (การฆาตกรรม),

Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),

Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),

Kidnapping (การลักพาตัว),

Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)


_____


Contact Writer


Twitter(X) : @sachiyogingray

แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์

สารบัญ

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 0 Introduction,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 10.5 ที่มาของงชื่อ,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชามังกร (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชรามังกร (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (2/2)

เนื้อหา

[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (1/2)

องก์ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน

XIII

ตัวแปรที่สาม

 


 

สามปีต่อมา

“องค์ราชาเอเบล และองค์หญิงเดย์ลานีย์ เสด็จ!”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางประตูของท้องพระโรงพร้อมกับเสียงแตรที่ดังก้องกังวาน ผู้คนนับร้อยที่พูดคุยจอแจอยู่พร้อมใจกันปิดปากเงียบและหันไปหาพรมแดงซึ่งปูเป็นทางยาวตรงกลางท้องพระโรง

ร่างชายวัยเกือบสี่สิบปีในชุดราชวงศ์เต็มยศเดินเข้ามาพร้อมกับเด็กสาววัยสิบแปดด้วยท่วงท่าที่สง่างาม โดยตัวเอกของงานในวันนี้ก็คือเดย์ลานีย์ องค์หญิงของเมืองเดโฟร์ ที่มาพร้อมกับชุดเดรสเกาะอกสีดำขลิบทองดูงดงาม ประณีต และน่าเกรงขาม เป็นสีที่เข้ากับเรือนผมสีเงินและนัยน์ตาอเมทิสต์ของเธอได้เป็นอย่างดี

ทั้งสองพระองค์เดินไปนั่งที่บัลลังก์ด้านหน้า ภายในท้องพระโรงปกคลุมไปด้วยความเงียบ ก่อนที่จะมีเสียงใครสักคนเอ่ยเปิดพิธี

“ในวันนี้ พวกเราทุกคนได้มารวมตัวกันเพื่อเป็นพยานในพิธีแต่งตั้งองครักษ์ส่วนพระองค์ขององค์หญิงเดย์ลานีย์ และขอเชิญ เรย์ โพล่อน ผู้ที่ได้รับเกียรติและตำแหน่งองครักษ์นี้ ได้กล่าวคำสัตย์ปฏิญาณต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ราชาและองค์หญิง ณ บัดนี้”

สิ้นคำกล่าว เรย์ที่แต่งกายด้วยชุดทางการเต็มยศก็สูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่งเพื่อตั้งสติก่อนจะเดินเข้าทางหน้าประตู เสียงเท้าเดินเป็นจังหวะไม่ช้าหรือเร็วจนเกินไป กับช่วงแขนที่แนบข้างลำตัวไม่ได้แกว่งไปมา ช่วยเสริมให้บุคลิกของเขาดีขึ้นจนใคร ๆ ก็ถึงกับตะลึง หลงลืมเรย์ โพล่อน คนที่ใจร้อนปากจัดไปเสียสนิท

เรย์หยุดยืนตรงหน้าบัลลังก์โดยเว้นช่วงห่างพอสมควร ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง แขนขวาวางตั้งฉากบนขาข้างนั้น ส่วนแขนซ้ายก็ไพล่หลังไว้

“ข้าพเจ้า เรย์ โพล่อน ขอสาบานต่อหน้าองค์ราชา ท่านแม่ทัพ อัศวิน และราษฎรชาวเมืองเดโฟร์ ว่าจะปกป้ององค์หญิงเดย์ลานีย์ด้วยชีวิต และจะไม่มีวันทรยศหักหลังท่านเป็นอันขาด หากข้าพเจ้าผิดคำสัตย์ปฏิญาณ ขอพระองค์จงลงโทษตามสมควร”

จากนั้น ผู้ที่กล่าวเปิดพิธีไปเมื่อครู่ก็ได้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“ลำดับถัดไป จะเป็นการมอบเข็มกลัดองค์รักษ์ให้แก่ผู้เข้ารับตำแหน่ง ขอเชิญองค์หญิงเดย์ลานีย์พ่ะย่ะค่ะ”

ในขณะที่เดย์ลานีย์ผุดลุกขึ้นจากบัลลังก์ ก็เป็นตอนที่เรย์ลุกขึ้นยืนเช่นกัน เมื่อองค์หญิงของเมืองเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เรย์ก็ได้ทำการโค้งคำนับโดยวาดมือขวาเป็นวงก่อนจะมาวางที่อกซ้าย พร้อมกับวาดขาขวาไปทางด้านหลังค้างไว้ ศีรษะก้มลงสี่สิบห้าองศาเพื่อแสดงถึงความเคารพ

เป็นท่วงท่าที่สง่างามสมกับที่ได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดี ทำเอาชาวราษฎรบางกลุ่มถึงกับมองตาไม่กะพริบ

เดย์ลานีย์ยกยิ้มพอใจที่อีกฝ่ายทำออกมาได้ดี ก่อนจะยื่นเข็มหลัดองครักษ์ไปติดที่อกเสื้อด้านขวาของเรย์ เสร็จแล้วก็ถอยหลังออกมาสองก้าวพร้อมกล่าว

“เรายอมรับคำปฏิญาณนี้ และขอมอบตำแหน่งองค์รักษ์ส่วนตัวให้ท่าน เราหวังว่าท่านจะปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์และกล้าหาญ อย่างที่ท่านได้ให้คำมั่นไว้”

ตามด้วยเสียงจุดพลุปิดพิธี เรย์ยืดตัวตรงสบตากับเดย์ลานีย์ ในขณะที่เสียงแตรก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

.

.

.

“คนที่เข้ารับตำแหน่งเมื่อเช้านี้เป็นนายจริงเหรอวะ โคตรไม่เหมือนเรย์ที่ฉันรู้จักเลย” เคเรนทำสีหน้าเหลือจะเชื่อพลางมองไปยังคู่กัดตนที่นั่งอยู่ไม่ไกล

หลังจากจบพิธีเข้ารับตำแหน่งองครักษ์ เดย์ลานีย์ก็เรียกเรย์ไปพูดคุยเป็นการส่วนตัว และเมื่อเรย์เปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดทางการเต็มยศกลับไปเป็นชุดลำลองธรรมดา เขาก็กลับมาที่โรงงานร้างเพื่อพักผ่อนหย่อนกายในสถานที่ที่น้อยคนจะรู้จัก

“ฉันก็ถึงบ่นอยู่บ่อย ๆ ไง ว่าพวกทหารมันต้องเป๊ะทุกอย่าง หลังต้องตรง โค้งคำนับต้องสวย นี่ฉันเกร็งจนปวดเนื้อเมื่อยตัวไปหมดแล้วเนี่ย”

และเมื่อมาอยู่ในที่ที่มีแต่เพื่อนสนิท เรย์ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นนู่นนี่กระปอดกระแปด เพราะถ้าหากอยู่ต่อหน้าคนเยอะ ๆ หรือทหารคนอื่น ๆ พูดไปก็อาจดูไม่ดีได้

“แล้วเมื่อกี้องค์หญิงเรียกนายไปคุยอะไรเหรอ” ลูเซียนที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ไม่ไกลถามขึ้น

“อ๋า ยัยนั่นบอกว่าองครักษ์นั่นน่ะก็แค่ตำแหน่งที่บอกให้คนอื่นรู้เฉย ๆ แต่ฉันไม่ต้องไปเดินตามยัยนั่นทุกฝีเก้าขนาดนั้น ให้คอยคุ้มกันแค่ตอนที่ออกมานอกปราสาทก็พอ”

“แล้วถ้าองค์หญิงจะออกมาข้างนอกจริง ๆ นายจะรู้ได้ยังไง?” โซฮาร์เอียงคอถาม เพราะในความคิดเธอ ถ้าเรย์ไม่ได้อยู่ด้วยตลอดเวลาก็เท่ากับว่าไม่สามารถรู้ความต้องการขององค์หญิงได้ แบบนั้นก็เท่ากับว่าเรย์ควรจะอยู่ในปราสาทตลอดไม่ใช่เหรอ

“พลังของยัยนั่นเกี่ยวกับอัญมณี” เรย์พูดพร้อมกับหยิบสร้อยคออัญมณีออกมาจากเสื้อ “ถ้ายัยนั่นจะออกมาเดินเล่นเจ้านี่จะเรืองแสง และฉันก็ต้องรีบไปหา”

พูดไปเรย์ก็ทำสีหน้าเหนื่อยใจไปด้วย แต่ถึงจะยุ่งยากก็ยังดีกว่าต้องคอยอยู่ในปราสาทตลอดละนะ แบบนั้นอึดอัดแย่

“เห…สะดวกดีแฮะ” เคเรนทำตาวาว ไม่ยักรู้ว่ามีพลังแบบนี้อยู่ด้วย สงสัยจะเป็นพลังหายาก

“จะเอาไปทำข่าวรึไง” เรย์หรี่ตามอง

“นี่ใช้สมองคิดแล้วใช่ไหมเนี่ย ใครจะบ้าเอาเรื่องส่วนพระองค์ของราชวงศ์ไปทำข่าว ถ้าไม่ใช่พวกพิธีราชาภิเษกหรืองานสำคัญใครจะบ้าทำ?” เคเรนย่นคิ้วใส่

“คนที่บ้าก็เธอไง”

และเป็นอีกครั้งที่สองคู่กัดเริ่มมีปากมีเสียงกัน ลูเซียนกับโซฮาร์ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ถึงแม้กาลเวลาจะเปลี่ยนไปนานแค่ไหนก็คงมีเรื่องนี้นี่แหละที่ยังคงเหมือนเดิม ไม่ว่ายังไงทั้งสองคนก็ยังคงสรรหาเรื่องมาทะเลาะกันได้ตลอดเวลาจนพวกเขาเริ่มขี้เกียจห้ามปรามแล้ว

ในระยะเวลาสามปีที่ผ่านมานี้ทุกคนต่างก็เติบโตขึ้นในแบบของตนเอง ทุกคนมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น จัดการเรื่องส่วนตัวและเรื่องในตระกูลได้เป็นอย่างดี

เริ่มตั้งแต่ลูเซียน กรมไต่สวนที่เป็นเหมือนสำนักงานของตระกูลโกเบียสนั้นอยู่ไกลจากตัวเมือง เรียกได้ว่าแทบจะอยู่ชายเมืองเลยด้วยซ้ำ เหตุผลก็เพราะที่นั่นเน้นการทำงานแบบ ‘เค้นหาความจริง’ จากคนที่ถูกเหล่าทหารส่งมา เบื้องต้นก็ต้องตรวจสอบดูก่อนว่าเป็นผู้บริสุทธิ์หรือไม่ หากบริสุทธิ์จริงก็ปล่อยตัวไป แต่ถ้าไม่ก็จะถูกทรมานจนกว่าจะได้ข้อมูลที่ต้องการ เรียกว่าเป็นตระกูลหนึ่งที่ออกจะดิบเถื่อนนิดหน่อย

เมื่อก่อนลูเซียนที่เป็นคนใจอ่อนง่าย มักโดนพวกคนที่ถูกจับมาหลอกบ่อย ๆ ด้วยการทำหน้าตาน่าสงสาร ทว่าพอพ่อเขาบอกให้ลงมือเขาก็ไม่มีความกล้ามากพอ หลังจากกลั้นใจลงมือกับคนพวกนั้นแล้วถูกมองด้วยสายตาเคียดแค้นเขาก็กลัวจนโดนดุบ่อย ๆ ทว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้เขาก็เริ่มใจแข็งมากยิ่งขึ้น จากที่หวาดกลัวและสงสารเริ่มกลายเป็นความด้านชาและกล้าที่จะลงมือมากยิ่งขึ้น แต่ก็แค่เฉพาะเวลางาน ยามอยู่กับเพื่อน ๆ เขาก็ยังคงเป็นลูเซียน โกเบียส ผู้แสนอ่อนโยนใจดีคนเดิม

ต่อมาคือเรย์ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเหตุการณ์ไหนที่ทำให้เขามีใจฮึดสู้ในการฝึกฝนตนเอง เรย์ที่เฝ้าฝึกซ้อมจนแข็งแกร่ง ควบคุมพลังตัวเองได้ดังที่ต้องการ และเริ่มท้าคนอื่นประลองเพื่อเช็คจุดอ่อนของตัวเองว่าควรปรับปรุงตรงไหน จนในที่สุดเรย์ก็กลายเป็นทหารที่ฝีมือดีที่สุดในรุ่น และอาจมากกว่าทหารคนอื่น ๆ อีกนิดหน่อย นอกจากนี้เขาก็ยังควบคุมอารมณ์ของตัวได้ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยทีเดียว

โซฮาร์ ลูเซตต้า ตอนนี้เรียกได้ว่าเธอเป็นแพทย์ที่มีฝีมือระดับแนวหน้าพอ ๆ กับแพทย์ที่อายุมากกว่าเธอหลายปี เธอไม่ต้องอยู่โรงพยาบาลบ่อยนักก็ได้ แต่หากมีเคสใหญ่ ๆ ที่ต้องรับมือเธอต้องไปให้เร็วที่สุด และรักษาคนนั้นให้สุดฝีมือตามจรรยาบรรณวิชาชีพแพทย์ ทุกนาทีมีค่ากับชีวิตคน คำนี้เป็นคำที่ฝังลึกลงไปในสมองเธอเสียแล้ว

และเคเรน ในตอนนี้ตัวเธอก็เป็นคนที่มีความเป็นผู้นำระดับหนึ่ง การเป็นลูกเจ้าของโรงพิมพ์ประจำเมืองฟังดูอาจจะไม่มีอะไรให้ทำนัก แต่ความจริงคือต้องคอยตรวจตราเช็คความเรียบร้อยก่อนจะนำสื่อเหล่านี้ไปลงขายตามท้องตลาด สิ่งที่มักแก้ไขบ่อย ๆ เป็นเรื่องของเนื้อหาและตัวอักษร บางคนเขียนแบบสื่อเนื้อหาไปถึงคนอ่านได้ดี แต่การใช้คำยังไม่ถูกต้องนัก ก็ต้องคอยแก้ไขกันไป และตอนนี้ก็เริ่มแบ่งฝ่ายในการทำงานให้เป็นระบบยิ่งขึ้น จากที่แต่ละคนเขียนข่าวของตัวเอง ผิด ๆ ถูก ๆ บ้าง ก็เริ่มมีฝ่ายที่เขียนข่าวและฝ่ายที่คอยตรวจเช็คคำทำงานร่วมกันไป เป็นการแบ่งเบาภาระของเคเรนไปอีกทาง

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยืนกรานว่าจะอ่านทุกฉบับที่ตีพิมพ์ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม สงสัยลึก ๆ เธออาจกลัวว่าจะมีข่าวที่ไม่สมควรส่งออกมาขายอีกละมั้ง

…

…แต่แล้วอยู่ ๆ สิ่งที่เธอกังวลก็เกิดขึ้นจริง โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมาจากไหน

เธอมั่นใจว่าเธอตรวจเช็คทุกฉบับแล้วจริง ๆ ทว่าในวันหนึ่งอยู่ดี ๆ ก็มีหนังสือพิมพ์เรื่องหนึ่งโผล่ขึ้นมาโดยที่ตัวเธอไม่รู้ด้วยซ้ำ เท่านั้นยังไม่พอ มันยังเป็นเรื่องเพื่อนเธออีก

ปึง!

“ฉันไม่เชื่อ!”

ในวันหนึ่ง เสียงของเรย์ที่ดังลั่นไปทั่วโรงงานเก่า ๆ ก็ทำเอาเหล่าสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยแถวนั้นตกใจวิ่งเตลิดแตกฝูงไปคนละทาง  เด็กหนุ่มปาหนังสือพิมพ์ในมือลงพื้นก่อนจะลุกขึ้นกระแทกฝ่ามือลงกับโต๊ะ คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิด นัยน์ตาสีแสดวาวโรจน์ก่อนจะตวัดไปมองเด็กสาวผมม่วงข้างตัว

“นี่มันเรื่องอะไรกันเคเรน ไอ้คนเขียนมันเอาข่าวปลอม ๆ พวกนี้มาจากไหน แล้วข่าวมันถูกปล่อยออกมาขายได้ยังไง!”

เจ้าของชื่อพ่นลมหายใจพลางส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ แต่ฉันมั่นใจว่าคนเขียนข่าวไม่ใช่คนในตระกูลฉันแน่ และ…” เธอเว้นช่วงเล็กน้อยขณะเม้มริมฝีปากอย่างไม่อยากยอมรับสิ่งที่รู้มา “ฉันสั่งให้คนไปตรวจสอบเองนี้แล้ว มันคือเรื่องจริง”

เรย์ขบฟันแน่นจนเกิดเสียงก่อนจะหันไปมองเพื่อนอีกสองคน “พวกนายก็ไม่เชื่อใช่ไหม นี่ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่!”

เขาจ้องเขม็งไปในดวงตาของลูเซียนสลับกับโซฮาร์ นัยน์ตาสีแสดที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวนั้นไม่แม้แต่จะเหลียวมองหนังสือพิมพ์ที่ถูกปาทิ้งเลยสักนิด

‘เคียร์ ดาฟินัส เด็กปีศาจแห่งเมืองเดโฟร์ที่หายตัวไปได้กลับมาอีกครั้ง พร้อมกับการกวาดล้างหมู่บ้านขนาดเล็กจนเหลือประชากรเพียงไม่กี่คน’

…นั่นคือหัวข้อพาดข่าว

แล้วเขาที่อยู่กับเคียร์มาตั้งหลายปี รู้ดีว่านิสัยของอีกฝ่ายเป็นอย่างไรจะเชื่อข่าวพรรค์นี้ง่าย ๆ เหรอ ไม่มีทาง!

แม้จะไม่ได้เจอกันตั้งสามปีแต่เขาก็เชื่อไม่ลงเด็ดขาด เคียร์ที่อ่อนแอควรได้รับการปกป้องคนนั้นจะมาทำอะไรใครได้? ต่อให้ฝึกฝนตัวเองจนแข็งแกร่งแล้วแต่ก็คงไม่โหดเหี้ยมถึงขั้นกวาดล้างคนเกือบทั้งหมู่บ้านแบบนี้แน่

ไม่สิ… แค่ฆ่าคนสักคนเขาอาจจะไม่กล้าด้วยซ้ำ

ลูเซียนเหลือบมององครักษ์ของเจ้าหญิงแห่งเมืองเดโฟร์ ก่อนเลื่อนสายตาไปยังรูปในหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น

“แต่หลักฐานก็มีนะเรย์ จะบอกว่านั่นเป็นแค่คนที่หน้าคล้ายเขาอย่างนั้นเหรอ”

“ฉันก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน แต่มีรูปถ่ายแบบนี้มันก็เป็นหลักฐานที่มีความน่าเชื่อถือเกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ” โซฮาร์เสริมพลางหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดู

รูปภาพที่ว่านั่นคือเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขายืนหันหลังอยู่ มีเพียงใบหน้าเสี้ยวหนึ่งที่หันมามอง คนในภาพแต่งกายด้วยอาภรณ์สีดำทั้งชุด บนเสื้อแขนกุดนั้นมีผ้าพันคอผืนบางสำหรับปกปิดในหน้าพันอยู่ เส้นผมสีเหลืองทองคุ้นตาและนัยน์ตาสีน้ำทะเลนั้นช่วยเสริมให้เนื้อข่าวดูเชื่อถือได้มากยิ่งขึ้น ทว่าในดวงตานั้นไม่ได้มีแววจะร้องไห้แบบเด็กขี้แยหรือสดใสร่าเริงดังที่พวกเขาเคยเห็น แต่เป็นดวงตาที่เย็นชาและว่างเปล่ายากจะคาดเดาความคิดได้

บนฝ่ามือและใบหน้าของคนนั้นมีคราบเลือดติดอยู่ รอบตัวก็มีศพนับสิบนอนแน่นิ่ง แบบนี้ต่อให้ไม่อยากเชื่อก็คงต้องจำใจเชื่อ

เรย์ตวัดดวงตาวาวโรจน์นั่นไปทางหนึ่งคล้ายไม่อยากยอมรับ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มกลั้นอารมณ์ของตัวเองแล้วก้าวเท้าเดินออกจากโรงงานเก่า ๆ แห่งนี้อย่างไม่สบอารมณ์

ความเงียบโรยตัวลงเมื่อสถานที่แห่งนี้ขาดคนเสียงดังอย่างเรย์ไป ต่างคนต่างก็จมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง แน่นอนว่าไม่มีใครอยากเชื่อข่าวพรรค์นั้นแต่มันก็ช่วยไม่ได้ จะให้หลอกตัวเองว่าอาจจะเป็นคนหน้าคล้ายเคียร์ก็ทำไม่ได้เพราะพวกเขารู้อยู่แก่ใจว่านั่นเป็นเคียร์จริง ๆ

แต่ในใจก็มีความหวังเล็ก ๆ ว่าเคียร์แค่เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์เฉย ๆ ไม่ได้ลงมือฆ่าหรือทำอะไรไปมากกว่านั้น

…ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะนะ

.

.

.

พลั่ก! พลั่ก!

เสียงหลังเท้าฟาดเข้ากับหุ่นฟางดังสนั่นไปทั่วโรงฝึกจนหญิงสาวที่นั่งอ่านหนังสืออยู่มุมหนึ่งถึงกับถอนหายใจ

“ใจเย็น ๆ หน่อยสิเรย์ ไปหงุดหงิดอะไรมาเนี่ย” เสียงหวานเอ่ยถาม คิ้วเรียวสวยชักเข้าหากันเล็กน้อยขณะจ้องมององครักษ์ของตัวเอง

เรย์หยุดยืนตรงแล้วหันมามองหญิงสาวนิ่ง

“อะไร?” เธอถามเสียงห้วน

“…ถ้าเธอรู้เธอคงหงุดหงิดยิ่งกว่าฉันแน่ เดล”

เดย์ลานีย์เอียงคอฉงน “หา?”

และเพราะความอยากรู้อยากเห็นถึงเรื่องว่านั่นเธอจึงได้เค้นถามเรย์ ตอนแรกเขาก็ไม่ได้อยากเล่านักแต่สุดท้ายเจ้าตัวก็ยอมเล่าเรื่องข่าวของเคียร์ให้เธอฟัง อย่างไรเสียถ้าเธอไม่ได้รู้จากเขาก็ต้องไปไล่ถามคนอื่น ๆ อยู่ดี

ระหว่างฟังเรื่องราวที่เรย์เล่าเธอก็ไม่ได้พูดอะไรขัด ทว่าสีหน้าและแววตาของเธอเริ่มไม่ดีขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งเรย์เล่าจบเธอก็โวยวายขึ้นมาเหมือนภูเขาไฟระเบิด

“จะบ้าเหรอ!? เคียร์น่ะนะ? เด็กน้อยอ่อนแอน่ารักอย่างนั้นจะไปฆ่าใครที่ไหนได้!”

เสียงแหลมที่ดังแว้ด ๆ อยู่ข้างหูนั้นทำเอาเรย์ยกมือขึ้นมาปิดหูแทบไม่ทัน

เป็นแบบนี้ทุกทีสิน่า หูจะแตกอยู่แล้ว

เดย์ลานีย์ทำท่าทางฟึดฟัด “อย่าให้รู้นะใครมันทำข่าว ฉันจะ…!”

“…”

“…”

“จะอะไร?”

เธอเลิ่กลั่กเล็กน้อย “จะ…เอ่อ ชิ”

เรย์ถึงกับถอนใจส่ายหน้าไปมา เขารู้ดีว่าถึงแม้เดย์ลานีย์จะเป็นเจ้าหญิงที่ใคร ๆ ต่างก็ตามใจ แต่หากเป็นเรื่องของเคียร์ก็ย่อมไม่มีใครสนับสนุนเห็นด้วยนัก

โดยเฉพาะราชาองค์ปัจจุบัน… เอเบล