“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
VIII
งานเทศกาล
ผมนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในป่า ข้างหน้านี้เป็นลำธารที่มีน้ำใสจนมองเห็นก้อนหินกรวดข้างใต้ไหลผ่าน
วันนี้พวกเพื่อนของผมมีเรียนจึงไม่ได้มาอยู่ด้วย มีก็แค่ตอนเช้าที่แวะมาทักทายไม่ถึงสิบนาทีก็กลับไป เพราะเกรงว่าหากอยู่นานกว่านี้อาจจะเข้าเรียนสายเอาได้
ผมเอนหลังพิงกับต้นไม้พลางไล่สายตาอ่านหนังสือพิมพ์ไปเรื่อย ๆ จนสะดุดเข้ากับหน้าที่อยู่เกือบสุดท้าย ซึ่งมีหัวข้อพาดข่าวว่า
‘เริ่มแล้ว! เทศกาลประจำปี 20XX ในคืนวันที่ 30 กรกฎาคมนี้ สิ่งของทุกชิ้นที่จัดวางในงานจะมีราคาลดลง 50% !!’
ผมจ้องหัวข้อนั้นตาไม่กะพริบ …มันก็น่าไปอยู่หรอกนะ แต่ติดตรงที่ผมไม่มีเงินนี่แหละ…
ผมพ่นลมหายใจยาว แวบหนึ่งก็คิดขึ้นมาว่าอาศัยช่วงที่คนเยอะ ๆ แล้วค่อย ๆ หยิบของที่อยากได้มาทีละชิ้นดีไหม ยังไงซะเมื่อก่อนผมก็ทำแบบนั้นถึงได้มีอาหารกินไม่อดตาย แต่ถ้าพวกเพื่อนผมรู้ก็คงโดนบ่นยับ…
ผมเบ้ปาก แต่ถึงอย่างนั้นผมก็อยากไปเดินดูนู่นดูนี่ เผื่อจะเจออะไรที่ถูกใจเอามาให้พวกเขาได้บ้าง โดยเฉพาะเรย์
อีกไม่กี่วันก็ถึงวันเกิดเขาแล้ว ผมเองก็นึกไม่ออกว่าจะให้อะไรดี บางทีการไปเดินเทศกาลก็น่าจะดีกว่าเอาแต่อยู่ในป่าแบบนี้ แล้วผมก็อยากหาของขวัญให้เพื่อนคนอื่น ๆ เป็นการตอบแทนที่พวกเขามักนึกถึงผมเสมอด้วย
ผมวางหนังสือพิมพ์ลงขณะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ทว่าในเวลาต่อมาก็ต้องหรี่ตาลงเพราะแสงอาทิตย์ส่องมาแยงตาผม
งานเริ่มคืนนี้สินะ… แค่ใส่หมวกปิดสีผมไว้ก็น่าจะพอละมั้ง?
ผมกลอกตาไปมาขณะที่คิดว่าจะทำยังไงดี ดวงตาเหม่อมองป่าไม้สีเขียวซึ่งอยู่ถัดจากลำธารพร้อมกับสมองที่เริ่มคิดนู่นนี่ฟุ้งซ่านไปหมด
ตอนนี้เพื่อนผมจะเรียนอะไรกันอยู่นะ แต่นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว จะอยู่ในช่วงพักเบรกหรือเปล่านะ?
ว่าไปก็อยากลองไปโรงเรียนบ้างจังเลย…
ผมคิด พร้อมกันนั้นเปลือกตาก็ค่อย ๆ ปรือลงด้วยความง่วง
สายลมอ่อนพัดผ่านจนรู้สึกเย็นสบายทำเอาผมอ้าปากหาว ในหัวเริ่มนึกภาพพวกเพื่อน ๆ ในสถานที่แห่งหนึ่ง
‘เฮ้ยเพื่อน ไปเตะบอลกันไหม?’
เด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเพื่อนของผม แขนข้างหนึ่งหนีบลูกบอลไว้กับตัว
เรย์ไถลตัวฟุบไปกับโต๊ะแล้วพูด ‘ฉันขอผ่าน ไม่อยากว่ะ’
เพื่อนคนที่มาชวนบุ้ยปากเล็กน้อย ‘โถ่ …แล้วลูเซียนล่ะ ไปไหม?’
ทว่าเพื่อนผมก็ยังส่ายหน้า ‘ไม่ดีกว่า’
เมื่อไม่มีคนยอมเล่นด้วยเด็กคนนั้นก็เริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจ ‘ใช่สิ ฉันมันไม่ได้สนิทกับพวกนายนี่ แค่เล่นด้วยยังไม่ยอมเลย ทีวันหยุดละเห็นเดินกับใครที่ไหนไม่รู้ตลอด’
ทั้งสี่คนเริ่มขมวดคิ้วพร้อมกับหันไปมอง
‘แล้วนี่นายมาพาลอะไร’ เคเรนถามเสียงเข้ม
‘พาลอะไรที่ไหนล่ะ ฉันจะบอกให้นะว่าพวกนายสี่คนน่ะดังในหมู่ผู้ใหญ่มาก อาจจะไม่ได้รู้ทุกคนแต่เขาก็คุยกันสนุกปากเลยแหละ ฉันอุตส่าห์จะมาช่วย’
โซฮาร์หรี่ตาลงราวกับเดาได้ว่าหมายถึงเรื่องอะไร แต่เพราะต้องการความแน่ใจถึงได้ถามออกไป ‘พูดว่าอะไรเหรอ’
‘ก็ก่อนหน้านี้ไง ที่พวกนายปกป้องเจ้าเด็กปีศาจนั่นน่ะ…’
‘เคียร์ไม่ใช่ปีศาจนะ!’ เคเรนและเรย์ทุบโต๊ะแล้วยืนขึ้นพร้อมกัน ‘ใครมันกล้ามาว่าเขาเป็นปีศาจ นั่นก็แค่เด็กธรรมดาคนหนึ่งเหอะ!’
‘ใจเย็น ๆ ก่อน’ ลูเซียนเอ่ยปรามขณะจับมือเรย์แล้วกระตุกให้นั่งลง โซฮาร์เองก็หันไปส่ายหน้าให้เคเรนราวกับจะบอกว่าให้ฟังก่อน
เด็กคนนั้นเงียบเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ ‘…นั่นแหละ หลังจากนั้นเรื่องของพวกนายก็เงียบไปสักพักจนกระทั่งพวกนายเริ่มพาใครสักคนมาเดินด้วย พวกผู้ใหญ่ก็เริ่มซุบซิบกันว่าจะใช่เด็กปีศาจหรือเปล่า แต่เพราะไม่มีหลักฐานเลยยังไม่สามารถทำร้ายหรือขับไล่แบบก่อนหน้านี้ได้’
‘ส้นตีนเหอะ’ เรย์หันหน้าหนีแล้วพึมพำเสียงเบา
‘เพราะฉะนั้นฉันเลยจะมาอยู่ด้วย คนจะได้คิดว่าเพื่อนอีกคนของพวกนายคือฉันไง’
‘แต่ฉันไม่ต้องการคนที่เรียกเพื่อนของฉันว่าปีศาจ’ เคเรนชำเลืองตามองขณะพูด ตอนนั้นเองผมก็ลืมตาขึ้น
…
อ่า…รู้สึกว่าบางทีผมก็จินตนาการอะไรเป็นเรื่องเป็นราวมากเกินไปแฮะ
ผมสะบัดหัวสองสามทีแล้วไหวไหล่ให้ตัวเองเบา ๆ กับเรื่องที่มักจะคิดขึ้นมาตอนอยู่คนเดียวประจำ
จากนั้นผมก็ลุกขึ้นเอาหนังสือพิมพ์ในมือไปเก็บที่โรงงานร้าง ขณะเดียวกันก็ทำตัวเป็นพ่อบ้านคนหนึ่งโดยการหาไม้กวาดมาละยักไย่และทำความสะอาดตามจุดต่าง ๆ เสร็จแล้วก็มานั่งอ่านหนังสือประวัติศาสตร์โลกซึ่งผมอ่านค้างไว้ก่อนหน้านี้
หนังสือเล่มนี้มีความหนาราวสี่ร้อยหน้าได้ ผมเพิ่งเริ่มอ่านได้วันสองวันแต่ก็จะหมดเล่มเสียแล้ว อาจเพราะในแต่ละวันผมว่างมากเกินไปจึงเอาเวลาทั้งหมดมาทุ่มให้กับการอ่านหนังสือ แม้บางครั้งผมจะเปลี่ยนไปอ่านหนังสือพิมพ์แทนก็ตาม
แต่ไม่รู้ทำไม วันนี้ผมรู้สึกไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเอาเสียเลย อ่านไปก็เหมือนอ่านผ่าน ๆ ไม่มีอะไรเข้าหัวสักนิด ในหัวผมเอาแต่คิดเรื่องของเพื่อน ๆ ก่อนหน้านี้
หัวคิ้วทั้งสองชักเข้าหากัน ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่เรื่องจริงสักหน่อยทำไมถึงเอาแต่คิดมากกันนะ หรือในใจลึก ๆ ผมกลัวว่าเรื่องแบบนั้นจะเกิดขึ้นจริงในสักวัน?
ผมส่ายหน้า สลัดไล่ความคิดไม่ดีออกไปจากหัวแล้วเดินเอาหนังสือไปเก็บ ในเมื่อไม่มีสมาธิอ่าน อ่านไปก็เท่านั้น มาหาอย่างอื่นทำดีกว่า
คิดได้อย่างนั้นผมก็เดินออกไปจากโรงงานนี้แล้วไปเดินชมนกชมไม้ ไม่ก็อาจจะไปหลับใต้ต้นไม้ที่ไหนสักที่ทันที
.
.
.
“พวกผมเอาสลัดโรลสี่จาน”
เรย์สั่งอาหารกลางวันกับแม่ค้าแล้วหันมาหาเพื่อนข้างหลังอย่างไม่สบอารมณ์
“นี่ก็ผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ นายเลิกทำหน้างอได้แล้ว” ลูเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนปกติ ทำเอาเรย์ต้องแค่นเสียงหัวเราะพร้อมกันหันหน้าไปอีกทาง
“ก็มันน่าหงุดหงิดอะลูซ เข้าใจอยู่หรอกว่าอยากช่วยพวกเรา แต่มันก็เหมือนเราเอาใครสักคนมาแทนที่เคียร์ ฉันไม่ชอบ”
“ใช่ คนเราไม่มีทางแทนที่ใครได้หรอก” เคเรนซึ่งอยู่ข้างหลังกอดอกพลางพยักหน้าเห็นด้วย
“แต่พวกเธอจะไปโมโหใส่เขาก็ไม่ถูกนะ อย่างน้อยก็พูดดี ๆ หน่อยสิ” โซฮาร์พูดพลางหันไปมองแม่ค้าที่กำลังหยิบสลัดโรลใส่จานให้ เธอจ่ายเงินพร้อมกับหยิบมาจานหนึ่ง คนอื่น ๆ หยิบตามแล้วเดินไปหาที่นั่ง
“มันเรียกเคียร์ว่าปีศาจเองนี่” เคเรนเอ่ยน้ำเสียงปนหงุดหงิด พร้อมกันนั้นก็วางจานอาหารกลางวันลงบนโต๊ะแล้วนั่งลง
“แต่เธอลองคิดในทางกลับกันสิ” ลูเซียนกล่าว “ถ้าเราเป็นเขาก็คงไม่รู้จะเรียกเคียร์ยังไงเพราะไม่รู้จักชื่อใช่ไหมล่ะ? จะเรียกด้วยชื่อนั้นก็ไม่แปลกหรอกนะ”
“ก็เรียกว่า ‘เพื่อนอีกคน’ ก็ได้นี่” เรย์พูดขณะหยิบสลัดโรลเข้าปากด้วยความหิวโหย
เมื่อเห็นว่ายังไงก็เถียงคู่กัดสองคนนี้ไม่ไหวลูเซียนกับโซฮาร์ก็พ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างช่วยไม่ได้
.
.
.
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว และเพราะในโรงงานร้างนี้ไม่ได้มีหลอดไฟเหมือนบ้านหลังอื่น ๆ ทำให้ภายในดูมืดไปด้วย
เคียร์ที่เริ่มมองตัวอักษรในหนังสือก็ไม่เห็นขมวดคิ้วขัดใจ เขาเดินไปหาตะเกียงมาจุดไฟแล้วกลับมาอ่านหนังสืออีกครั้ง
กระทั่งเวลาผ่านไปสักระยะหนึ่งจึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีงานเทศกาล เคียร์ดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที เมื่อหันไปมองท้องฟ้าที่มืดสนิทก็เห็นว่าดวงจันทร์ฉายแสงมาจนสามารถมองเห็นสิ่งรอบตัวได้ราง ๆ
นี่มัน…กี่โมงแล้วเนี่ย?
เขานึกตำหนิตัวเองในใจที่ไม่ดูเวลาให้ดี ๆ ว่าแล้วก็มุ่งหน้าไปที่ลำธารเพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนออกจากโรงงานร้างก็ไม่ลืมที่จะหยิบหมวกที่เคเรนเคยให้ติดมือไปด้วย
ระหว่างทางเคียร์ก็สังเกตตัวเองไป ถ้าเขายังไม่ง่วงแบบนี้แสดงว่ายังไม่ดึกมากงั้นสินะ คงมีเวลาให้เดินเล่นหาของขวัญอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะหาของดี ๆ หรือของที่ถูกใจได้
จากนั้นไม่นานเคียร์ก็ออกมาจากป่า สิ่งแรกที่เห็นคือตลาดสดที่มักจะเปิดทุกวันยกเว้นวันที่มีเทศกาลอย่างวันนี้ เพราะฉะนั้นตลาดสดในวันนี้จึงเงียบมาก มีเพียงโต๊ะสำหรับวางของขายและร่มที่ไว้กันฝนกันแดดเท่านั้น ดูจากที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านแบบนี้คาดว่าผู้คนคงไปงานเทศกาลกันหมดแล้วแน่ ๆ
เมื่อเดินมาอีกนิดก็ถึงสถานที่จัดงานพอดี ผู้คนเดินพลุกพล่านกันไปหมดจนแทบไม่มีช่องว่าง เคียร์กะพริบตาปริบขณะเงยใบหน้าขึ้นมองแสงไฟหลากสีซึ่งห้อยระย้าสวยงามอยู่ข้างบนแล้วยิ้มออกมาให้กับความสวยงามของของตกแต่งเหล่านั้นโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาดึงสติกลับมาแล้วเดินดูของในร้านต่าง ๆ ช้า ๆ เพื่อหาของที่เหมาะจะนำมาเป็นของขวัญให้เพื่อนของตัวเอง
.
.
.
“เรย์ แม่วานอะไรเราหน่อยสิ?”
เสียงหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับดวงหน้างามที่ชะเง้อคอจากห้องครัวมามองลูกชายซึ่งกำลังนอนทำการบ้านอยู่
เขาเงยหน้าขึ้นจากสมุดการบ้าน “หือ? ว่าไงแม่?”
“ไปซื้อถ้วยชาม แล้วก็ของในครัวให้แม่หน่อย”
เรย์ขมวดคิ้วพลางเอียงคอ “ที่มีอยู่ไม่พอเหรอ”
“ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าพ่อเราซุ่มซ่าม หยิบจับของในครัวได้ที่ไหน”
เรย์นิ่ง ยามคิดภาพตอนที่พ่อของตัวเองหิวกลางดึกแล้วมาหาอะไรกิน ทั้งยังไม่เปิดไฟเพราะกลัวว่าเขากับแม่จะตื่น ทำให้เจ้าตัวมองไม่เห็นและทำถ้วยชามแตกเป็นประจำ เรย์จึงยิ้มแห้งแล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจก่อนเดินไปหยิบเสื้อคลุมตัวเก่งมาสวมพร้อมกับแบมือตรงหน้าแม่
“งั้นผมขอเงินหน่อย”
---------------------------------------------------------------------
สรุปแล้วน้องเคียร์แค่จินตนาการคิดไปเองจริงมั้ยน้าา?