“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
V
วันแรกที่รู้จักกัน
“โอ๊ย! เบา ๆ หน่อยสิ…” เคียร์เบ้ปากมองโซฮาร์ที่กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเลือดบริเวณหัวเข่าของตนด้วยสายตาอ้อนวอนสุดชีวิต
คือเรื่องมันเกิดขึ้นก่อนหน้านี้…
ช่วงนี้เป็นช่วงที่โรงเรียนของพวกเพื่อน ๆ ปิดเทอมแล้ว และเพราะว่าแต่ละคนไม่ได้เป็นแค่สามัญชนคนธรรมดาเลยไม่ได้ว่างแบบเด็กทั่วไป อย่างเรย์ก็ต้องไปฝึกวิชาดาบและการต่อสู้ ลูเซียนต้องไปสอบสวนผู้ร้ายในคดีต่าง ๆ ที่จับกุมตัวมาได้ มันคืองานของคนในตระกูลเขา ซึ่งใครหลายคนมักจะได้ยินกันบ่อย ๆ ในชื่อ ‘กรมไต่สวน’
เคเรนก็ต้องนั่งทำหนังสือพิมพ์อยู่ในโรงพิมพ์ มันเป็นงานของตระกูลเช่นเดียวกับลูเซียน และโซฮาร์เองก็ต้องคอยช่วยแม่ของเธอรักษาคนไข้ในโรงพยาบาลตามประสาคนเกิดในตระกูลแพทย์
แล้วพอไม่มีใครมาหาเลยเคียร์ก็เกิดรู้สึกเหงาขึ้นมา เขาได้แต่นั่งกอดเข่ามองท้องฟ้าฆ่าเวลาไปวัน ๆ ครั้นจะให้ไปเดินเล่นในป่าอย่างทุกทีมันก็เริ่มเบื่อแล้วเพราะเขาไปแทบทุกวัน เจอแต่อะไรเดิม ๆ จนตอนนี้แทบจะบอกได้หมดว่าไปทางไหนจะเจออะไรบ้าง ราวกับเป็นเจ้าของป่าแห่งนี้
หรือต่อให้นั่งอ่านหนังสือซึ่งเป็นงานอดิเรกหลัก เขาก็อ่านทุกเล่มที่มีวนหลายรอบจนจำรายละเอียดยิบย่อยได้เกือบหมดแล้ว ถึงจะอยากได้เล่มใหม่ ๆ มาอ่านบ้างแต่นี่ก็เกือบจะสองอาทิตย์แล้วที่ไม่มีใครมาเลย เขาจะบอกใครได้ล่ะ หรือจะให้ตะโกนก้องอยู่ในป่านี้คนเดียวว่า
“ฉันอ่านหนังสือจบหมดแล้วนะ ตอนนี้ฉันอยากได้เล่มใหม่พวกนายช่วยหามาให้หน่อยสิ~!”
พวกฝูงนกได้บินหนีเตลิดกันหมดแน่…
สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องเลือกตัวเลือกที่ไม่สมควรมากที่สุดอย่างการ ออกไปเดินเล่นในเมือง
ถ้าโชคดีหน่อยก็คือไม่มีใครเห็นหรือจำเขาได้ พวกผู้ใหญ่จะได้ไม่เข้ามาทำร้ายร่างกาย และพวกเพื่อน ๆ ก็จะไม่เห็นว่าเขาออกมาเล่นข้างนอกเท่านั้นเอง!
คิดได้อย่างนั้นเด็กหนุ่มก็คว้าหมวกสีน้ำเงินลายสก็อตที่เคเรนเคยให้มาใส่ปิดบังสีผมโดดเด่นของตัวเอง แล้วออกตัวเดินไปยังจุดหมายทันที
ภาพวิวทิวทัศน์ยังคงเหมือนกับครั้งแรกที่เขาเห็น ผู้คนเดินกันขวักไขว่ เสียงพูดคุยจอแจดังจนฟังไม่ออกว่าใครพูดอะไร ถ้าถามว่าตอนนี้เขาหายกลัวพวกชาวบ้านแล้วเหรอ ก็คงไม่เชิงนักหรอก เขายังกลัวอยู่บ้างแต่อาการก็ถือว่าดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนแล้วเท่านั้นเอง
เคียร์เดินเล่นดูนั่นนี่ไปเรื่อยจนไม่ได้มองทาง รู้ตัวอีกทีก็สะดุดก้อนหินหัวทิ่ม เข่าเล็กไถลเข้ากับพื้นปูนจนเลือดสีแดงสดไหลออกมา
ซุ่มซ่ามจริง ๆ
เขานึกบ่นตัวเองในใจก่อนจะยันตัวลุกขึ้น แม้จะแสบแผลที่เข่าแต่ก็ใช่ว่าจะทนไม่ได้ ตอนที่เงยหน้าขึ้นมานั้นเองสีหน้าเคียร์ก็พลันซีดเผือดทันที รู้สึกเหมือนเม็ดเหงื่อไหลผ่านกรอบใบหน้าทั้งทียังไม่ถึงหน้าร้อนดี
โซฮาร์…
มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่…
เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ อ้าปากจะถามสิ่งที่คิด ทว่าเพื่อนตรงหน้าก็เสมองไปทางหนึ่ง เคียร์หันมองตามก็พบเข้ากับอาคารหลังใหญ่สีขาวสะอาดตา ด้านหน้ามีป้ายเขียนว่า ‘โรงพยาบาล’ ติดอยู่
“คิดว่าฉันจะจำนายไม่ได้เหรอ เดินเข้ามาแบบนี้เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก” ไม่ว่าเปล่า ดวงเนตรสีโกเมนยังหลุบมองหัวเข่าของเขาอีกด้วย
“…”
เคียร์พูดอะไรไม่ออกทำเพียงก้มหน้างุด จากนั้นโซฮาร์ก็บอกให้เขารออยู่แถวนี้ก่อน ส่วนเธอก็ไปหาแม่แล้วบอกว่าเพื่อนขอให้ไปช่วยติวหนังสือให้ ซึ่งแม่ของเธอก็อนุญาต เด็กสาวจึงกลับมาดุเคียร์แล้วพากลับโรงงานร้าง
อารมณ์เหมือนลูกแอบหนีมาเที่ยวเล่นแล้วโดนจับได้เลย…
ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่มุมปากเขาก็แอบยกขึ้นโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ตอนนี้โซฮาร์มานั่งทำแผลให้เขาอยู่ตรงนี้
“ถ้านายไม่ออกไปก็คงไม่เจ็บตัวแท้ ๆ” เธอส่ายหน้าไปมาก่อนจะหยอดยาแดงลงไป
“โอ๊ยโซฮาร์! แสบ ๆ ๆ” เคียร์ชักขากลับแทบจะทันที เขากอดเข่าตัวเองพลางเป่าลมใส่เผื่อจะบรรเทาอาการแสบลงบ้าง
โซฮาร์เห็นอย่างนั้นก็พ่นลมหายใจ “แป๊บนึงนะเคียร์ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
ถึงแม้เจ้าตัวจะเบ้ปากแล้วพยายามหลบเหมือนเด็กแต่สุดท้ายแล้วโซฮาร์ก็จับขาเขามาใส่ยาต่อจนได้
“ฉันจะไม่ใช้พลังทำให้นายหายเร็วหรอกนะ ถ้าเกิดครั้งต่อไปนายโดนจับได้ขึ้นมาจะเจ็บหนักกว่านี้อีกจะทำยังไง” เด็กสาวบ่นแม้มือกับตาจะจดจ่ออยู่กับแผลเล็ก ๆ ตรงหน้า “ฉันเข้าใจว่านายก็อยากออกไปดูอะไรข้างนอกบ้าง แต่ไว้ฉันโตกว่านี้จะพานายออกไปเอง ตกลงไหม?”
เคียร์พยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะถามด้วยความสงสัย “แล้ว… ถ้าเธอโตขึ้นมันทำไมเหรอ”
“นายจำได้ไหมว่าพลังของฉันคืออะไร”
“น่าจะ… ภาพลวงตา?”
“ใช่” โซฮาร์พยักหน้าก่อนหยิบผ้าพันแผลขึ้นมาพันบาง ๆ “ฉันสามารถทำให้คนอื่นเห็นสีผมกับสีตาของนายต่างไปจากเดิมได้ แต่ตอนนี้ฉันยังควบคุมพลังได้ไม่ดี เพราะงั้นในอนาคตฉันจะเปลี่ยนสีผมนายแล้วพานายออกไปข้างนอกเอง”
เมื่อพูดจบก็เป็นเวลาเดียวกับที่พันแผลเสร็จพอดี โซฮาร์เป่าลมเบา ๆ ทีหนึ่งแล้วขยับขึ้นมานั่งบนโซฟา
เคียร์มองเพื่อนแล้วก็รู้สึกซาบซึ้ง ในเวลานั้นเขาคงจะสามารถออกไปข้างนอกได้โดยไม่โดนทำร้ายสินะ
เด็กหนุ่มยิ้มให้แล้วกล่าวเสียงใส “ขอบคุณนะ!”
.
.
.
และเพราะเหตุนี้จึงทำให้โซฮาร์เลือกที่จะอยู่กับเคียร์เกือบทั้งวันเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเหงาเกินไป แล้วโซฮาร์ก็ถือโอกาสนี้รบกวนให้เคียร์พาไปดูสมุนไพรในป่าอย่างที่เคยขอไว้ เคียร์เองก็บอกได้แค่สิ่งที่เขารู้มาจากคุณยายเท่านั้น สมุนไพรอื่นนอกจากนี้เขาเองก็ได้ไม่รู้มากนัก
“อ๊ะ งั้นฉันขอเก็บไว้เป็นตัวอย่างด้วยนะ เดี๋ยวลองเอาไปให้คนในโรงพยาบาลวิจัยดู” เสียงใสเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“ได้เลย” เคียร์พยักหน้ารับ ตอนนั้นเองที่เขานึกบางอย่างได้จึงพูดออกมา “โซฮาร์ คือว่าหนังสือที่พวกเธอเอามาให้คราวก่อนฉันอ่านจบหมดแล้วน่ะ เธอเอาเล่มอื่นมาให้หน่อยได้ไหม”
โซฮาร์พยักหน้าหงึกหงัก “ได้สิ พรุ่งนี้เช้าฉันจะเอามาให้นะ แล้วตอนกลับเดี๋ยวฉันแวะบอกพวกลูเซียนให้ด้วย”
“อื้อ!”
เด็กน้อยสองคนส่งยิ้มให้กันแล้วพากันดูสมุนไพรชนิดอื่น ๆ ต่อ
จนกระทั่งถึงช่วงบ่ายแดดเริ่มร้อนมากกว่าเดิมทั้งสองก็เข้าไปอยู่ในโรงงานร้าง นั่งเล่นคุยกันตามประสาเด็ก
“ฉันสงสัยมานานแล้ว พวกเธอรู้จักกันได้ยังไงเหรอ”
เคียร์เปิดหัวข้อที่จะสนทนาขึ้น โซฮาร์กลอกตาไปมาเล็กน้อย
“อยากรู้เหรอ”
เด็กหนุ่มพยักหน้าแรง ๆ ด้วยความสนใจ ตัวเขานั้นสงสัยมานานแล้วว่าทั้งสี่คนรู้จักกันได้ยังไง หรือเพราะพ่อแม่รู้จักกันเลยได้เป็นเพื่อนแล้วมาสนิทกันอีกที
โซฮาร์เห็นท่าทีสนใจใคร่รู้ของเพื่อนแล้วก็ยอมเล่า เพราะอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบังอะไรกันอยู่แล้ว
“ฉันรู้จักลูเซียนตอนประมาณหกขวบน่ะ ตอนนั้นลูเซียนกับเรย์ก็อยู่ด้วยกันแล้ว ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทั้งสองคนไปสนิทกันได้ยังไง”
ในตอนนั้นโซฮาร์ที่ยังเด็กและเพื่อนรุ่นเดียวกันคนอื่น ๆ ก็เพิ่งเข้าเรียนกันเป็นปีแรก ไม่มีใครรู้จักกันมาก่อนนอกจากคนที่พ่อแม่รู้จักกันอยู่แล้ว
วันแรกของการเปิดเรียน โซฮาร์เดินเข้าโรงเรียนคนเดียวด้วยความตื่นเต้นที่จะได้พบเจอกับอีกสังคมที่ไม่ใช่ในโรงพยาบาล ครั้นถึงเวลาเรียนคาบแรกคุณครูก็ไม่ได้ให้ทำอะไร เพียงแต่ให้เด็ก ๆ ได้ทำความรู้จักกัน
โซฮาร์หันซ้ายแลขวาอยากเข้าไปชวนใครสักคนคุยด้วยแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีใครสนใจเธอเท่าไหร่
…ไม่สิ พูดให้ถูกคือมีคนที่ดึงดูดทุกสายตาอยู่ในห้องนี้ต่างหาก
เด็กเกือบทั้งห้องวิ่งกรูเข้าไปหาเด็กชายสองคน คนหนึ่งมีเส้นผมสีดำสนิท ตัดกับนัยน์ตาสีน้ำเงินอย่างพอเหมาะ รอยยิ้มที่ส่งให้เพื่อนดูไร้เดียงสาและน่าเข้าหา
ในขณะที่อีกคนนั้นดูจะดึงดูดเด็กผู้ชายเสียส่วนใหญ่เพราะเขาเป็นลูกของแม่ทัพประจำเมือง แต่พอมีคนเข้าหาเยอะขึ้นคิ้วเล็ก ๆ ก็ขมวดเข้าหากันคล้ายรำคาญ สุดท้ายก็ตะโกนดังลั่นห้องว่า
‘โอ๊ย! ค่อย ๆ พูดทีละคนได้ไหมเล่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง!’
เสียงนั้นทำเอาตัวเธอสะดุ้งโหยงไปด้วยคน…
ดูน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้ ต่างจากคนข้าง ๆ ลิบลับเลย
โซฮาร์มองเด็กสองคนนั้นถูกล้อมอยู่ไกล ๆ ในตอนนั้นเองที่เด็กอีกคนก็ดึงดูดสายตาของเธอไปไม่น้อย
เป็นเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่ริมห้อง มือเล็กน่ารักขยับจับปอยผมสีเงินสวยที่ร่วงลงมาปรกหน้าไปทัดหูตัวเอง นัยน์ตาสีอเมทิสต์เหลือบมองไปทางเด็กชายลูกแม่ทัพซึ่งส่งเสียงดังอย่างนึกรำคาญ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองหนังสือพิมพ์ในมือ
เป็นเด็กที่ดูน่ารักมากเลย…
แวบแรกโซฮาร์คิดอย่างนั้น แต่ไม่นานนักก็มีเด็กผู้ชายเข้ามาทัก แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นกลับไล่ให้ไปไกล ๆ เพราะรบกวนการอ่านของเธอ แต่พอเด็กผู้ชายพวกนั้นไม่ฟังแล้วยังเอาแต่ชวนคุย เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นก็วางหนังสือพิมพ์ลงแล้วเสยคางเด็กผู้ชายพวกนั้นจนร้องห่มร้องไห้พากันไปฟ้องครูเลยทีเดียว
…โซฮาร์ช็อค เธอนิ่งค้างก่อนจะหันกลับมามองหน้าห้องที่เป็นกระดานสีขาวทันทีพร้อมพูดกับตัวเองในใจว่า
‘เด็กผู้หญิงคนนั้น… ฉันขอไม่ยุ่งด้วยก็แล้วกัน ฉันไม่อยากเจ็บตัว…’
--------------------------------------------------
คาแร็คเตอร์เคเรนห้าวตั้งแต่เด็ก55555