“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ - องก์ 1 XII พันธสัญญา (2/2) โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค

แท็คที่เกี่ยวข้อง

พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี

รายละเอียด

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

ผู้แต่ง

XiXuan

เรื่องย่อ

แนะนำเรื่อง


“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”


_____


“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”

ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้

และในวันหนึ่ง…

“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง

ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…

.

“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”

เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา


_____


 สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ

ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!

สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ



องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating

องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)

องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing

องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…

องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…


_____


⚠Trigger Warning⚠


Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),

Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),

Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),

Blood (มีเลือด),

Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),

Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),

Major character death (มีตัวละครหลักตาย),

Minor character death (มีตัวละครรองตาย),

Murder (การฆาตกรรม),

Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),

Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),

Kidnapping (การลักพาตัว),

Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)


_____


Contact Writer


Twitter(X) : @sachiyogingray

แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์

สารบัญ

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 0 Introduction,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 10.5 ที่มาของงชื่อ,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชามังกร (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชรามังกร (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (2/2)

เนื้อหา

องก์ 1 XII พันธสัญญา (2/2)


 

มันเป็นไปได้ยังไง…

ดูแล้วไม่น่าจะมีใครโกหกแต่เธอก็ยังไม่มั่นใจ น่าเสียดายที่เธอไม่มีพลังในการควบคุมจิตใจคนอื่นให้พูดความจริง แต่เธอก็ไม่คิดว่าสกิลการจับโกหกของเธอจะแย่ขนาดว่าดูใครไม่ออกซะด้วยสิ

เคเรนถอนหายใจขณะนอนแผ่อยู่บนเตียงใหญ่ประมาณห้าฟุต คิ้วเรียวชักเข้าหากันมุ่น นึกถึงเรื่องเมื่อตอนเย็นแล้วก็ได้แต่คิดไม่ตก

เธอถามทุกคนในตระกูลแล้วแต่ไม่มีใครที่แสดงท่าทีลุกลี้ลุกลนหรือมีพิรุธเหมือนคนโกหกเลยแม้แต่คนเดียว ทั้งที่ปกติมันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอแท้ ๆ

แต่ถ้าไม่ใช่คนในตระกูลเธอจริง ๆ แล้วใครสักคนที่ว่านั่นไปเอาเครื่องพิมพ์มาจากไหน ในเมืองนี้หากให้พูดตรง ๆ แล้วก็ไม่มีที่ไหนที่มีเครื่องพิมพ์สำหรับทำหนังสือพิมพ์เลย นอกจากโรงพิมพ์ประจำตระกูลคลาริเบลล์

แล้วตอนนี้เธอควรทำอะไรก่อนก็ยังไม่รู้เลย เธอควรหาคนทำข่าวก่อน หรือหาวัตถุประสงค์ที่ทำให้ข่าวมันดังขึ้น หรือไม่ต้องหาอะไร ปล่อยไปทั้งแบบนี้ดี?

ให้ตายสิ…

ยอมรับเลย ถ้าเป็นเวลาปกติที่เธอเครียดเรื่องอะไรสักอย่าง นอกจากจะระบายให้เพื่อน ๆ ฟังแล้ว เธอยังได้คำแนะนำดี ๆ จากเคียร์อีก เคียร์ถือว่าเป็นที่ปรึกษาที่ดีคนหนึ่ง ยอมรับฟังและออกความคิดเห็นที่มีเหตุมีผลคล้ายกับลูเซียน

แต่ตอนนี้เธอไปหาลูเซียนไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่เจ้าตัวบอกมาว่าถ้าเริ่มเย็นแล้วเขาจะต้องไปอยู่ที่กรมไต่สวนซึ่งอยู่ลึกกว่าที่อื่นราวกับเป็นสถานที่ลับ และเขาก็ได้ออกปากห้ามไม่ให้เธอกับโซฮาร์เข้าไป ‘เด็ดขาด’

…บางทีก็แอบอิจฉาเจ้าเรย์ ทำไมมันเข้าได้คนเดียวละเนี่ย?

แต่เธอก็ทำได้แค่ปล่อยผ่าน สองคนนั้นก็คงมีเหตุผลของตัวเองนั่นแหละ

แอ๊ด…

เสียงประตูฝืด ๆ ถูกผลักเข้ามา เคเรนหันไปมองเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ

“มาทำไมเนี่ย แล้วมารยาทไม่มีหรือไง ไม่รู้จักเคาะประตูก่อน”

“เอ้ายัยนี่ อุตส่าห์เปิดเบา ๆ เพราะคิดว่าหลับอยู่ ดันหาว่าไม่มีมารยาทซะงั้น” ผู้ที่เข้ามาใหม่ทำหน้าเหวอ ก่อนจะปิดประตูแล้วถือวิสาสะมานั่งที่เก้าอี้ข้างหัวเตียง

“มันยังไม่มืดไหม ใครมันจะไปหลับเวลานี้” เคเรนพูดขณะหันไปมองท้องฟ้าสีส้มแดงนอกหน้าต่าง “แล้วมีธุระอะไร?”

“ลูซให้ฉันมาบอกว่า เรื่องคนทำข่าวน่ะปล่อยได้ก็ปล่อยไปก่อน เราคงยังไม่เจอง่าย ๆ ให้จดจ่อกับสิ่งที่ควรทำไปก่อน” เรย์ว่าพลางเอนเก้าอี้ไปข้างหลัง ทำให้สองขาหน้าลอยอยู่เหนือพื้น

“อ๋อนายเป็นตัวส่งข่าวนี่เอง” เธอพยักหน้าหงึกหงัก “ฉันก็อยากจะถามลูเซียนอยู่พอดีเลยว่าปล่อยผ่านไปก่อนดีไหม แต่ก็ดีละที่มาเป็นตัวส่งข่าวให้ ขอบใจ”

“ไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอบใจ ฉันแค่ทำตามที่ลูซบอก”

“ลูเซียนเป็นพ่อนายรึไง ทำไมตามใจจัง” เคเรนถามสิ่งที่สงสัยมานานออกไป เพราะเธอเองก็สังเกตมานานแล้วว่าเรย์มักจะตามใจลูเซียนอยู่บ่อยครั้ง ถ้าตอนแรกตัวเองจะไปขวา แต่พอลูเซียนบอกจะไปซ้ายเรย์ก็จะไปซ้ายตาม

ยกตัวอย่างเช่นตอนที่จะช่วยให้เคียร์หายจากอาการหวาดกลัวผู้คน เป็นต้น

“เรื่องของฉันน่า ไม่ต้องรู้หรอก”

“เอ้าไอ้นี่ เดี๋ยวซัดบ้ง”

ไม่ว่าเปล่าเธอยังเหวี่ยงขาถีบมาทางเรย์ ซึ่งเขาก็เอนตัวไปข้างหลังมากกว่าเดิมพร้อมกับเอ่ยเสียงล้อเลียน

“ว้าย~ ไม่โดนหรอกยัยแก่—”

โครม!

เสียงเก้าอี้หงายหลังกระแทกพื้นดังก้องไปทั่วห้อง เรย์ที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจเป็นอันต้องหลับตาปี๋ให้กับความรู้สึกเจ็บที่แล่นไปทั่วแผ่นหลัง

เคเรนระเบิดหัวเราะออกมาลั่นห้อง ในขณะที่เรย์ร้องโอดครวญกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น

“เคเรน เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?”

เสียงแม่ของเธอดังมาจากชั้นล่าง เด็กสาวปาดน้ำตาตัวเองก่อนจะตะโกนเสียงกลั้วหัวเราะตอบกลับไป

“ไม่มีอะไรค่ะแม่ อุ๊บ ฮะ ๆ”

“โอ๊ย…ยัยบ้านี่หยุดหัวเราะเลยนะ โอย…” เสียงเรย์ยังคงร้องอยู่ที่พื้น เขานอนขดตัวในขณะที่มืออีกข้างก็ลูบหลังตัวเองไปพลาง

“มัน…มันหยุดไม่ได้ว่ะเรย์ ฮะ ๆ ฮ่า ๆ ๆ”

“โถ่ยัยบ้าเอ๊ย”

 

 

วันเวลาได้ผ่านไปเรื่อย ๆ กระทั่งเข้าสู่ช่วงฤดูร้อนของปี คราวนี้เป็นลูเซียนบ้างที่มีไข้สูงจนไม่สามารถไปเรียนได้

แต่ด้วยความที่เขาไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องเรียนนัก ผ่านไม่ผ่านก็ไม่เป็นไร ขอแค่งานส่งครบ ถึงจะทำผิดก็ปล่อยผ่านราวกับไม่ใส่ใจ ทำให้ไม่ได้คิดมากว่าจะเรียนไม่ทันเพื่อน หายป่วยแล้วค่อยไปลอกเพื่อนเอาก็ยังไม่สาย

และในวันนี้ ระหว่างที่เขากำลังนอนป่วยอยู่ในห้อง เสียงเจี๊ยวจ๊าวจากข้างนอกก็ดังเล็ดลอดเข้ามา ลูเซียนปรือตามองประตูที่ปิดสนิทด้วยความแปลกใจว่าใครมาคุยกันในบ้านตัวเอง แต่ไม่นานก็นึกได้ว่าคงไม่มีใครนอกจากเพื่อนของเขา

และในที่สุดประตูก็เปิดออก

เรย์ฉีกยิ้มร่าอยู่ตรงประตู ไม่ยอมเข้ามาใกล้กว่านั้นดังเช่นทุกปี เพราะอากาศร้อนกับพลังธาตุไฟของเรย์จะเข้ากันได้ดี และจะแสดงพลังได้เต็มที่ในช่วงนี้ เจ้าตัวเกรงว่าหากเข้าใกล้จะทำให้เพื่อนรักอย่างลูเซียนหายช้าจึงได้แต่ยืนเกาะประตูอยู่แบบนั้น

“เกะกะจริง ๆ เลย จะเข้าก็เข้า ไม่เข้าก็ออกไปไป๊” เคเรนเอ่ยไล่ขณะแทรกตัวเข้ามาในห้องพร้อมกับโซฮาร์

“อาการเป็นยังไงบ้างลูเซียน?” เด็กสาวเดินเข้าไปถามขณะช่วยพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นนั่ง

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก เหมือนร่างกายมันเริ่มปรับตัวกับอากาศได้ อาการเลยไม่ได้หนัก” เขาตอบโซฮาร์ก่อนจะหันไปมองเรย์ตรงประตูที่เริ่มจะแยกเขี้ยวใส่เคเรน “นายเข้ามาได้นะ”

สีหน้าของเด็กหนุ่มระกูลทหารเปลี่ยนไปทันที เขาทำหน้าหงอ “ได้จริงเหรอ? อาการนายจะไม่แย่กว่าเดิมใช่ไหม?”

เจ้าของห้องอมยิ้ม “ไม่หรอกน่า เข้ามาเถอะ”

เรย์กระโดดร้องเย่ในใจแล้วรีบเข้ามาในห้องทันที

เคเรนส่ายหน้าเอือมระอา จากนั้นก็วางกระเป๋านักเรียนลงพร้อมกับหยิบสมุดการบ้านออกมา

“นี่การบ้านของวันนี้ เอาไปลอกซะ” เด็กสาวพูดพลางเดินเอาสมุดไปวางไว้ที่โต๊ะทำการบ้านของอีกฝ่าย

“ขอบใจนะ” จากนั้นเขาก็ถามถึงเรื่องที่โรงเรียน “แล้ววันนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้างเหรอ ฉันไม่ได้พลาดเหตุการณ์สำคัญอะไรไปใช่ไหม?”

เรย์อ้าปากเตรียมจะเล่าพร้อมกับเอนหลังนอนราบไปกับพื้น ทว่ายังไม่ทันได้เล่าอะไรลูเซียนก็เอ่ยขัด

“เรย์ เคยบอกแล้วไงว่าไม่ให้นอนพื้นน่ะ มันเปื้อน” เขาพูดเสียงเข้ม “ถ้าจะนอนก็ขึ้นมานอนบนเตียงดี ๆ สิ”

เรย์ชะงักลุกขึ้นแทบไม่ทัน “โทษที” แล้วเขาก็ลุกขึ้น เดินไปนั่งตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำการบ้านของลูเซียนแทน

“วันนี้ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่ทีอาร์เข้ามาถามว่านายไปไหน”

ทีอาร์ เด็กผู้ชายรุ่นเดียวกับพวกเขาที่ก่อนหน้านี้เคยมาชวนไปเล่นบอลด้วย พร้อมทั้งเป็นคนที่บอกให้พวกเขารู้ว่าผู้ใหญ่หลาย ๆ คนพูดถึงกลุ่มของตัวเองว่ายังไงบ้าง และเสนอตัวเองเป็นตัวแทนของเคียร์

นึกถึงทีไรก็รู้สึกไม่ชอบใจทุกทีเลยจริง ๆ

ลูเซียนเลิกคิ้ว “หมอนั่นยังสนใจพวกเราอยู่อีกเหรอ”

หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นผ่านไป ทีอาร์ก็ไม่ค่อยมาพูดคุยกับพวกเขา ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดของเรย์กับเคเรนในตอนนั้นแรงไปหรือเปล่า แต่ก็น่าแปลกที่อยู่ ๆ ก็เข้ามาพูดคุยด้วยแบบนั้น

“ไม่รู้สิ ที่แน่ ๆ มันโดนเจ้าเรย์ขึ้นเสียงใส่ด้วยล่ะ” เคเรนทิ้งตัวนั่งจุมปุ๊กกับพื้นขณะพูด

ลูเซียนมองเด็กสาวแล้วถอนหายใจ “ก็บอกว่าพื้นมันเปื้อนไง…”

“เปื้อนอะไรของนาย นี่ถือว่าสะอาดกว่าพื้นที่โรงพิมพ์ฉันอีกนะ” เคเรนท้วง

ลูเซียนที่เริ่มเหนื่อยใจกับสองคู่กัดก็พยักพเยิดหน้าส่ง ๆ บอกเป็นนัยว่าตามใจ พวกเธออยากทำอะไรก็เชิญ

“แล้วนายไปขึ้นเสียงใส่ทีอาร์เขาทำไม” ลูเซียนหันไปมองคนใจร้อนของกลุ่ม

“ฉันก็แค่รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเฉย ๆ”

“…”

ลูเซียนยกมือขึ้นกุมขมับ นี่พอเขาไม่อยู่สักคนก็ไม่มีใครปรามเรย์ได้จริง ๆ สินะเนี่ย

“แต่ถ้าคิดอีกแง่ เขาอาจจะแค่อยากเป็นเพื่อนกับพวกเราก็ได้” โซฮาร์แสดงความคิดเห็นพลางหยิบผ้าชุบน้ำมาแปะที่หน้าผากของลูเซียน “ยังไงเขาก็เป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายมานี่นา มาจากต่างเมืองก็อาจจะอยากทำความรู้จักเป็นธรรมดา”

“แต่เจ้านั่นก็ย้ายมาตั้งหนึ่งปีแล้วนะ?” เรย์หันไปเลิกคิ้วถาม สีหน้าบ่งบอกว่าไม่เห็นด้วยมาก ๆ ราวกับว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางยอมรับในตัวทีอาร์เด็ดขาด

“ก็…อาจจะแค่อยากเป็นเพื่อนกับเราเฉย ๆ มั้ง?”

เคเรนส่ายหน้า “เธอเลิกแก้ต่างให้หมอนั่นเถอะ ยังไงซะฉันก็ขออยู่ข้างเรย์ ฉันไม่ชอบหมอนั่น”

เมื่อมีเพื่อนสองคนค้านหัวชนฝา ส่วนอีกสองคนก็ใจดี มองโลกในแง่ดีมากเกินไป ทำให้บรรยากาศในห้องมาคุมากขึ้น เจ้าของห้องอย่างลูเซียนจึงชวนเปลี่ยนเรื่องทันที

 

---------------------------------------------------------------------------------------------

จบองก์ 1 แย้ววว เย่ ๆๆ

ตอนหน้าพวกน้องอายุ 15 ปีแล้วน้าา