“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
มันเป็นไปได้ยังไง…
ดูแล้วไม่น่าจะมีใครโกหกแต่เธอก็ยังไม่มั่นใจ น่าเสียดายที่เธอไม่มีพลังในการควบคุมจิตใจคนอื่นให้พูดความจริง แต่เธอก็ไม่คิดว่าสกิลการจับโกหกของเธอจะแย่ขนาดว่าดูใครไม่ออกซะด้วยสิ
เคเรนถอนหายใจขณะนอนแผ่อยู่บนเตียงใหญ่ประมาณห้าฟุต คิ้วเรียวชักเข้าหากันมุ่น นึกถึงเรื่องเมื่อตอนเย็นแล้วก็ได้แต่คิดไม่ตก
เธอถามทุกคนในตระกูลแล้วแต่ไม่มีใครที่แสดงท่าทีลุกลี้ลุกลนหรือมีพิรุธเหมือนคนโกหกเลยแม้แต่คนเดียว ทั้งที่ปกติมันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอแท้ ๆ
แต่ถ้าไม่ใช่คนในตระกูลเธอจริง ๆ แล้วใครสักคนที่ว่านั่นไปเอาเครื่องพิมพ์มาจากไหน ในเมืองนี้หากให้พูดตรง ๆ แล้วก็ไม่มีที่ไหนที่มีเครื่องพิมพ์สำหรับทำหนังสือพิมพ์เลย นอกจากโรงพิมพ์ประจำตระกูลคลาริเบลล์
แล้วตอนนี้เธอควรทำอะไรก่อนก็ยังไม่รู้เลย เธอควรหาคนทำข่าวก่อน หรือหาวัตถุประสงค์ที่ทำให้ข่าวมันดังขึ้น หรือไม่ต้องหาอะไร ปล่อยไปทั้งแบบนี้ดี?
ให้ตายสิ…
ยอมรับเลย ถ้าเป็นเวลาปกติที่เธอเครียดเรื่องอะไรสักอย่าง นอกจากจะระบายให้เพื่อน ๆ ฟังแล้ว เธอยังได้คำแนะนำดี ๆ จากเคียร์อีก เคียร์ถือว่าเป็นที่ปรึกษาที่ดีคนหนึ่ง ยอมรับฟังและออกความคิดเห็นที่มีเหตุมีผลคล้ายกับลูเซียน
แต่ตอนนี้เธอไปหาลูเซียนไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่เจ้าตัวบอกมาว่าถ้าเริ่มเย็นแล้วเขาจะต้องไปอยู่ที่กรมไต่สวนซึ่งอยู่ลึกกว่าที่อื่นราวกับเป็นสถานที่ลับ และเขาก็ได้ออกปากห้ามไม่ให้เธอกับโซฮาร์เข้าไป ‘เด็ดขาด’
…บางทีก็แอบอิจฉาเจ้าเรย์ ทำไมมันเข้าได้คนเดียวละเนี่ย?
แต่เธอก็ทำได้แค่ปล่อยผ่าน สองคนนั้นก็คงมีเหตุผลของตัวเองนั่นแหละ
แอ๊ด…
เสียงประตูฝืด ๆ ถูกผลักเข้ามา เคเรนหันไปมองเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ
“มาทำไมเนี่ย แล้วมารยาทไม่มีหรือไง ไม่รู้จักเคาะประตูก่อน”
“เอ้ายัยนี่ อุตส่าห์เปิดเบา ๆ เพราะคิดว่าหลับอยู่ ดันหาว่าไม่มีมารยาทซะงั้น” ผู้ที่เข้ามาใหม่ทำหน้าเหวอ ก่อนจะปิดประตูแล้วถือวิสาสะมานั่งที่เก้าอี้ข้างหัวเตียง
“มันยังไม่มืดไหม ใครมันจะไปหลับเวลานี้” เคเรนพูดขณะหันไปมองท้องฟ้าสีส้มแดงนอกหน้าต่าง “แล้วมีธุระอะไร?”
“ลูซให้ฉันมาบอกว่า เรื่องคนทำข่าวน่ะปล่อยได้ก็ปล่อยไปก่อน เราคงยังไม่เจอง่าย ๆ ให้จดจ่อกับสิ่งที่ควรทำไปก่อน” เรย์ว่าพลางเอนเก้าอี้ไปข้างหลัง ทำให้สองขาหน้าลอยอยู่เหนือพื้น
“อ๋อนายเป็นตัวส่งข่าวนี่เอง” เธอพยักหน้าหงึกหงัก “ฉันก็อยากจะถามลูเซียนอยู่พอดีเลยว่าปล่อยผ่านไปก่อนดีไหม แต่ก็ดีละที่มาเป็นตัวส่งข่าวให้ ขอบใจ”
“ไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอบใจ ฉันแค่ทำตามที่ลูซบอก”
“ลูเซียนเป็นพ่อนายรึไง ทำไมตามใจจัง” เคเรนถามสิ่งที่สงสัยมานานออกไป เพราะเธอเองก็สังเกตมานานแล้วว่าเรย์มักจะตามใจลูเซียนอยู่บ่อยครั้ง ถ้าตอนแรกตัวเองจะไปขวา แต่พอลูเซียนบอกจะไปซ้ายเรย์ก็จะไปซ้ายตาม
ยกตัวอย่างเช่นตอนที่จะช่วยให้เคียร์หายจากอาการหวาดกลัวผู้คน เป็นต้น
“เรื่องของฉันน่า ไม่ต้องรู้หรอก”
“เอ้าไอ้นี่ เดี๋ยวซัดบ้ง”
ไม่ว่าเปล่าเธอยังเหวี่ยงขาถีบมาทางเรย์ ซึ่งเขาก็เอนตัวไปข้างหลังมากกว่าเดิมพร้อมกับเอ่ยเสียงล้อเลียน
“ว้าย~ ไม่โดนหรอกยัยแก่—”
โครม!
เสียงเก้าอี้หงายหลังกระแทกพื้นดังก้องไปทั่วห้อง เรย์ที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจเป็นอันต้องหลับตาปี๋ให้กับความรู้สึกเจ็บที่แล่นไปทั่วแผ่นหลัง
เคเรนระเบิดหัวเราะออกมาลั่นห้อง ในขณะที่เรย์ร้องโอดครวญกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น
“เคเรน เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?”
เสียงแม่ของเธอดังมาจากชั้นล่าง เด็กสาวปาดน้ำตาตัวเองก่อนจะตะโกนเสียงกลั้วหัวเราะตอบกลับไป
“ไม่มีอะไรค่ะแม่ อุ๊บ ฮะ ๆ”
“โอ๊ย…ยัยบ้านี่หยุดหัวเราะเลยนะ โอย…” เสียงเรย์ยังคงร้องอยู่ที่พื้น เขานอนขดตัวในขณะที่มืออีกข้างก็ลูบหลังตัวเองไปพลาง
“มัน…มันหยุดไม่ได้ว่ะเรย์ ฮะ ๆ ฮ่า ๆ ๆ”
“โถ่ยัยบ้าเอ๊ย”
วันเวลาได้ผ่านไปเรื่อย ๆ กระทั่งเข้าสู่ช่วงฤดูร้อนของปี คราวนี้เป็นลูเซียนบ้างที่มีไข้สูงจนไม่สามารถไปเรียนได้
แต่ด้วยความที่เขาไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องเรียนนัก ผ่านไม่ผ่านก็ไม่เป็นไร ขอแค่งานส่งครบ ถึงจะทำผิดก็ปล่อยผ่านราวกับไม่ใส่ใจ ทำให้ไม่ได้คิดมากว่าจะเรียนไม่ทันเพื่อน หายป่วยแล้วค่อยไปลอกเพื่อนเอาก็ยังไม่สาย
และในวันนี้ ระหว่างที่เขากำลังนอนป่วยอยู่ในห้อง เสียงเจี๊ยวจ๊าวจากข้างนอกก็ดังเล็ดลอดเข้ามา ลูเซียนปรือตามองประตูที่ปิดสนิทด้วยความแปลกใจว่าใครมาคุยกันในบ้านตัวเอง แต่ไม่นานก็นึกได้ว่าคงไม่มีใครนอกจากเพื่อนของเขา
และในที่สุดประตูก็เปิดออก
เรย์ฉีกยิ้มร่าอยู่ตรงประตู ไม่ยอมเข้ามาใกล้กว่านั้นดังเช่นทุกปี เพราะอากาศร้อนกับพลังธาตุไฟของเรย์จะเข้ากันได้ดี และจะแสดงพลังได้เต็มที่ในช่วงนี้ เจ้าตัวเกรงว่าหากเข้าใกล้จะทำให้เพื่อนรักอย่างลูเซียนหายช้าจึงได้แต่ยืนเกาะประตูอยู่แบบนั้น
“เกะกะจริง ๆ เลย จะเข้าก็เข้า ไม่เข้าก็ออกไปไป๊” เคเรนเอ่ยไล่ขณะแทรกตัวเข้ามาในห้องพร้อมกับโซฮาร์
“อาการเป็นยังไงบ้างลูเซียน?” เด็กสาวเดินเข้าไปถามขณะช่วยพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นนั่ง
“ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก เหมือนร่างกายมันเริ่มปรับตัวกับอากาศได้ อาการเลยไม่ได้หนัก” เขาตอบโซฮาร์ก่อนจะหันไปมองเรย์ตรงประตูที่เริ่มจะแยกเขี้ยวใส่เคเรน “นายเข้ามาได้นะ”
สีหน้าของเด็กหนุ่มระกูลทหารเปลี่ยนไปทันที เขาทำหน้าหงอ “ได้จริงเหรอ? อาการนายจะไม่แย่กว่าเดิมใช่ไหม?”
เจ้าของห้องอมยิ้ม “ไม่หรอกน่า เข้ามาเถอะ”
เรย์กระโดดร้องเย่ในใจแล้วรีบเข้ามาในห้องทันที
เคเรนส่ายหน้าเอือมระอา จากนั้นก็วางกระเป๋านักเรียนลงพร้อมกับหยิบสมุดการบ้านออกมา
“นี่การบ้านของวันนี้ เอาไปลอกซะ” เด็กสาวพูดพลางเดินเอาสมุดไปวางไว้ที่โต๊ะทำการบ้านของอีกฝ่าย
“ขอบใจนะ” จากนั้นเขาก็ถามถึงเรื่องที่โรงเรียน “แล้ววันนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้างเหรอ ฉันไม่ได้พลาดเหตุการณ์สำคัญอะไรไปใช่ไหม?”
เรย์อ้าปากเตรียมจะเล่าพร้อมกับเอนหลังนอนราบไปกับพื้น ทว่ายังไม่ทันได้เล่าอะไรลูเซียนก็เอ่ยขัด
“เรย์ เคยบอกแล้วไงว่าไม่ให้นอนพื้นน่ะ มันเปื้อน” เขาพูดเสียงเข้ม “ถ้าจะนอนก็ขึ้นมานอนบนเตียงดี ๆ สิ”
เรย์ชะงักลุกขึ้นแทบไม่ทัน “โทษที” แล้วเขาก็ลุกขึ้น เดินไปนั่งตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำการบ้านของลูเซียนแทน
“วันนี้ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่ทีอาร์เข้ามาถามว่านายไปไหน”
ทีอาร์ เด็กผู้ชายรุ่นเดียวกับพวกเขาที่ก่อนหน้านี้เคยมาชวนไปเล่นบอลด้วย พร้อมทั้งเป็นคนที่บอกให้พวกเขารู้ว่าผู้ใหญ่หลาย ๆ คนพูดถึงกลุ่มของตัวเองว่ายังไงบ้าง และเสนอตัวเองเป็นตัวแทนของเคียร์
นึกถึงทีไรก็รู้สึกไม่ชอบใจทุกทีเลยจริง ๆ
ลูเซียนเลิกคิ้ว “หมอนั่นยังสนใจพวกเราอยู่อีกเหรอ”
หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นผ่านไป ทีอาร์ก็ไม่ค่อยมาพูดคุยกับพวกเขา ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดของเรย์กับเคเรนในตอนนั้นแรงไปหรือเปล่า แต่ก็น่าแปลกที่อยู่ ๆ ก็เข้ามาพูดคุยด้วยแบบนั้น
“ไม่รู้สิ ที่แน่ ๆ มันโดนเจ้าเรย์ขึ้นเสียงใส่ด้วยล่ะ” เคเรนทิ้งตัวนั่งจุมปุ๊กกับพื้นขณะพูด
ลูเซียนมองเด็กสาวแล้วถอนหายใจ “ก็บอกว่าพื้นมันเปื้อนไง…”
“เปื้อนอะไรของนาย นี่ถือว่าสะอาดกว่าพื้นที่โรงพิมพ์ฉันอีกนะ” เคเรนท้วง
ลูเซียนที่เริ่มเหนื่อยใจกับสองคู่กัดก็พยักพเยิดหน้าส่ง ๆ บอกเป็นนัยว่าตามใจ พวกเธออยากทำอะไรก็เชิญ
“แล้วนายไปขึ้นเสียงใส่ทีอาร์เขาทำไม” ลูเซียนหันไปมองคนใจร้อนของกลุ่ม
“ฉันก็แค่รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเฉย ๆ”
“…”
ลูเซียนยกมือขึ้นกุมขมับ นี่พอเขาไม่อยู่สักคนก็ไม่มีใครปรามเรย์ได้จริง ๆ สินะเนี่ย
“แต่ถ้าคิดอีกแง่ เขาอาจจะแค่อยากเป็นเพื่อนกับพวกเราก็ได้” โซฮาร์แสดงความคิดเห็นพลางหยิบผ้าชุบน้ำมาแปะที่หน้าผากของลูเซียน “ยังไงเขาก็เป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายมานี่นา มาจากต่างเมืองก็อาจจะอยากทำความรู้จักเป็นธรรมดา”
“แต่เจ้านั่นก็ย้ายมาตั้งหนึ่งปีแล้วนะ?” เรย์หันไปเลิกคิ้วถาม สีหน้าบ่งบอกว่าไม่เห็นด้วยมาก ๆ ราวกับว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางยอมรับในตัวทีอาร์เด็ดขาด
“ก็…อาจจะแค่อยากเป็นเพื่อนกับเราเฉย ๆ มั้ง?”
เคเรนส่ายหน้า “เธอเลิกแก้ต่างให้หมอนั่นเถอะ ยังไงซะฉันก็ขออยู่ข้างเรย์ ฉันไม่ชอบหมอนั่น”
เมื่อมีเพื่อนสองคนค้านหัวชนฝา ส่วนอีกสองคนก็ใจดี มองโลกในแง่ดีมากเกินไป ทำให้บรรยากาศในห้องมาคุมากขึ้น เจ้าของห้องอย่างลูเซียนจึงชวนเปลี่ยนเรื่องทันที
---------------------------------------------------------------------------------------------
จบองก์ 1 แย้ววว เย่ ๆๆ
ตอนหน้าพวกน้องอายุ 15 ปีแล้วน้าา