“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
หลังจากนั้นพวกเขาห้าคนก็พากันมานั่งที่โต๊ะ ตัดเค้กแบ่งตามจำนวนคนแล้วแจกจ่ายให้ครบ ทว่าในขณะที่เค้กกำลังจะเข้าปากเคเรน เด็กสาวก็ชะงักคล้ายนึกอะไรขึ้นได้
โซฮาร์ทัก “มีอะไรเหรอ”
แต่เธอไม่ตอบ เคเรนวางช้อนลงบนจานแล้วเดินไปก้ม ๆ เงย ๆ ในตู้เก็บอาหาร จากนั้นก็เดินมาพร้อมกับจานเค้กอีกก้อนที่…ดูไม่เป็นก้อนสักเท่าไร
เคียร์ที่เห็นเค้กเละ ๆ ไม่เป็นชิ้นดีนั่นก็เบือนหน้าหนีไปทางหนึ่ง
“เกือบลืมแน่ะ นี่ลูเซียน เคียร์ทำไว้ให้นายด้วย ถึงหน้าตาจะดูไม่น่ากินแล้วก็เละไปสักหน่อยแต่ฉันลองชิมแล้วรสชาติไม่เลวเลย” เธอนำเสนอพร้อมกับวางไว้ตรงหน้าอีกฝ่าย ลูเซียนหันไปมองคนทำเค้กจานนี้ที่หันไปทางอื่นเหมือนไม่ได้สนใจนัก ทว่าหลังหูอีกฝ่ายกลับขึ้นสีระเรื่อ
“สุดยอด เค้กนี่นายทำเองเลยเหรอ” ลูเซียนถามอย่างสนใจ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเกิดประกายระยิบระยับ
“ก็…ใช่ แต่ไม่ต้องกินก็ได้ หน้าตามันดูไม่ดีสักเท่าไร”
เคียร์รีบบอกปัด ทว่าเจ้าของวันเกิดก็ยังค้าน “ถึงหน้าตาของอาหารจะสำคัญ แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือรสชาตินะ” ว่าแล้วก็หันหลับไปหาเคเรน “ไหน ๆ ขอฉันชิมหน่อยสิ”
เคียร์อ้าปากจะห้ามแต่ก็ห้ามไม่ทัน ลูเซียนใช้ช้อนตักใส่ปากตัวเองไปแล้ว
“อร่อย! เรย์ โซฮาร์ พวกนายลองชิมดูสิ!”
“แน่นอนอยู่แล้ว เคเรนเอาจานมาทางนี้ที!” เรย์ยกช้อนขึ้นสูงพร้อมตัก ในขณะที่โซฮาร์ก็เอ่ยขอลองบ้าง
เคเรนเอาเค้กมาวางไว้ตรงกลางวงพร้อมกับยิ้มแฉ่ง “ต้องอร่อยอยู่แล้วสิ เคียร์ตั้งใจทำมาก ๆ เลยนะ”
แล้วอยู่ดี ๆ เคียร์ก็รู้สึกเขินจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนดี
.
.
.
ภายในโรงพยาบาลยามค่ำคืน
หมอคนหนึ่งอยู่เวรในตอนกลางคืนดังเช่นปกติ หลังจากที่เข้าไปตรวจคนไข้มาแล้วเขาก็เดินทางกลับห้องของตัวเอง ระหว่างทางผ่านห้องผู้ป่วยมากมายหลายสิบห้อง ห้องฉุกเฉิน ห้องจ่ายยา และอีกมากมาย
เดินมาสักพักคุณหมอก็เริ่มแปลกใจ ทำไมไม่ถึงห้องเสียที? ปกติเดินไม่นานก็ถึงแล้ว วันนี้ก็เดินตามเส้นทางปกติแท้ ๆ
คุณหมอขมวดคิ้วมุ่นรู้สึกใจไม่ดีแต่ก็ยังเดินหน้าต่อไป เมื่อถึงห้องของตัวเองเขาก็โล่งใจก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตู ข้างในนั้นมืดสนิทแต่ไม่นานไฟก็เริ่มกะพริบ ใจคุณหมอสั่นอย่างบอกไม่ถูก เขารีบหันซ้ายขวาเปิดสวิทซ์ไฟทันทีแต่มันก็ไม่ติด ครั้นเมื่อหันหลังจะเปิดประตูออกไปข้างนอกจู่ ๆ ประตูมันก็ล็อกเสียเอง ซ้ำยังเปิดจากข้างในไม่ได้อีกด้วย
เม็ดเหงื่อไหลเต็มใบหน้าของคุณหมอ เขากลืนน้ำลายด้วยความยากลำบากก่อนค่อย ๆ หันไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ผู้หญิงผมยาวในชุดราตรีสีขาวยืนอยู่ตรงนั้น ริมฝีปากค่อย ๆ ขยับยิ้มกว้างจนฉีกถึงหู ดวงตาถลนออกมาจากเบ้า พร้อมกันนั้นก็มีเลือดสด ๆ ไหลออกมาจากกระบอกตา…
“แฮ่!”
“ว้าก!!” ลูเซียนสะดุ้งโหยงพร้อมกับบีบมือเรย์ซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างแน่น ทำเอาอีกฝ่ายร้องโอดครวญ
“โอ๊ย ๆ ขอโทษลูซ ฉันไม่แกล้งแล้ว!” เรย์แทบน้ำตาเล็ด เบะปากเล็กน้อยเหมือนกำลังจะร้องไห้ ในขณะที่เพื่อนคนอื่น ๆ นั่งขำ โดยเฉพาะโซฮาร์ที่เป็นคนเล่าเรื่องเมื่อครู่นี้
ตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้ว พวกเขารู้สึกอยากอยู่ต่อก็เลยหาอะไรทำ ครั้นจะหาอะไรแถว ๆ นี้มาเล่นก็เริ่มเบื่อแล้วจึงเลือกที่จะเล่าเรื่องผีกัน แม้ลูเซียนที่กลัวผีเข้ากระดูกจะพยายามค้านแต่ก็แพ้ให้กับเสียงส่วนมากที่อยากฟัง และเมื่อนั่งตั้งวง ใช้ภาพลวงตาของโซฮาร์ทำให้รอบด้านมืดสนิท เชิงเทียนซึ่งได้มาจากไหนก็ไม่รู้ถูกจุดขึ้นด้วยพลังของเรย์เพื่อสร้างบรรยากาศให้ดูน่ากลัว
หลังจากที่คนนู้นคนนี้เล่ากันไปสองสามเรื่องจนลูเซียนขวัญเสียไปแล้วหลายรอบ ในที่สุดก็ถึงตาของโซฮาร์ ในตอนแรกเขาคิดว่าโซฮาร์น่าจะเล่าได้ไม่น่ากลัวมากเท่าไรนัก แต่เขาก็คงลืมไปว่าเธออยู่ในวงการแพทย์ซึ่งหากจะเจอผีมันก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว เวลาเล่าจึงดูสมจริงที่สุด
ซ้ำเมื่อเรย์มาร้อง ‘แฮ่’ ใส่เขาก็ยิ่งตกใจเข้าใปใหญ่ เผลอบีบมือตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาขวัญเสียไปหลายรอบ
ลูเซียนหันไปมองเรย์ด้วยสายตาเคือง ๆ
“สมน้ำหน้า!”
แค่นั้นไม่พอ เขายังตีหลังอีกฝ่ายไปทีหนึ่ง
โซฮาร์สลายพลังทำให้รอบด้านกลับมาเป็นช่วงหัวค่ำตามปกติ มีแสงจันทร์และดวงดาวสาดส่องเข้ามาทำให้ไม่ดูมืดเกินไปเหมือนก่อนหน้านี้
เคียร์ที่กำลังหัวเราะอยู่นั้นเหลือบมองท้องฟ้านอกหน้าต่างแล้วพูด “ว่าแต่พวกนายรีบกลับกันก่อนดีกว่าไหม เริ่มมืดแล้วเดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วงเอานะ”
เคเรนหันมองตาม “จริงด้วย ถ้ามืดกว่านี้ระวังผีจะมาหลอกเอานะลูเซียน”
ผู้ถูกกล่าวถึงสะดุ้งอีกครั้งพลันจับแขนเพื่อนสนิทแน่น “เรย์ นายต้องไปส่งฉัน โทษฐานทำฉันเสียขวัญเมื่อกี้”
นั่นแทบจะเป็นคำสั่ง… และเรย์ก็ไม่ปฏิเสธเพราะรู้ตัวดีว่าตัวเองผิดที่ไปแกล้งเพื่อนแบบนั้นก่อน ทว่าเขาก็ไม่สำนึก หากมีโอกาสก็จะแกล้งอีก
“แต่เรื่องนั้นก็เคยมีคนเจอจริ— อุ๊บ” โซฮาร์กะพริบตาปริบเมื่อลูเซียนขยับตัวมาใช้มือปิดปากเธอไว้
“ฉันขอร้องละ อย่ารุมแกล้งฉันเรื่องผี ๆ เลย”
เด็กสาวขยับยิ้มน้อย ๆ แล้วเอามือของลูเซียนออก “ฮะ ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้”
โซฮาร์ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากกระโปรงสีชมพูพร้อมกับหันไปหาเคียร์ “แล้วเจอกันนะเคียร์ บ๊ายบาย”
หลังจากที่โซฮาร์โบกมือลาคนที่เหลือก็เริ่มทยอยพากันออกไป เคียร์ยืนส่งอยู่หน้าโรงงานแห่งนั้นแล้วกำลังจะเดินกลับเข้ามาข้างใน ทว่าความคิดบางอย่างก็ฉุดรั้งเขาไว้ เคียร์ยืนนิ่งก่อนหันไปข้างนอกอีกครั้ง
เพื่อน ๆ เดินไปกันจนลับตาแล้วแฮะ…
เคียร์แหงนมองท้องฟ้ายามค่ำคืน สายลมพัดอ่อน ๆ ชวนให้รู้สึกเย็นสบายเหลือเกิน
นั่งรับลมสักหน่อยค่อยเข้าไปดีกว่า
ว่าแล้วเขาก็เดินไปนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ กลิ่นของสายน้ำลำธารเบื้องหน้านี้ทำให้อากาศสดชื่นขึ้นมา เด็กหนุ่มหลับตาลงพลางนึกถึงเรื่องเมื่อครู่พร้อมกับขยับยิ้ม
พอมานั่งคิดก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน แอบทึ่งไม่น้อยที่ตัวเองมีความสุขและสนุกกับชีวิตได้ขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อหลายเดือนก่อนเขายังเป็นเพียงเด็กน้อยอ่อนแออยู่เลย
เคียร์เอนศีรษะพิงกับต้นไม้ใหญ่ รู้สึกว่าแค่นี้เขาก็มีความสุขแล้วจริง ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่เขาเริ่มรู้สึกขาดเพื่อนกลุ่มนี้ไม่ได้ทั้งที่รู้จักกันมายังไม่ถึงปี แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าคนพวกนี้ปลอดภัยมากสำหรับเขา
…อยากให้เป็นแบบนี้ไปตลอดจังเลยนะ…
แต่ก็อย่างที่โบราณว่า ‘เวลาแห่งความสุข ย่อมผ่านไปเร็วเสมอ’
รู้สึกตัวอีกทีวันเวลาก็ล่วงเลยมาแล้ว 4 ปี
-------------------------------------------------------------------------------
น้องลูเซียนกลัวผีจริงนะ! ทำเป็นเล่นไป