“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
“พอเถอะพี่เซดริก มันไม่มีประโยชน์หรอก” ซาเคียกล่าวเสียงค่อย “พี่ปกป้องใครไม่ได้เลย ทั้งท่านพ่อ พี่เอเลน่า รวมถึงลูกของพี่เอง …พี่ไม่เหมาะกับตำแหน่งราชาสักนิด”
สายลมรอบด้านค่อย ๆ เบาบางลง เซดริกรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงของตัวเองหดหายจนไม่มีแม้แต่แรงยืน เห็นอย่างนั้นซาเคียจึงปลดบาเรียออกและปล่อยให้เอเบลทำพิธีต่อไป
เอเบลคนเลือดสีข้นของมังกรและทารกน้อยให้เข้ากัน และยกขึ้นอาบแสงจันทร์สีเลือดในคืนนี้พร้อมกับขยับปากท่องบทสวด
“…ข้าขอมอบดวงวิญญาณของทารกคนนี้ และราชามังกร ดาร์ซิโอ้ เฟียร์โดร์ชา ให้แก่ท่านเทพแอรีส* ขอให้ท่านผูกดวงวิญญาณทั้งสองนี้เข้าด้วยกัน และกลายเป็นหนึ่งในบริวารของท่านด้วยเถิด”
เมื่อร่ายบทสวดเรียบร้อยแล้วถ้วยบรรจุเลือดนั้นก็ส่องแสงสว่างจ้า ของเหลวข้างในลอยขึ้นสู่ฟ้าและแตกกระจายเป็นละอองสีแดงที่แยกตัวออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกลอยไปหามังกรที่ดิ้นพล่านเพราะรำคาญตาข่ายเหล่านี้ ขณะเดียวกันก็โดนเวทที่หุ้มตาข่ายไว้ดูดพลังไปจนหมดแรง ส่วนละอองเลือดอีกกลุ่มก็ลอยมาหาทารกน้อยในอ้อมแขนของซาเคียที่ยังส่งเสียงร้องไม่หยุด
“ท่านเอเบล ท่านคิดว่าเราควรฆ่าเด็กคนนี้เลยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” ชายสวมฮู้ดเดินเข้ามาถาม
เขาแสยะยิ้มพร้อมกับหันไปมองเซดริก “นั่นสิ ฆ่าเลยดีหรือเปล่านะ?”
“เอเบล อย่า… นั่นหลานนายนะ” เซดริกเอ่ยเสียงสั่น เขากำลังจะก้าวเข้าไปหาแต่ทหารกลุ่มเมื่อครู่ก็เข้ามาขวางไว้และล็อคตัวเขาไว้อีกครั้ง
“อืม หลานเหรอ…” เอเบลลากเสียงยาวพลางทำหน้าสงสัย “ไม่น่าใช่นะเซดริก เด็กคนนี้ไม่มีสายเลือดของฉันเลยนี่” จากนั้นเขาก็หันไปเลิกคิ้วใส่ซาเคีย “ไหน ๆ เด็กนี่ก็เป็นหลานนาย ฉันให้นายตัดสินใจแล้วกันว่าจะให้ฆ่าหรือไม่ฆ่า”
“…อย่าเพิ่งดีกว่าครับ ถ้าอยากให้เด็กคนนี้ทรมานก็ต้องให้มีชีวิตอยู่ต่อไปสิครับ”
“ซาเคีย…”
เซดริกถึงกับน้ำตาคลอเบ้า หากกบฎไม่ใช่น้องชายของเขา เซดริกคงกล้าที่จะออกตัวปกป้องลูกของตัวเองมากกว่านี้ แต่เพราะพวกเขาโตมาด้วยกัน ทั้งคู่ต่างก็เป็นน้องที่เขารักและเอ็นดูมาโดยตลอด…
“ได้ งั้นฉันจะยังไม่ฆ่าเด็กนี่แล้วกัน” เอเบลพูดพร้อมกับเดินมาทางเซดริกที่ยังโดนทหารล็อคตัวไว้อยู่
เขาเชยคางเซดริกด้วยมีดสั้นอีกเล่มที่ติดอยู่ข้างเอว “จะว่าไป นายวิ่งวุ่นหาลูกตัวเองแบบนี้ มีใครคุ้มกันเอเลน่าหรือเปล่า?”
เซดริกเบิกตาโพลง รู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลายอีกครั้ง เพราะตั้งแต่ที่เขาวิ่งตามหาลูกและซาเคียก็ไม่มีใครอยู่หน้าห้องทำคลอดเลย ซ้ำวันนี้ดาร์ซิโอ้กับลียาก็ดันติดธุระ กะทันหัน ราวกับถูกโชคชะตากลั่นแกล้ง
ถ้าอย่างนั้น… เอเลน่าที่อยู่คนเดียวตอนนี้ก็…
เซดริกรู้สึกชาวาบไปทั่วร่าง เห็นแบบนั้นเอเบลก็แสยะยิ้ม
“ยัยผู้หญิงคนนั้น โดนคนสนิทของฉันเก็บไปแล้วล่ะ”
“นี่นาย… ตั้งใจจะล้างตระกูลฉันเลยหรือไง” เขาเม้มริมฝีปากด้วยความเจ็บใจ “คนที่วางยาท่านพ่อก็คือนายงั้นสินะ”
เอเบลยิ้มร่า “ปิ๊งป่อง~”
เขาเลื่อนปลายมีดที่เชยคางอีกฝ่ายลงมาตรงช่วงท้องของเซดริกพร้อมกับกระซิบ “แต่ผิดอย่างนึงนะ ฉันไม่ได้ล้างตระกูลนาย แค่จะเหลือซาเคียกับเด็กนั่นไว้ ‘แค่สองคน’ ”
ฉึก!
กรรร!!!
มังกรดาร์ซิโอ้คำรามเสียงดังไปทั่วปราสาท จนแม้แต่ลียาที่เพิ่งเข้ามาในรั้วปราสาทและเห็นถึงความผิดปกติได้ยิน เขารีบวิ่งตามเสียงคำรามนั้นมาทันที
เมื่อเห็นว่าตรงนั้นเต็มไปด้วยผู้คนมากมายโดยส่วนใหญ่เป็นพวกทหาร และมีเอเบล ซาเคีย คนใส่ฮู้ดำ รวมถึงดาร์ซิโอ้ที่ถูกตรึงกับตาข่ายไว้ ก่อนร่างใหญ่นั้นจะค่อย ๆ กลายเป็นควันลอยหายไป บนพื้นหญ้านั้นก็มีร่างของเซดริกคุกเข่าพลางใช้มือกุมบริเวณท้องที่โชกไปด้วยเลือด
“ฝ่าบาท… เซดริก!!”
ลียารีบถลาตัวเขาไป เขาประคองร่างของเพื่อนรักไว้พร้อมกับเข่าเบา ๆ ยิ่งเมื่อเห็นว่าเปลือกตาของอีกฝ่ายเริ่มหล่นลงเหมือนไม่มีสติก็รู้สึกเหมือนใจหล่นวูบ
“เซดริก เซดริก! นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น นายตื่นก่อนสิ เซดริก!”
เอเบลหัวเราะหึก่อนจะเดินออกมา ตามด้วยคนสวมฮู้ดดำและซาเคีย
ก่อนไป ซาเคียก็ไม่ลืมที่จะคืนลูกของพี่ชายตัวเองให้กับแม่ทัพผู้เป็นเพื่อนสมัยเด็กของอีกฝ่าย “นี่ลูกของพี่เซดริก รับดี ๆ นะ”
แล้วซาเคียก็ปล่อยทารกน้อยลงสู่พื้นโดยที่ตัวเองยังยืนอยู่ ลียาตกใจ รีบพุ่งตัวเข้าไปรับก่อนที่จะตกลงพื้นได้ทันพอดี เขากัดฟันกรอดสะบัดหน้าไปมองซาเคียที่เดินห่างออกไปโดยไม่หันมาสนใจว่าเด็กจะเป็นอะไรหรือไม่
“ซาเคีย นายไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง นี่หลานนายนะ ไหนจะพี่ชายนายอีก!”
คนถูกเรียกหยุดชะงักฝีเท้า เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับโดยที่ไม่ได้หันหน้ามา “…ผมต้องรู้สึกอะไรด้วยเหรอครับ พี่ลียา”
“…หลังจากนั้นลียาก็เอาเด็กคนนั้นไปเลี้ยงได้ประมาณเดือนหนึ่ง เอเบลที่แต่งตั้งตัวเองขึ้นเป็นราชาได้สั่งห้ามไม่ให้ใครเลี้ยงเด็กคนนั้น ต่อให้อากาศหนาวก็ปล่อยให้หนาวตาย ไม่ต้องช่วย สองตายายที่รู้ว่าลียาเอาเด็กมาเลี้ยงและยังต้องเลี้ยงลูกตัวเองด้วยจึงอาสาเอามาเลี้ยงเอง”
“แล้วพอเอเบลรู้เข้า… ก็เลยสั่งทหารให้มาฆ่าคุณตากับคุณยายสินะครับ” เคียร์เอ่ยขึ้นขณะนึกภาพเหตุการณ์อันแสนเลวร้ายนั่น
“ใช่”
“งั้นคนที่อยู่ในฝัน ที่มาบอกผมว่าคุณตากับคุณยายตายแล้ว ก็คือคุณใช่ไหมครับ”
เมื่อได้รับการพยักหน้าตอบกลับเคียร์ก็คิดในใจ ถึงว่า ทำไมหน้าตาคุ้น ๆ
เขาก้มหน้าลงต่ำจนผมหน้าม้าปกปิดใบหน้าไปบางส่วน “ชื่อเคียร์ เซดริก… พ่อผมก็เป็นคนตั้งให้เหรอครับ?”
“เรื่องนี้ข้าก็ไม่แน่ใจนัก แต่เจ้าลียาบอกว่าก่อนตาย เซดริกพูดคำว่า ‘เคีย’ ออกมาจึงคิดว่าน่าจะเป็นชื่อของเจ้า”
“…”
ความเงียบโรยตัวขึ้นระหว่างทั้งสองคน ยามได้ยินเรื่องเล่าที่เป็นสาเหตุให้ตัวเองต้องถูกคนแทบทั้งเมืองเกลียดเขาก็กำฝ่ามือแน่น ในใจรู้สึกได้ถึงความไม่ยุติธรรม
ในตอนนั้นเขาเป็นแค่ทารก…ยังกล้าทำแบบนั้นกับเด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรได้ยังไง
แรงกำที่ฝ่ามือซึ่งอยู่บนสองขานั้นสั่นระริก ทำให้เลือดไหลซึมออกมาจากปากแผลที่ปริออกจนคนตรงหน้าต้องเอ่ยดุ
“นี่เจ้าไม่รู้สึกเจ็บเลยหรือไง เลือดไหลอีกแล้วนะ” เขาว่าพลางยื่นมือมาจับมือเด็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายผ่อนแรงลง
“คุณเป็นมังกรที่ชื่อดาร์ซิโอ้สินะครับ” เคียร์ถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายบอกว่าตัวเองเป็นมังกรที่ทำพันธะสัญญาร่วมกับเขา และจากเรื่องที่เล่ามาเมื่อครู่นี้ มังกรที่ถูกจับก็มีชื่อว่าดาร์ซิโอ้ แสดงว่าคงเป็นมังกรตัวเดียวกัน
“ใช่”
“แล้ว…ผมควรเรียกคุณว่าอะไรดี” เคียร์เงยหน้าขึ้นมาสบกับนัยน์ตาสีเทาควันบุหรี่ของอีกฝ่าย
“เรียกดาร์ซิโอ้เฉย ๆ นั่นแหละ”
“ครับ” เคียร์รับคำก่อนจะเอ่ยต่อ “แล้วถ้าผมโตขึ้น… ผมก็มีสิทธิ์ที่จะเอาเมืองที่เคยเป็นของพ่อและบรรพบุรุษผมคืนจากคนพวกนั้นสินะครับ?”
ดาร์ซิโอ้ชะงักนิ่งไปชั่วครู่อย่างไม่คาดคิด และเมื่อเห็นสายตาที่มุ่งมั่นแข็งกร้าวของเด็กหนุ่มเขาก็ต้องพ่นลมหายใจออกมา
“ย่อมได้”
.
.
.
หลังจากเล่าเรื่องของเคียร์ที่เขารู้ทั้งหมดให้เด็ก ๆ ทั้งสามคนฟัง ลียาก็เดินออกมาตรงระเบียงเพื่อรับสายลมเย็นที่พัดโชยเข้ามา ขณะเดียวกันสมองก็ยังคงมีแต่เรื่องในวันนั้นวนเวียนอยู่
ถ้าตอนนั้นเขาไปถึงปราสาทให้เร็วกว่านี้ เซดริกก็คง…
“อ้าว พ่อยังไม่ไปนอนอีกเหรอ”
ครั้นได้ยินเสียงลูกชายดังมาจากทางด้านหลังเขาก็หันไปมอง “พ่อนอนไม่หลับ แล้วเราล่ะทำไมไม่นอน พรุ่งนี้ต้องไปเรียนนะ”
เรย์เบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะเดินมายืนข้างพ่อตัวเอง
“ผมก็นอนไม่หลับ” เขาเอ่ย “พอหลับตาผมก็เอาแต่คิดถึงเคียร์ ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง จะร้องไห้ขี้แยอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ แล้วยิ่งผมไปทำแบบนั้นด้วยมันก็เลย…”
เสียงของเรย์เบาลงเรื่อย ๆ จนหยุดไป ลียาพอจะเดาออกจึงพูดออกมา “รู้สึกผิดสินะ”
เขาตอบรับในลำคอ “ผมรู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนใจร้อนเกินไป แต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะขาดสติได้ขนาดนี้”
ลียายิ้มน้อย ๆ “ก็นะ ลูกรู้เรื่องของเขาอยู่แล้วนี่นา จะโกรธเลือดขึ้นหน้าก็ไม่แปลก” เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวสวยก่อนจะกล่าว “แต่ก็จำไว้ด้วยนะ ข้อเสียของการเป็นคนใจร้อนเกินไปน่ะ”
เรย์ทำเสียงหงอ “ครับ ต่อไปผมจะพยายามใจเย็นกว่านี้แล้วกัน”
“ดีมาก” เขาพูดพลางลูบหัวลูกชาย “งั้นก็กลับไปนอนเถอะ ถ้านอนไม่หลับจะมานอนกับพ่อกับแม่ก็ได้”
เรย์พยักหน้า “พ่อก็รีบ ๆ ไปนอนด้วย พรุ่งนี้พ่อก็ต้องไปทำงานเหมือนกัน”
“ครับ ๆ” ลียาตอบยิ้ม ๆ ขณะมองส่งลูกชายตัวแสบที่เข้าไปขนหมอนและผ้าห่มจากห้องตัวเองเข้าไปในห้องของตนกับภรรยา
เขาเหม่อมองท้องฟ้าอีกครู่หนึ่งแล้วจึงกลับไปเข้านอน
.
.
.
“เจัาไม่ลืมอะไรใช่ไหม?” ดาร์ซิโอ้เอ่ยพลางมองเคียร์ซึ่งยืนตัวเปล่าอยู่ตรงหน้า
หลังจากคุยกับเสร็จสรรพทั้งสองก็ได้ตกลงกันว่าจะให้เคียร์ไปพักที่อาณาจักรไฟซาล อาณาจักรของเหล่ามังกรที่มีดาร์ซิโอ้เป็นผู้ปกครองอยู่ เพื่อฝึกฝนตัวเองให้เก่งขึ้น อย่างน้อยก็จะได้ปกป้องคนสำคัญได้ แต่เป้าหมายใหญ่ก็ยังคงเป็นการ ‘แก้แค้น’
ทั้งแก้แค้นให้กับพ่อแม่ของตัวเอง คุณตาคุณยายที่เลี้ยงดูมา และคนอื่น ๆ ที่ถูกพวกกลุ่มกบฎฆ่า ที่สำคัญคือการแก้แค้นที่พวกนั้นบังอาจทำให้ชีวิตของเขาต้องเป็นแบบนี้ อย่างไรเสียคนประเภทนี้ก็ไม่เหมาะจะปกครองใครอยู่แล้ว หลังจากแก้แค้นสำเร็จค่อยยกให้ดาร์ซิโอ้ที่เคยเป็นที่ปรึกษาของราชาองค์ก่อนจัดการแล้วกัน
“ไม่มีนะ ผมไม่ได้มีข้าวของอะไรมากมาย” เคียร์ตอบ นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลเหลือบมองโรงงานร้างที่ใช้ซุกหัวนอนมาราว ๆ สี่ปี เมื่อคิดว่าจะต้องจากที่นี่ไปสักพักหนึ่งก็แอบใจหายอยู่เหมือนกัน
“แน่ใจนะ” มังกรหนุ่มถามย้ำ “เมื่อวานอุตส่าห์ไปหาของขวัญให้เพื่อนทั้งที ไม่คิดจะให้อะไรก่อนไปเลยงั้นเหรอ”
เคียร์นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงแล้วก็หลุบตาลงต่ำ “…ไม่มีหรอก ผมไม่ได้ซื้ออะไรมานี่”
“งั้นกล่องของขวัญนี่ข้าก็เอามาเสียเที่ยวสิเนี่ย?” ดาร์ซิโอ้เอ่ยพลางแบมือขึ้นตรงหน้า กล่องของขวัญขนาดเล็กที่เขาจ้องดูเมื่อวานจำนวนสี่กล่องลอยอยู่บนฝ่ามือนั้น เคียร์มองแล้วเลิกคิ้วแปลกใจ
“คุณ…ไปเอามางั้นเหรอ”
“อืม ตอนที่เจ้าหลับเมื่อครู่นี้”
เคียร์ค่อย ๆ ยื่นมือไปจับกล่องขนาดเล็กมากล่องหนึ่ง เปิดดูแล้วพลิกซ้ายขวาพร้อมกับคิดไปด้วยว่าควรจะหาอะไรใส่ดี
เคียร์มองเข้าไปในโรงงานร้าง กวาดสายตาทั่วทุกซอกทุกมุมและมาหยุดที่เส้นผมของดาร์ซิโอ้ซึ่งเป็นสีดำสนิท ทว่าเมื่อต้องแสงจันทร์ก็จะส่องแสงสีน้ำเงิน ทำให้ดูสวยและลึกลับน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน
เมื่อเห็นเด็กน้อยตรงหน้าจ้องนานเขาก็ขมวดคิ้ว “มองอะไรของเจ้า”
“เอ่อ…ผมของคุณ ดูสวยจังเลยนะครับ”
ดาร์ซิโอ้คิ้วกระตุก พอจะเดาได้ราง ๆ ว่าเจ้าเด็กตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่
“ตอนเป็นมังกร…เกล็ดของคุณสีเดียวกับสีผมเหมือนในการ์ตูนหรือเปล่า?”
นั่นไง คิดไว้ไม่มีผิด
“…สีเดียวกัน ทำไม เจ้าจะเอาเกล็ดข้าให้เด็กพวกนั้น?”
เคียร์ทำสีหน้าอ้อน “ได้หรือเปล่าครับ” แล้วกะพริบตาปริบ ๆ ให้ไปสองที
ดาร์ซิโอ้พ่นลมหายใจเบา ๆ ก่อนเดินถอยหลังไปสองก้าว เขาเปลี่ยนร่างเป็นมังกรตัวใหญ่อย่างจำใจ ใบหน้าของมังกรผู้น่าเกรงขามก้มลงมองพื้นที่ว่างตรงหน้า ครู่หนึ่งบริเวณนั้นส่องแสงออกมาแวบหนึ่งแล้วหายไป แทนที่ด้วยเกล็ดมังกรจำนวนห้าอัน
“เกล็ดของข้าจะช่วยให้ผู้ที่ครอบครองสามารถมองทะลุภาพมายา กลบกลิ่นอาย และเพิ่มพลังแก่คนผู้นั้นได้ ไหน ๆ ก็ขอแล้ว เจ้าก็เก็บไว้ด้วยแล้วกัน”
ดาร์ซิโอ้เอ่ยถึงความสามารถของเกล็ดตัวเองก่อนจะกลับร่างมาเป็นมนุษย์ดังเดิม
“ขอบคุณนะครับ” เคียร์ยิ้มพลางโค้งศรีษะให้ “งั้นเดี๋ยวผมมานะ” เคียร์คว้าเกล็ดเหล่านั้นและกล่องของขวัญเข้าไปในโรงงานร้าง หายเงียบไปราวสิบนาทีเขาก็เดินออกมา
“เรียบร้อยแล้วครับ”
มังกรหนุ่มพยักหน้า “งั้นก็ไปกันเถอะ”
ทั้งสองเดินเข้าไปในป่าเพื่อหาทางออกจากเมืองนี้ แม้จะยังเป็นช่วงเช้ามืดอยู่แต่เพราะดาร์ซิโอ้ไม่ใช่มนุษย์ ดวงตาของเขาสามารถมองเห็นได้แม้ในที่มืดอยู่แล้ว เคียร์เองก็คอยเดินตามต้อย ๆ จนเมื่อตะวันเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้า พวกเขาก็ออกมาไกลพอสมควร
เคียร์หันกลับไปมองเมืองที่ตนเคยอยู่มาตลอดสิบสองปี ใจกลางเมืองนั้นมีปราสาทใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ยามที่นัยน์ตาสีน้ำทะเลจ้องไปนั้นแววตาของเขาดูนิ่งสงบ แต่หากมองดี ๆ ก็จะเห็นอารมณ์คุกรุ่นที่ซ่อนอยู่ข้างในแววตาคู่นั้น…
.
.
.
ปึง!
“เคียร์!”
ประตูโรงงานร้างถูกผลักออก เด็กสี่คนยืนหายใจหอบอยู่หน้าประตูราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งหลายร้อยเมตรมา พวกเขากวาดสายตามองภายในโรงงานร้างจนทั่ว และเมื่อไม่เห็นร่างของคนที่ควรจะอยู่ข้างในพวกเขาก็ใจหายวาบ
เรย์ขาอ่อนหมดแรงยืน ทั้งร่างทรุดลงไปนั่งกับพื้นทันที นัยน์ตาสีแสดจ้องโซฟาเก่าผุพังซึ่งเป็นที่นอนประจำของเคียร์ด้วยความรู้สึกผิด ฉับพลันน้ำสีใสก็เริ่มเอ่อคลอในกระบอกตา
เขาคอตกขณะพึมพำ “เป็นเพราะฉันแท้ ๆ…”
ลูเซียนช่วยพยุงเรย์ให้ลุกขึ้นยืน ขณะเดียวกันเคเรนก็เดินไปหยุดอยู่ตรงโต๊ะหน้าโซฟาเก่าซึ่งมีกล่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กจำนวนสี่กล่องวางอยู่ ข้าง ๆ นั้นก็มีกระดาษที่ถูกเขียนโดยลายมือยุ่ง ๆ คุ้นตา
เธอหยิบมันขึ้นมาอ่านโดยที่สีหน้ายังคงเรียบเฉยคล้ายทำใจกับเรื่องนี้มาแล้ว
“พวกนายมาดูนี่”
เรย์เงยหน้าขึ้นก่อนจะเดินไปหาเคเรน ตามด้วยลูเซียนและโซฮาร์
เคเรนยื่นจดหมายในมือของตนให้เรย์อ่าน จากนั้นสามคนที่เหลือก็หยิบกล่องของขวัญขนาดเล็กตรงหน้ามาเปิดออก
“อ๊ะ นี่มัน…” โซฮาร์พึมพำเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น
เกล็ดมังกรสีนิลดำเงางามถูกร้อยด้วยเชือกสีขาวสะอาดถูกวางอยู่ข้างใน ว่ากันว่าเกล็ดมังกรนั้นมีสรรพคุณที่ดี แต่เธอก็ไม่ได้รู้รายละเอียดอะไรมากนัก
“เคียร์…ทำมาให้พวกเราสินะ” ลูเซียนพูดเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงเจือปนความเศร้าจาง ๆ
“อ่า…”
เสียงของเรย์เรียกให้เพื่อน ๆ หันไปมอง เด็กหนุ่มตระกูลทหารลดมือลงแล้วยื่นไปเปิดกล่องของขวัญกล่องสุดท้ายที่เหลืออยู่ ทั้งที่รู้ว่ายังไงข้างในก็เหมือนกับกล่องอื่น ๆ แต่เมื่อเห็นเขาก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา พร้อมกับความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาจนตั้งตัวไม่ทัน
‘ขอโทษนะทุกคน แต่ฉันคิดว่าฉันควรออกไปจากเมืองนี้ดีกว่า ฉันคิดมาดีแล้วว่าอยู่ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ซ้ำยังทำให้พวกนายต้องเจ็บตัวอีก ฉันไม่อยากให้พวกนายมาปกป้องฉันทั้งที่ยังปกป้องตัวเองไม่ได้หรอกนะ
แล้วก็เรย์ ฉันรู้เรื่องหมดแล้วนะ ขอโทษที่ทำตัวไม่ดีใส่ อย่าโกรธหรือเกลียดฉันเลยนะ พวกนายคือครอบครัวของฉัน คือคนที่ฉันรักมากที่สุด เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ให้พวกนายต้องมาเจ็บตัวเพราะฉันอีก แล้วก็ขอโทษนะที่จากมากะทันหันโดยไม่ได้บอกอะไรก่อน แต่ก็ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมามากเลยนะ
เคียร์’
หลังจากเหตุการณ์นั้นจบลงก็ผ่านมาแล้วสองวัน เรย์ยังคงซึมกระทือไม่สมกับเป็นตัวเอง ในขณะที่เพื่อนคนอื่น ๆ ก็ใจหายกับเรื่องของเคียร์ไม่ต่างกันแต่ก็ยังทำตัวปกติได้
ฟึ่บ
“อย่ามัวแต่เหม่อสิ” เสียงลียากล่าวเตือนทำให้เรย์สะดุ้งตื่นจากภวังค์ เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าดาบของพ่อตัวเองนั้นอยู่ใกล้มาก หากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อละก็เขาอาจจะโดนฟันไปแล้วแน่ ๆ
“ขอโทษครับ ต่อไปผมจะมีสติให้มากกว่านี้”
ลียาลดดาบลงพลางถอนหายใจ สองวันมานี้เขาได้ยินคำว่า ‘ผมจะมีสติให้มากกว่านี้’ มากี่ครั้งแล้วนะ รู้สึกว่ามันบ่อยจนนับไม่ถ้วนเลย
“เดี๋ยวลูกก็ต้องไปเป็นองครักษ์ให้เจ้าหญิงนะ จะมัวมาเหม่อแบบนี้ตอนสู้ไม่ได้เข้าใจไหม”
เรย์คอตกตอบเสียงแผ่ว “ครับ”
คนเป็นพ่อเห็นท่าทีของลูกชายยังไม่ดีขึ้นก็กลอกตาใช้ความคิด “หรือไม่ก็คิดซะว่าถ้าลูกแข็งแกร่งขึ้น ยังไงลูกก็ปกป้องเคียร์ได้ เหตุการณ์แบบวันนั้นอาจจะไม่เกิดขึ้นอีก”
ถ้า…ฉันแข็งแกร่งขึ้น ก็คงไม่มีใครทำร้ายเคียร์ได้สินะ
เรย์คิด ยังไงก็ตามสำหรับเขาในตอนนี้ความรู้สึกของเคียร์สำคัญที่สุด เขาไม่อยากให้มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก เขาอยากให้เคียร์อยู่กับตัวเองต่อโดยที่ไม่ว่าใครก็แตะต้องเคียร์ของพวกเขาไม่ได้ทั้งนั้น
เพราะฉะนั้น…เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา แววตาที่มืดมนเมื่อครู่หายไป แทนที่ด้วยความมุ่งมั่น
“ครับ ผมจะไม่ให้ใครทำร้ายเคียร์ได้อีก!"
----------------------------------------------------------
ใกล้จบองก์แรกแล้วทุกโค้นนนน
จริง ๆ มีตอน 10.5 ด้วยน้า แต่ก็จะมีสปอยนิดนึง ใครอยากข้ามสามารถข้ามไปตอนที่ 11 ได้เลยนะคะ
*เทพแอรีส(Ares) คือเทพแห่งสงคราม ความรุนแรง และการนองเลือดของตำนานกรีก