“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
“อ้าว? ลูเซียน นายเพิ่งกลับบ้านเหรอ”
เคเรนนั่งแกว่งขาชมวิวอยู่ในสวนสาธารณะพลางทักเพื่อนที่เดินผ่านมา
ลูเซียนชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียกก่อนจะเดินมาหา “อือ เพิ่งสอบสวนคนร้ายของคดีปล้นทรัพย์มา”
เคเรนร้องโอ้โห “เดี๋ยวนี้พ่อนายวางใจให้สอบสวนเองแล้วเหรอ”
เขาหัวเราะแห้งพลางหลบตา เสมองไปทางอื่น “ยังหรอก เมื่อกี้ก่อนออกมาก็เพิ่งโดนบ่นไป แต่พ่อเขามีธุระอื่นต่อเลยให้ฉันกลับบ้านก่อน”
เด็กสาวพยักหน้าแล้วทำท่าเหมือนนึกบางอย่างออก “เอ้อ ฉันว่าจะไปงานเทศกาลที่จัดวันนี้ล่ะ ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”
ลูเซียนทำหน้างงกำลังจะอ้าปากถามว่าวันนี้มีงานอะไร แต่ไม่ทันได้พูดอะไรเคเรนก็ลุกขึ้นแล้วจับมือของเขาพร้อมกับวิ่งออกไป ทำเอาลูเซียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“เดี๋ยวสิเคเรน ใจเย็น ๆ!”
ติก ตอก
เสียงเข็มนาฬิกาบนหน้าปัดขยับเดินหน้าจนเกิดเสียงดังที่หอนาฬิกาบริเวณอยู่ใกล้กับปราสาทของเมือง นาฬิกาเรือนที่ประดับอยู่ทุกด้านของหอนั้นใหญ่พอจะให้คนทั่วทั้งเมืองมองเห็นได้ บัดนี้นาฬิกาเรือนนั้นได้บ่งบอกเวลาสามทุ่มครึ่ง เป็นเวลาที่เหมาะแก่การเข้านอนของเหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย
ยามเคียร์เดินเลือกหาของขวัญไปเรื่อยนั้น จู่ ๆ ก็บังเอิญหันไปมองหอนาฬิการาวกับมีอะไรบางอย่างดึงดูดสายตาเขา เคียร์เลิกคิ้วฉงนใจก่อนจะหันกลับมามองของประดับในร้านแห่งหนึ่งซึ่งกำลังส่องประกายวิบวับ
แต่…ก็ยังไม่ถูกใจแฮะ
“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก็แล้วกันนะ มีใครสงสัยอะไรไหม?” เสียงหญิงสาวที่แต่งชุดกาวน์สีขาวหน้าห้องเอ่ยขณะมองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นว่านักเรียนสิบกว่าคนในห้องนี้พากันส่ายหน้าเธอจึงกล่าวต่อ “ถ้าไม่มีงั้นครูปล่อยกลับบ้านเลยนะ เดินทางดี ๆ ล่ะเด็ก ๆ”
“ค่า/คร้าบ”
เสียงยาน ๆ ของเด็กทั้งหลายดังขึ้นพร้อมกัน จากนั้นทุกคนก็เก็บข้าวของใส่กระเป๋าแล้วเดินออกไปจากห้อง กระทั่งเหลือเพียงครูสาวและโซฮาร์เพียงสองคน หลังเก็บของเสร็จโซฮาร์ก็เดินไปช่วยครูสาวปิดหน้าต่างรอบห้อง
“ขอบใจมากเลยนะจ๊ะโซฮาร์” เธอส่งยิ้มให้
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่นี้เอง” โซฮาร์กล่าวลาตบท้ายก่อนเดินออกจากห้องไป
วันนี้แม่ของเธอต้องรักษาคนไข้คนหนึ่งจนดึกดื่น เมื่อตอนเย็นทั้งสองคุยกันแล้วว่าจะให้โซฮาร์กลับบ้านไปพักผ่อนก่อน อาจไม่ได้กลับพร้อมกันอย่างทุกวัน แต่แม่ของเธอนั้นจะพยายามกลับให้ไวไม่ดึกนัก เป็นเหตุทำให้โซฮาร์ต้องกลับบ้านคนเดียวในวันนี้
และระหว่างทางเดินกลับบ้านนั้นก็ได้ผ่านบริเวณจัดงานเทศกาล โซฮาร์หันไปมองพร้อมกับคิดในใจว่าแวะเดินสักหน่อยดีไหมนะ หรือจะกลับบ้านไปเลยดี?
ส่วนตัวเธอเป็นคนชอบเดินอยู่แล้ว ถึงจะเดินในระยะทางที่ไกลแค่ไหนเจ้าตัวก็ไม่ค่อยแสดงอาการเหนื่อยหอบ นอกจากจะออกแรงวิ่งซึ่งอันนี้เธอก็มีเหงื่อตกอยู่บ้าง
แต่…ไหน ๆ บ้านก็ไม่ได้อยู่ไกลมากนัก ขอเดินดูรอบ ๆ หน่อยก็แล้วกัน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้สึกตัวอี่กทีก็ปาไปสี่ทุ่มครึ่งเสียแล้ว…
ผมชะงักฝีเท้าของตัวเองพร้อมกับหันไปมองของบางอย่างในร้านค้าข้าง ๆ กล่องของขวัญสีชมพูหวานแหววขนาดเล็กที่มีโบว์สีฟ้าผูกอยู่มุมซ้ายบนนั้นสะดุดตาผมเข้าอย่างจัง ทำเอาผมเผลอเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ อย่างลืมตัว
ที่ตรงนั้นมีกล่องของขวัญแบบเดียวกันแต่ต่างสีอยู่เต็มไปหมด ผมรู้สึกได้ว่าตาของตัวเองเป็นประกายวิบวับยามมองมันราวกับเจอของที่ถูกใจ ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ นั่นแหละ…
ผมหยิบกล่องสี่เหลี่ยมตรงหน้าขึ้นมาอันหนึ่งขณะพลิกไปมา
เอาไปให้พวกเรย์ดีกว่า
ทว่าขณะที่ผมกำลังก้มหน้าก้มตาเลือกสีอยู่นั้น เจ้าของร้านก็เดินเข้ามาหา
“อยากได้เหรอหนุ่มน้อย?”
ผมเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับพยักหน้า กำลังจะพูดออกไปว่า ‘ใช่ครับ’ แต่ไม่ทันที่จะได้เปล่งเสียงออกมาก็มีชายวัยทองคนหนึ่งเดินชนผมจนตัวเซ ทำให้หมวกที่สวมไว้หลวม ๆ ปลิวตกลงพื้น ผมเบิกตากว้างแล้วหันไปมองรอบกายแวบหนึ่งก่อนจะรีบหยิบมันขึ้นมาสวมอีกครั้ง แต่เหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว
อยู่ ๆ ชายเจ้าของร้านมองมาที่ผมด้วยความรังเกียจชัดเจนทั้งสีหน้าและแววตา ทำเอาผมตัวสั่นโดยสัญชาตญาณขณะมองเขาด้วยความหวาดกลัว
คนคนน้้นกัดฟันกรอดก่อนกล่าวเสียงรอดไรฟัน “แกกล้ามางานนี้ด้วยเหรอ เจ้าปีศาจ!”
เสียงที่ดังก้องของชายคนนั้นเรียกให้ผู้คนรอบ ๆ หันควับมามองผมเป็นตาเดียว ผมสะดุ้งเล็กน้อยยามกลายเป็นจุดสนใจก่อนจะก้มหน้าลง รู้ทั้งรู้ว่าเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์ อย่างไรเสียพวกเขาก็เห็นหน้าผมไปแล้ว ต่อให้ก้มหน้าก้มตาไปก็ใช่ว่าพวกเขาจะละความสนใจ
ผมเม้มริมฝีปากก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกเหมือนเริ่มเห็นอนาคตต่อจากนี้ราง ๆ แล้วสิ…
“อยากได้นักใช่ไหม งั้นก็เอาไปเลย!” เสียงชายเจ้าของร้านดังขึ้นพร้อมกับวัตถุบางอย่างที่ถูกขว้างมาโดนหัวผม และร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วง
ผมปรายตามองกล่องของขวัญที่ยืนเลือกอยู่เมื่อครู่ด้วยความเฉยชา ถ้าไม่อยากให้ขนาดนั้น ผมก็ไม่อยากเอามาให้เพื่อนของผมหรอก
รู้สึกเหมือนผมชินชากับสถานการณ์แบบนี้ หรือไม่ก็คงจะรู้สึกปลง ใจถึงได้สงบลงอย่างรวดเร็ว สมองเริ่มขาวโพลนไม่คิดอะไรฟุ้งซ่าน จากนั้นผมก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร้านด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า
“ออกไปเลยนะไอ้เด็กผี!!”
เขาผลักผมให้ออกห่างจากร้านของตัวเองราวกับเป็นเสนียดที่น่ารังเกียจ เมื่อมาถึงถนนซึ่งมีไว้ให้ผู้คนเดินผ่านไปมา สายตาแบบเดียวกันก็จดจ้องมองมาที่ผม และเหมือนพวกเขาจะไม่เสียดายของในร้านตัวเองถึงได้ปาใส่ผมกันยกใหญ่ ผมยิ้มขันเล็กน้อย นี่ผมมีค่ามากกว่าข้าวขาวมากมายพวกนี้สินะเนี่ย แทนที่จะเอาไปขายให้ได้เงินกลับเอามาปาเล่นใส่ผมแบบนี้ น่าดีใจจริง ๆ
“ยิ้มอะไรของแก!?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากอีกทางทำให้ผมต้องหันไปมอง แต่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าเจ้าของเสียงจานกระเบื้องใบหนึ่งก็ถูกปามากระทบแขนผม แรงเสียจนจานแตกและบาดแขนจนเลือดไหลเป็นทาง
“อึก!...”
และเพราะความเจ็บปวดที่แล่นผ่านไปทั่วร่าง ทำให้ผมต้องยกมือขึ้นกุมต้นแขนข้างนั้นแล้วเหลือบมองเลือดของตัวเองที่ไหลลงไป เมื่ออยู่ที่ปลายนิ้วมันก็หยดลงสู่พื้น
จากนั้นก็ตามด้วยไข่ไก่ที่กระแทกเข้ากับหัวของผมอย่างจังจนมันแตก พาให้เส้นผมเปียกไข่แดงและไข่ขาวจนเหนียวเหนอะ ซ้ำยังไม่ใช่แค่ฟองเดียวอีกต่างหาก
ต่อมาก็เป็นบรรดาผักทั้งหลาย ไม่ว่าจะกะหล่ำ ผักกาดขาว หรืออะไรต่าง ๆ นานาก็ถูกปามาเช่นเดียวกัน จนตอนนี้เสื้อของผมมีแต่เศษผักและคราบไข่ขาวอยู่เต็มไปหมด อ้อ…เลือดนี่ก็เปื้อนเสื้อด้วยเหมือนกัน
ในเสียงกร่นด่าและเสียงขับไล่ที่ดังสนั่นนั้น นอกจากเสียงพวกผู้ใหญ่แล้วผมยังได้ยินเสียงของเด็กด้วย แน่นอนว่าเขาไม่ได้พูดถึงผมในเรื่องที่ดีแน่
“นี่ ๆ เจ้าคนนี้ไงที่แม่ฉันห้ามไม่ให้ยุ่งด้วย แต่เห็นว่าไม่ได้โผล่หน้ามานานเลยคิดว่าออกจากเมืองนี้ไปแล้ว ไม่อยากเชื่อว่ายังจะอยู่ที่นี่อีก”
“แม่ฉันก็เคยพูดถึงอยู่นะ แต่เหมือนว่าจะมีคนที่คบเจ้าคนนี้เป็นเพื่อนด้วยล่ะ”
“หา? ใครกัน?”
“พวกกลุ่มลูเซียนไง ถึงพวกผู้ใหญ่จะแค่สันนิษฐานก็เถอะ แต่ถ้าลองคิดดูดี ๆ ทุกอย่างมันลงล็อคหมดเลยนะ ที่โรงเรียนอยู่กันแค่สี่คน แต่พออยู่ข้างนอกกลับมีห้า ซ้ำก่อนหน้านี้ยังเคยพาเจ้าคนนี้มาพิสูจน์ให้ชาวเมืองดูด้วยว่าไม่ใช่ปีศาจน่ะ บ้ากันจริง ๆ เลยพวกนั้น”
คิ้วของผมชักเข้าหากันทันทีหันเมื่อได้ยินชื่อของเพื่อนตัวเองในบทสนทนา
“พ่อแม่ฉันก็บอกว่าโซฮาร์เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน ทุกวันนี้ไม่มีใครในคลาสการแพทย์ที่ยุ่งกับเธอเลย เป็นเพราะเรื่องของเด็กคนนี้นี่แหละ”
“เคเรนกับเรย์เองก็เหมือนจะโดนคนในตระกูลกดดันอยู่นะ โดยเฉพาะเรย์ เหมือนจะโดนต่อว่า ว่าเป็นถึงลูกของแม่ทัพคนสำคัญแท้ ๆ ทำไมถึงไปคบหากับคนแบบนี้ ถ้าเรย์เป็นแม่ทัพคนต่อไปแล้วกองทหารจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ? เจ้านั่นปากหมาอยู่ด้วยนี่”
ผมเริ่มกัดฟันกรอดยามที่ชื่อเพื่อนของผมถูกนำมาพูดนินทากันแบบนี้ มือของผมที่กุมแผลบริเวณแขนซ้ายไว้กำแน่นจนเลือดไหลออกมามากกว่าเดิม ถึงจะเจ็บ แต่มันก็ไม่เท่ากับที่คนพวกนั้นพูดถึงเพื่อนของผมเลย ไม่เลยสักนิด!
เรย์ปากร้ายแล้วยังไง นั่นมันก็เป็นจุดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของเขา และเพราะเขาเป็นคนชอบพูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมนั่นก็ถือว่าเป็นข้อดีด้วยซ้ำ กล้าดียังไงถึงได้มาพูดแบบนี้!
“แล้วลูเซียนล่ะ? ไม่โดนพูดถึงหรืออะไรบ้างเลยเหรอ?”
“รายนั้นน่ะนะ? ฉันไม่ค่อยได้ยินแฮะ เวลาได้ยินคนคุยกันพวกเขาก็พูดเสียงเบาเหมือนกลัวมีคนได้ยินอย่างนั้นแหละ”
“แต่ลูเซียนเองก็เป็นคนใจบุญอย่างกับพ่อพระ จะเห็นใจเด็กคนนี้ก็ไม่แปลก ส่วนคนในตระกูลของลูเซียนก็ไม่ค่อยสุงสิงกับคนนอกเท่าไหร่ฉันเลยไม่รู้อะไรมาก”
“เหรอ… แย่จังเลยแฮะ”
...แย่เย่ออะไรล่ะ จะอยากรู้ไปทำไมกัน รู้แล้วจะตายตาหลับหรือไง?
ผมที่เริ่มจะทนไม่ไหวกับคำพูดพวกนั้นหันมองรอบ ๆ เพื่อหาตัวคนพูด อย่างน้อยบทสนทนาพวกนั้นก็ทำให้ผมได้รู้ว่าลับหลังผู้ใหญ่พวกนี้มันพูดถึงเพื่อน ๆ ของผมว่ายังไงบ้าง แบบนี้มันเข้าข่ายดูถูกเพื่อนผมชัด ๆ
ในหูของผมตอนนี้มีแต่เสียงอะไรก็ไม่รู้ดังตีกันไปหมดจนฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ไม่จำเป็นต้องมายืนแกะคำพูดพวกนั้นแล้ว เพราะนอกจากจะด่าผม ไล่ผม พวกเขายังนินทา พูดถึงเพื่อนผมในเรื่องไม่ดีอีก!
ถ้าผมไม่ได้อ่อนแอ ไม่ได้เป็นแค่ไอ้คนที่ทำอะไรไม่เป็นละก็… ผมจะทำให้คนพวกนี้พูดจาไม่ดีแบบนี้ไม่ได้อีก!
เพล้ง!
เสียงจานตกแตกดังมาจากที่ไกล ๆ ผมว่าคงจะเป็นผู้ใหญ่คนเดิมที่คว้างจานมาใส่ผมแน่ ๆ จึงไม่ได้หันไปมอง ไม่แม้แต่จะสนใจเลยด้วย …จนกระทั่งได้ยินเสียงคนหนึ่งเรียกชื่อผม
“เคียร์!!”
อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกเหมือนใจหล่นลงไปแทบตาตุ่ม ตาผมเบิกกว้าง และเมื่อหันไปมองทางต้นเสียงก็คล้ายจะเห็นภาพสโลโมชั่นของเพื่อนซึ่งถูกพูดถึงเมื่อครู่วิ่งเข้ามาพลางทำหน้าตื่นตระหนก
ผมหลบหน้าคล้ายเด็กโดนจับได้ว่าทำผิด ขณะเดียวกันปากก็ขยับพูดขอโทษ ทั้งที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าขอโทษทำไม
ทว่าไม่ทันได้เปล่งเสียงออกไป เรย์ก็คว้าตัวผมเข้าไปกอดแน่น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนั้นทำให้ความคิดด้านลบของผมเมื่อครู่พากันเตลิดหายไป ผมเบ้ปากเล็กน้อย รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะร้องไห้ กลับมาเป็นเจ้าเด็กขี้แยเหมือนเมื่อก่อน
“เรย์…”
.
.
.
ก่อนหน้านี้
เรย์นั่งพักขาอยู่ตรงม้านั่งบริเวณที่ห่างออกมาจากตัวงานเทศกาลเล็กน้อย สองมือช่วยกันบีบ ๆ นวด ๆ ขาของตัวเองที่เดินมานานจนรู้สึกเมื่อย กว่าจะหาร้านขายถ้วยชามและข้าวของเครื่องใช้ในครัวเจอได้เขาก็แทบต้องเดินวนซ้ำสองรอบสามรอบ จนในที่สุดก็เจออยู่บริเวณใกล้ ๆ นี้ แอบนึกด่าตัวเองในใจว่าที่เดินผ่านตั้งหลายรอบทำไมไม่เห็น? ตาถั่วหรือไง…
หลังซื้อเสร็จเรย์ก็เดินทะลุจากหน้าร้านไปหลังร้านซึ่งมีม้านั่งตั้งอยู่ทันที
“ให้ตายสิ ปวดขาเป็นบ้าเลย”
เขาทำหน้ามุ่ยก่อนจะไถลตัวนอนบนม้านั่งตัวยาวนั้น นัยน์ตาสีแสดทอดมองท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยดวงดาวระยิบระยับมากมาย ดูไปดูมาใจเขาก็รู้สึกสงบขึ้น และตอนนั้นเอง…
เพล้ง!
ร่างเล็กสะดุ้งโหยงดีดตัวลุกขึ้นนั่งแทบจะทันที และเมื่อเห็นว่าถ้วยที่ตัวเองซื้อมายังมีสภาพดีอยู่เขาก็พ่นลมหายใจโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียเงินเพิ่มจนโดนแม่บ่น
แต่เมื่อกี้นี้ใครมันทำถ้วยแตกกันละเนี่ย ในงานคนก็พลุกพล่านจะตายเดี๋ยวก็โดนบาดหรอก
เรย์ขมวดคิ้วแล้วมองไปข้างในงาน เหมือนผู้คนเริ่มจะลดลงยังไงก็ไม่รู้ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเรย์จึงเดินกึ่งวิ่งไปดูโดยไม่ลืมที่จะหยิบของที่ซื้อมาไปด้วย ไม่ได้หรอก วางทิ้งไว้เดี๋ยวก็มีคนขโมยกันพอดี
ผู้คนมากมายกำลังยืนมุงทำอะไรสักอย่างในที่ที่ห่างออกไปพอสมควร แต่เสียงพูดคุยนั่นก็ดังเจื้อยแจ้วจนเขาต้องขมวดคิ้วรำคาญ ในตอนที่กำลังจะเดินไปพูดว่าให้เบา ๆ หน่อย เขาก็ได้ยินเสียงใครบางคนพูดสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาหยุดชะงักไป
เมื่อกี้นี้…ว่าไงนะ?
ทั้งร่างชาวาบ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ สองมือก็แทบไม่มีแรง จนกระทั่งมีคนถอยมาชนเขาก็ยังคงตกอยู่ในภวังค์ ต่างจากปกติที่ต้องโวยวายไปแล้ว
และเพราะต้องการความแน่ใจเรย์จึงเดินเบียดเข้าไปจึงถึงด้านในสุด ภาพตรงหน้าที่ฉายเข้าสู่รูม่านตาทำเอาเขาแทบขยับตัวไม่ได้ คำพูดที่ได้ยินเมื่อกี้วนกลับมาในหัวอีกครั้ง
‘ไหน ๆ ก็โผล่หัวมาแล้วทำไมไม่ฆ่าไอ้ปีศาจนี่ให้มันจบ ๆ ไปเลย เห็นบ่อยแล้วมันหงุดหงิดว่ะ’
ถึงขั้นจะฆ่าอีกแล้วเหรอ… มันไม่โหดร้ายไปหน่อยหรือไง…
แต่ถึงจะหงุดหงิด มันก็มีสิ่งที่ทำให้เขาใจหายอยู่เหมือนกัน
เคียร์ในสภาพเละเทะมากที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นกำลังหันมองซ้ายขวาคล้ายหาอะไรบางอย่าง ทว่านั่นก็ไม่ได้ดึงดูดสายตาของเรย์เท่ากับเลือดบนแขนซ้ายที่ไหลย้อยเป็นทางยาว
ใจเขาหล่นตุบหายไปที่ไหนสักที่ รู้สึกว่าสมองขาวโพลนไปหมด ถ้วยชามที่ถืออยู่พลันหลุดมือและตกแตกบริเวณใกล้กับหลังเท้าโดยไม่สนว่ามันจะทำให้ตัวเองบาดเจ็บหรือเปล่า รู้ตัวอีกทีเขาก็ตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายและรีบวิ่งเข้าไปหาเสียแล้ว
“เคียร์!!”
-------------------------------------------------
ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่า เซอร์ไพรส์! 55555