“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
นี่มันที่ไหนกัน?
เคียร์ยืนอยู่คนเดียวในป่าลึกแห่งหนึ่ง เขาหันซ้ายขวาเพื่อมองหาโรงงานร้างที่ตนอยู่มาเกือบสองเดือนแต่ก็ไม่พบ
อ้าว…นี่เราหลงทางเหรอ
เขานึกสงสัยพลางมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง แล้วสุ่มเดินไปยังทิศทางหนึ่ง
“เฮ้ย! ตาแก่ทรยศ แกกล้าขัดคำสั่งองค์ราชาอย่างนั้นเหรอ เตรียมตัวตายแล้วใช่ไหม!”
เสียงตะโกนดังขึ้นจากทางข้างหน้า เคียร์ชะงักฝีเท้าในทันที
ตาแก่ทรยศ…?
นี่มันเหมือนกับ… ในตอนนั้นเลย
เด็กหนุ่มกะพริบตาให้ตัวเองสองสามทีแล้วหันไปมองต้นทางของเสียงนั้น เป็นผู้ชายวัยฉกรรจ์ห้าคนแต่งตัวดูดีแบบฉบับทหารในปราสาทกำลังยืนอยู่หน้ากระท่อมเล็กหลังหนึ่ง สถานการณ์แลดูตึงเครียดจนเขาไม่กล้าทำอะไรเสียงดัง แม้กระทั่งสูดลมหายใจก็พยายามทำให้เบาที่สุด
ไม่จริง… ไม่ใช่หรอก
เคียร์พร่ำบอกตัวเองในใจแบบนั้น ทว่าในเวลาต่อมาทหารทั้งห้าก็พังประตูกระท่อมที่แสนเปราะบางเข้าไปข้างใน หัวใจเด็กหนุ่มกระตุกวูบทันที
ห้าคนนั้นหายเข้าไปได้ไม่นานอยู่ ๆ ก็พากันวิ่งกุลีกุจอออกมา หลังจากพวกทหารออกมาแล้วก็มีชายหนุ่มและตายายคู่หนึ่งเดินตามมา
อา…
ใช่เหตุการณ์ในวันนั้นจริง ๆ ด้วย
คิดไปน้ำตาก็ไหลพรากอาบแก้ม ตายายคู่นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นตายายที่เลี้ยงดูเขามานั่นเอง และเหตุการณ์ที่มีทหารบุกเข้ามาในกระท่อมแบบนี้ก็เป็นวันที่เขาจำได้ขึ้นใจและไม่มีวันลืม มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลา
ก็แน่ล่ะ เขาจะลืมลงได้ยังไง ในเมื่อ… นี่คือวันสุดท้ายที่เขาได้อยู่กับตายาย
เคียร์มองภาพตรงหน้าไม่วางตา ขณะนั้นเองที่เขาก็รู้สึกเหมือนสบตากับชายหนุ่มแปลกหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน รสนิยมแต่งตัวถือว่าแปลกจากคนในเมืองพอสมควร ดูดีมีฐานะ เรือนผมสีดำยามต้องแสงจันทร์นั้นก็ส่องประกายสีน้ำเงินสวยจนแทบละสายตาไม่ได้ นัยน์ตาสีเทานั้นก็ดึงดูดจนแม้แต่ตัวเขายังรู้สึกเลยว่าตัวเองจ้องนานเกินไปจนดูเสียมารยาท
ทว่าพอรู้สึกตัวแล้วหลบสายตาที่จ้องมานั้น ร่างของชายหนุ่มก็พลันหายวับไป ก่อนจะมาโผล่ที่ด้านหลังของเขาอย่างเงียบงัน
โครงหน้าสวยได้รูปนั้นยื่นเข้ามาใกล้ ริมฝีปากรูปกระจับกระซิบคำแผ่วเบาข้างหู …คำที่ทำให้เคียร์ถึงกับตัวชาขยับไปไหนไม่ได้
.
.
.
“เคียร์!”
เด็กหนุ่มผมทองสะดุ้งเฮือกเบิกตาโพลง ยันตัวลุกขึ้นนั่งแทบจะทันที
เคียร์กะพริบตาตั้งสติพร้อมกับสลัดไล่ความฝันเมื่อครู่ออกไปจากหัว จากนั้นจึงหันมามองเพื่อนข้างตัวด้วยความฉงน “…เอ่อ มีอะไรเหรอเรย์”
เขาพยายามปรับสีหน้าของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติและทำเหมือนไม่มีอะไร แต่ดูจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่
“นายนั่นแหละเป็นอะไร ฉันเห็นนายนอนดิ้นก็เลยมาดู” เรย์ว่าพลางหรี่ตามองคล้ายจับผิด
“เอ่อ ก็แค่ฝันร้าย…นิดหน่อย”
“ฝันร้าย? ฝันถึงตากับยายน่ะเหรอ”
“…”
รู้ด้วยเหรอ
เขาอึ้งก่อนจะเกิดคำถามขึ้นในใจ เรย์เหมือนจะเข้าใจว่าเพื่อนตนคิดอะไรอยู่จึงนั่งลงข้าง ๆ ก่อนตอบ “นายละเมอน่ะ”
เจ้าตัวพยักหน้าช้า ๆ นั่นหมายความว่าต่อให้เขาโกหกไปยังไงเรย์ก็คงรู้อยู่ดีว่าเขาฝันถึงใครบ้าง …แต่ก็ไม่คิดเลยแฮะว่าตัวเองจะนอนละเมอเรียกหาตากับยายแบบนี้
“แล้วฝันว่าอะไรเหรอ”
เรย์ถาม ถึงแม้เขาจะมีนิสัยขี้เล่นไม่จริงจังเท่าไหร่นัก แต่เขาก็แยกแยะได้ว่าเวลาไหนควรเล่นเวลาไหนไม่ควรเล่น อย่างเช่นตอนนี้ที่เคียร์ดูไม่ค่อยปกติเสียเท่าไหร่
เคียร์ลังเลเล็กน้อยก่อนจะเล่าความฝันให้เรย์ฟัง รวมไปถึงเรื่องที่เหตุการณ์นั้นเคยเกิดขึ้นจริงอีกด้วย เพียงแต่ในตอนนั้นหลังจากชายใส่ชุดทหารพวกนั้นบุกเข้าไปอยู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนภาพตัด ตื่นมาอีกทีเขาก็ไม่เจอทั้งตาและยาย ตะโกนเรียกหาหรือกลับไปที่กระท่อมก็ไม่เจอ การเข้ามาในเมืองจึงเป็นทางเลือกเดียวสำหรับเขาในตอนนั้น
และแม้ว่าเคียร์จะเล่าให้เรย์ฟังแต่นั่นก็ไม่ใช่ทั้งหมด ชายหนุ่มแปลกหน้าในความฝันนั้นเขาไม่เคยเห็นมาก่อน และไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ความไม่แน่ใจนี้ทำให้เขาเลือกที่จะเงียบไว้
เรย์ทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดีคนหนึ่ง อาจเพราะอยู่กับลูเซียนบ่อยจึงติดนิสัยมีมารยาทมาบางส่วน เว้นเสียแต่ตอนที่เคเรนเล่าอะไรสักอย่างเขาก็มักจะพูดขัดเสมอ ซึ่งส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความรู้สึกอยากแกล้งส่วนตัว
เมื่อเคียร์เล่าจบเขาก็ออกความคิดเห็น “เพราะนายคิดถึงตากับยายมากหรือเปล่าถึงได้ฝันเห็นเหตุการณ์นั้น”
ทว่าเคียร์กลับส่ายหน้า “ถ้าเทียบแล้วในช่วงนั้นฉันคิดถึงตากับยายมากกว่าตอนนี้อีก ถึงตอนนั้นจะมีฝันถึงบ้างมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่ตอนนี้ฉันแทบไม่ได้นึกถึงเลยนะ”
เรย์พยายามรีดเค้นสมองตัวเองเพื่อหาเหตุผลแต่ก็นึกไม่ออก สุดท้ายเลยบอกเคียร์ว่าไม่ต้องคิดมากและให้กลับไปนอนได้แล้ว
“…ฮัดเช้ย!”
ในตอนที่เจ้าตัวกำลังจะนอนอยู่ ๆ ก็จามเสียงดังจนเคียร์สะดุ้งเบา ๆ แล้วหันไปมอง
“นายเองก็นอนเข้าเถอะ เดี๋ยวจะไม่หายเอานะ”
“…”
เรย์ที่ไม่รู้จะโต้ตอบยังไงพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้แล้วจับผ้าห่มมาคลุมโปงทันที
.
.
.
เรย์ยังคงเป็นหวัดอยู่เรื่อย ๆ ไม่มีวี่แววว่าจะหายสนิท และไม่นานหลังจากนั้นพ่อแม่ของเขาก็ได้กลับมาที่เดโฟร์ ทำให้เรย์ต้องกลับมาอยู่ที่บ้าน เคียร์ก็อยู่ที่โรงงานคนเดียวเหมือนที่ผ่านมา
แต่ก็ต้องขอบคุณสมุนไพรในป่าที่เคียร์คอยทำมาให้เรย์อยู่บ่อย ๆ เขาถึงมาเรียนและอยู่ใกล้ลูเซียนได้ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่หยุดไปเป็นอาทิตย์ กลับมาเรียนอีกทีก็มึนงงไปหมด เรียนตามแทบไม่ทัน
จนตอนนี้ฤดูหนาวใกล้จะหมดแล้วเรย์ก็กลับมาร่าเริงและกวนประสาทคนอื่น ๆ ได้ตามปกติ ทำเอาเคเรนรู้สึกหมั่นไส้อยากให้มีฤดูหนาวตลอดทั้งปีเลยทีเดียว
และแล้วในวันหนึ่งที่อากาศอบอุ่น เรย์ติดธุระกับพ่อซึ่งเป็นแม่ทัพของเมืองจึงไปหาเคียร์แบบทุกทีไม่ได้แม้จะเป็นวันหยุด
ลียา โพล่อน หรือพ่อของเรย์พาเขามาที่ปราสาทของเมืองเพื่อฝึกฝนวิชาดาบและการควบคุมพลังของตนเองดังเช่นทุกครั้ง เพียงแต่หลังจากที่เจ้าหญิงของเมืองได้ไปบอกกับองค์ราชาหรือพ่อของตนว่า
“หนูอยากให้เรย์มาเป็นองครักษ์ประจำตัวค่ะ”
การฝึกต่าง ๆ ของเรย์ก็เข้มงวดขึ้น เขาจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเจ้าหญิงคนนั้นอย่างขุ่นเคืองทุกครั้งที่เดินสวนกัน หรือแม้กระทั่งตอนที่ต้องคุกเข่าทำความเคารพก็ยังจะใช้สายตาที่ไม่พอใจเหลือบมองอยู่ร่ำไป ไม่เว้นแม้แต่วันนี้…
“สายตานายน่ะ เบา ๆ หน่อยก็ได้มั้งเรย์” เด็กสาวผู้มีอายุมากกว่าถึงสามปีเท้าเอวมอง เธอสวมชุดเดรสสีขาว มีลูกไม้สีเทาประดับไว้รอบ ๆ และสวมรองเท้าหนังเสริมส้นเล็กน้อยไม่สูงมาก ดวงหน้าสละสลวยน่ารักในสายตาของใครหลายคน ทว่าในสายตาของเรย์ เขากลับไม่รู้สึกอย่างนั้น
เรย์กัดฟันพูด “…ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ”
เด็กสาวส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนหมุนตัวไปนั่งตรงเก้าอี้ที่ใกล้กับประตูทางเข้าโรงฝึกซึ่งเป็นที่นั่งประจำ เธอมองเรย์ที่กำลังเดินไปหยิบดาบของตัวเองมาหาพ่อของตน
ทว่ายังไม่ทันได้เริ่มการฝึกก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ข้างประตูที่เปิดอยู่ เขาใช้หลังมือเคาะเบา ๆ แล้วเอ่ยเรียก
“พี่ลียา”
เจ้าของชื่อหันมามองด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นว่าคนเรียกเป็นใครเขาก็ลอบชักสีหน้าไม่พอใจ
“ซาเคีย” เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายพร้อมกับลดดาบในมือลง “มีอะไร”
“องค์ราชาเรียกพบ” ซาเคียตอบก่อนหันไปมองเรย์ “เรื่องที่จะให้เรย์เป็นองครักษ์ของเจ้าหญิง”
ลียาพ่นลมหายใจแล้วเก็บดาบเข้าฝัก “เข้าใจแล้ว” ก่อนจะเดินออกจากห้องฝึกไป
เรย์เลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของพ่อที่ปกติมักเป็นคนอารมณ์ดี ไม่บ่อยนักที่จะทำสีหน้าไม่พอใจแบบเมื่อครู่
นี่มันเรื่องอะไรกัน? เห็นทีเย็นนี้คงต้องไปถามสักหน่อยแล้ว
“ลุงซาเคียมาดูเรย์ฝึกกับหนูไหมคะ?” เจ้าหญิงตัวน้อยหันไปถาม สีหน้าเรียบเฉยของซาเคียเมื่อครู่นี้หายวับไป กลายเป็นสีหน้าที่ดูอ่อนโยนขึ้นมาทันที
“ก็ได้อยู่หรอกนะ แต่เรย์เขาจะฝึกกับใครล่ะ ในเมื่อพี่ลียาเพิ่งถูกเรียกตัวไปเมื่อกี้”
“งั้นลุงก็มาเป็นคู่มือให้ผมหน่อยสิ?” ซาเคียหันควับทันที เขามองเรย์ที่แกว่งดาบไปมาด้วยความชำนาญตาไม่กะพริบ
“เรย์เก่งอยู่แล้ว ไม่ต้องให้ฉันช่วยฝึกก็…เฮ้ย เดี๋ยว!” ซาเคียเอี้ยวตัวหลบดาบที่พุ่งมาแทบไม่ทัน นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสต์เหลือบมองด้ามดาบที่ปักอยู่ตรงกำแพงข้างตัว ก่อนจะเลื่อนไปมองเด็กชายซึ่งกำลังเดินมาเก็บดาบของตนด้วยความตกใจ
จริง ๆ เรย์ก็ไม่ได้อยากให้ชายคนนี้เป็นคู่ฝึกเสียเท่าไหร่ แต่โทษฐานทำพ่อเขาอารมณ์ไม่ดีก็ต้องเจอแบบนี้แหละ
เรย์ปรับสีหน้าไม่พอใจให้กลับมาเป็นปกติแล้วหันไปถาม “ถ้าจำไม่ผิดลุงเป็นพี่เลี้ยงของเดลนี่ ไม่ใช่ว่าพี่เลี้ยงต้องมีศิลปะการป้องกันตัวหรือไง?”
ซาเคียมองคมดาบในมืออีกฝ่ายแล้วเลื่อนไปสบกับดวงตาสีแสดคมกริบคู่นั้นพลางกลืนน้ำลายดังเอื้อก
เดย์ลานีย์หรือเดล เจ้าหญิงของเมืองกระโดดลงจากเก้าอี้แล้วเดินมาบังพี่เลี้ยงของตน
“ก็ใช่ แต่ลุงซาเคียเขาต่อสู้ไม่เป็นไง แล้วฉันก็อยากให้เขามาเป็นพี่เลี้ยง ท่านพ่อก็เลยอนุโลมให้เป็นกรณีพิเศษ” เธอเหลือบมองคนข้างหลังเล็กน้อยก่อนพูดต่อเบา ๆ “แล้วนอกจากเรื่องฉลาดหัวดีเขาก็ไม่มีอะไรดีเลย”
ทว่าซาเคียซึ่งอยู่ห่างไม่ไกลนั้นย่อมได้ยิน เขาก้มลงมองเด็กตัวเล็กทันที
ทำไมวันนี้มีแต่เด็กรังแกเขากันเนี่ย!?
--------------------------------------------------------------------------------
เบิกตัวละครใหม่ค้าบบ เย่ ๆ