“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ - องก์ 1 XI การกลับมาของราชรามังกร (2/2) โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค

แท็คที่เกี่ยวข้อง

พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี

รายละเอียด

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

ผู้แต่ง

XiXuan

เรื่องย่อ

แนะนำเรื่อง


“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”


_____


“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”

ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้

และในวันหนึ่ง…

“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง

ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…

.

“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”

เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา


_____


 สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ

ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!

สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ



องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating

องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)

องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing

องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…

องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…


_____


⚠Trigger Warning⚠


Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),

Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),

Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),

Blood (มีเลือด),

Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),

Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),

Major character death (มีตัวละครหลักตาย),

Minor character death (มีตัวละครรองตาย),

Murder (การฆาตกรรม),

Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),

Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),

Kidnapping (การลักพาตัว),

Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)


_____


Contact Writer


Twitter(X) : @sachiyogingray

แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์

สารบัญ

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 0 Introduction,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 10.5 ที่มาของงชื่อ,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชามังกร (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชรามังกร (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (2/2)

เนื้อหา

องก์ 1 XI การกลับมาของราชรามังกร (2/2)


 

สายลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ผ้าม่านโบกสะบัดเล็กน้อยตามแรงลม

เด็กหนุ่มตระกูลทหารโพล่อนควงปากกาในมือ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเหม่อลอย เขาพ่นลมหายใจเล็กน้อยก่อนจะหยิบสมุดการบ้านตรงหน้ายัดใส่กระเป๋าแล้วสะพายลงไปข้างล่าง

“พ่อ แม่ เดี๋ยวผมมานะ”

พ่อของเขาที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ และแม่ที่กำลังจดบัญชีรายรับรายจ่ายประจำเดือนเงยหน้าขึ้นมามอง “ไปไหนเหรอจ๊ะ?”

“ผมจะไปหาลูซน่ะ ให้ช่วยสอนการบ้านสักหน่อย”

เขาตอบ ถึงจริง ๆ จะไม่ใช่เรื่องการบ้านก็เถอะ…

“อย่ากลับดึกนะ” ลียาเอ่ยขึ้น เรย์พยักหน้าแล้วเดินออกจากบ้าน ตรงไปยังบ้านของลูเซียนทันที

ก็นะ จะให้พ่อกับแม่รู้ได้ยังไงว่าที่เขากลับมาร่าเริงแล้วเป็นแค่การแสดง ใจลึก ๆ เขายังรู้สึกผิดเรื่องเคียร์จนไม่อยากทำอะไรอยู่เลย และที่พึ่งเดียวของเขาก็คือลูเซียนนี่แหละ

นายจะไปทำไมกันนะเคียร์ คิดถึงจะตายอยู่แล้วเนี่ย อยากขอโทษด้วยให้ตายสิ

.

.

.

“…เพราะงั้นก็เลยมาหาฉันเหรอ?” ลูเซียนหมุนตัวหันหลังให้สมุดการบ้านแล้ววางแขนลงบนพนักพิงหลัง เขามองเรย์ที่นอนหงอยอยู่บนเตียงของตัวเองเป็นเชิงถาม

“อือ” เขาส่งเสียงตอบในลำคอ

ลูเซียนพ่นลมหายใจ “เรื่องนี้ถ้าจะแก้ก็ต้องแก้ที่ความคิดนายก่อน ฉันช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ อย่างมากก็แค่แนะนำเท่านั้น”

“งั้น…นายว่าไง?”

ลูเซียนกลอกตา “ฉันว่าก่อนอื่นนายต้องรู้จักแยกแยะสิ่งที่ควรทำกับความรู้สึกของนายเอง สิ่งที่นายควรทำและต้องทำตอนนี้คืออะไร ก็คือการเรียน การฝึกเพื่อเป็นองครักษ์ของเจ้าหญิง ซึ่งฉันอยากให้นายมุ่งมั่นกับสิ่งนั้นก่อน

ส่วนความรู้สึกของนายก็คือเรื่องเคียร์ นายจะคิดถึงเขาก็ได้ รู้สึกผิดก็ได้ แต่อย่าให้มันกระทบกับสิ่งที่นายควรทำในแต่ละวัน พอจะเข้าใจสิ่งที่ฉันสื่อใช่ไหม?”

เรย์พยายามคิดภาพตามแล้วพยักหน้าหงึกหงัก “ก็…เข้าใจอยู่”

“และที่สำคัญ นายจะต้องทำทุกอย่างออกมาจากใจจริงเหมือนเมื่อก่อน ห้ามทำเป็นเล่นละครตบตากับคนอื่นแบบนี้อีก” ลูเซียนกล่าวเสียงเข้มให้รู้ว่านี่คือคำสั่ง ทันใดนั้นเขาก็นึกเหตุการณ์หนึ่งออกจึงกล่าวยิ้ม ๆ “แต่ถ้าเป็นตอนที่ฉันควบคุมพลังตัวเองไม่ได้ อันนั้นถือว่าเป็นข้อยกเว้นแล้วกัน”

เรย์ทำหน้างงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจว่าลูเซียนหมายถึงเหตุการณ์ช่วงสัปดาห์แรกที่พวกเขาพาเคียร์มาหาชาวบ้านแล้วลูเซียนโกรธจัดจนเกือบคุมพลังตัวเองไม่อยู่

พอนึกออกว่าตัวเองแสดงละครอะไรไปเจ้าตัวก็ชะงัก

“นายรู้ด้วยเหรอ”

ลูเซียนหัวเราะเบา ๆ “คิดว่าฉันเป็นใครกันเรย์ ฉันรู้จักนายมาตั้งกี่ปี”

อีกฝ่ายถึงกับยิ้มแห้ง ก่อนจะตอบรับคำแนะนำของเพื่อนรักเมื่อครู่นี้ “ฉันจะพยายามแล้วกัน”

ได้ยินแบบนั้นลูเซียนก็ระบายรอยยิ้มออกมา “ถ้าเข้าใจแล้วก็รีบทำการบ้านเถอะ เดี๋ยวจะดึกไปใหญ่”

เรย์ไม่ได้ตอบอะไร เขากางสมุดที่ยัดใส่กระเป๋ามาด้วยออก จดจ่อกับการบ้านที่ทำค้างไว้จนมันเสร็จโดยกินเวลาไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

“จะว่าไป นาย…คิดถึงเคียร์บ้างหรือเปล่า?”

เด็กหนุ่มเจ้าของห้องชะงักปากกาที่กำลังเขียนการบ้านของตัวเอง เขาเอี้ยวตัวมาหาเพื่อนพลางเลิกคิ้วขึ้น “ทำไมจู่ ๆ ถึงถามล่ะ”

“ก็…” เรย์อึกอัก “เห็นพวกนายทำตัวสบาย ๆ เหมือนปกติ ไม่รู้สึกอะไรกันบ้างเลยเหรอ หรือแค่เพราะแยกแยะได้”

“…”

ลูเซียนเงียบ เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “ก็ต้องคิดถึงอยู่แล้วสิ ทั้งฉัน เคเรน และโซฮาร์ ไม่มีใครไม่คิดถึงหรอก” เขาวางปากกาลงพร้อมกับเบนสายตาไปนอกหน้าต่าง

“คิดถึง แต่แค่ไม่แสดงออกมาก็เท่านั้น อีกอย่างถ้าคิดในมุมมองของเคียร์ การที่เขาอยู่ที่นี่อาจทำให้เขาอึดอัดก็ได้ ออกมาข้างนอกก็มีแต่คนทำร้าย การไปจากเมืองอาจจะเป็นความคิดที่ดีที่สุด”

“งั้นเหรอ…” เรย์พึมพำ “แล้วนายโกรธหรือเปล่า เรื่องที่ฉันไม่ได้บอกว่ารู้เรื่องของเคียร์นานแล้ว”

ลูเซียนยิ้มขำก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเอนตัวลงนอนข้างเพื่อนรัก

“ฉันจะโกรธทำไมเล่า ทุกคนก็มีความลับกันทั้งนั้นแหละ ฉันยังมีความลับกับเคเรนแล้วก็โซฮาร์เลย” พูดจบเขาก็ยื่นมือไปยีเรือนผมสีน้ำเงินของเรย์ด้วยความมันเขี้ยวจนอีกฝ่ายยิ้มออกมา

“ฮะ ๆ จริงด้วยนี่นา”

เรื่องกระบวนการทำงานของกรมไต่สวน มันก็มีแค่เขาคนเดียวที่รู้นี่นะ

.

.

.

ก๊อก ก๊อก

“ท่านเคียร์เพคะ ท่านดาร์ซิโอ้ให้ข้านำชุดมาให้ค่ะ” เสียงหวานดังออกมาจากนอกประตูห้อง เคียร์ที่นั่งฟุบหลับไปกับโต๊ะตั้งแต่เมื่อคืนเพราะเหนื่อยจากการฝึกสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาทันที

เขาลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะเดินอ้อยอิ่งไปเปิดประตู “ขอบคุณครับ”

เมื่อรับมาและปิดประตูเรียบร้อยแล้วเคียร์ก็ปรือตาลง ยังอยากนอนอยู่เลย…

เด็กหนุ่มหันไปมองระเบียงห้องที่มีผ้าม่านใสขึงอยู่ แสงแดดจากดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาให้รู้ว่าตอนนี้ตะวันได้โผล่พ้นขอบฟ้ามาแล้ว นั่นทำให้เขาต้องบังคับตัวเองไปอาบน้ำใส่เสื้อผ้าที่จัดเตรียมไว้ให้

แต่เพราะไม่เคยใส่ชุดที่เป็นทางการของตกแต่งเยอะแบบนี้มาก่อน เคียร์จึงได้แต่ยืนงง ไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหนก่อน ระหว่างนั้นเองเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“ข้าเอง”

เคียร์หันไปมอง พอได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นหูเขาก็อนุญาตให้เข้ามาได้

ดาร์ซิโอ้ใส่ชุดที่เป็นทางการคล้ายกับเขา แต่เหมือนว่าบนตัวอีกฝ่ายจะมีอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด เยอะกว่าเขาเสียอีก เคียร์เห็นแล้วก็ถึงกับเบ้ปาก

“ผมต้องใส่ชุดนี้จริง ๆ เหรอครับ”

“แค่วันเดียวเอง นาน ๆ ทีใส่ ไม่ได้ให้ใส่ทุกวันหรอก” มังกรหนุ่มกล่าวพร้อมกับเดินเข้ามาเช็ดผมให้เด็กน้อย

“เช็ดผมน่ะผมทำเองได้ ช่วยผมใส่ชุดนี่ดีกว่านะ” เคียร์บอกพร้อมกับยื่นชุดในมือตัวเองให้อีกฝ่าย และหยิบเอาผ้าเช็ดผมมาไว้ในมือ

ดาร์ซิโอ้ส่ายหน้าไปมาแต่ก็ยอมทำตามที่เด็กน้อยต้องการ เขาเองก็เข้าใจว่าการแต่งตัวเต็มยศมันไม่ได้ง่าย ตอนเด็ก ๆ เขาเองก็แต่งไม่เป็นต้องให้พวกสาวใช้คอยช่วยอยู่เรื่อย

“เคียร์” ในระหว่างที่ช่วยแต่งตัวและจัดเสื้อผ้าหน้าผมอยู่นั้น ดาร์ซิโอ้ก็เอ่ยขึ้น “เวลาที่เจ้าอยู่ที่นี่เจ้าควรทำตัวให้กลมกลืนกับคนที่นี่ และวางตัวให้เหมาะสม”

“ทำตัวให้กลมกลืนเหรอครับ?” เด็กหนุ่มเลิกคิ้วถามขณะหันมามอง

“เช่นสรรพนามการพูดของที่นี่ จะใช้คำว่า ‘ข้า’ และ ‘เจ้า’ ส่วนการวางตัว ข้าจะแนะนำเจ้ากับคนในเมืองว่าเป็นคนสนิท เพราะฉะนั้นเจ้าไม่ควรแสดงตัวให้ผู้อื่นรู้ว่าเจ้าอ่อนแอและสามารถเอาเปรียบได้ง่าย …แต่ข้าว่าถ้าเจ้าอยู่กับดาเซียบ่อย ๆ ก็คงไม่ถูกใครเอาเปรียบหรอก”

“มีคนจ้องจะเอาเปรียบอยู่ด้วยเหรอครับ แล้วทำไมถึงต้องแนะนำว่าผมเป็นคนสนิทของคุณ?” เคียร์เอ่ยถามจะเอียงคอฉงนด้วยความไม่เข้าใจ

“คนที่จะเอาเปรียบน่ะมีอยู่ทุกที่นั่นแหละ ส่วนที่แนะนำว่าเป็นคนสนิทเพราะไม่มีตำแหน่งไหนเหมาะกับเจ้าเท่านี้แล้ว” เขาเอ่ยพร้อมกับอ้อมไปติดผ้าคลุมสีดำข้างหลังให้ “หากบอกว่าเป็นคู่พันธะก็คงเข้าทางพวกที่ต้องการกำจัดข้า ไม่บอกอะไรเลยเจ้าก็อาจจะถูกรังแก สู้บอกว่าเป็นคนสนิทเพื่อไม่ให้มีใครแตะต้องเจ้าได้ยังจะดีซะกว่า”

เคียร์พยักหน้าหงึกหงัก มองตามดาร์ซิโอ้ที่เดินมายืนอยู่ตรงหน้าเขาเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย

มังกรหนุ่มพยักหน้าให้ตัวเองเบา ๆ “อืม ใช้ได้ เซ็ทผมแล้วไปเตรียมตัวเข้าพิธีกันเถอะ”

 

 

“องค์ราชาแห่งอาณาจักรไฟซาล ท่านดาร์ซิโอ้ เฟียร์โดร์ชา เสด็จ!”

“และพระขนิษฐา ท่านดาเซีย เฟียร์โดร์ชา เสด็จ!”

สิ้นเสียงกล่าว บุคคลทั้งสองก็ได้ก้าวเข้ามาในท้องพระโรงซึ่งมีผู้คนมากมายเต็มไปหมด

เคียร์เดินตามหลังมังกรทั้งสองด้วยท่าทีประหม่า เม็ดเหงื่อไหลผ่านกรอบหน้าจนรู้สึกประหม่าขึ้นมากะทันหัน

พวกขุนนางที่มาร่วมงานเริ่มพูดคุยถึงเคียร์ด้วยความแปลกใจ ตลอดระยะเวลาหลายสิบหลายร้อยปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยเห็นเด็กผู้ชายคนนี้เลยสักครั้ง แล้วนี่ท่านดาร์ซิโอ้หรือท่านดาเซียไปเก็บเจ้าเด็กนี่มาตั้งแต่ตอนไหน?

ทั้งสามคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องโถงใหญ่ พวกเขายืนเรียงหน้ากระดานโดยมีดาร์ซิโอ้อยู่ตรงกลาง ดาเซียอยู่ทางขวาและเคียร์อยู่ทางซ้ายมือ

“ข้าขอขอบคุณเหล่าขุนนางและบุคลากรทั้งหลายที่มาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ และข้าก็ขอแนะนำเด็กคนนี้ให้ทุกคนได้รู้จัก”

ดาร์ซิโอ้ใช้มือดันหลังเคียร์ให้ขยับเดินขึ้นมาเล็กน้อย

“เคียร์ ดาฟินัส บุตรชายเพียงคนเดียวของเซดริก ดาฟินัส กษัตริย์องค์ก่อนแห่งเมืองเดโฟร์พันธมิตรกับเรา เขาถูกขับไล่โดยกบฏ ข้าจึงรับมาเลี้ยงตามคำขอของราชาเซดริก หวังว่าพวกเจ้าทุกคนปฏิบัติกับเขาให้ดีเหมือนที่ทำกับข้า”

สิ้นคำกล่าว เหล่าขุนนางทั้งหลายก็โค้งตัวทำความเคารพ พร้อมกับเอ่ยด้วยความพร้อมเพรียง

“พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ องค์ราชา”

หลังจากนั้นทุกคนก็เข้ามาพบปะพูดคุยกับดาร์ซิโอ้ สอบถามเรื่องราวสารทุกข์สุกดิบตลอดสิบสองปีที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ตัวเขาเองก็บอกว่ามีธุระส่วนตัวที่ไม่อาจบอกได้ และด้วยความที่เขามักจะทิ้งเมืองของตัวเองให้ดาเซียคอยรักษาการแทนก็มักจะเกิดขึ้นบ่อย ๆ ผู้คนจึงไม่ได้สงสัยอะไรมาก

แต่ถึงอย่างนั้นปกติเขาก็ไป ๆ มา ๆ ระหว่างไฟซาลกับเดโฟร์เรื่อยมา ไม่เคยหายไปนานเป็นสิบปีแบบนี้

หลังจากพูดคุยกับเหล่าขุนนางไปสักพักหนึ่งเขาก็สังเกตเห็นว่าเคียร์มีท่าทีเบื่อหน่าย เหมือนตอนนี้เขาไม่มีอะไรให้ทำนอกจากนั่งนิ่ง ๆ มองดูผู้คนเดินพลุกพล่านไปมาในห้องโถง

ดาร์ซิโอ้สะกิดน้องสาวเบา ๆ “พาเคียร์ออกไปสูดอากาศข้างนอกที”

ดาเซียที่ไม่ค่อยชอบเข้าสังคมเท่าไหร่ได้ตกปากรับคำ ก่อนจะเดินไปพูดคุยกับเคียร์เบา ๆ แล้วพากันเดินออกไปที่สวนข้างปราสาท

ที่ตรงนั้นมีโต๊ะกับเก้าอี้ไม้หินอ่อนอยู่ ทั้งสองเข้าไปนั่งด้วยท่าทีสบาย ๆ

“ข้าว่านะ เอาเวลาไปฝึกเจ้ายังจะมีประโยชน์กว่าเยอะเลย” ดาเซียกล่าวพร้อมกับเหม่อมองเหล่าดอกไม้ในสวน แขนข้างหนึ่งยกขึ้นพาดพนักพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีห้าว ๆ ส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นมาวางบนโต๊ะพร้อมกับกระดิกนิ้วเคาะเป็นจังหวะ

“ถือว่าให้ผมได้พักเถอะ” เคียร์ตอบเสียงหงอพลางเบ้ปาก นึกถึงช่วงเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาแล้วก็ทึ่งไม่น้อย เด็กตัวเล็กอย่างเขาสามารถวิดพื้นซิทอัพได้เนี่ยนะ ไม่เคยคิดมาก่อนเลย

“แล้วดาร์ซิโอ้บอกเจ้าหรือยัง เรื่องการวางตัวที่นี่น่ะ” ดาเซียเลิกคิ้วถาม

เคียร์ครุ่นคิดเล็กน้อย “ก็บอกว่าให้เปลี่ยนสรรพนามการพูด เรื่องการวางตัวคุณดาร์ซิโอ้บอกว่าถ้าผมอยู่กับดาเซียบ่อย ๆ ก็จะซึมซับมาเอง”

เธอพยักหน้า “งั้นก็ฝึกซะ ผมกับคุณนั่นเลิกใช้ไปก่อน” พูดจบก็ดึงสายตากลับมามองที่เด็กน้อยตรงหน้า “ส่วนเรื่องการวางตัว เจ้าต้องมีความมั่นใจให้มากกว่านี้ อย่าไปทำตัวเหยาะแหยะยอมคนง่ายให้คนอื่นเห็น ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะมองว่าเจ้าเป็นจุดอ่อนของข้ากับดาร์ซิโอ้”

ดาเซียถอนหายใจเบา ๆ “แต่เจ้าไม่ต้องคิดมากหรอกนะ อย่างที่เจ้านั่นพูด อยู่กับพวกข้าไปเรื่อย ๆ ก็คงจะติดนิสัยมาเอง”

เคียร์พยักหน้า “ครับ ผม—”

“ข้า” ดาเซียเอ่ยแก้

“…ข้าเข้าใจแล้ว”

หลังจากนั้นเคียร์ก็เหลือบมองดาเซียที่นั่งมองนู่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็สะดุดตาเข้ากับแหวนสีเงินซึ่งประดับอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของอีกฝ่าย เคียร์เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะเอ่ย

“ดาเซีย คุณ…” เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อมังกรสาวหันมามองด้วยสายตาคมปลาบ “เอ่อ เจ้า?”

เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าเขาก็พูดต่อ “เจ้าแต่งงานแล้วเหรอ… ครับ?”

คนถูกถามชักหัวคิ้วเข้าหากัน “เจ้าพูดเรื่องอะไร”

“ก็ที่นิ้ว...”

เธอก้มลงมองนิ้วตัวเอง เมื่อเห็นแหวนที่ตนใส่อยู่ก็รับชักมือลงมาวางบนตักเพื่อไม่ให้เคียร์เห็นทันที

แต่พูดถึง…ยังไงเขาก็เห็นไปแล้ว

“ไม่ได้แต่งงานหรอก ก็แค่…มีคนให้มาเฉย ๆ” ดาเซียตอบเสียงเบา

เห็นอาการแปลกไปของดาเซีย เคียร์ก็เลิกคิ้วสงสัย ทว่าเขาก็ไม่ได้ซักไซ้ถามอะไรต่อ เพียงแค่เปลี่ยนเรื่องคุยไปเสียดื้อ ๆ

กระทั่งตอนที่งานใกล้จะจบ ดาร์ซิโอ้ก็ได้ออกมาตามทั้งสองกลับเข้าไปในห้องโถงเพื่อกล่าวปิดงานเลี้ยงในวันนี้

เหล่าขุนนางแยกย้ายกันกลับคฤหาสน์ โดยขึ้นรถม้าที่จอดอยู่บริเวณหน้าปราสาท เมื่อทุกคนออกไปกันหมดแล้วก็เป็นช่วงค่ำซึ่งเหมาะแก่การพักผ่อนพอดี หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว ทั้งดาเซีย ดาร์ซิโอ้ และเคียร์ต่างก็แยกย้ายกันกลับห้องนอนของตัวเอง

 


 

 

ความลังเล… ความกังวล…

ความเศร้า… และความรู้สึกเหงา…


 

ดาร์ซิโอ้เปิดเปลือกตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในยามราตรีกาล คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปม ก่อนจะยันตัวเองขึ้นนั่งแล้วหันองไปทางประตูห้อง

นี่มัน…หลายความรู้สึกเกินไปหรือเปล่า?

เขาคิดในใจขณะเพ่งมองประตูบานนั้นคล้ายรอให้มันเปิดออก ตอนนั้นเอง เสียงเคาะเบา ๆ ก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก

“ดาร์ซิโอ้ ผมเข้าไปได้หหรือเปล่า”

เสียงนั้นแผ่วเบามาก คล้ายกลัวว่าจะเป็นการรบกวนการนอนของเจ้าของห้อง ทว่าด้วยความที่เขาเป็นมังกร เป็นปีศาจ หูของเขาย่อมได้ยิน

“ได้ เข้ามาสิ”

มังกรหนุ่มขานตอบ ไม่นานนักบานประตูก็ถูกเปิดออก เคียร์ซึ่งอยู่ในชุดนอนยืนกอดหมอนอยู่ตรงนั้น ราวกับไม่กล้าเดินเข้ามาใกล้ จนสุดท้ายดาร์ซิโอ้ก็เป็นฝ่ายต้องเดินไปรับ

“เข้ามาสิ มีอะไรดึกดื่นป่านนี้ถึงไม่นอน?” เขาพาเคียร์มานั่งบนเตียงด้วยกันพร้อมกับเอ่ยถาม

“…ผม… คิดถึงพวกเขา” เคียร์ตอบพลางก้มหน้าซุกไปกับหมอนในอ้อมกอดตัวเอง “ผมมากวนเวลานอนของคุณหรือเปล่าครับ”

ดาร์ซิโอ้ส่ายหน้า “ข้ายังไม่ค่อยง่วง”

และเมื่อเห็นว่าเคียร์ยังคงนั่งจุมปุ๊กอยู่ในห้วงภวังค์ของตัวเองแบบนั้น มังกรหนุ่มก็ยื่นมือไปยีศีรษะอีกฝ่ายพลางโยกไปมา “เดี๋ยวเจ้าก็ได้เจอพวกเขาแล้ว แค่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เจ้าก็รู้นี่ว่าถ้าไปตอนนี้มันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ถ้าไป…เพื่อนของเขาก็ต้องโดนลูกหลงจากการประทุษร้ายของชาวบ้านแน่ ๆ

แบบที่ผ่านมา…

“งั้นผมต้องรอนานแค่ไหน?”

ดาร์ซิโอ้กระตุกยิ้ม “ขึ้นอยู่กับตัวเจ้า ถ้าเจ้าต่อสู้เก่งแล้วเอาตัวรอดได้ ข้าก็จะอนุญาตและพาเจ้าไป”

“แล้วถ้าผมแอบหนีออกไปล่ะ?”

“เจ้าคิดจริงหรือว่าจะรอดพ้นจากสายตาของข้าไปได้?”

เคียร์อึกอักเล็กน้อย ก่อนจะเบ้ปากเมื่อรู้สึกว่าตัวเองแพ้ “ก็ได้”

เจ้าของห้องยิ้มขบขัน “งั้นก็กลับไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้เจ้ายังต้องไปฝึกกับดาเซียอีกนะ”

เด็กน้อยพยักหน้า “แต่ว่า…คืนนี้ผมขอนอนกับคุณได้ไหม?”

ดาร์ซิโอ้หน้าเหวอไปครู่หนึ่ง เคียร์จึงพูดต่อ “ก็… ผมไม่ได้อยู่กับคนอายุมากกว่าตั้งนาน คุณตากับคุณยายก็เสียไปแล้ว ผมก็อยากอ้อนใครบ้างก็แค่นั้น…”

เสียงของเขาค่อย ๆ เบาลงเมื่อความรู้สึกอยากอ้อนหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอายที่โตจนป่านนี้แล้วยังทำตัวเป็นเด็ก ๆ อีก

ตอนนี้เขาสามารถหาอะไรมาคลุมหัวตัวเองได้บ้างนะ?

ทว่าดาร์ซิโอ้กลับหลุดเสียงขำออกมาเสียง และแน่นอนว่ามันทำให้เคียร์รู้สึกอายมากกว่าเดิม

“ได้สิ” เขาตอบเสียงกลั้วหัวเราะ “เจ้ารู้ไหม ดาเซียโตจนอายุขนาดนั้นแล้วบางครั้งยังมาอ้อนข้าเป็นเด็ก ๆ เลย รู้สึกเหมือนนางเพิ่งเกิดเมื่อสองสัปดาห์ก่อนเอง”

คราวนี้เคียร์เป็นฝ่ายตกใจบ้าง “ดาเซียน่ะเหรอครับ?” เขาถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“คนในปราสาทยังให้ฉายากับนางว่าเด็กติดพี่อยู่เลย อยู่ไปสักพักเดี๋ยวเจ้าก็ได้เห็น”

เคียร์เงียบไปชั่วขณะ ลองนึกภาพครูฝึกต่อสู้แสนเข้มงวดของเขามาอ้อนพี่ชายแล้วมันก็รู้สึกแปลก ๆ  ชอบกล

ดาร์ซิโอ้เอ่ยขึ้น “เพราะฉะนั้นถ้าเจ้าอยากอ้อนก็อ้อนเถอะ ยังไงเจ้าก็เป็นเด็กในสายตาข้าอยู่ดี” เขาว่าพลางเอนตัวลงนอนตะแคง ใช้มือข้างหนึ่งตบที่ว่างข้างตัว เป็นการบอกนัย ๆ ว่าให้เคียร์ลงมานอนตรงนี้ ซึ่งตัวเคียร์เองก็ไม่ขัด

“งั้นผมกอดนะ” เด็กน้อยพูดขึ้น

“ตามใจ”

หลังจากเอื้อมมือไปกอดคนตัวสูงกว่าแล้วซุกใบหน้าเข้ากับแผ่นอกของอีกฝ่ายราวกับโหยหาการกอดใครสักคนมานาน ดาร์ซิโอ้เองก็กอดตอบ

ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วชวนให้รู้สึกสบายใจ เคียร์หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด ก่อนจะจมเข้าสู่ห้วงนิทราไป

 

--------------------------------------------------------------------

สุดท้ายแล้วน้องก็แค่เด็กคนนึงเองอ่า เอ็นดู