“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
สายลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ผ้าม่านโบกสะบัดเล็กน้อยตามแรงลม
เด็กหนุ่มตระกูลทหารโพล่อนควงปากกาในมือ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเหม่อลอย เขาพ่นลมหายใจเล็กน้อยก่อนจะหยิบสมุดการบ้านตรงหน้ายัดใส่กระเป๋าแล้วสะพายลงไปข้างล่าง
“พ่อ แม่ เดี๋ยวผมมานะ”
พ่อของเขาที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ และแม่ที่กำลังจดบัญชีรายรับรายจ่ายประจำเดือนเงยหน้าขึ้นมามอง “ไปไหนเหรอจ๊ะ?”
“ผมจะไปหาลูซน่ะ ให้ช่วยสอนการบ้านสักหน่อย”
เขาตอบ ถึงจริง ๆ จะไม่ใช่เรื่องการบ้านก็เถอะ…
“อย่ากลับดึกนะ” ลียาเอ่ยขึ้น เรย์พยักหน้าแล้วเดินออกจากบ้าน ตรงไปยังบ้านของลูเซียนทันที
ก็นะ จะให้พ่อกับแม่รู้ได้ยังไงว่าที่เขากลับมาร่าเริงแล้วเป็นแค่การแสดง ใจลึก ๆ เขายังรู้สึกผิดเรื่องเคียร์จนไม่อยากทำอะไรอยู่เลย และที่พึ่งเดียวของเขาก็คือลูเซียนนี่แหละ
นายจะไปทำไมกันนะเคียร์ คิดถึงจะตายอยู่แล้วเนี่ย อยากขอโทษด้วยให้ตายสิ
.
.
.
“…เพราะงั้นก็เลยมาหาฉันเหรอ?” ลูเซียนหมุนตัวหันหลังให้สมุดการบ้านแล้ววางแขนลงบนพนักพิงหลัง เขามองเรย์ที่นอนหงอยอยู่บนเตียงของตัวเองเป็นเชิงถาม
“อือ” เขาส่งเสียงตอบในลำคอ
ลูเซียนพ่นลมหายใจ “เรื่องนี้ถ้าจะแก้ก็ต้องแก้ที่ความคิดนายก่อน ฉันช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ อย่างมากก็แค่แนะนำเท่านั้น”
“งั้น…นายว่าไง?”
ลูเซียนกลอกตา “ฉันว่าก่อนอื่นนายต้องรู้จักแยกแยะสิ่งที่ควรทำกับความรู้สึกของนายเอง สิ่งที่นายควรทำและต้องทำตอนนี้คืออะไร ก็คือการเรียน การฝึกเพื่อเป็นองครักษ์ของเจ้าหญิง ซึ่งฉันอยากให้นายมุ่งมั่นกับสิ่งนั้นก่อน
ส่วนความรู้สึกของนายก็คือเรื่องเคียร์ นายจะคิดถึงเขาก็ได้ รู้สึกผิดก็ได้ แต่อย่าให้มันกระทบกับสิ่งที่นายควรทำในแต่ละวัน พอจะเข้าใจสิ่งที่ฉันสื่อใช่ไหม?”
เรย์พยายามคิดภาพตามแล้วพยักหน้าหงึกหงัก “ก็…เข้าใจอยู่”
“และที่สำคัญ นายจะต้องทำทุกอย่างออกมาจากใจจริงเหมือนเมื่อก่อน ห้ามทำเป็นเล่นละครตบตากับคนอื่นแบบนี้อีก” ลูเซียนกล่าวเสียงเข้มให้รู้ว่านี่คือคำสั่ง ทันใดนั้นเขาก็นึกเหตุการณ์หนึ่งออกจึงกล่าวยิ้ม ๆ “แต่ถ้าเป็นตอนที่ฉันควบคุมพลังตัวเองไม่ได้ อันนั้นถือว่าเป็นข้อยกเว้นแล้วกัน”
เรย์ทำหน้างงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจว่าลูเซียนหมายถึงเหตุการณ์ช่วงสัปดาห์แรกที่พวกเขาพาเคียร์มาหาชาวบ้านแล้วลูเซียนโกรธจัดจนเกือบคุมพลังตัวเองไม่อยู่
พอนึกออกว่าตัวเองแสดงละครอะไรไปเจ้าตัวก็ชะงัก
“นายรู้ด้วยเหรอ”
ลูเซียนหัวเราะเบา ๆ “คิดว่าฉันเป็นใครกันเรย์ ฉันรู้จักนายมาตั้งกี่ปี”
อีกฝ่ายถึงกับยิ้มแห้ง ก่อนจะตอบรับคำแนะนำของเพื่อนรักเมื่อครู่นี้ “ฉันจะพยายามแล้วกัน”
ได้ยินแบบนั้นลูเซียนก็ระบายรอยยิ้มออกมา “ถ้าเข้าใจแล้วก็รีบทำการบ้านเถอะ เดี๋ยวจะดึกไปใหญ่”
เรย์ไม่ได้ตอบอะไร เขากางสมุดที่ยัดใส่กระเป๋ามาด้วยออก จดจ่อกับการบ้านที่ทำค้างไว้จนมันเสร็จโดยกินเวลาไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
“จะว่าไป นาย…คิดถึงเคียร์บ้างหรือเปล่า?”
เด็กหนุ่มเจ้าของห้องชะงักปากกาที่กำลังเขียนการบ้านของตัวเอง เขาเอี้ยวตัวมาหาเพื่อนพลางเลิกคิ้วขึ้น “ทำไมจู่ ๆ ถึงถามล่ะ”
“ก็…” เรย์อึกอัก “เห็นพวกนายทำตัวสบาย ๆ เหมือนปกติ ไม่รู้สึกอะไรกันบ้างเลยเหรอ หรือแค่เพราะแยกแยะได้”
“…”
ลูเซียนเงียบ เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “ก็ต้องคิดถึงอยู่แล้วสิ ทั้งฉัน เคเรน และโซฮาร์ ไม่มีใครไม่คิดถึงหรอก” เขาวางปากกาลงพร้อมกับเบนสายตาไปนอกหน้าต่าง
“คิดถึง แต่แค่ไม่แสดงออกมาก็เท่านั้น อีกอย่างถ้าคิดในมุมมองของเคียร์ การที่เขาอยู่ที่นี่อาจทำให้เขาอึดอัดก็ได้ ออกมาข้างนอกก็มีแต่คนทำร้าย การไปจากเมืองอาจจะเป็นความคิดที่ดีที่สุด”
“งั้นเหรอ…” เรย์พึมพำ “แล้วนายโกรธหรือเปล่า เรื่องที่ฉันไม่ได้บอกว่ารู้เรื่องของเคียร์นานแล้ว”
ลูเซียนยิ้มขำก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเอนตัวลงนอนข้างเพื่อนรัก
“ฉันจะโกรธทำไมเล่า ทุกคนก็มีความลับกันทั้งนั้นแหละ ฉันยังมีความลับกับเคเรนแล้วก็โซฮาร์เลย” พูดจบเขาก็ยื่นมือไปยีเรือนผมสีน้ำเงินของเรย์ด้วยความมันเขี้ยวจนอีกฝ่ายยิ้มออกมา
“ฮะ ๆ จริงด้วยนี่นา”
เรื่องกระบวนการทำงานของกรมไต่สวน มันก็มีแค่เขาคนเดียวที่รู้นี่นะ
.
.
.
ก๊อก ก๊อก
“ท่านเคียร์เพคะ ท่านดาร์ซิโอ้ให้ข้านำชุดมาให้ค่ะ” เสียงหวานดังออกมาจากนอกประตูห้อง เคียร์ที่นั่งฟุบหลับไปกับโต๊ะตั้งแต่เมื่อคืนเพราะเหนื่อยจากการฝึกสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาทันที
เขาลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะเดินอ้อยอิ่งไปเปิดประตู “ขอบคุณครับ”
เมื่อรับมาและปิดประตูเรียบร้อยแล้วเคียร์ก็ปรือตาลง ยังอยากนอนอยู่เลย…
เด็กหนุ่มหันไปมองระเบียงห้องที่มีผ้าม่านใสขึงอยู่ แสงแดดจากดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาให้รู้ว่าตอนนี้ตะวันได้โผล่พ้นขอบฟ้ามาแล้ว นั่นทำให้เขาต้องบังคับตัวเองไปอาบน้ำใส่เสื้อผ้าที่จัดเตรียมไว้ให้
แต่เพราะไม่เคยใส่ชุดที่เป็นทางการของตกแต่งเยอะแบบนี้มาก่อน เคียร์จึงได้แต่ยืนงง ไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหนก่อน ระหว่างนั้นเองเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“ข้าเอง”
เคียร์หันไปมอง พอได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นหูเขาก็อนุญาตให้เข้ามาได้
ดาร์ซิโอ้ใส่ชุดที่เป็นทางการคล้ายกับเขา แต่เหมือนว่าบนตัวอีกฝ่ายจะมีอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด เยอะกว่าเขาเสียอีก เคียร์เห็นแล้วก็ถึงกับเบ้ปาก
“ผมต้องใส่ชุดนี้จริง ๆ เหรอครับ”
“แค่วันเดียวเอง นาน ๆ ทีใส่ ไม่ได้ให้ใส่ทุกวันหรอก” มังกรหนุ่มกล่าวพร้อมกับเดินเข้ามาเช็ดผมให้เด็กน้อย
“เช็ดผมน่ะผมทำเองได้ ช่วยผมใส่ชุดนี่ดีกว่านะ” เคียร์บอกพร้อมกับยื่นชุดในมือตัวเองให้อีกฝ่าย และหยิบเอาผ้าเช็ดผมมาไว้ในมือ
ดาร์ซิโอ้ส่ายหน้าไปมาแต่ก็ยอมทำตามที่เด็กน้อยต้องการ เขาเองก็เข้าใจว่าการแต่งตัวเต็มยศมันไม่ได้ง่าย ตอนเด็ก ๆ เขาเองก็แต่งไม่เป็นต้องให้พวกสาวใช้คอยช่วยอยู่เรื่อย
“เคียร์” ในระหว่างที่ช่วยแต่งตัวและจัดเสื้อผ้าหน้าผมอยู่นั้น ดาร์ซิโอ้ก็เอ่ยขึ้น “เวลาที่เจ้าอยู่ที่นี่เจ้าควรทำตัวให้กลมกลืนกับคนที่นี่ และวางตัวให้เหมาะสม”
“ทำตัวให้กลมกลืนเหรอครับ?” เด็กหนุ่มเลิกคิ้วถามขณะหันมามอง
“เช่นสรรพนามการพูดของที่นี่ จะใช้คำว่า ‘ข้า’ และ ‘เจ้า’ ส่วนการวางตัว ข้าจะแนะนำเจ้ากับคนในเมืองว่าเป็นคนสนิท เพราะฉะนั้นเจ้าไม่ควรแสดงตัวให้ผู้อื่นรู้ว่าเจ้าอ่อนแอและสามารถเอาเปรียบได้ง่าย …แต่ข้าว่าถ้าเจ้าอยู่กับดาเซียบ่อย ๆ ก็คงไม่ถูกใครเอาเปรียบหรอก”
“มีคนจ้องจะเอาเปรียบอยู่ด้วยเหรอครับ แล้วทำไมถึงต้องแนะนำว่าผมเป็นคนสนิทของคุณ?” เคียร์เอ่ยถามจะเอียงคอฉงนด้วยความไม่เข้าใจ
“คนที่จะเอาเปรียบน่ะมีอยู่ทุกที่นั่นแหละ ส่วนที่แนะนำว่าเป็นคนสนิทเพราะไม่มีตำแหน่งไหนเหมาะกับเจ้าเท่านี้แล้ว” เขาเอ่ยพร้อมกับอ้อมไปติดผ้าคลุมสีดำข้างหลังให้ “หากบอกว่าเป็นคู่พันธะก็คงเข้าทางพวกที่ต้องการกำจัดข้า ไม่บอกอะไรเลยเจ้าก็อาจจะถูกรังแก สู้บอกว่าเป็นคนสนิทเพื่อไม่ให้มีใครแตะต้องเจ้าได้ยังจะดีซะกว่า”
เคียร์พยักหน้าหงึกหงัก มองตามดาร์ซิโอ้ที่เดินมายืนอยู่ตรงหน้าเขาเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย
มังกรหนุ่มพยักหน้าให้ตัวเองเบา ๆ “อืม ใช้ได้ เซ็ทผมแล้วไปเตรียมตัวเข้าพิธีกันเถอะ”
“องค์ราชาแห่งอาณาจักรไฟซาล ท่านดาร์ซิโอ้ เฟียร์โดร์ชา เสด็จ!”
“และพระขนิษฐา ท่านดาเซีย เฟียร์โดร์ชา เสด็จ!”
สิ้นเสียงกล่าว บุคคลทั้งสองก็ได้ก้าวเข้ามาในท้องพระโรงซึ่งมีผู้คนมากมายเต็มไปหมด
เคียร์เดินตามหลังมังกรทั้งสองด้วยท่าทีประหม่า เม็ดเหงื่อไหลผ่านกรอบหน้าจนรู้สึกประหม่าขึ้นมากะทันหัน
พวกขุนนางที่มาร่วมงานเริ่มพูดคุยถึงเคียร์ด้วยความแปลกใจ ตลอดระยะเวลาหลายสิบหลายร้อยปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยเห็นเด็กผู้ชายคนนี้เลยสักครั้ง แล้วนี่ท่านดาร์ซิโอ้หรือท่านดาเซียไปเก็บเจ้าเด็กนี่มาตั้งแต่ตอนไหน?
ทั้งสามคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องโถงใหญ่ พวกเขายืนเรียงหน้ากระดานโดยมีดาร์ซิโอ้อยู่ตรงกลาง ดาเซียอยู่ทางขวาและเคียร์อยู่ทางซ้ายมือ
“ข้าขอขอบคุณเหล่าขุนนางและบุคลากรทั้งหลายที่มาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ และข้าก็ขอแนะนำเด็กคนนี้ให้ทุกคนได้รู้จัก”
ดาร์ซิโอ้ใช้มือดันหลังเคียร์ให้ขยับเดินขึ้นมาเล็กน้อย
“เคียร์ ดาฟินัส บุตรชายเพียงคนเดียวของเซดริก ดาฟินัส กษัตริย์องค์ก่อนแห่งเมืองเดโฟร์พันธมิตรกับเรา เขาถูกขับไล่โดยกบฏ ข้าจึงรับมาเลี้ยงตามคำขอของราชาเซดริก หวังว่าพวกเจ้าทุกคนปฏิบัติกับเขาให้ดีเหมือนที่ทำกับข้า”
สิ้นคำกล่าว เหล่าขุนนางทั้งหลายก็โค้งตัวทำความเคารพ พร้อมกับเอ่ยด้วยความพร้อมเพรียง
“พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ องค์ราชา”
หลังจากนั้นทุกคนก็เข้ามาพบปะพูดคุยกับดาร์ซิโอ้ สอบถามเรื่องราวสารทุกข์สุกดิบตลอดสิบสองปีที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ตัวเขาเองก็บอกว่ามีธุระส่วนตัวที่ไม่อาจบอกได้ และด้วยความที่เขามักจะทิ้งเมืองของตัวเองให้ดาเซียคอยรักษาการแทนก็มักจะเกิดขึ้นบ่อย ๆ ผู้คนจึงไม่ได้สงสัยอะไรมาก
แต่ถึงอย่างนั้นปกติเขาก็ไป ๆ มา ๆ ระหว่างไฟซาลกับเดโฟร์เรื่อยมา ไม่เคยหายไปนานเป็นสิบปีแบบนี้
หลังจากพูดคุยกับเหล่าขุนนางไปสักพักหนึ่งเขาก็สังเกตเห็นว่าเคียร์มีท่าทีเบื่อหน่าย เหมือนตอนนี้เขาไม่มีอะไรให้ทำนอกจากนั่งนิ่ง ๆ มองดูผู้คนเดินพลุกพล่านไปมาในห้องโถง
ดาร์ซิโอ้สะกิดน้องสาวเบา ๆ “พาเคียร์ออกไปสูดอากาศข้างนอกที”
ดาเซียที่ไม่ค่อยชอบเข้าสังคมเท่าไหร่ได้ตกปากรับคำ ก่อนจะเดินไปพูดคุยกับเคียร์เบา ๆ แล้วพากันเดินออกไปที่สวนข้างปราสาท
ที่ตรงนั้นมีโต๊ะกับเก้าอี้ไม้หินอ่อนอยู่ ทั้งสองเข้าไปนั่งด้วยท่าทีสบาย ๆ
“ข้าว่านะ เอาเวลาไปฝึกเจ้ายังจะมีประโยชน์กว่าเยอะเลย” ดาเซียกล่าวพร้อมกับเหม่อมองเหล่าดอกไม้ในสวน แขนข้างหนึ่งยกขึ้นพาดพนักพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีห้าว ๆ ส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นมาวางบนโต๊ะพร้อมกับกระดิกนิ้วเคาะเป็นจังหวะ
“ถือว่าให้ผมได้พักเถอะ” เคียร์ตอบเสียงหงอพลางเบ้ปาก นึกถึงช่วงเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาแล้วก็ทึ่งไม่น้อย เด็กตัวเล็กอย่างเขาสามารถวิดพื้นซิทอัพได้เนี่ยนะ ไม่เคยคิดมาก่อนเลย
“แล้วดาร์ซิโอ้บอกเจ้าหรือยัง เรื่องการวางตัวที่นี่น่ะ” ดาเซียเลิกคิ้วถาม
เคียร์ครุ่นคิดเล็กน้อย “ก็บอกว่าให้เปลี่ยนสรรพนามการพูด เรื่องการวางตัวคุณดาร์ซิโอ้บอกว่าถ้าผมอยู่กับดาเซียบ่อย ๆ ก็จะซึมซับมาเอง”
เธอพยักหน้า “งั้นก็ฝึกซะ ผมกับคุณนั่นเลิกใช้ไปก่อน” พูดจบก็ดึงสายตากลับมามองที่เด็กน้อยตรงหน้า “ส่วนเรื่องการวางตัว เจ้าต้องมีความมั่นใจให้มากกว่านี้ อย่าไปทำตัวเหยาะแหยะยอมคนง่ายให้คนอื่นเห็น ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะมองว่าเจ้าเป็นจุดอ่อนของข้ากับดาร์ซิโอ้”
ดาเซียถอนหายใจเบา ๆ “แต่เจ้าไม่ต้องคิดมากหรอกนะ อย่างที่เจ้านั่นพูด อยู่กับพวกข้าไปเรื่อย ๆ ก็คงจะติดนิสัยมาเอง”
เคียร์พยักหน้า “ครับ ผม—”
“ข้า” ดาเซียเอ่ยแก้
“…ข้าเข้าใจแล้ว”
หลังจากนั้นเคียร์ก็เหลือบมองดาเซียที่นั่งมองนู่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็สะดุดตาเข้ากับแหวนสีเงินซึ่งประดับอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของอีกฝ่าย เคียร์เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะเอ่ย
“ดาเซีย คุณ…” เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อมังกรสาวหันมามองด้วยสายตาคมปลาบ “เอ่อ เจ้า?”
เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าเขาก็พูดต่อ “เจ้าแต่งงานแล้วเหรอ… ครับ?”
คนถูกถามชักหัวคิ้วเข้าหากัน “เจ้าพูดเรื่องอะไร”
“ก็ที่นิ้ว...”
เธอก้มลงมองนิ้วตัวเอง เมื่อเห็นแหวนที่ตนใส่อยู่ก็รับชักมือลงมาวางบนตักเพื่อไม่ให้เคียร์เห็นทันที
แต่พูดถึง…ยังไงเขาก็เห็นไปแล้ว
“ไม่ได้แต่งงานหรอก ก็แค่…มีคนให้มาเฉย ๆ” ดาเซียตอบเสียงเบา
เห็นอาการแปลกไปของดาเซีย เคียร์ก็เลิกคิ้วสงสัย ทว่าเขาก็ไม่ได้ซักไซ้ถามอะไรต่อ เพียงแค่เปลี่ยนเรื่องคุยไปเสียดื้อ ๆ
กระทั่งตอนที่งานใกล้จะจบ ดาร์ซิโอ้ก็ได้ออกมาตามทั้งสองกลับเข้าไปในห้องโถงเพื่อกล่าวปิดงานเลี้ยงในวันนี้
เหล่าขุนนางแยกย้ายกันกลับคฤหาสน์ โดยขึ้นรถม้าที่จอดอยู่บริเวณหน้าปราสาท เมื่อทุกคนออกไปกันหมดแล้วก็เป็นช่วงค่ำซึ่งเหมาะแก่การพักผ่อนพอดี หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว ทั้งดาเซีย ดาร์ซิโอ้ และเคียร์ต่างก็แยกย้ายกันกลับห้องนอนของตัวเอง
ความลังเล… ความกังวล…
ความเศร้า… และความรู้สึกเหงา…
ดาร์ซิโอ้เปิดเปลือกตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในยามราตรีกาล คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปม ก่อนจะยันตัวเองขึ้นนั่งแล้วหันองไปทางประตูห้อง
นี่มัน…หลายความรู้สึกเกินไปหรือเปล่า?
เขาคิดในใจขณะเพ่งมองประตูบานนั้นคล้ายรอให้มันเปิดออก ตอนนั้นเอง เสียงเคาะเบา ๆ ก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก
“ดาร์ซิโอ้ ผมเข้าไปได้หหรือเปล่า”
เสียงนั้นแผ่วเบามาก คล้ายกลัวว่าจะเป็นการรบกวนการนอนของเจ้าของห้อง ทว่าด้วยความที่เขาเป็นมังกร เป็นปีศาจ หูของเขาย่อมได้ยิน
“ได้ เข้ามาสิ”
มังกรหนุ่มขานตอบ ไม่นานนักบานประตูก็ถูกเปิดออก เคียร์ซึ่งอยู่ในชุดนอนยืนกอดหมอนอยู่ตรงนั้น ราวกับไม่กล้าเดินเข้ามาใกล้ จนสุดท้ายดาร์ซิโอ้ก็เป็นฝ่ายต้องเดินไปรับ
“เข้ามาสิ มีอะไรดึกดื่นป่านนี้ถึงไม่นอน?” เขาพาเคียร์มานั่งบนเตียงด้วยกันพร้อมกับเอ่ยถาม
“…ผม… คิดถึงพวกเขา” เคียร์ตอบพลางก้มหน้าซุกไปกับหมอนในอ้อมกอดตัวเอง “ผมมากวนเวลานอนของคุณหรือเปล่าครับ”
ดาร์ซิโอ้ส่ายหน้า “ข้ายังไม่ค่อยง่วง”
และเมื่อเห็นว่าเคียร์ยังคงนั่งจุมปุ๊กอยู่ในห้วงภวังค์ของตัวเองแบบนั้น มังกรหนุ่มก็ยื่นมือไปยีศีรษะอีกฝ่ายพลางโยกไปมา “เดี๋ยวเจ้าก็ได้เจอพวกเขาแล้ว แค่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เจ้าก็รู้นี่ว่าถ้าไปตอนนี้มันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ถ้าไป…เพื่อนของเขาก็ต้องโดนลูกหลงจากการประทุษร้ายของชาวบ้านแน่ ๆ
แบบที่ผ่านมา…
“งั้นผมต้องรอนานแค่ไหน?”
ดาร์ซิโอ้กระตุกยิ้ม “ขึ้นอยู่กับตัวเจ้า ถ้าเจ้าต่อสู้เก่งแล้วเอาตัวรอดได้ ข้าก็จะอนุญาตและพาเจ้าไป”
“แล้วถ้าผมแอบหนีออกไปล่ะ?”
“เจ้าคิดจริงหรือว่าจะรอดพ้นจากสายตาของข้าไปได้?”
เคียร์อึกอักเล็กน้อย ก่อนจะเบ้ปากเมื่อรู้สึกว่าตัวเองแพ้ “ก็ได้”
เจ้าของห้องยิ้มขบขัน “งั้นก็กลับไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้เจ้ายังต้องไปฝึกกับดาเซียอีกนะ”
เด็กน้อยพยักหน้า “แต่ว่า…คืนนี้ผมขอนอนกับคุณได้ไหม?”
ดาร์ซิโอ้หน้าเหวอไปครู่หนึ่ง เคียร์จึงพูดต่อ “ก็… ผมไม่ได้อยู่กับคนอายุมากกว่าตั้งนาน คุณตากับคุณยายก็เสียไปแล้ว ผมก็อยากอ้อนใครบ้างก็แค่นั้น…”
เสียงของเขาค่อย ๆ เบาลงเมื่อความรู้สึกอยากอ้อนหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอายที่โตจนป่านนี้แล้วยังทำตัวเป็นเด็ก ๆ อีก
ตอนนี้เขาสามารถหาอะไรมาคลุมหัวตัวเองได้บ้างนะ?
ทว่าดาร์ซิโอ้กลับหลุดเสียงขำออกมาเสียง และแน่นอนว่ามันทำให้เคียร์รู้สึกอายมากกว่าเดิม
“ได้สิ” เขาตอบเสียงกลั้วหัวเราะ “เจ้ารู้ไหม ดาเซียโตจนอายุขนาดนั้นแล้วบางครั้งยังมาอ้อนข้าเป็นเด็ก ๆ เลย รู้สึกเหมือนนางเพิ่งเกิดเมื่อสองสัปดาห์ก่อนเอง”
คราวนี้เคียร์เป็นฝ่ายตกใจบ้าง “ดาเซียน่ะเหรอครับ?” เขาถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
“คนในปราสาทยังให้ฉายากับนางว่าเด็กติดพี่อยู่เลย อยู่ไปสักพักเดี๋ยวเจ้าก็ได้เห็น”
เคียร์เงียบไปชั่วขณะ ลองนึกภาพครูฝึกต่อสู้แสนเข้มงวดของเขามาอ้อนพี่ชายแล้วมันก็รู้สึกแปลก ๆ ชอบกล
ดาร์ซิโอ้เอ่ยขึ้น “เพราะฉะนั้นถ้าเจ้าอยากอ้อนก็อ้อนเถอะ ยังไงเจ้าก็เป็นเด็กในสายตาข้าอยู่ดี” เขาว่าพลางเอนตัวลงนอนตะแคง ใช้มือข้างหนึ่งตบที่ว่างข้างตัว เป็นการบอกนัย ๆ ว่าให้เคียร์ลงมานอนตรงนี้ ซึ่งตัวเคียร์เองก็ไม่ขัด
“งั้นผมกอดนะ” เด็กน้อยพูดขึ้น
“ตามใจ”
หลังจากเอื้อมมือไปกอดคนตัวสูงกว่าแล้วซุกใบหน้าเข้ากับแผ่นอกของอีกฝ่ายราวกับโหยหาการกอดใครสักคนมานาน ดาร์ซิโอ้เองก็กอดตอบ
ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วชวนให้รู้สึกสบายใจ เคียร์หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด ก่อนจะจมเข้าสู่ห้วงนิทราไป
--------------------------------------------------------------------
สุดท้ายแล้วน้องก็แค่เด็กคนนึงเองอ่า เอ็นดู