“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
X
อดีต
“เมื่อกี้…คุณลุงพูดว่าอะไรนะครับ?” ลูเซียนเบิกตากว้างทันทียามได้ยินสิ่งที่ออกมาจากปากของแม่ทัพลียา นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเคลื่อนไปมองเพื่อนสนิทซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของตน และในตอนนี้ก็กำลังหลบตาเขาราวกับทำตัวไม่ถูก
“สาเหตุที่เคียร์โดนหาว่าเป็นเด็กปีศาจ เป็นเพราะเขาคือคู่พันธะสัญญาของมังกรแต่ไม่รู้ตัว แค่นั้นเหรอคะ?” เคเรนทวนคำ หัวคิ้วชักเข้าหากันมุ่นก่อนจะตวัดไปมองคู่กัดตัวเอง “งั้นนายก็รู้เรื่องนี้มาตลอดแต่ไม่ยอมบอกพวกเราเนี่ยนะ?”
“ก็…” เรย์อ้ำอึ้ง สองมือถูกันไปมาด้วยความประหม่า
“ไม่เป็นไร นายไม่ต้องบอกก็ได้” โซฮาร์พูดขึ้นเมื่อเห็นเรย์แสดงสีหน้าลำบากใจ “แต่คุณลุงช่วยเล่าเรื่องเกี่ยวกับเคียร์ให้เราฟังหน่อยได้ไหมคะ ขอ ‘ทุกเรื่อง’ ที่ลุงรู้เลยนะ”
และเมื่อโดนเด็กรุ่นลูกทั้งสวมสามรุม ลียาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา เขาหันไปมองเรย์พลางลูบหัวเบา ๆ “ไปนอนพักผ่อนก่อนเถอะ วันนี้ลูกเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”
“…ครับ”
เรย์ขานรับเสียงแผ่วก่อนจะลุกเดินไปที่ชั้นสอง ลียามองตามจนเห็นว่าลูกของตนกลับเข้าห้องไปแล้วจึงหันกลับมาหาเด็ก ๆ ที่เหลือ
“เรื่องมันยาวหน่อย แต่ฉันจะเล่าสรุปในส่วนหลัก ๆ ที่ฉันรู้แล้วกันนะ” เขาเกริ่นพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก
“เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่ 13 ปีก่อน…”
.
.
.
“แล้วผมจะเชื่อคุณได้มากแค่ไหน?” เคียร์เลิกคิ้วขณะมองชายหนุ่มตรงหน้า
“นั่นมันก็เรื่องของเจ้า” อีกฝ่ายตอบเสียงเรียบ
เคียร์ถอนหายใจเบาก่อนจะพินิจมองคนแปลกหน้าหลังจากพากันเข้ามาในโรงงานร้างแล้ว
อีกฝ่ายเป็นผู้ชายร่างสูงโปร่ง เส้นผมสีดำสนิทแต่ก็มีประกายสีน้ำเงินแซมเป็นบางจุด เหมือนจะเป็นส่วนที่แสงจันทร์กระทบมาเท่านั้น ดวงตาสีเทาควันบุรี่นั้นดูสุขุมเรียบนิ่งเหมือนบุคลิกของเจ้าตัว เสื้อผ้าที่สวมเป็นชุดสีดำที่เหมือนจะเรียบง่าย แต่ด้วยองค์ประกอบต่าง ๆ ของชุดที่ดูประณีตกว่าเสื้อผ้าทั่วไปทำให้ดูหรูขึ้นมาราวกับไม่ใช่แค่คนธรรมดา กระทั่งท่วงท่าการเดินต่างก็ยังดูดี
…รู้สึกคุ้นเหมือนเคยเห็นที่ไหนสักที่
และเมื่อเคียร์หันกลับมามองตัวเอง สภาพที่อย่างกับถังขยะเก่า ๆ นี่มัน… ต่างกันราวฟ้ากับเหวจริง ๆ
“งั้นผมก็คงต้องขอฟังเรื่องที่คุณจะเล่าก่อน ค่อยตัดสินใจทีหลังว่าควรเชื่อหรือไม่เชื่อ” เคียร์กล่าว แม้ในใจจะรู้สึกว่าคนคนนี้ดูมีความน่าเชื่อถือสูงแต่ก็ใช่ว่าสิ่งที่เขาพูดจะเชื่อได้จริงร้อยเปอร์เซ็นต์ทั้งหมด
“ย่อมได้”
ชายหนุ่มตอบรับแล้วเริ่มเล่า
‘… เมื่อ 13 ปีก่อน ราชาองค์ที่สิบสามแห่งเดโฟร์ได้ถูกลอบปลงพระชนม์จากการวางยาพิษในเครื่องดื่ม ยาชนิดนั้นจะออกฤทธิ์หลังจากเข้าสู่ร่างกายไปประมาณ 2-3 ชั่วโมง การจะหาว่าใครคือคนร้ายจึงทำได้ค่อนข้างยาก เพราะกว่ายาพิษจะออกฤทธิ์ กว่าคนอื่น ๆ จะรู้ตัว คนร้ายก็อาจทำลายหลักฐานทิ้งไปหมดแล้ว
ต่อมา เจ้าชายเซดริก บุตรคนโตของราชาองค์ก่อนก็ได้ขึ้นครองราชย์ และมีข่าวลือเกี่ยวกับ ‘กบฎ’ ขึ้นมา
“นายไม่คิดว่าซาเคียทำตัวแปลกไปจริง ๆ เหรอ ปกติเจ้านั่นต้องมาวุ่นวายอยู่กับนายตลอดนี่ แต่ดูเดี๋ยวนี้สิ เอาแต่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด”
ลียาวัยยี่สิบสามเอ่ยเสียงเครียดอยู่ในห้องทำงานของเซดริก ราชาองค์ปัจจุบัน
“เขาก็มีเหตุผลของเขานั่นแหละน่า นายอย่ามาจับผิดเขานักเลย ซาเคียไม่มีทางก่อกบฎกับฉันที่เป็นพี่น้องคลานตามกันมาหรอกนะ” เจ้าของห้องแย้งทันทีเมื่อเพื่อนสมัยเด็กที่ได้ขึ้นเป็นแม่ทัพเริ่มสงสัยในตัวน้องชายของตน ว่าอาจเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ต้องการก่อกบฎ หรือไม่ก็เป็นผู้ชักนำ
“มันก็ไม่แน่” ชายอีกคนพูดขึ้น “พี่น้องแย่งชิงบัลลังก์จนต้องเข่นฆ่ากันเองก็มีถมไป”
หัวคิ้วของเซดริกเริ่มชักเข้าหากันก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “ดาร์ซิโอ้ นายก็ดูแลซาเคียมาเหมือนกันนะ อย่าทำตัวเหมือนนายเป็นพี่เลี้ยงฉันแค่คนเดียวแบบนี้สิ”
“จะยังไงก็ช่าง ข้ามีหน้าที่ดูแลพวกเจ้าและปกป้องคนที่จะสืบทอดบัลลังก์ ถ้าใครคิดก่อกบฎต่อให้เป็น—”
กล่าวไม่ทันจบประโยคเซดริกก็แทรกขึ้น “มันไม่ถูกต้องนะดาร์ซิโอ้ นั่นน้องชายฉัน”
อีกฝ่ายเงียบ ไม่คิดที่จะโต้เถียงต่อ
“แล้วนายจะทำยังไง เซดริก?” ลียาเลิกคิ้ว “จะปล่อยผ่านไปแบบนี้เหรอ มันไม่ต่างจากนอนรอวันตายเลยนะ”
คนถูกถามนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง “…ยังไงฉันก็เชื่อ ซาเคียไม่มีทางยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้แน่ ฉันจะสืบเรื่องนี้เอง”
ได้ยินแบบนั้นดาร์ซิโอ้ก็พ่นลมหายใจ “ไม่ต้อง ข้าจัดการเอง”
“…หลังจากนั้นท่านดาร์ซิโอ้ก็คอยจับตาดูซาเคียที่เป็นน้องของเซดริกเอาไว้ เพราะยังรู้สึกระแวง แต่ก็ไม่พบอะไรที่เป็นรูปธรรมพอจะเป็นประโยชน์ได้เลย” เล่ามาถึงตรงนี้ลียาก็ถอนหายใจ
“แล้วทำไมถึงไม่ชิงกำจัดพวกกบฎไปก่อนเลยล่ะคะ?” เคเรนเลิกคิ้วถาม
“บ้าหรือเปล่าเธอ” เสียงคุ้นเคยที่ไม่ค่อยจะเข้าหูเท่าไหร่ดังขึ้น ทำเอาเคเรนคิ้วกระตุก “เพราะไม่รู้ว่าพวกกบฎมีใครบ้าง จะชิงจัดการสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง”
เรย์ที่สวมชุดนอนเตรียมพร้อมจะเข้านอนแล้วเดินลงบันไดมา ทุกคนหันไปมอง
ลียาถามขึ้น “ยังไม่นอนอีกเหรอ”
“ผมมาเอานมน่ะครับ เดี๋ยวก็จะไปนอนแล้ว”
“โตจนป่านนี้แล้วยังจะกินนมอีก เป็นเด็กเลยนะนาย” เคเรนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซะ
“ถ้าไม่กินก็ไม่สูงน่ะสิ” เรย์ตอบพลางเปิดประตูตู้เย็น “เหมือนเธอไง เตี้ยสุดในกลุ่มแล้วยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ”
…รู้สึกเหมือนเส้นเลือดบริเวณขมับจะกระตุกยิก ๆ ยังไงไม่รู้แฮะ
“น่า ๆ ไม่ทะเลาะกันสักวันก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ” ลูเซียนรีบห้ามทัพก่อนที่ทั้งสองจะปะทะฝีปากกัน เขายังอยากฟังเรื่องของเคียร์จากคุณลุงลียาต่ออีกนะ
“นั่นสิ เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องเอามาเป็นประเด็นเลย” โซฮาร์เสริม
สุดท้ายลียาก็เป็นฝ่ายแยกทั้งสองคนโดยการบอกให้ลูกชายไปนอน เรย์เองก็ไม่ได้ขัดขืนจะอยู่ต่อเพราะตัวเองก็ง่วงเต็มที ไม่มีแรงจะมาต่อล้อต่อเถียงกับเคเรนนัก
หลังจากเรย์เดินเข้าห้องของตัวเองไปแล้วลียาก็เริ่มเล่าต่อ
‘…หลังจากที่ดาร์ซิโอ้คอยจับตาดูซาเคียมาเป็นเวลาเดือนกว่าเขาก็แรงจูงใจในการก่อกบฎ พฤติกรรมต่าง ๆ ของซาเคียอาจจะมีบ้างที่ดูต่างไปจากปกติแต่ก็ยังไม่สามารถระบุได้ว่าอีกฝ่ายเป็นกบฎจริงหรือเปล่า สุดท้ายดาร์ซิโอ้ก็จนใจ บอกกับตัวเองว่าเขาคงจะคิดไปเอง
แต่แล้วในวันหนึ่ง ดาร์ซิโอ้ติดธุระเร่งด่วน ไม่อาจอยู่เฝ้าระวังความปลอดภัยให้กับเซดริกในฐานะพี่เลี้ยงและคนสนิทได้ ขณะเดียวกันลียาเองก็มีธุระส่วนตัวที่ต้องไปจัดการ ซึ่งก็คือการเลี้ยงลูกน้อยที่เพิ่งจะลืมตาดูโลกได้ไม่นาน
คนรอบตัวเซดริกที่ไว้ใจและพึ่งพาได้จึงไม่เหลืออยู่เลย แล้วในวันนั้นก็ดันเป็นวันที่ลูกของเซดริกกับภรรยาได้เกิดขึ้นมา…
เขาเดินวนอยู่หน้าห้องด้วยความร้อนรน ข้าง ๆ นั้นมีซาเคียซึ่งกำลังตื่นเต้นและลุ้นไปด้วยกัน
กระทั่งมีคนออกมาบอกว่าการทำคลอดได้สิ้นสุดลงแล้วพร้อมกับอุ้มเด็กตัวน้อยออกมา บุตรที่ให้กำเนิดนั้นเป็นเพศชายหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก เซดริกและซาเคียยืนมองด้วยกันแล้วก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
“พี่ฝากนายดูลูกหน่อยนะ เดี๋ยวพี่จะไปดูเอเลน่าก่อน” เซดริกเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นทารกน้อยในอ้อมแขนให้กับน้องชายตน และเดินหายไปในห้องที่เอเลน่า ภรรยาของเขาเพิ่งจะทำคลอดเสร็จ
หลังจากที่เอเลน่าหลับไปแล้วเซดริกก็เดินออกมาจากห้อง แต่เขาก็ไม่พบน้องชายของตัวเองที่ควรจะยืนอยู่ตรงนั้น
เขาตกใจ รีบวิ่งวุ่นตามหาและออกคำสั่งกับคนในปราสาท ว่าให้หาตัวซาเคียและลูกของเขาให้เจอ
เซดริกวิ่งตามหาจนกระทั่งมาถึงบริเวณสวนหลังปราสาท เสียงปีกใหญ่กระพือขึ้นลงอยู่บนท้องฟ้า ก่อนสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาจะแล่นลงมาบนพื้นด้วยความรวดเร็ว
กรร--!!
มันคำรามออกมาเสียงดังและหยุดชะงักไปเมื่อมีตาข่ายหนาขว้างมาคลุมทั้งตัว สิ่งมีชีวิตนั้นจึงเสียหลักร่วงลงกับพื้น
ปีกพังผืดขยับไปมา ทั้งลำตัวและหัวก็ดิ้นเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม และเพราะตาข่ายนี้ถูกชุบพลังเวทบางอย่างไว้ ทำให้ดาร์ซิโอ้ไม่อาจกลับร่างมนุษย์ได้อย่างที่ต้องการ
จากนั้นก็มีทหารหลายนายพุ่งเข้ามามัดเชือกที่ข้อเท้าทั้งสี่ของมันด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ เขาใหญ่บนหัวเกี่ยวพันกับตาข่ายเหนียวจนขยับตัวได้ลำบาก
มังกรดำอ้าปากเตรียมจะพ่นไฟเผาตาข่ายที่พันตัวเองอยู่ ทว่ายังไม่ทันได้มีกระทั่งเปลวไฟออกมาจากปาก ชายสวมฮู้ดดำขลิบทองคนหนึ่งก็เดินมาข้างหน้า เขาแสยะยิ้มก่อนจะอัดพลังใส่เข้าไปในปากของมังกรทำให้มันสำลักและพ่นไฟไม่ได้อย่างใจนึก
“ดาร์ซิโอ้!!”
เซดริกซึ่งเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตะโกนเรียกเสียงหลง พุ่งตัวเข้าไปหาทันทีแต่ก็โดนทหารสกัดเส้นทางไว้
เขากัดฟันกรอด เปล่งเสียงคำรามแบบที่น้อยครั้งจะมีคนเห็น “ถอยไป!”
เซดริกทำท่าจะอ้อมไปทางด้านข้าง ทว่าทหารจำนวนหนึ่งก็โผล่มาจากข้างหลังแล้วจับตัวเขาไว้ “โถ่เอ๊ย!”
“อุแว้! อุแว้!!”
เสียงเด็กร้องทำเขาหยุดชะงัก พร้อมกับหันไปมองทิศทางหนึ่ง
ซาเคีย น้องชายของเขายังคงอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน เซดริกกำลังจะตะโกนเรียกเพราะความเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นว่าน้องชายเดินตามคนคนหนึ่งด้วยแววตาที่ว่างเปล่าอยู่นั้นเขาก็ทำเพียงยืนมองนิ่งคล้ายสติหลุด
“ไม่…จริง…”
ผู้ชายที่เดินนำหน้าซาเคียหันมามองเซดริกแล้วแสยะยิ้มให้ทีหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปหามังกรตัวใหญ่ซึ่งตอนนี้กำลังจ้องเขาเขม็ง
“เอเบล… นายอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ เอเบล!”
เซดริกร้องเรียกสุดเสียง เอเบลคือน้องชายต่างสายเลือดของเขา พ่อเขาหรือราชาองค์ก่อนได้รับเอเบลมาเลี้ยงในฐานะบุตรบุญธรรม ซึ่งหากนับตามอายุแล้วเซดริกอายุมากกว่าเอเบลเพียงแค่ปีเดียวเท่านั้น
แม้จะตะโกนไปขนาดนั้นแล้ว แต่เอเบลก็ยังทำหูทวนลม เขาเดินเข้าไปรับกริชเงินและถ้วยขนาดกลางจากชายสวมฮู้ด มืออีกข้างคว้าเชือกที่คล้องคอมังกรตัวใหญ่แล้วกระชากลงมา ดาร์ซิโอ้ทำได้เพียงมองอีกฝ่ายด้วยความโกรธ เพราะเชือกของตาข่ายพวกนี้อาบไปด้วยเวทชนิดหนึ่งทำให้เขาไม่สามารถขัดขืนได้
เอเบลตวัดคมกริชไปที่ใต้เปลือกตา หนึ่งในบริเวณที่มีเกล็ดน้อยที่สุดของมังกรและนำถ้วยไปรองเลือดซึ่งหยดลงมาเรื่อย ๆ จนถึงครึ่งถ้วย
ดาร์ซิโอ้คำรามด้วยความเจ็บใจ ขบฟันแน่นขณะมองเอเบลสลับกับซาเคียด้วยสายตากราดเกรี้ยว
เอเบลมองเลือดสีข้นในถ้วยแล้วยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะหันไปมองเซดริกพร้อมกับพูดว่า “ฉันชนะแล้ว”
จากนั้นก็นำกริชเล่มเดิมไปกรีดบนร่างกายของทารกน้อยจนเลือดไหลและนำถ้วยใบนั้นไปรอง
หัวใจเซดริกหล่นวูบ เขาตะโกนออกไป “เอเบล อย่านะ! นายจะทำอะไรหยุดเดี๋ยวนี้!!”
สองมือกำเข้าหากันแน่น เขาพยายามดิ้นให้หลุดจากเหล่าทหารที่จับตัวเองไว้ ทันใดนั้นคลื่นลมแรงก็โหมพัดอย่างบ้าคลั่ง เหล่าใบไม้คมราวกับมีดกรีดไปตามร่างของทหารจนเผลอปล่อยเซดริกให้หลุดไปได้
เขากำมือเม้มปากตัวเองแน่น มองน้องชายทั้งสองอย่างไม่เชื่อสายตา ตอนนี้ซาเคียน้องชายแท้ ๆ ของตนกำลังสร้างบาเรียเป็นเกราะป้องกันให้เอเบลซึ่งเป็นเพียงน้องชายบุญธรรม เซดริกได้แต่คิดว่านี่มันเรื่องอะไรกัน น้องของเขาเนี่ยนะจะเป็นกบฎ ทั้งสองคนเลย…?
“พอเถอะพี่เซดริก มันไม่มีประโยชน์หรอก” ซาเคียกล่าวเสียงค่อย “พี่ปกป้องใครไม่ได้เลย ทั้งท่านพ่อ พี่เอเลน่า รวมถึงลูกของพี่เอง …พี่ไม่เหมาะกับตำแหน่งราชาสักนิด”
ได้ยินน้องชายพูดออกมาแบบนั้นเขาก็ถึงกับชะงัก ความรู้สึกมากมายจุกอยู่ที่อกจนพูดไม่ออก ทั้งผิดหวัง เสียใจ อยากรู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสามพี่น้องเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...
-----------------------------------------------------------------
เซดริค said : แล้วเราไม่รักกันตอนไหน…