“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
IV
ความฝัน
“ไหวไหมเรย์?”
เคียร์ชะโงกหน้ามาดูเด็กหนุ่มรุ่นเดียวกันที่นอนป่วยซมอยู่บนโซฟาเก่าด้วยความเป็นห่วง ขณะเดียวกันมือเล็กก็เอื้อมมาแตะใบหน้าของเรย์เพื่อวัดอุณหภูมิ “หัวยังร้อนอยู่เลย”
หลังจากผ่านเรื่องแย่ ๆ ไปได้สักพัก เมืองเดโฟร์ก็เข้าสู่ช่วงที่อากาศเย็นที่สุดในฤดูหนาวจนหิมะตก แล้วเมื่อวานตอนเย็นที่พวกเพื่อน ๆ มาหาเขาตามปกติ เรย์ที่มักจะร่าเริงอยู่เสมอก็มีสีหน้าที่แปลกไปคล้ายเป็นหวัด ปลายจมูกแดงแจ๋ส่วนใบหน้าก็ขาวซีด คนอื่น ๆ ใส่เสื้อตัวหนาเพื่อเพิ่มความอบอุ่นซึ่งก็ช่วยได้ในระดับหนึ่งแต่มันไม่ได้ผลกับลูกแม่ทัพคนนี้ ตอนที่เคียร์เห็นเขาตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูก ปกติก็ไม่เคยดูแลใครตอนป่วยอยู่แล้วเจอแบบนี้ยิ่งไม่รู้เลยว่าควรทำยังไง
หลังจากพาเรย์มานอนห่มผ้าดี ๆ เพื่อนที่เหลือก็เล่าให้เคียร์ฟังว่าเป็นเพราะเรย์นั้นมีพลังธาตุไฟ และไฟย่อมไม่ถูกกับน้ำ ความร้อนย่อมไม่ถูกกับความเย็น หรือก็คืออากาศหนาวจะไม่ถูกกับเรย์สักเท่าไหร่ เพราะอย่างนั้นพลังในตัวของเรย์จึงแปรปรวนอยู่ทุกครั้งที่ถึงฤดูหนาว เช่นเดียวกับลูเซียนที่เมื่อถึงช่วงที่ร้อนมากเขาก็จะป่วยเหมือนกัน
ตามปกติเรย์จะไม่เป็นอะไรมาก แต่หากอากาศเย็นลงถึงขั้นหิมะตกก็จะป่วยซมแบบนี้ทุกปี
และปีนี้เหมือนเป็นดวงซวยที่ครอบครัวเรย์ไม่มีใครอยู่บ้านเลยสักคนเดียว พ่อของเรย์หรือแม่ทัพลียา โพล่อน ก็ออกไปทำภารกิจนอกเมือง แม่ของเรย์ซึ่งเป็นทหารเหมือนกันก็โดนองค์ราชาสั่งให้ไปส่งข่าวสารที่เมืองอื่น
ถึงเรย์จะได้ชื่อว่าเป็น ‘คุณหนูตระกูลโพล่อน’ แต่ที่บ้านก็ไม่ได้มีคนรับใช้เลยสักคน นั่นจึงทำให้เรย์อยู่บ้านในสภาพที่อ่อนแอแทบไม่มีแรงแบบนี้คนเดียวไม่ได้ หากลองวิ่งแข่งกับโซฮาร์ที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเผลอ ๆ โซฮาร์ชนะใสด้วยซ้ำ
เพราะงั้นตอนนี้พวกเขาเลยฝากให้เคียร์ช่วยดูแลแทนจนกว่าพ่อแม่ของเรย์จะกลับมา ส่วนเรื่องเรียนพวกเขาก็จะคอยตามให้อย่างทุกที
นัยน์ตาสีแสดของผู้ที่นอนอยู่เหลือบมองเพื่อนซึ่งยืนค้ำหัวตน ก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวขึ้นนั่ง
เคียร์ร้องตกใจแล้วยื่นมือไปประคอง “เดี๋ยวสิ ลุกขึ้นมาแบบนี้ได้ที่ไหน นายไม่ปวดหัวแล้วเหรอ”
เรย์ยกมือขึ้นจับขมับตัวเองแล้วส่ายหน้าไปมา “ก็ปวด แต่ฉันไม่อยากนอนเฉย ๆ”
เคียร์หันไปมองบนโต๊ะที่มีถุงข้าวต้มวางอยู่ข้างชามเปล่าก่อนหันกลับมา “กินข้าวต้มหน่อยไหม เสร็จแล้วจะได้กินยา เดี๋ยวไม่หายนะ”
ทว่าอีกฝ่ายก็ส่ายหน้าอีก “ไม่อยากกิน”
เคียร์เกาศีรษะแครก ๆ แล้วมองข้าวต้มสลับกับหน้าเรย์ที่ตอนนี้ดูไม่สู้ดีนัก ช่างต่างจากเรย์ตอนปกติที่อยู่ไม่สุขแล้วแหกปากได้ตลอดเวลาจริง ๆ
วิธีเดียวที่เคียร์คิดออกว่าควรทำยังไงให้คนป่วยตรงหน้ายอมกินข้าวก็คือให้ลูเซียนมาบังคับ เพราะจากที่สังเกตมานานนับเดือนเคียร์ก็รู้สึกว่าเรย์นั้นเป็นคนเอาแต่ใจ ทว่าเขากลับยอมลูเซียนในทุก ๆ เรื่องแค่คนเดียวราวกับเป็นข้อยกเว้น ลูเซียนบอกให้ทำอะไรก็ทำ ต่อให้เรย์ไม่ชอบใจยังไงก็ยังทำ แม้จะมีอาการกระฟัดกระเฟียดอยู่บ้างก็ตาม
แต่ตอนนี้นอกจากลูเซียนจะไม่อยู่หรือต่อให้อยู่อีกฝ่ายก็คงเข้ามาใกล้แล้วทำหน้าดุบังคับไม่ได้ เหตุผลหลักคือลูเซียนเป็นคนดีเกินไป เขาจะไม่บังคับใครหากไม่จำเป็น ส่วนเหตุผลรองคือช่วงฤดูหนาวลูเซียนที่มีพลังธาตุน้ำแข็งนั้นมักจะปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศได้ดี ทำให้รอบตัวเขาจะเย็นกว่าปกติ เผลอ ๆ ใครอยู่ใกล้คงรู้สึกหนาวมากกว่าเดิมราวกับมีผียืนอยู่ข้าง ๆ แล้วแบบนี้จะให้เรย์ที่มีพลังธาตุไฟอยู่ใกล้อีกฝ่ายมากได้ยังไงกัน
“สักหน่อยน่า คำสองคำก็ได้รองท้องนิดนึงก็ยังดี”
แต่ไม่ว่าจะทำยังไงเรย์ก็ไม่ยอมกินข้าวต้มนี่สักที เอาแต่นั่งจุมปุ๊ก เวลาถามอะไรก็ส่ายหัวอย่างเดียว นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เคียร์รู้สึกเหนื่อยมากขนาดนี้
สุดท้ายเด็กชายก็จนปัญญา เขาแกะถุงข้าวต้มแล้วเทใส่ถ้วยวางไว้ตรงนั้นเผื่อเรย์จะรู้สึกอยากกินขึ้นมาบ้างแล้วตัวเองก็ออกไปเดินเล่นข้างนอก ก่อนไปก็ไม่ลืมที่จะหันมาบอกคนป่วย “เดี๋ยวฉันมานะ”
นี่เป็นกิจวัตรประจำวันอีกอย่างของเคียร์ เมื่อไม่มีอะไรทำเขาก็จะมาเดินเล่นในป่าแบบนี้ซึ่งเขาไม่เคยกลัวอะไรเลย สมัยก่อนคุณตาคุณยายก็พามาเดินบ่อย ๆ ถึงจะเจอสัตว์อันตรายยังไงเขาก็พอจะมีวิธีรับมืออยู่บ้าง …ถ้าไม่รวมเจ้างูแบล็คแมมบานั่นน่ะนะ
ระหว่างทางเดินเคียร์หันมองซ้ายขวาไปเรื่อย ๆ เจอผลไม้สุกแดงบ้างแต่ก็ไม่มากนักเพราะเขาเด็ดกินทุกวัน ถัดไปก็เป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งที่เขาจำชื่อไม่ได้แต่คลับคล้ายคลับคลาว่าถ้าเอาไปโขลกให้ละเอียดแล้วคั้นน้ำออกมามันจะลดไข้ได้ดี และใช่… เขาเคยกินมาก่อนในตอนที่เด็กกว่านี้ รสชาติมันแย่มาก แย่สุด ๆ จำได้เลยว่าตอนนั้นเขาป่วยซมแล้วคุณยายก็คั้นน้ำสมุนไพรนี้มาให้ เขาเชื่อคำพูดของคุณยายที่ว่า
“ไม่ตายหรอกเคียร์ รสชาติมันดีกว่าที่หลานคิดเอาไว้หลายเท่าเลยล่ะ”
แต่พอน้ำนั่นโดนลิ้นปุ๊บเขาก็แทบคายทิ้ง เป็นอะไรที่ขมมาก แล้วก็มีกลิ่นของหญ้าปนมาด้วย ส่วนคุณยายที่หลอกเขาสำเร็จก็เอาแต่หัวเราะร่า ในตอนนั้นเขาได้แต่กะพริบตาปริบแล้วมองคุณยายพลางทำหน้างง
สุดท้ายก็โดนบังคับให้กินจนหมด ยอมรับว่ามันได้ผลดีมากเพราะพอขึ้นวันใหม่ไข้หวัดนั้นก็หายไป เขากลับมาเป็นปกติแล้ว!
แต่นี่จะได้ผลกับเรย์หรือเปล่านะ
เคียร์ยืนมองสมุนไพรชนิดนั้นนิ่ง อย่าว่าแต่เขาหรือเรย์เลย พวกเขาไม่มีใครชอบอาหารรสขมสักคน แต่ดู ๆ แล้วเรย์ในตอนนี้อยากหายป่วยมากกว่าทำอะไรอยากอื่นอีก ถ้าเอาไปให้ก็คงกินแหละ
…มั้ง?
เด็กชายส่ายหน้าให้ตัวเองแล้วเดินดุ่ม ๆ เข้าไปเด็ดใบสมุนไพรนั้นทันที เมื่อได้เยอะประมาณหนึ่งแล้วก็ยกยิ้มก่อนวิ่งกลับไปหาเรย์ที่โรงงานร้าง
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เรย์ยังไม่ได้กินข้าวต้มนั่นเลย แต่ก็ช่างเถอะ เขาบังคับอะไรไม่ได้นี่นา
ว่าแล้วก็หันไปโขลกใบสมุนไพรนั้นให้หยาบ ๆ พร้อมกับเติมน้ำลงไป พอคนให้เข้ากันแล้วก็บีบเอาน้ำออกมาจากใบ เสียงโคร้งเคร้งที่เคียร์ทำงก ๆ อยู่ในโซนหนึ่งเรียกความสนใจของเรย์ไปไม่น้อย เขาหันมองเพื่อนอย่างงุนงงว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไร ทว่าไม่ทันได้เอ่ยถาม เด็กผมทองก็เดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับยื่นน้ำแก้วหนึ่งให้
เรย์ค่อย ๆ ยื่นมือไปจับก่อนก้มมองน้ำเขียวๆ ในแก้วนั้นพลางขมวดคิ้วไม่ไว้ใจ
“มันช่วยลดไข้ได้นะ เมื่อก่อนคุณยายก็ทำให้ฉันกิน เห็นผลเร็วมากเลยล่ะ” เคียร์กล่าวพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ ส่งสายตามองเพื่อนเพราะอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะทำยังไง แต่คงเพราะตอนนี้เรย์ไม่มีอารมณ์เล่นจึงไม่ได้ตอบกลับ เพียงแค่ยกแก้วนั้นขึ้นจิบ
“…”
“…”
“…เป็นไงบ้าง?” เคียร์ถามเพื่อนที่นิ่งไป
เรย์ไม่ตอบอะไรแล้วลุกขึ้นยืน มืออีกข้างหยิบผ้าห่มมาพาดไหล่เพิ่มความอุ่นแล้วเดินไปโซนที่เคียร์เพิ่งออกมา
คล้าย ๆ โซนห้องครัวทำอาหาร เมื่อถึงวันหยุดพวกเขามักจะมาอยู่ที่นี่ทั้งวัน เคเรนที่ชอบทำอาหารเป็นงานอดิเรกและเห็นเรื่องกินเป็นเรื่องใหญ่จึงพยายามซื้ออะไรที่จำเป็นมาติดไว้ที่โรงงานแห่งนี้เสมอ
เรย์หยิบมะนาวออกมาแล้วใช้มีดเฉือนออกเป็นสองซีกก่อนบีบใส่แก้ว ตามด้วยน้ำตาลอีกเล็กน้อย พอคนจนเข้ากันแล้วเขาก็ยกขึ้นมาชิมใหม่
เด็กชายยกยิ้มพอใจพร้อมกับหันมามองเพื่อน “ลองไหมเคียร์ แบบนี้อร่อยกว่าเยอะ”
“…”
เคียร์เงียบ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไปปรุงใหม่ให้รสขม ๆ นั่นอร่อยขึ้นมาได้จึงเอาแต่นั่งกะพริบตาปริบ
“ไม่เอาเหรอ งั้นฉันกินหมดเลยนะ” ว่าแล้วก็กระดกแก้วดื่มรวดเดียวหมด
…เอาเถอะ เอาที่นายสบายใจเลย
.
.
.
ตกเย็น ลูเซียนและเพื่อนอีกสองคนเลิกเรียนแล้ว และพวกเขากำลังมุ่งหน้าตรงมายังโรงงานร้างที่อยู่ในป่ารก ทั้งสามสวมเสื้อคลุมหนาเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นในยามที่อากาศเย็นยะเยือกจนอุณหภูมิติดลบ เคเรนและโซฮาร์ต่างก็ตัวสั่นไม่อยากขยับร่างกายเสียเท่าไหร่ แต่เดิมอากาศก็เย็นอยู่แล้วพออยู่ใกล้ลูเซียนก็ยิ่งหนาวเข้าไปใหญ่
ส่วนตัวลูเซียนเองก็ใช่ว่าจะไม่หนาว เขาหนาวเพียงแต่ไม่ได้หนาวมากเพราะฤดูนี้ถือเป็นฤดูที่พลังธาตุน้ำแข็งของเขาจะแข็งแกร่งขึ้นมากกว่าปกติ ร่างกายเองก็ถูกปรับสภาพให้เข้ากับบรรยากาศโดยอัตโนมัติ อย่างมากตอนนี้เขาก็แค่รู้สึกเย็น ๆ เท่านั้น
ปกติพวกเขาจะใช้เวลาเดินไม่นานนักก็ถึงจุดหมาย ทว่าเพราะอากาศในตอนนี้ทำให้แข้งขาชาไปหมดจนไม่อยากจะเดินต่อแม้แต่ก้าวเดียวจึงกินเวลานานพอสมควร
ลูเซียนที่เดินนำหน้ามาเล็กน้อยหันมามองเพื่อนทั้งสอง ก่อนจะถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกแล้วนำไปคลุมไหล่โซฮาร์ จากนั้นเขาก็นั่งลงเปิดกระเป๋านักเรียนพร้อมกับเอาเสื้ออีกตัวออกมาคลุมไหล่เคเรนเช่นเดียวกัน
“ขอบใจ”
“ขอบคุณนะลูเซียน”
เด็กชายส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอก เดินกันต่อเถอะ”
เด็กหญิงทั้งสองพยักหน้าแล้วค่อย ๆ ก้าวขาเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนมาถึงที่หมายในที่สุด
ยามก้าวเข้ามาแล้วปิดประตูลงทั้งเคเรนและโซฮาร์ก็รู้สึกอุ่นขึ้นมา อากาศในโรงงานนี้ช่างแตกต่างกับข้างนอกราวฟ้ากับเหวจริง ๆ
“ในที่สุด~! กว่าจะถึงฉันแทบแข็งตายแน่ะ” เคเรนบิดขี้เกียจพร้อมกับวิ่งอยู่กับที่เพื่ออบอุ่นร่างกาย “เฮ้ยเรย์! มาวิ่งแข่งกันสักรอบดีมะ? …หืม?”
เด็กสาวหันไปมองโซฟาที่คู่กัดตัวเองนอนเมื่อเช้าแล้วก็เลิกคิ้วขึ้น
“อ้าว เรย์หายไปไหน” โซฮาร์หันไปมองบ้าง นัยน์ตาสีโกเมนคู่นั้นกลอกมองทั่วทั้งโรงงานเพื่อหาตัวเพื่อนแต่ก็ไม่เจอวี่แววว่าจะมีคนอยู่
“เคียร์ก็ไม่อยู่ด้วย… พวกนั้นคงไม่ได้ออกไปเดินเล่นทั้งที่อากาศเย็นแบบนี้หรอกใช่ไหมนะ” ลูเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกวาดตามองคร่าว ๆ “…เดี๋ยวฉันลองไปหาข้างนอกดูแล้วกัน”
เขาพูดทิ้งท้ายไว้อย่างนั้นแล้วหมุนตัวตั้งท่าจะเดินออกไปข้างนอก ทว่าในเวลาเดียวกันนั้นทั้งเรย์และเคียร์ก็เดินสวนเข้ามาพอดี
“หวา ฉะ…ฉันบอกเรย์แล้วนะว่าไม่ให้ออกไปข้างนอก แต่เขาไม่ฟัง!”
เคียร์รีบร้อนพูดแก้ตัวทันทีที่เห็นเพื่อน สีหน้าของเขาเจื่อนลงเล็กน้อยเพราะรู้ว่าการพาเรย์ออกไปข้างนอกทั้ง ๆ ที่ป่วยแบบนี้มันไม่ดีนัก แต่เขาก็พยายามห้ามแล้วนะ…
“พวกฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย” เคเรนยิ้มขำ
“แต่คราวหลังก็อย่าออกไปข้างนอกบ่อยมากนะ เดี๋ยวอาการจะแย่เอาได้” โซฮาร์กล่าวพลางเดินเข้ามาแนบหลังมือของตัวเองกับหน้าผากคนป่วย
“ฉันดีขึ้นแล้วน่า” เรย์ปัดมือเด็กสาวออกเบา ๆ แล้วเดินไปนั่งบนโซฟา “แล้ววันนี้มีการบ้านอะไรที่ฉันต้องทำไหม”
คนอื่น ๆ เดินมานั่งบ้าง โดยเคียร์นั่งข้างเรย์ ลูเซียนนั่งฝั่งตรงข้าม เคเรนและโซฮาร์นั่งฝั่งซ้ายและขวา
“ก็มีนิดหน่อยนะ ลอกจากของฉันไปก็ได้” ลูเซียนหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้คนที่นั่งฝั่งตรงข้าม พออีกฝ่ายรับเขาก็ถามถึงอาการป่วย “เบาปวดหัวบ้างหรือยัง?”
เรย์พยักหน้า “ได้สมุนไพรที่เคียร์ทำให้เลยเบาปวดหัวลงเยอะ”
เพื่อนที่เหลือส่งเสียงแปลกใจแล้วหันไปมองผู้ถูกกล่าวถึงเป็นตาเดียว
“อะ…อะไรเหรอ”
“เพราะก่อนหน้านี้เลยอยู่ในป่าเลยรู้จักสมุนไพรดี ๆ สินะเนี่ย” โซฮาร์ทำตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกสนใจ “คราวหลังพาฉันไปดูสมุนไพรพวกนั้นหน่อยได้ไหม เผื่อจะเอามาทำเป็นยาอะไรได้บ้าง”
เพราะรู้ว่าโซฮาร์ซึ่งมีสายเลือดแพทย์อยู่ในตัวเคียร์จึงไม่แปลกใจนักหากเธอจะรู้สึกสนใจมากกว่าคนอื่น ๆ เขายิ้มเล็กน้อนก่อนพยักหน้ารับ “อื้อ! ได้สิ”
“ไม่ยักรู้ว่านายเองก็มีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรด้วยแฮะ” เคเรนเอียงศีรษะนิด ๆ
“จริง ๆ ก็ไม่ได้รู้อะไรขนาดนั้นหรอก แค่คุณยายเคยทำให้กินเอง”
“จะไปว่าไปสีหน้านายก็ดูดีขึ้นกว่าเมื่อวานเยอะเลยนี่” ลูเซียนหันไปมองหน้าของเรย์ที่ดูสดใสขึ้นจนแทบจะเป็นปกติแล้ว เขารู้สึกชินกับเรย์แบบนี้มากกว่าตอนป่วยจนหน้าซีดเซียวซะอีก
“ฉันว่าปีนี้ฉันคงหายไข้ไวกว่าปีก่อน ๆ แน่เลย” ไม่ว่าเปล่าเจ้าตัวยังลุกขึ้นมาวิดพื้นให้ดูอีกต่างหาก “ดูสิ ๆ ปกติวิดพื้นแค่ไม่กี่ครั้งฉันก็ไม่ไหวแล้ว แต่ตอนนี้สบายบรื๋อ!”
“แต่ยังไงก็อย่าเพิ่งออกไปไหนบ่อยนักล่ะ เดี๋ยวจะกลับมาป่วยอีก” โซฮาร์กล่าวเตือน แม้จะรู้ก็ตามว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เด็กดีว่านอนสอนง่ายขนาดนั้น
“ไม่หรอกน่า มีสมุนไพรของเคียร์อยู่ทั้งที”
นั่นไง….
โซฮาร์ลอบพ่นลมหายใจเบา ๆ
“แต่เพื่อความแน่ใจนายอย่าเพิ่งออกไปข้างนอกจะดีกว่า ถ้าเกิดสมุนไพรนั่นหมดป่าขึ้นมาจะทำยังไง” เคเรนเท้าเอวมอง ถึงแม้คำพูดจะดูเกินจริงไปหน่อยแต่ก็ใช่ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ ยังไงสนมุนไพรนั้นก็เป็นทรัพยากรที่มีจำกัด ถ้าถึงคราวที่หมดป่าหรือหาได้ยากขึ้นมาจริง ๆ เขาก็ต้องนอนป่วยซมเหมือนเดิมอย่างที่ผ่านมา
เรย์เถียงไม่ออก ทำเพียงสะบัดหน้าหนีแล้วส่งเสียงเชอะขัดใจ ที่น่าหงุดหงิดกว่านั้นคือเขาก็ยอมรับว่าสิ่งที่เคเรนพูดมันก็มีโอกาสเป็นไปได้
หลังจากพูดคุยพบปะกันได้ไม่นานทั้งสามก็ลากลับ หากมืดค่ำกว่านี้อากาศจะเย็นกว่าเดิม ตัวลูเซียนนั้นไม่เท่าไรแต่เคเรนกับโซฮาร์นี่สิที่น่าห่วง เพราะหากป่วยขึ้นมาก็คงแย่น่าดู
เรย์กับเคียร์เองก็เตรียมตัวเข้านอนกันแล้ว ทั้งสองนอนบนโซฟาเก่าขาด ๆ ที่หันหน้าเข้าหากัน ดีที่ก่อนหน้านี้พวกลูเซียนหาผ้าห่มหนา ๆ ที่ไม่ใช่แล้วมาติดไว้ในโรงงานแห่งนี้บ้าง ในที่สุดมันก็ได้ถูกใช้งานเสียที ซี่งผ้าห่มหนา ๆ หลายผืนนี่มันก็ช่วยให้เขาสองคนรู้สึกอุ่นขึ้นไม่น้อย
ครั้นเวลาผ่านไปทั้งสองก็หลับสนิท สายลมพัดหวิวเข้ามาทางหน้าต่าง เรย์ที่นอนอยู่ใกล้ ๆ นั้นโดนลมปะทะเข้าหน้าเต็ม ๆ จนรู้สึกชา เขาปรือตาขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นด้วยท่าทีขี้เกียจเพื่อไปปิดหน้าต่าง
…ก่อนนอนลืมปิดงั้นเหรอ?
เขาตั้งคำถามกับตัวเองในใจแต่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจสักเท่าไรนัก ตอนนี้ความง่วงมันมีมากกว่าความสงสัยเสียอีก
เรย์เดินกลับมาที่โซฟาตัวเดิมพลางเอนตัวลงนอน แต่ก่อนที่จะได้กลับไปยังห้วงนิทรานั้นเขาได้ยินเสียงใครบางคนพึมพำเบา ๆ
เด็กหนุ่มหันไปทางต้นเสียงก็เห็นเคียร์กำลังนอนดิ้นพลิกไปมาพร้อมกับพึมพำว่า
“ตา…ยาย… ผมกลัว…”
“?”
เรย์ได้แต่เลิกคิ้วสงสัย เขายกมือขึ้นมาขยี้ตาเพื่อให้ตาสว่างแล้วเดินไปหาเพื่อนด้วยความเป็นห่วงอยู่ลึก ๆ ครั้นเห็นใบหน้าชุ่มเหงื่อเขาก็เริ่มรู้สึกใจไม่ดี
-----------------------------------------------------------
น้องเคียร์ฝันร้ายย
กลางวันเคียร์ดูแลเรย์แล้ว กลางคืนเรย์ก็ดูแลเคียร์ซะนะะ