“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
VII
ชายคนนั้น
“แน่จริงก็จับฉันให้ได้สิ!”
เสียงร่าเริงสดใสดังก้องอยู่ในป่า เคเรนในวัยสิบสองปียิ้มกว้างขณะวิ่งหนีเพื่อนอีกคนซึ่งไล่ตามมาข้างหลัง
“เธอวิ่งเร็วกว่าฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ยัยเคเรน!”
เรย์วิ่งหน้าตั้งไล่ตามคู่กัดตลอดกาลของตัวเอง ครั้นพยายามเร่งฝีเท้าแต่ก็ไม่ทันเสียที
เอาล่ะ มาถึงตรงนี้หลาย ๆ คนคงสงสัยว่าพวกเรากำลังทำอะไรกัน หรือสองคนนั้นทะเลาะอะไรกันอีก
ก่อนอื่นก็ต้องขอแนะนำตัวเสียหน่อย ผมชื่อเคียร์ ดาฟินัส ชีวิตของผมตั้งแต่จำความได้มันก็ไม่ได้น่าฟังเท่ไหร่ แต่ผมก็เป็นเด็กคนหนึ่งที่พอมีเรื่องทุกข์หรือเรื่องสุขก็อยากเล่าให้ใครสักคนฟัง นั่นก็คงเป็นพวกคุณ
ตั้งแต่ผมจำความได้ผมก็ไม่มีพ่อกับแม่แล้ว มีแต่คุณตาคุณยายที่ใจดีมาก ๆ พวกเราสามคนอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข มีเวลาว่างก็นั่งเล่นกัน ตกเย็นพอคุณตาเลิกงานก็มานั่งกินข้าวด้วยกัน ก่อนนอนพวกท่านทั้งสองยังอ่านนิทานให้ผมฟังด้วยล่ะ ผมชอบช่วงเวลานั้นมาก ๆ เลย และพอโตขึ้นมาหน่อยผมก็รบกวนคุณยายให้ช่วยสอนหนังสือให้ ผมอยากเป็นฝ่ายเล่านิทานให้คุณตาคุณยายฟังบ้าง
และตอนนี้ผมก็อ่านหนังสือได้คล่องหมดแล้ว ผมดีใจมากเลย!
แต่ว่านะ คุณยายมักสอนผมเสมอ ว่าเมื่อมีความสุขก็ให้เก็บเกี่ยวช่วงเวลาเหล่านั้นไว้ให้มากที่สุด ตอนแรกผมยังไม่ค่อยเข้าใจ แต่วันหนึ่งตอนที่ผมอายุได้ห้าขวบกว่า ๆ ตอนหัวค่ำก็มีคนมาส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่หน้ากระท่อมหลังเล็กที่พวกเราใช้เป็นที่พักอาศัย ผมจำรายละเอียดในตอนนั้นได้ไม่มาก มันเหมือนเป็นฝันเพราะจู่ ๆ ภาพก็ตัดไป ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เป็นรุ่งเช้าของอีกวันไปเสียแล้ว
ตอนนั้นผมนอนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ผมงุนงง ไม่เข้าใจว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น ลองตะโกนเรียกหาคุณตาคุณยายแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมาเลย ตอนนั้นผมกระวนกระวายมาก พยายามเดินกลับไปยังกระท่อมหลังเล็กแต่ก็เหมือนจะวนอยู่ที่เดิม ๆ สุดท้ายผมก็ถอดใจ หาของในป่ากินประทังชีวิต แต่เมื่อเริ่มเหลือเพียงของที่มีพิษผมก็ตัดสินใจเข้าไปในตัวเมืองที่คุณยายมักสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ผมเข้าไป
ตอนที่ผมเห็นมันก็ปกติดีนี่นา? ไม่เห็นจะอันตรายเลย
ใช่ ตอนแรกผมคิดแบบนั้น แต่อยู่ ๆ พวกชาวบ้านก็เริ่มปาข้าวของมาใส่ผม ตอนนั้นผมยืนนิ่งแบบไม่รู้ว่าควรทำอะไร อยากเดินออกมาแต่ขามันแข็งมากจนก้าวไม่ออกซ้ำยังไม่มีแรงอีกต่างหาก พยายามตะโกนถามว่านี่มันเรื่องอะไรกันแต่พวกเขาก็ไม่ฟังผมเลย และผมก็ร้องไห้อยู่ตรงนั้น
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำ ๆ และบ่อยมาก ผมต้องพบเจอกับเหตุการณ์นั้นวนลูปนานกว่าสามปีจนผมเริ่มไม่สนใจอะไร ความคิดของผมในตอนนั้นเพียงแค่พร่ำเรียกหาคุณตาคุณยาย ผมเข้าใจคำที่คุณยายบอกว่าให้เก็บเกี่ยวช่วงเวลาที่มีความสุขให้มากที่สุดแล้ว
แต่…ทำไมคุณตาคุณยายถึงได้ทิ้งผมไปล่ะ?
จิตใจของผมตอนนั้นมันดิ่งมาก ๆ รู้สึกเหมือนชีวิตไม่มีค่า แต่เพราะอยากพบกับทั้งสองท่านอีกครั้งผมจึงพยายามที่จะมีชีวิตอยู่ พวกท่านเคยบอกว่าการลักเล็กขโมยน้อยมันไม่ดี แต่ตอนนั้นผมไม่มีทางเลือกอื่น ให้ไปยืนขอพวกชาวบ้านดี ๆ ผมก็โดนทำร้ายอีก เพราะฉะนั้นการขโมยของจึงเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้ผมมีอาหารกิน
และในช่วงที่ชีวิตของผมมีแต่ความมืดมนนั้นเอง ก็ได้มีประกายไฟจุดเล็ก ๆ ส่องสว่างมา
นั่นก็คือพวกเพื่อน ๆ ของผมในตอนนี้
ทุกคนคงเห็นแล้วว่าผมระแวงพวกเขามาก แต่พออยู่ไปนาน ๆ ผมกลับรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก รู้อีกทีพวกเขาทั้งสี่คนก็เปรียบเสมือนโลกทั้งใบของผม ถึงบางครั้งจะไม่ค่อยมีเวลามาหาแต่ก็ไม่เป็นไร แค่รู้ว่าพวกเขาจะไม่ทอดทิ้งผมแค่นี้ก็พอใจแล้ว
กลับมาปัจจุบันกันดีกว่า ฟังเรื่องไร้สาระของผมอยู่เสียนานเลย
ตอนนี้พวกเรากำลังเล่นวิ่งไล่จับกันครับ พอโอน้อยออกเราก็ได้คนที่ต้องไล่จับเพื่อน ๆ ซึ่งก็คือเรย์ ทว่าตั้งแต่เริ่มเกมจนถึงตอนนี้ ผม ลูเซียน และโซฮาร์ก็ได้แต่นั่งนิ่ง ๆ มองดูเรย์วิ่งไล่เคเรนอย่างเดียวเลย
โอ๊ะ ลืมบอกไป เกมนี้พวกเราสามารถใช้พลังได้ด้วยละครับ ถือว่าโกงแบบสุด ๆ เลย และที่สำคัญ… จนตอนนี้พลังของผมก็ยังไม่ตื่น
“นายจะมาจับแต่ฉันทำไมเนี่ย! สามคนนั้นหลับกันไปตั้งหลายตื่นแล้วมั้ง!” เสียงเคเรนตะโกนดังมาจากตรงไหนสักแห่ง ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าพวกเขาสองคนไม่ได้วิ่งวนอยู่หน้าพวกผมแล้ว
พอเงยหน้าขึ้นไปมองต้นไม้รอบ ๆ ก็เป็นอย่างที่คิด เคเรนปีนขึ้นต้นไม้เพื่อหลบเรย์โดยเฉพาะ
“เรื่องของฉันน่า ลงมาเลยนะ!”
“ไม่ว้อย!”
“ชิ”
จากนั้นเรย์ที่ยืนตะโกนอยู่ใต้ต้นไม้ก็เดินมาหาพวกผมแล้วพูดกับโซฮาร์เบา ๆ
“พรางตัวพวกเราไม่ให้เคเรนเห็นหน่อยสิ”
ดูจากสีหน้าของเธอผมก็รู้ว่าโซฮาร์กำลังสงสัยอยู่แน่เลย แต่สุดท้ายเธอก็ยอมทำตามแต่โดยดี
จากนั้นเรย์ก็เอื้อมมือมาแตะผมพร้อมกับยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก
“ตอนนี้นายเป็นคนไล่แล้วนะ ช่วยฉันทำให้ยัยเคเรนเป็นคนไล่หน่อยได้ไหม นะ ๆ”
ผมกะพริบตาถี่ “แต่ฉันไม่ได้วิ่งเร็วแบบพวกนายนะ”
“ไม่เป็นไร ฉันมีแผน”
แล้วเรย์ก็เริ่มพูดถึงแผนของตัวเองให้ฟัง โดยหลังจากที่โซฮาร์สลายพลังก็ให้ลูเซียนเข้าไปหา ไปปะเหลาะให้เคเรนลงมาข้างล่าง ถึงตรงนี้เคเรนน่าจะสงสัยว่าลูเซียนเป็นคนไล่ เธอก็จะวิ่งมาหาผมและโซฮาร์แทน ไม่มีทางวิ่งไปหาเรย์แน่นอน
“ว่าแต่ทำไมนายถึงอยากให้เคเรนเป็นคนไล่นักล่ะ” ผมถามหลังจากที่อีกฝ่ายเล่าแผนมาหมดแล้ว
“ฉันแค่หมั่นไส้ยัยนั่นเฉย ๆ”
“…”
และแล้วพวกเราก็ทำตามแผนชั่ว(?)ที่เรย์วางไว้ เป็นอย่างที่เขาคิดเลย เคเรนไม่ไปหลบอยู่ข้าง ๆ เรย์แต่มาหลบทางพวกผมแทน และนั่นก็เป็นจังหวะให้ผมยื่นมือไปแตะเคเรนเพื่อส่งต่อให้เธอเป็นคนไล่
เคเรนหน้าเหวอคล้ายยังตามไม่ทัน จนเมื่อลูเซียนใจดีบอกให้ว่าเมื่อกี้ผมเป็นคนไล่ และตอนนี้ก็เปลี่ยนเป็นเธอแล้ว เคเรนก็หันมามองค้อนใส่ผมพร้อมกับตะโกนดังลั่นป่า พาให้เหล่าสรรพสัตว์ตื่นตระหนกกระจายแตกฝูงกันเลยทีเดียว
หลังเกมจบผมก็เลยต้องไปขอโทษขอโพยเธอเสียยกใหญ่…
“เดี๋ยววันนี้ฉันก็ไม่พาไปซื้อขนมอร่อย ๆ กินหรอก!” เคเรนเท้าเอวมองผมด้วยสายตาดุ ๆ ผมเบ้ปากเล็กน้อยแล้วกล่าวขอโทษรอบที่ล้าน
อ๊ะ ลืมบอกไป ตอนนี้พวกเขาปล่อยให้ผมเข้าไปในเมืองได้แล้วนะ แต่ต้องพึ่งพลังภาพลวงตาของโซฮาร์นิดหน่อยเพื่อให้คนในเมืองจำผมไม่ได้ หรือถ้าเธอไม่อยู่ผมก็จะใส่หมวกที่เคเรนเคยให้ไว้เพื่อปิดบังสีผมแทน
นั่นทำให้ระยะหลังมานี้ผมเข้าไปในเมืองได้บ่อยขึ้น ถึงแม้ช่วงแรก ๆ จะแอบโบ๊ะบ๊ะสักหน่อยตรงที่พลังของโซฮาร์ยังไม่เข้าที่จนสีผมของผมสลับไปมาระหว่างสีอื่นกับสีเหลือง สุดท้ายก็โดนพวกชาวบ้านจับได้และวนลูปเดิมซึ่งก็คือโดนทำร้าย
แต่ไม่ต้องห่วง ตอนนี้พลังของเธอคงที่ดีแล้วไม่เป็นอะไรแน่นอน!
“ชิ นายนี่นะ” เคเรนสะบัดหน้าใส่ผมเหมือนกำลังงอน
อ้าว แย่ละสิ ผมง้อใครไม่เป็นนะ! จากนั้นผมก็หันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อน ๆ ผู้ใจดีอีกสามคน ซึ่งแน่นอนว่าเรย์ก็แอบทำสีหน้าบอกบุญไม่รับสักเท่าไหร่แต่ก็ยังเดินมาเอาแขนพาดไหล่เคเรนแบบปกติเหมือนก่อนหน้านี้ตัวเองไม่ได้ทำผิดอะไร
“อะไรเล่า~ มันก็แค่เกมเธอจะจริงจังอะไรขนาดนั้น แล้วไอ้ท่าทีที่เหมือนงอนเคียร์นี่มันอะไรกัน เป็นวันนั้นของเดือนหรือไง?”
ทว่าเคเรนก็ไม่พูดโต้ตอบอะไรด้วย เพียงแค่หันมามองค้อนใส่เท่านั้น
สุดท้ายก็ต้องถึงมือโซฮาร์ซึ่งเป็นคนที่เคเรนไม่เคยหาเรื่องทะเลาะด้วยเลยแม้แต่ครั้งเดียว “ไม่เป็นไรนะเคเรน ใจร่ม ๆ”
จากนั้นก็กล่อมอยู่นานกว่าเธอจะกลับมาเป็นปกติและเริ่มมีปากมีเสียงกับเรย์เรื่องเมื่อครู่นี้อีกครั้ง
“สองคนนั้นนี่… ทะเลาะกันได้ทุกเวลาเลยจริง ๆ นะเนี่ย” ผมพึมพำ
ลูเซียนที่ยืนอยู่ข้างผมหัวเราะเล็กน้อย “นั่นน่ะสิ แต่ก็เป็นสีสันดีแหละเนอะ”
ผมงึมงำตอบในลำคอพลางจ้องสองคู่กัดที่หากไม่ได้ทะเลาะกันสักวันก็อาจขาดใจตายได้
.
.
.
ในช่วงเย็นพวกเราออกมาเดินซื้อขนมขบเคี้ยวกันในตัวเมืองซึ่งมีชาวบ้านอาศัยอยู่เต็มไปหมด นี่ขนาดพวกเรามาเดินในตลาดเล็ก ๆ ยังเบียดเสียดกันแทบจะเป็นปลากระป๋องอยู่แล้ว ไม่อยากนึกภาพเวลาที่มีงานเทศกาลหรืออะไรเลยจริง ๆ
“นี่ ไปร้านนั้นกันเถอะ!” เคเรนยิ้มร่าแล้วจับมือใครคนหนึ่งไป คนนั้นก็จับมืออีกคนต่อ ๆ กันมาจนกลายเป็นว่ายกโขยงไปกันทั้งกลุ่ม
“หนูเอาไอศกรีมวนิลลาค่ะ!” เธอรีบสั่งราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่ง จากนั้นก็หันมามองพวกผม “พวกนายอยากกินรสอะไรสั่งกันได้เลยนะ”
แล้วพวกเราก็สั่งไอศกรีมมากินกันคนละแท่งและเดินดูรอบ ๆ ต่อ
“ทำไมวันนี้คนมันเยอะจังเลยวะเนี่ย” เรย์บ่นอุบพร้อมกับกระพือคอเสื้อเพื่อคลายร้อน
“นั่นสิ พอคนเยอะก็ทำให้รู้สึกร้อนไปด้วยเลย” ลูเซียนตอบขณะรับผ้าเช็ดหน้าจากโซฮาร์มาเช็ดเหงื่อบนใบหน้า “ขอบใจนะ”
โซฮาร์ส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร แล้วส่งผ้าเช็ดหน้าผืนอื่น ๆ ให้พวกเราทุกคน
รอบด้านนี้มีแต่พวกชาวบ้านเยอะแยะเต็มไปหมด เดินเบียดกันอย่างกับตลาดสดที่จัดเดือนละครั้งอย่างไรอย่างนั้น ซึ่ง…บอกตรง ๆ ผมก็แอบรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่
และในตอนนั้นเองก็มีคนเดินมาชนเรย์จนเกือบหน้าทิ่มพื้น
“โอ๊ย! ใครวะเนี่ย…”
คน ๆ นั้นรีบหันมาขอโทษเด็กหนุ่มทันที “โทษทีนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ… อ้าว เรย์?”
--------------------------------------------------------------
น้อง ๆ โตกันแล้วว แต่ก็ยังเป็นแค่ไอ้เด็กน้อย 12 ขวบอยู่ดี อิอิ