“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
IX
ตัวหายนะ
ทำไม…เรย์ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
ไม่สิ… เรย์จะมาที่นี่มันไม่ใช่เรื่องแปลก คนที่ควรโดนถามแบบนั้นต้องเป็นผมมากกว่า
แม้เมื่อครู่ในใจจะรู้สึกอบอุ่นที่รู้ว่าต่อให้ผมจะโดนรังแกหรือทำร้ายมากแค่ไหนแต่ผมไม่ได้ตัวคนเดียว ผมยังมีเพื่อน ๆ ที่คอยปลอบประโลมใจไม่เหมือนเมื่อก่อน แต่หลังจากที่ได้ยินพวกเด็ก ๆ และชาวบ้านคุยกันเรื่องพวกเขาแล้ว ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองเห็นแก่ตัวขึ้นมาทันที
ในขณะที่ผมทุกข์ พวกเขายังคอยอยู่เคียงข้างผม แต่ในเวลาที่พวกเขาต้องรับแรงกดดันจากสิ่งรอบตัว ผมกลับทำได้เพียงนั่งเล่นโง่ ๆ อยู่ในโรงงานเก่า ๆ เท่านั้น
“นั่นไง เห็นไหม ข้อสันนิษฐานของพวกผู้ใหญ่เป็นจริงด้วย”
“นั่นสินะ ถ้าเป็นแค่เรื่องบังเอิญเรย์คงไม่มากอดเจ้าเด็กนั่นเพื่อบังของที่ผู้ใหญ่ปามาหรอก”
“แต่คนอย่างเรย์เนี่ยนะ? ปกติไม่เคยเห็นออกตัวปกป้องใครเลย”
เสียงพูดของผู้คนระแวกนั้นเรียกความสนใจของผมให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ ผมหลุบตามองแผ่นหลังของเรย์ที่ยังคงกอดผมแน่นแล้วก็รู้สึกตกใจ
เรย์…เอาตัวมาบังผมไว้งั้นเหรอ แล้วเข้ามาขวางผมแบบนี้มันโจ่งแจ้งไป ผู้คนจะรู้กันหมดแล้วนะ ว่า…เราเป็นเพื่อนกัน…
ถ้าเป็นแบบนั้นมันจะไม่ดีต่อตัวเขา ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
และเพราะอย่างนั้นผมจึงพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย “นี่เรย์ ปล่อยเถอะ” ผมพูดเสียงเบา “นายจะโดนลูกหลงไปด้วยนะ”
แต่เขากลับไม่ฟัง ซ้ำยังกอดผมแน่นกว่าเดิม “ไม่ นี่นายไม่เห็นแขนตัวเองหรือไง เลือดไหลเป็นหมดแล้วนะ ทำไมไม่รีบหนีออกไปเล่า!?”
“อึก…” ผมสะอึกพลางหันไปมองพื้นข้างตัวที่เต็มไปด้วยสิ่งของและเศษอาหารมากมาย
มันก็จริง… ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่วันนี้ขาผมมันก้าวไม่ออก ยิ่งพอได้ยินคนพวกนั้นนินทาเพื่อนผมลับหลังมันเลยทำให้ผมไม่อยากหนีละมั้ง อยากจะอยู่ฟังต่อว่าคนพวกนี้พูดถึงเพื่อนผมยังไงบ้าง ต่อให้แลกมาด้วยความเจ็บปวดของตัวเองก็ตาม
แต่…จนถึงตอนนี้ผมก็รู้แล้วละ ต่อให้พวกเขาจะอยู่ในเมืองแต่ก็ยังถูกพูดถึงในด้านไม่ดีเพียงเพราะมาข้องเกี่ยวกับผม ในใจอยากจะมองว่านี่เป็นแค่เรื่องไร้สาระ แต่พอนึกถึงคำพูดของพวกชาวบ้านที่บอกว่าผมเป็นตัวหายนะผมก็ลังเลขึ้นมาว่ามันไร้สาระจริงหรือเปล่า
เพราะผมอาจจะเป็นตัวหายนะจริง ๆ ก็ได้
“เรย์ เดี๋ยวพรุ่งนี้นายก็ต้องไปเรียนแล้วก็ฟันดาบไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวเนื้อตัวก็ช้ำกันหมดพอดี…” ผมพยายามโน้มน้าวให้เขาปล่อย ไม่อยากให้คนสำคัญต้องมาเจ็บตัวเพราะผมอีกแล้ว
“นายน่ะหุบปากไปเถอะน่า!” เขาตะคอกใส่แล้วดันตัวผมออก “ฉันจะตัวช้ำหรือไม่นั่นมันก็เรื่องของฉัน ฉันจะไปเรียนหรือไม่ก็เรื่องของฉัน นายหัดห่วงตัวเองบ้างเถอะ!”
ผมสะดุ้ง เท่าที่จำได้นี่เหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เรย์ตะคอกและใส่อารมณ์กับผมมากถึงขนาดนี้ ถึงแม้ช่วงแรกจะมีบ้างที่โดนพูดเสียงดังใส่ แต่เขาไม่ได้ใช้อารมณ์มากขนาดนี้
ผมกดหัวคิ้วลง รู้สึกเหมือนมีกองไฟสุมอยู่ในอก “ห่วงตัวเองเหรอ… นายสิต้องห่วงตัวเอง นายยังมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำนะ ไม่เหมือนกับฉันที่ใช้ชีวิตไร้ค่าไปวัน ๆ หัดดูแลตัวเองหน่อย”
“ไร้ค่าเหรอ” เขาพึมพำเสียงต่ำ ดวงตาที่มองมานั้นแข็งกร้าวกว่าปกติ มือของเขาที่จับแขนผมบีบแรงขึ้นคล้ายข่มอารมณ์ตัวเองไม่อยู่
“นายช่างกล้าพูดนะ งั้นที่พวกฉันคอยเทียวไปหานายทุกวัน ๆ นี่จะบอกว่าไร้ค่าเหมือนกันเหรอ นายคิดให้ดีก่อนจะพูดดีกว่าไหม?”
“ฉันก็ไม่ได้ขอให้พวกนายมาสนใจตั้งแต่แรกสักหน่อย! ฉันมันก็แค่ไอ้เด็กกำพร้า เป็นแค่ตัวหายนะเท่านั้นแหละ ลองคิดดูให้ดี ๆ นะเรย์ ถ้าพวกนายไม่มาเจอฉัน ถ้าฉันไม่ได้รู้สึกอยากเป็นเพื่อนกับพวกนาย พวกนายก็ไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ มันเป็นเพราะฉันคือตัวหายนะอย่างที่พวกชาวบ้านบอกไง อยู่ที่ไหนอยู่กับใครก็มีแต่เรื่องซวย ๆ!”
พูดไปในหัวของผมก็มีแต่ภาพความทรงจำแย่ ๆ ไหลผ่านเข้ามา ตั้งแต่เรื่องตากับยายในครั้งนั้น ตอนนี้ผมก็โตพอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสอง สิ่งที่ผู้ชายคนนั้นในฝันพูดแม้จะไม่ได้มีน้ำหนักมากแต่ก็ใช่ว่าจะเป็นจริงไม่ได้สักหน่อย
‘สองตายายนั่น… ตายไปแล้ว’
แล้วไหนจะพวกเพื่อน ๆ ที่ต้องถูกทำร้าย ถูกคนรอบตัวกดดันและดูถูก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นก็เพราะผมกับพวกเขามีความเกี่ยวข้องกัน เหตุผลมันก็แค่นั้น!
“นายแน่ใจนะ?” เรย์แค่นหัวเราะถาม สีหน้าเขาเหมือนจะอยากบอกอะไรสักอย่าง “นายคิดว่าตัวเองรู้เรื่องทุกอย่างดีแล้วหรือไงถึงได้กล้าพูดแบบนั้น? ตัวหายนะห่าอะไรมันมีจริงที่ไหน ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ทั้งหมดนั่นก็เพราะ…!”
แต่แล้วอยู่ ๆ เรย์ก็ชะงักก่อนจะเงียบแล้วหันหน้าหนี ผมเห็นเขาเม้มริมฝีปากคล้ายเจ็บใจกับอะไรสักอย่างพร้อมกับส่งเสียงจิ๊
ผมได้แต่ขมวดคิ้วมองการกระทำนั้นอย่างไม่เข้าใจ หรือเขารู้อะไรมาแต่ไม่ยอมบอกผม?
“เพราะอะไรเรย์ พูดมาสิ”
ต่อให้ผมถามเขาก็ยังไม่ตอบ เรย์กัดฟันกรอด นัยน์ตาวาวโรจน์ ใบหน้าขึ้นสีเหมือนโกรธจัดแบบที่ผมไม่เคยเห็น ทั้งที่ปกติก็ไม่ได้เป็นขนาดนี้ ตกลงเขาไปรู้อะไรมากันแน่!?
“เฮ้ย เมื่อไหร่จะเถียงกันเสร็จวะ รีบ ๆ ออกไปได้แล้ว!”
เสียงชายฉกรรจ์คนหนึ่งดังพร้อมกับเสียงบางอย่างที่พุ่งมาด้วยความเร็ว ผมตวัดสายตาไปมองอย่างนึกหงุดหงิด และเมื่อเห็นว่าเป็นอะไรผมก็เบิกตากว้าง รีบดึงเรย์ที่กำลังเหม่อเหมือนหลุดไปอยู่ในภวังค์ของตัวเองเข้ามาทันที ทำให้ของสิ่งนั้นพลาดมาโดนแขนอีกข้างของผมแทน
เพล้ง!
ผมหันไปจ้องชายคนนั้นเขม็ง ไอ้บ้านั่น…มันจงใจคว้างจานใส่เรย์!
เรย์ที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้ก็ดึงแขนผมที่ตอนนี้มีเลือดไหลอาบทั้งสองข้างไปดู ก่อนจะหันไปตวาดใส่พวกผู้ใหญ่อีกครั้ง
“ไอ้ห่าส้นตีนพวกนี้นี่ มันเป็นเชี่ยอะไรกันนักหนาวะ!!” เขาแผดเสียงลั่น “คนเขาคุยกันอยู่ก็ยังมายุ่ง เสือกไม่เข้าเรื่อง!”
เมื่อสิ้นเสียง รอบตัวผมและเรย์ก็ถูกล้อมไปด้วยเปลวไฟร้อนแรงที่พร้อมใจกันลุกพรึบกะทันหัน เหล่าชาวบ้านบางคนกรีดร้องแล้วถอยห่างไปทันที
“ถ้าใครยังกล้าเข้ามาเสือกอีก ฉันจะเผาแม่งทั้งเป็นเลยไอ้สัxเอ๊ย!”
ว่าจบเขาก็หันมามองผม ในดวงตาของเรย์มีแต่ความโกรธเกรี้ยวขั้นรุนแรง ต่างจากปกติที่ถ้าผมเลือดออกแบบนี้ต้องแสดงท่าทีเป็นห่วง เหมือนกับตอนที่วิ่งเข้ามากอดผมเมื่อครู่นี้
“แล้วนี่นายทำบ้าอะไร มาบังฉันทำไม แค่นี้ยังเจ็บตัวไม่พออีกเหรอ”
ผมเม้มปากแล้วหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มอารมณ์ของตัวเองไว้จนรู้สึกได้ว่าสีหน้าของผมนิ่งมากไม่เหมือนปกติ
“…”
เมื่อเห็นผมเงียบเรย์ก็แสดงท่าทีไม่พอใจ “เงียบทำไมล่ะ ตอบมาสิ! จะทำให้พวกฉันเป็นห่วงไปจนถึงเมื่อไหร่!?”
“…ฉันไม่เคยขอให้พวกนายมาเป็นห่วง”
เรย์กัดฟันกรอด เขากำมือข้างหนึ่งไว้หลวม ๆ จนกระทั่งมีดาบโผล่ขึ้นมาเหมือนเสกได้ เรย์กำดาบเล่มนั้นแน่นแล้ววาดตวัดมาบนบ่าผม
ผมเหลือบตามอง ในใจตอนนี้ไม่รู้สึกถึงความกลัวเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเพราะผมรู้ดีว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางทำร้ายผม หรือเป็นเพราะผมเองก็โกรธจนมันกลบความกลัวไปหมดแล้วกันแน่
“นายลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
“…”
ผมไม่พูดตอบอะไร ทำเพียงจ้องนัยน์ตาสีแสดของเรย์ซึ่งวาวโรจน์และเย็นเยียบในเวลาเดียวกัน ถ้าเป็นเวลาปกติผมอาจจะรู้สึกว่าดูน่ากลัวจนรู้สึกหวั่น ๆ ในใจ แต่สำหรับตอนนี้ผมกลับไม่มีความรู้สึกแบบนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับผมกำลังท้าทายความโกรธที่ไม่ต่างจากกองไฟร้อนของเรย์
ทันใดนั้น ระหว่างที่ผมกับเรย์ต่างก็จ้องตากันอย่างไม่ลดละก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ลูกแน่ใจแล้วใช่ไหม เรย์?”
เจ้าของชื่อสะดุ้งเบา ๆ ดวงตาที่ฉายแววเกรี้ยวกราดเมื่อครู่สงบลงเหมือนได้สติ เปลวไฟรุนแรงรอบด้านค่อย ๆ ลดลงจนเหลือเพียงเปลวไฟเบา ๆ ที่ใกล้จะดับมอดไป
เขาหันไปมองตามเสียงเรียกแล้วพึมพำ “พ่อ…”
ชายคนหนึ่งที่มีโครงหน้าคล้ายกับเรย์มองมาทางเราสองคน ก่อนจะหันไปมองพวกชาวบ้านรอบ ๆ
“ทุกคนแยกย้ายกันไปเถอะครับ ทางนี้ผมจะจัดการให้เอง”
แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขัด
“ไม่เชื่อ! เด็กนั่นก็ลูกแก เจ้าเด็กปีศาจนั่นก็เพื่อนลูกแก แกจะจัดการยังไง!?”
คนคนนั้นยืนนิ่งไปครู่ ก่อนจะยกมือขวาขึ้นแนบอกซ้ายและค้อมตัวลงด้วยท่าทีเคารพ “ด้วยเกียรติของแม่ทัพที่คอยปกป้องทุกคนมาโดยตลอด ผมสัญญาว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้ผ่านไปด้วยดี และจะไม่มีอันตรายใด ๆ เข้ามาย่างกรายพวกคุณได้แน่นอนครับ”
“…”
แม้ฝั่งนั้นจะเงียบ แต่จากที่ดูแล้วพวกชาวบ้านเองก็รู้สึกขัดใจไม่น้อย ถึงกระนั้นก็ยอมปล่อยผ่าน สะบัดหน้าหนีแล้วเดินจากไปกันเงียบ ๆ งานเทศกาลในวันนี้จึงจบเร็วกว่าที่ควรจะเป็น
ผมมองไปรอบ ๆ ซึ่งตอนนี้ไม่มีใครนอกจากผม เรย์ พ่อเรย์และเพื่อนอีกสามคนที่มาพร้อมกับเขา…
“เคียร์!”
พวกเขาเรียกชื่อผมแล้วรีบวิ่งเข้ามาหา คอยถามผมว่าเป็นยังไงบ้าง ทำไมเลือดออก ไปล้างแผลก่อนดีกว่าไหม แต่ผมไม่ได้สนใจ คนเดียวที่ผมยังคงมองอยู่ก็คือเรย์
ตอนนี้เรย์เหมือนจะเริ่มได้สติว่าเมื่อครู่นี้ทำอะไรลงไป ตัวของเขาเริ่มสั่นคล้ายทำอะไรไม่ถูก ลูเซียนเป็นคนเดียวที่เดินเข้าไปปลอบ ส่วนโซฮาร์กับเคเรนก็พากันมาดูผม
“นี่เคียร์ ตอบหน่อยสิ…”
เสียงโซฮาร์ดังขึ้น ผมหันไปมองเธอนิ่งไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป เห็นอย่างนั้นจู่ ๆ เคเรนก็โวยวายเสียงดังแว้ดทันที
“เรย์! เมื่อกี้นี้นายทำอะไรของนายน่ะฮะ!? บ้าไปแล้วหรือไงถึงได้ทำกับเคียร์แบบนั้น!”
เจ้าตัวสะดุ้ง เขาก้มมองมือของตัวเองที่ยังคงถือดาบไว้ นัยน์ตาสั่นไหวรู้สึกผิด
“…ใช่ ฉันคงจะบ้าไปแล้ว”
เคเรนส่งเสียงชิเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อของอีกฝ่าย “นายเป็นอะไรของนาย!? พวกเราต่างก็เป็นห่วงเคียร์ ไม่อยากให้เคียร์เจ็บตัวกันทั้งนั้น รวมถึงนายด้วย แล้วนายเป็นอะไร! เวลาโมโหก็บอกแล้วไงว่าให้มีสติไอ้บ้านี่!”
เธอง้างมือออกเหมือนกำลังจะตบ เรย์เองก็ไม่ได้หลบไปไหน
“เคเรน อย่านะ!”
โซฮาร์รีบตะโกนห้ามแต่เหมือนจะไม่ทัน เคเรนตวัดมือลงไปแล้ว
ทันทีที่มือของเธอหยุดนิ่งไม่เป็นไปตามที่สมองสั่งการ เด็กสาวก็หันมามองคนที่มาห้ามไว้ทันที
“ลูเซียน ปล่อย!”
“เคเรน เวลาโมโหเธอก็ไม่มีสติเหมือนกัน เธอเคยคิดจะทำร้ายเรย์จริงจังขนาดนี้ด้วยเหรอ” ลูเซียนพูดเสียงเรียบ
“ก็…!”
เธอเม้มปากแน่นแล้วสบัดมือตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุม พร้อมกันนั้นก็ปล่อยมือที่จับคอเสื้อของเรย์ออก
“เรื่องเรย์เดี๋ยวฉันจัดการเอง พวกเธอไปดูเคียร์เถอะ”
“…ก็ได้”
-----------------------------------------------------------------------
โคตรจะฉากปะทะอารมณ์ พยายามเขียนให้ออกมาดีที่สุดแล้วค่ะTT อ่านแล้วรู้สึกยังไงคอมเม้นมาพูดคุยกันได้เลยนะคะ