“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
“…อ้าว เรย์?”
เขาชะงัก ทั้งสองคนมองหน้ากันนิ่ง
ดูท่า…สองคนนี้คงจะรู้จักกันสินะเนี่ย
เรย์ก้มหัวแทบจะทันที “ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องขอโทษผมก็ได้”
…
เอ๋?
ผมหันควับไปหาลูเซียนโดยหวังว่าเขาจะบอกอะไรที่ผมไม่รู้บ้าง แต่ปรากฏว่าแม้แต่ลูเซียนเองก็ยังทำสีหน้าตะลึง
คน ๆ นี้เป็นใครกัน?
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเดินไม่ดูทางเอง” ชายคนนั้นส่งยิ้มแบบเป็นกันเองให้ก่อนจะเลื่อนสายตามามองทางพวกผม “นี่มากับเพื่อนเหรอ”
“ใช่ครับ ผมมาเดินเล่นกับเพื่อนเฉย ๆ แล้วนี่ลุงมาทำอะไรเหรอครับ”
ชายคนนั้นชูถุงพลาสติกสีทึบในมือ “มาซื้อของให้ตัวแสบน่ะ” ว่าแล้วเขาก็หันมามองผมตรง ๆ เอาซะผมแอบเกร็งโดยอัติโนมัติ
นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสต์ซึ่งอยู่ใต้หมวกแก็ปที่อีกฝ่ายสวมอยู่จ้องมองผมด้วยความว่างเปล่า เนิ่นนานเกือบนาทีเขาก็หันกลับไป
ผมผ่อนลมหายใจโล่งอกอย่างไม่ปิดบัง
“งั้นฉันไปก่อนนะ แล้วค่อยเจอกัน” ชายคนนั้นหันไปพูดกับเรย์ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไป
“ครับ แล้วเจอกันครับ”
“เมื่อกี้ใครเหรอเรย์” ลูเซียนถามขึ้นเมื่อชายคนนั้นเดินไปไกลแล้ว ทว่าเส้นผมสีดำที่โผล่พ้นขอบหมวกนั้นยังคงโดดเด่นแม้อยู่ห่างออกไปไกล ผมมองตามอย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก
“เป็นคนในปราสาทที่รู้จักกันเฉย ๆ ไม่มีอะไรหรอก” เรย์บอกปัด คล้ายจงใจพูดเพื่อไม่ให้ใครถามอะไรลึกไปมากกว่านี้
ลูเซียนมองด้วยความสงสัยระคนเป็นห่วง “มีอะไรก็บอกฉันนะ”
แต่ถึงอย่างนั้นเรย์ก็ยังยืนยันว่าไม่มีอะไรจริง ๆ พวกเราจึงทำได้แค่ปล่อยผ่านไป ผมหันไปมองสีหน้าของโซฮาร์และเคเรน พวกเธอเองก็ดูประหลาดใจกับเรื่องเมื่อครู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
ก็อย่างว่า คนอย่างเรย์เนี่ยนะพูดสุภาพกับคนที่เดินชนด้วยเสียงเคารพนอบน้อมขนาดนั้น มันดูเหมือนไม่ใช่เรย์เลย
…แต่ก็ช่างเถอะ
ผมได้แต่หวังว่าสักวันเรย์จะพูดถึงชายคนนั้นให้พวกเราฟังบ้าง
ในคืนนั้นผมนอนไม่หลับเลย พอหลับตาภาพชายที่เรย์พูดสุภาพด้วยก็ลอยเข้ามาตลอด ไหนจะตอนที่เขาหันมามองผมอีก แววตานั่นมันทำให้ผมรู้สึกแปลก ๆ
มันดูว่างเปล่า แต่ก็เหมือนอ้างว้างยังไงชอบกล
แล้วเขาจะมองผมแบบนั้นทำไมกัน
ผมพยายามจะไม่นึกถึงแล้วนะ แต่มันก็อดไม่ได้นี่นา แล้วผมควรรอให้เรย์บอกเองหรือจะเค้นถามดีละเนี่ย
“เฮ้อ”
ผมพ่นลมหายใจ ไหน ๆ ก็นอนไม่หลับแล้วออกไปเดินเล่นสักหน่อยดีกว่า
ผมเดินมาเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่หน้าลำธารสายหนึ่ง ตรงนั้นมีต้นไม้ใหญ่อยู่หลายต้น เป็นสถานที่ที่ผมชอบมานั่งพิงต้นไม้เพื่อรับลมเย็น ๆ บางครั้งผมก็เผลอหลับแต่ก็ไม่บ่อยนัก
ผมเดินไปนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ที่ประจำพลันสมองก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ขณะเดียวกันสายลมก็พัดหวิวอยู่ใกล้ ๆ
จริง ๆ แล้วผมว่าตัวเองเป็นคนขี้มโนคนหนึ่งเลยนะ เวลาอยู่คนเดียวทีไรก็มักจะคิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อย อย่างตอนนี้ผมก็กำลังคิดว่าเพื่อน ๆ ของผมจะทำอะไรอยู่กันนะ? นอนหลับแล้วหรือยัง คนอื่นคงจะนอนหลับฝันหวานกันไปหมดแล้ว แต่โซฮาร์มีเรียนวิชาแพทย์ตั้งแต่ช่วงหัวค่ำถึงดึก ๆ ตอนนี้ก็คงกำลังเลิกเรียน
ผมหลับตาลงพลางจินตนาการว่าเพื่อนคนนั้นจะทำอะไรต่อหลังจากเลิกเรียนแล้ว
รู้สึกเหมือนเห็นใครสักคนเดินเข้ามาหาโซฮาร์ คนนั้นคล้ายจะเป็นเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน เป็นผู้หญิง เธอทำสีหน้าลังเลในขณะเดียวกันสองมือก็ถูไถไปมา สุดท้ายโซฮาร์ที่สังเกตเห็นก็เป็นฝ่ายทักก่อน
‘เธอมีอะไรหรือเปล่า’
เด็กสาวคนนั้นสบตากับนัยน์ตาสีแดงโกแมนแล้วก็หลบตาเหมือนไม่มีความกล้า ก่อนจะค่อย ๆ พึมพำออกมาให้ได้ยินแค่สองคน
‘คือ...ก่อนหน้านี้ที่ฉันทำตัวเมินใส่ ต้องขอโทษด้วยนะ’ เธอกล่าวเสียงสั่น ‘แม่ฉันบอกว่า…เธอเป็นเพื่อนกับเด็กปีศาจนิสัยไม่ดี เลยห้ามไม่ให้ฉันยุ่งกับเธอ ฉันกลัวเธอจะคิดมากเลยแอบมาคุยด้วย’
ผมรู้สึก…เหมือนเห็นโซฮาร์กดหัวคิ้วทั้งสองข้างลง ผมเองก็เช่นกัน
แต่ถึงอย่างนั้นโซฮาร์ก็ยังคงตอบด้วยความสุภาพอย่างที่เธอเป็น ‘ไม่หรอก เธอทำตามคำสั่งของแม่ไปก็ได้ ฉันไม่ได้ว่าอะไร ก็แค่สงสัยที่อยู่ ๆ เธอก็เปลี่ยนไปแค่นั้นเอง’
เด็กสาวคนนั้นก้มหน้า สองมือเริ่มถูกันอีกครั้ง
‘อีกอย่าง ถ้าเด็กปีศาจคนนั้นเป็นเพื่อนฉัน ยังไงมันก็เรื่องของฉันอยู่แล้วนี่ ถ้าเธอจะไม่มายุ่งกับฉันตามคำสั่งของแม่เธอนั่นก็เป็นเรื่องของเธอเหมือนกัน ฉันไม่ก้าวก่ายอะไรหรอก’ โซฮาร์พูดพร้อมกับเก็บข้าวของใส่กระเป๋า ‘แค่เธอไม่ทำให้เพื่อนฉันเดือดร้อนฉันก็ไม่ว่าอะไรทั้งนั้นแหละ’
พูดถึงตรงนี้เด็กสาวคนนั้นก็เผยสีหน้าตกใจขึ้นมา ‘นี่เธอ…อย่าบอกนะว่าเธอเป็นเพื่อนกับเด็กปีศาจอย่างที่แม่ฉันบอกจริง ๆ?’
โซฮาร์ไหวไหล่ ‘ไม่รู้สิ’ แล้วเดินจากไป ทิ้งให้เด็กสาวคนนั้นยืนงงกับคำพูดของเธออยู่คนเดียว
ผมพ่นลมหายใจออกมาขณะลืมตา วันนี้ก็คิดอะไรไม่เข้าท่าอีกเช่นเคย ผมก็ช่างจะจินตนาการจริง ๆ เลย คนอย่างโซฮาร์เนี่ยนะจะปิดบังเรื่องของตัวเองโดยการพูดว่า ‘ไม่รู้สิ’ แล้วเดินจากไปแบบนั้น? มันเป็นไปไม่ได้แน่ ๆ
อย่างน้อยเธอก็คงจะทำเลิ่กลั่กนิดหน่อย เพราะยังไงก็รู้อยู่แล้วว่าเด็กปีศาจที่ว่านั่นคือผม พวกผมทุกคนรู้ดีว่าโซฮาร์นั้นเป็นคนที่ปิดบังความลับอะไรไม่เนียนคนหนึ่ง เธอไม่มีทางพูดแบบนั้นแน่ ๆ
แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ ผมแค่มโนขึ้นมาเองนี่นา เพราะฉะนั้นอะไร ๆ ก็เป็นไปได้หมดละเนอะ
วันต่อมาพวกเพื่อน ๆ ก็มาหาผมอีก โดยเคเรนก็เอาหนังสือพิมพ์มาให้ผมนั่งอ่านยามว่างอย่างทุกที
และในวันนี้สองสาวก็เป็นคนทำอาหารให้พวกผมกินเช่นเคย โซฮาร์อาสาออกไปเก็บผักผลไม้ต่าง ๆ กับเรย์ เพราะอย่างที่รู้กันว่าเคเรนและเรย์ไม่เคยอยู่ด้วยกันแล้วไม่ทะเลาะกันสักครั้ง ครั้นจะพาเคเรนไปเธอก็ดันปฏิเสธไปว่า ‘ไม่อยากไป ฉันขี้เกียจเดิน’ โซฮาร์จึงจำใจพาเรย์ไปด้วย ซึ่งกว่าจะพาไปได้ก็แทบต้องลากกันเลยทีเดียว
อย่างว่า ยังไงเรย์ก็ติดลูเซียนจริง ๆ นี่นะ…
ในระหว่างที่รอสองคนนั้นกลับมาพวกเราสามคนก็หาอะไรทำ หลังจากนั่งคิดอยู่นานสองนานว่าจะเล่นอะไรดีก็มาจบที่เกมพื้น ๆ อย่างเป่ายิงฉุบตีมือ เล่นกันหลายตาจนรู้สึกเบื่อ สองคนที่ออกไปเก็บผักผลไม้ก็เพิ่งกลับมา
เคเรนและโซฮาร์เตรียมของทำอาหารกันสองคน ผมเห็นพวกเธอพูดคุยซุบซิบอะไรกันสักอย่างแล้วหันมากวักมือเรียกผมพร้อมกับทำมือส่งสัญญาณว่าอย่าให้ลูเซียนกับเรย์รู้ตัว
“มีอะไรเหรอ?”
“พวกเรากำลังปรึกษากันว่าจะทำอะไรให้เรย์ดี นี่ก็ใกล้วันเกิดเขาแล้ว นายช่วยพวกเราคิดหน่อยสิ” โซฮาร์บอกขณะเหลือบมองไปทางเพื่อนอีกสองคนเป็นระยะ
ผมคิด “อืม… เค้กอย่างทุกทีดีไหม?”
“ฉันกลัวว่ามันจะซ้ำไปน่ะสิ วันเกิดใครพวกเราก็ทำเค้กให้ทุกปี ป่านนี้น่าจะเอียนกันแล้วละมั้ง” เคเรนถอนหายใจ
ผมหันไปมองทางสองคนนั้น พวกเขายังเล่นกันเหมือนไม่รู้สึกตัวว่ากำลังโดนพูดถึง ตอนนั้นเองที่ผมพูดออกมาว่า ‘เอาไว้คิดทีหลังแล้วกัน’ และกลับมานั่งร่วมวงกับพวกเรย์เพื่อไม่ให้เจ้าตัวสงสัย
--------------------------------------------------------------------------------------------
วันเกิดลูเซียนไปแล้ว วันเกิดน้องเรย์ต่อ ให้อะไรน้องดีน้าา