“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ - องก์ 1 IX ตัวหายนะ (2/2) โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค

แท็คที่เกี่ยวข้อง

พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี

รายละเอียด

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

ผู้แต่ง

XiXuan

เรื่องย่อ

แนะนำเรื่อง


“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”


_____


“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”

ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้

และในวันหนึ่ง…

“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง

ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…

.

“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”

เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา


_____


 สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ

ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!

สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ



องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating

องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)

องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing

องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…

องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…


_____


⚠Trigger Warning⚠


Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),

Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),

Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),

Blood (มีเลือด),

Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),

Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),

Major character death (มีตัวละครหลักตาย),

Minor character death (มีตัวละครรองตาย),

Murder (การฆาตกรรม),

Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),

Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),

Kidnapping (การลักพาตัว),

Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)


_____


Contact Writer


Twitter(X) : @sachiyogingray

แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์

สารบัญ

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 0 Introduction,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 10.5 ที่มาของงชื่อ,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชามังกร (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชรามังกร (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (2/2)

เนื้อหา

องก์ 1 IX ตัวหายนะ (2/2)


 

ผมมองเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้าไม่ได้ขยับไปไหน ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าถ้าผมไม่ออกมาตั้งแต่แรก ถ้าผมไม่ได้สนใจเจ้ากล่องของขวัญน่ารัก ๆ นั่น ถ้าผมไม่ได้รู้จักและผูกพันกับพวกเขามาก่อน เรื่องแบบนี้คงจะไม่เกิดขึ้น…

ถึงเคเรนกับเรย์จะทะเลาะกันบ่อยครั้งก็ตาม แต่ก็ไม่เคยจริงจังขนาดนี้อย่างที่ลูเซียนบอก อย่างมากก็แค่แกล้งกันเล่น ๆ กวนประสาทกันไปวัน ๆ เท่านั้น

เรื่องมันเป็นแบบนี้…ก็เพราะผม

ผมขมวดคิ้วไม่ชอบใจ ก่อนจะหมุนตัวหันหลังแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น

“เดี๋ยวสิเคียร์ นายจะไปไหน?”

เสียงโซฮาร์ตะโกนเรียกแต่ผมไม่หันไปมอง รู้สึกว่ายิ่งเห็นหน้าพวกเขาคำต่อว่านินทาต่าง ๆ ที่ได้ยินก็พากันไหลเข้ามาในหัวผมไม่หยุด …หงุดหงิดชะมัด

“เคียร์ อยู่คุยกันก่อน”

เคเรนที่วิ่งมาตอนไหนก็ไม่รู้มายืนขวางหน้าผมไว้ ตามด้วยโซฮาร์ที่เพิ่งวิ่งมาถึง

“ขอโทษนะ แต่ฉันยังไม่อยากคุยกับใครตอนนี้” ผมตอบอย่างไม่สบอารมณ์นักแล้วเดินเบี่ยงไปอีกทาง

แต่พวกเธอสองคนยังคงไม่ปล่อยให้ผมไปไหน

“ถ้าไม่คุยตอนนี้เรื่องมันอาจจะบานปลายก็ได้นะ นายทำใจเย็น ๆ แล้วค่อย ๆ คุยกับเรย์เถอะ อีกอย่าง แขนนายก็บาดเจ็บอยู่ด้วยนะ” โซฮาร์พูดเสียงอ่อน ซึ่งผมก็พอจะรู้อยู่ว่าเหตุการณ์แบบนี้ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอก แล้วก็ไม่อยากให้มันบานปลายไปมากกว่านี้ด้วย

ผมเม้มริมฝีปาก คิดวิธีที่จะสลัดสองคนนี้ออกได้แล้วแต่มันก็คงจะทำให้พวกเธอรู้สึกสะเทือนใจไม่น้อย

ให้ตายสิ ทั้งหงุดหงิดทั้งอึดอัดเลย…

“ตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียว พวกเธอยังไม่ต้องมายุ่งสักพักได้ไหม”

“ไม่ได้หรอกนะ นายอย่าเก็บไปคิดคนเดียวแบบนี้สิ มีปัญหาอะไรเรามาช่วยกันแก้เถอะ” โซฮาร์ยังคงพูดเสียงอ่อนโยน สีหน้าที่บ่งบอกว่าเป็นห่วงชัดเจนนั้นยิ่งเห็นผมก็ยิ่งรู้สึกผิด

 

‘พ่อแม่ฉันก็บอกว่าโซฮาร์เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน ทุกวันนี้ไม่มีใครในคลาสการแพทย์ที่ยุ่งกับเธอเลย เป็นเพราะเรื่องของเด็กคนนี้นี่แหละ’

 

เพื่อน ๆ ในคลาสการแพทย์…ไม่มีใครเข้ามาเล่นด้วยหรือสนใจเธอก็เพราะผม

ผมคือต้นเหตุ…

“นั่นสิ ทำแบบนี้ไปมันก็ไม่ดีขึ้นสักหน่อย นาย…”

“ก็บอกว่าไม่ต้องมายุ่งไง!”

เพราะความหงุดหงิดทำให้ผมเผลอตะคอกพวกเธอไปแบบนั้น

…เพราะหงุดหงิดที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้

…หงุดหงิดที่ต้องให้คนอื่นคอยมาปกป้อง

…หงุดหงิดที่เหตุการณ์ในวันนี้มันเกิดขึ้นเพราะผม

…และหงุดหงิด ที่ผมเป็นต้นเหตุให้เพื่อน ๆ ต้องถูกนินทาลับหลัง

เคเรนกับโซฮาร์ชะงักทันทีเมื่อเห็นผมแปลกไป

“ฉันอยากอยู่คนเดียว พวกเธอไม่ต้องมายุ่ง”

ผมย้ำอีกครั้งแล้วเดินออกมา เมื่อครู่นี้ผมเห็นว่าดวงตาของพวกเธอทั้งสองนั้นสั่นไหวรุนแรง อาจเพราะเสียใจที่ผมทำตัวไม่ดีใส่ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนสมองมันตื้อไปหมด ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว อยากจะอยู่คนเดียว คิดอะไรคนเดียวไปสักพัก…

 

 

“ไม่เป็นไรนะเรย์” เสียงลูเซียนพูดขึ้น เรียกให้เคเรนและโซฮาร์ที่เหม่อไปหันมามอง เคเรนชักสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ ขณะเดียวกันก็ง้างมือตบคนข้างหน้าอีกครั้ง

ทว่าคนที่ออกมารับหน้ากลับเป็นลูเซียน ถึงอย่างนั้นเคเรนก็ยังไม่คิดจะขอโทษ

“นายจะมาบังทำไม?! ไอ้หมอนี่มันทำเคียร์เสียใจนะ!”

“พอเถอะเคเรน” เขาพูดเสียงเบา “เรย์เองก็เสียใจเหมือนกันนะ” ว่าแล้วเขาก็เหลือบมองเจ้าตัวที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลัง สีหน้าเหม่อลอยคล้ายไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว

“ใช่แล้ว พอก่อนเถอะ” ลียาที่เฝ้ามองเหตุการณ์มาพักหนึ่งยกมือขึ้นวางบนบ่าของเคเรนพลางบีบเบา ๆ “แล้วนี่จะยืนตรงนี้ไปถึงเมื่อไหร่ดี? ไปบ้านฉันก่อนดีกว่าไหม”

เพราะถึงขั้นผู้ใหญ่ต้องมาห้ามปราม เคเรนจึงยอมถอยอย่างช่วยไม่ได้ ถึงแม้ว่าในใจจะไม่เห็นด้วยก็ตาม

“ไปกันเถอะเคเรน”

โซฮาร์ปรี่ตัวเข้ามาหาก่อนจะจับมืออีกฝ่ายแล้วจูงนำไป ลียามองอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันมาหาลูเซียนที่ยังไม่ขยับไปไหน

“ผมขออยู่กับเรย์อีกแป๊บนึงแล้วจะตามไปนะครับ คุณลุงไปก่อนได้เลย”

“…” ลียาหันไปมองลูกชายของตนที่ยืนนิ่งเหมือนสติหลุดไปแล้ว ใจหนึ่งก็อยากเข้าไปเรียกสติกลับมาแล้วพากลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้ แต่ถ้าลูเซียนที่เป็นเพื่อนกับเรย์มานานพูดแบบนั้นเขาก็คงจะวางใจได้อยู่บ้าง

“…ก็ได้ ลุงฝากด้วยนะ”

ลูเซียนพยักหน้ารับ หลังจากที่ทุกคนออกไปกันหมดจนเหลือแค่พวกเขาสองคนแล้ว ลูเซียนก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้นไปวางบนไหล่ของเรย์พร้อมกับพูดเสียงนุ่ม

“ไม่เป็นไรแล้วนะเรย์ ที่นี่ไม่มีใครอยู่แล้ว”

เรย์เบ้ปากทำหน้ามุ่ย น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันทีหลังจากที่ลูเซียนพูดจบ พร้อมกันนั้นลูเซียนก็เลื่อนมือลงมาเล็กน้อย ดันตัวเพื่อนตรงหน้าให้ขยับเข้ามาใกล้และสวมกอดไว้

“ลูซ… ฉันทำอะไรลงไป…?” เขาพึมพำเสียงสั่น “เพราะฉันใจร้อนเกินไปเหรอ หรือเพราะฉันไม่ได้เล่าเรื่องที่ฉันรู้ให้เคียร์ฟังตั้งแต่แรก เรื่องมันถึงได้เป็นแบบนี้?”

“…”

“ทำไมฉันถึงใจเย็นแบบนายไม่ได้กันนะ ลูซ?”

“…”

“เคียร์… จะโกรธฉันหรือเปล่านะ? ทำไมฉันต้องพูดจารุนแรงแบบนั้นกับเขาด้วย ทำไมฉันต้องเอาดาบออกมาแบบนั้น ทำไมฉัน…”

“พอแล้วเรย์ ไม่ต้องพูดแล้ว” ลูเซียนขัดขณะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น “ไม่มีใครรู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต เคียร์เสียใจ นายเองก็เสียใจ ตอนนี้จิตใจของนายกับเคียร์ย่ำแย่มากฉันรู้ แต่เคียร์…เขาไม่เหมือนพวกเรา”

เรย์เงยหน้าขึ้นมา “ไม่เหมือนเหรอ…ยังไง?”

“เราไม่ได้มีแค่เพื่อน เรายังมีครอบครัว มีพ่อแม่ เราสามารถคุยกับใครหลายคนเพื่อระบายความในใจออกมาได้ แต่เคียร์มีแค่พวกเรา พวกเราสี่คนเหมือนครอบครัวหนึ่งเดียวของเคียร์ ถ้าเกิดเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับพวกเราขึ้นเขาไม่สามารถปรึกษาหรือพูดคุยกับใครได้ มันอาจทำให้เขาเครียดด้วยเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้”

“…”

“หรือไม่ ก็คงไปได้ยินอะไรเกี่ยวกับพวกเราที่กระทบจิตใจของเคียร์มา จนคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ เมื่อได้ยินมากเข้าเสียงของพวกเราพูดไปก็ไม่มีผลหรอก”

“แต่ฉัน…พูดว่าจะฟันคอ…”

“นายไม่ทำจริงหรอก” ลูเซียนเอ่ย “เคียร์รู้ ทุกคนรู้ ต่อให้จะโกรธอารมณ์เสียมากแค่ไหนพวกเราก็ไม่มีวันลงมือทำร้ายเคียร์เด็ดขาด นั่นเป็นแผลในใจเขาที่พวกเราไม่อยากแตะต้องที่สุดนี่?”

“…”

มันก็จริง ลูซพูดไม่ผิดเลย…

เคียร์โตมากับการถูกทำร้ายจนเกิดอาการหวาดกลัวผู้คน พวกเขาพยายามอย่างมากที่จะทำให้เคียร์หายจากอาการนั้นและสุดท้ายก็ทำสำเร็จ สิ่งที่พวกเขาพยายามทำให้มันดีขึ้นจู่ ๆ จะไปทำลายมันอย่างไร้เยื่อใยนั้นเป็นไปได้ยาก ต่อให้จะถูกความโกรธครอบงำก็ตาม ในใจลึก ๆ ก็คงจะฉุดคิดขึ้นมาได้ว่าไม่ควรทำ

แต่ถึงอย่างนั้น…เขาก็พูดจาไม่ดี ตะคอกใส่เคียร์ไปด้วย ตรงนี้ยังคงน่าเป็นห่วง แล้วไหนจะแผลที่แขนนั่นอีก…

“นายเป็นห่วงเรื่องแผลนั่นด้วยสินะ” เห็นเรย์เงียบไปลูเซียนก็พอจะสันนิษฐานตามประสาคนอยู่ด้วยกันมานานได้ “…จริง ๆ ฉันก็ห่วงอยู่ แต่เหมือนเขาจะอยากอยู่คนเดียวมากกว่าเลยยังไม่ได้เข้าไปถาม”

เรย์ถามเสียงแผ่ว “เชื้อโรคจะไม่เข้าไปใช่ไหม?”

ลูเซียนยิ้ม “ไม่หรอก แต่ถึงเข้าไปก็คงไม่เป็นอะไร ร่างกายเคียร์แข็งแรงขึ้นแล้วนี่นา”

“…อือ”

ลูเซียนมองเรย์ที่ยังคงมีสีหน้าเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง และเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดมากจนเกินไปจึงได้ยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้เพื่อนตรงหน้าและเปลี่ยนมากอดคอแทน

“เอาเถอะ พรุ่งนี้เคียร์ก็คงจะใจเย็นลงบ้างแล้ว ไว้เราไปหาเขาด้วยกันนะ ตอนนี้กลับบ้านนายกันดีกว่า เดี๋ยวคุณลุงลียาจะเป็นห่วงแย่”

เรย์ยิ้มออกมาน้อย ๆ ก่อนจะกอดคอลูเซียนบ้าง “ขอบใจนะลูซ ฉันโอเคแล้ว”

.

.

.

“ฮึก…ฮึก…”

เสียงสะอื้นไห้ดังออกมาจากหลังโรงงานร้าง เคียร์นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่คนเดียว ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บกับอากาศที่เริ่มเย็นลง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากเข้าไปนั่งข้างในโรงงานนั่น เพราะพอเข้าไป…ภาพที่พวกเพื่อน ๆ อยู่ด้วยกันและมีแต่รอยยิ้มก็ลอยเข้ามาจนรู้สึกผิดไปหมด

เขาทำตัวก้าวร้าวใส่เรย์…

เขาตะคอกใส่เคเรนกับโซฮาร์…

เขาไม่แยแส ทำตัวเหมือนลูเซียนไม่ได้อยู่ตรงนั้น…

ได้แต่คิดว่าวันนี้มันเป็นอะไร ทำไมทุกอย่างมันถึงได้ยุ่งเหยิงแบบนี้ หรือนี่จะเป็น ‘วัยต่อต้าน’ ที่เคยอ่านเจอในหนังสือ…?

แต่จะวัยอะไรก็ช่างเถอะ เขาทำตัวไม่ดีใส่คนสำคัญของเขาไปแล้ว เขาอยากจะขอโทษแต่ก็ไม่กล้าสู้หน้า ทำยังไงเรื่องนี้ถึงจะผ่านไปได้ด้วยดีกันนะ?

ฟิ้ว…

สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านมา ลำตัวเล็กสั่นขึ้นมากกว่าเดิม ตอนนี้เขาทั้งหนาว ทั้งรู้สึกผิด แล้วก็รู้สึกชากับแผลที่โดนมาเมื่อไม่นานมานี้ด้วย

ถ้าโซฮาร์อยู่ก็คงจะทำแผลให้สินะ…

 

‘ฉันอยากอยู่คนเดียว พวกเธอยังไม่ต้องมายุ่งสักพักจะได้ไหม’

‘ก็บอกว่าไม่ต้องมายุ่งไง!’

 

“โถ่เอ๊ย…”

เคียร์สบถออกมาเบา ๆ เมื่อคำพูดของตัวเองมันสะท้อนอยู่ในหัววนอยู่อย่างนั้น

ตอนนี้พวกเธอจะรู้สึกยังไงบ้างนะ เขาทำเรื่องที่ไม่ดีมาก ๆ ลงไปใช่ไหม…

“ฮึก…”

ใครก็ได้…

“คุณตา…คุณยาย…”

มาหาผมที… ช่วยปลอบผมหน่อย…

มากอดผม…

 

 

…เที่ยงคืน…

 

เหง่ง…หง่าง…

เสียงระฆังที่หอนาฬิกาดังขึ้นบ่งบอกเวลาเริ่มวันใหม่ รอบตัวของเคียร์ที่ยังคงนั่งร้องไห้อยู่นั้นมีหมอกควันสีขาวปรากฏขึ้น ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณจนแทบมองอะไรไม่เห็น

ผี…เหรอ

นั่นเป็นสิ่งแรกที่เคียร์คิดออก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง กระทั่งมีมือเย็น ๆ สัมผัสลงบนเรือนผมสีทองสว่างของเขา

เคียร์เงยหน้าขึ้นแต่ก็ไม่เจอใคร คิดว่าตัวเองอาจจะรู้สึกไปเองก็ได้ แต่เขาคงไม่ทรมานตัวเองนั่งหนาวแบบนี้ต่อแน่ เดี๋ยวก็ป่วยกันพอดี

คิดได้อย่างนั้นเขาก็ลุกขึ้น ปัดเศษดิน ผัก และอื่น ๆ ที่เปรอะเปื้อนตามตัวออก ยามเงยหน้าขึ้นมาก็เหมือนเห็นเป็นเงาคนราง ๆ อยู่ในหมอกที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ

เขาพึมพำ “ผีจริง ๆ เหรอเนี่ย…”

“ข้าดูเหมือนผีขนาดนั้นเลยหรือ?” อีกฝ่ายตอบกลับมา

เคียร์สะดุ้งเบา ๆ ก่อนปาดน้ำตาลวก ๆ “เอ่อ…ได้ยินด้วยเหรอครับ”

“ใกล้แค่นี้ถ้าไม่ได้ยินข้าก็คงหูหนวกแล้วล่ะ”

มันก็จริง…

เพราะระยะห่างของเขากับเงาคนคนนั้นห่างกันไม่ถึงสามเมตรด้วยซ้ำ แต่เมื่อรู้แล้วว่าไม่ใช่ผีเคียร์ก็เริ่มมีท่าทีระแวง “แล้วคุณเป็นใครครับ”

“ข้าคือปีศาจมังกรที่ทำสัญญากับเจ้า เจ้าถึงถูกเรียกว่า ‘เด็กปีศาจ’ ไง”

เคียร์ขมวดคิ้วไม่เข้าใจนัก “มังกร… สัญญา…?”

“ใช่” เงาใบหน้านั้นเบนมองรอบตัวก่อนหันมาจ้องเด็กน้อย “เราเข้าไปคุยข้างในกันดีกว่า”


 

----------------------------------------------------------------------------------------

หนึ่งวันพันเหตุการณ์มาก ส่วนน้องเรย์มีความสองมาตรฐาน

คนอื่น : เคียร์ไม่เหมือนพวกเรา

เรย์ : ก็คนเหมือนกันปะ ไม่เหมือนตรงไหน!

 

ลูเซียน : เคียร์ไม่เหมือนพวกเรา

เรย์ : ไม่เหมือนเหรอ ยังไง?

อยากแซวมานานแล้ว5555