“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ - องก์ 1 XI การกลับมาของราชามังกร (1/2) โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค

แท็คที่เกี่ยวข้อง

พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี

รายละเอียด

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์ โดย XiXuan @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”

ผู้แต่ง

XiXuan

เรื่องย่อ

แนะนำเรื่อง


“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”


_____


“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”

ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้

และในวันหนึ่ง…

“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง

ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…

.

“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”

เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา


_____


 สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ

ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!

สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ



องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating

องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)

องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing

องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…

องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…


_____


⚠Trigger Warning⚠


Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),

Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),

Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),

Blood (มีเลือด),

Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),

Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),

Major character death (มีตัวละครหลักตาย),

Minor character death (มีตัวละครรองตาย),

Murder (การฆาตกรรม),

Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),

Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),

Kidnapping (การลักพาตัว),

Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)


_____


Contact Writer


Twitter(X) : @sachiyogingray

แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์

สารบัญ

The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 0 Introduction,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 I เพื่อนใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 II ที่อยู่ใหม่ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 III พลัง? (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IV ความฝัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 V วันแรกที่รู้จักกัน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VI เซอร์ไพรส์ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VII ชายคนนั้น (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 VIII งานเทศกาล (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 IX ตัวหายนะ (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 X อดีต (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-Chapter 10.5 ที่มาของงชื่อ,The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชามังกร (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XI การกลับมาของราชรามังกร (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-องก์ 1 XII พันธสัญญา (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIII ตัวแปรที่สาม (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XIV แลกเปลี่ยน (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XV จดหมาย (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVI พบกันอีกครั้ง (2/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (1/2),The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์-[องก์ 2] XVII ธรรมดาที่แสนพิเศษ (2/2)

เนื้อหา

องก์ 1 XI การกลับมาของราชามังกร (1/2)

XI

การกลับมาของราชามังกร

 

ช่วงเย็นของวันที่เคียร์เดินทางออกจากเมืองเดโฟร์

ฝีเท้าสองคู่หยุดลงหน้าปราสาทใหญ่ เมื่อเหล่าทหารที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเห็นว่าใครกำลังเดินมาก็รีบคุกเข่าก้มศีรษะลงเพื่อแสดงความเคารพ

เคียร์ชะงัก รู้สึกประหม่าที่จู่ ๆ ก็มาเจออะไรที่ไม่ชินเอาเสียเลย แต่เมื่อเห็นดาร์ซิโอ้เดินเข้าไปอย่างเป็นธรรมชาติเคียร์ก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ ตามไป

ทั้งสองเดินตามทางมาจนถึงท้องพระโรงซึ่งกว้างพอสมควร เคียร์ตะลึง แทบอ้าปากค้างยามเห็นสถานที่ที่กว้างขนาดนี้

เทียบแล้วกว้างกว่าโรงงานร้างนั่นเยอะเลย…

ภายในรอบด้านมีเหล่าสาวใช้กำลังทำความสะอาดกันอยู่ และเมื่อหันมาเห็นคนที่เข้ามาใหม่พวกเธอก็พากันมายืนขนาบสองข้างทางพร้อมกับจับจีบกระโปรงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะก้มศีรษะลง

“ยินดีต้อนรับกลับเพคะ ท่านดาร์ซิโอ้”

ดาร์ซิโอ้ไม่ได้แสดงท่าทีสนใจใด ๆ เขาเดินเข้าไปตามช่องว่างที่เหล่าสาวใช้หลีกทางให้

ครั้นเห็นเคียร์ที่ทำตัวเก้ง ๆ กัง ๆ พวกเธอก็หลุดยิ้มด้วยความเอ็นดู สาวใช้หนึ่งในนั้นจึงเดินเข้ามาหาหลังจากที่ดาร์ซิโอ้เดินห่างออกไปไกลแล้ว

“ไงเจ้าหนู ท่านดาร์ซิโอ้พาเจ้าเข้ามาเหรอ ทำไมล่ะ?”

เมื่อมีคนเข้ามาหาแล้วหนึ่งคน คนที่สอง สาม สี่ ก็ย่อมตามมา

“จะว่าไปเจ้าก็น่ารักดีนะเนี่ย ตอนนี้อายุกี่ปีเอ่ย แล้วเป็นเผ่าพันธุ์อะไรเหรอ”

“ผมสีเหลืองนี่สวยจัง อย่างกับทองเลย ข้าขอจับได้หรือไม่?”

“สีตาเจ้าก็สวย ไหนลองยิ้มสิ ต้องน่ารักมากแน่ ๆ”

เคียร์ที่เห็นคนเหล่านี้เข้ามารุมล้อมก็ตัวเกร็งทำอะไรไม่ถูก แต่เดิมเขาก็ไม่ค่อยชอบการที่มีคนมาอยู่รอบตัวแบบนี้สักเท่าไหร่ เพราะมันทำให้เขานึกถึงช่วงเวลาที่ถูกพวกชาวบ้านทำร้าย แล้วยิ่งก่อนจากมาก็มีเรื่องแบบนั้นด้วยแล้ว…

เด็กหนุ่มเม้มปาก ตัวเริ่มสั่นเพราะความกลัวยามนึกถึงเรื่องเมื่อคืน

“พวกเจ้าถอยห่างจากเขาซะ จะถามอะไรก็ถามทีละคน”

เสียงเข้มของดาร์ซิโอ้ดังมาทำเอาเหล่าสาวใช้สะดุ้งโหยง พวกเธอจึงก้มศีรษะกล่าวขอโทษอย่างพร้อมเพรียง “ขออภัยเพคะ”

จากนั้นพวกเธอก็ทำหน้าหงอย ค่อย ๆ ออกห่างจากเคียร์จนเจ้าตัวรู้สึกดีขึ้น

“ผมไม่เป็นอะไรแล้ว ขอบคุณนะครับ” เคียร์ยิ้มให้เหล่าสาวใช้บาง ๆ แล้วหันไปมองดาร์ซิโอ้ เขากำลังจะก้าวขาวิ่งไปหาทว่าตอนนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ดาร์ซิโอ้! นั่นเสียงเจ้าใช่ไหม!? ตอบข้ามานะ ดาร์ซิโอ้!!”

พร้อมกับเสียงวิ่งตึก ๆ จนปราสาทแทบถล่ม ไม่นานก็มีร่างสาวงามคนหนึ่งลงมาจากบันไดทางซ้าย เธอพุ่งตัวเข้ามาหามังกรหนุ่มพร้อมกับชกคนตรงหน้าไปหนึ่งหมัด ดีที่เขาเอี้ยวตัวหลบทันก่อน

ทว่าเหมือนหญิงสาวจะยังไม่พอใจถึงได้ปล่อยหมัดออกมาเรื่อย ๆ ตัวดาร์ซิโอ้เองก็เอาแต่หลบไม่ยอมโต้กลับสักนิด

เคียร์มองภาพตรงหน้าตาค้าง เขากะพริบตาปริบก่อนหันไปหาสาวใช้ใกล้ตัวเป็นการถาม

เธอก้มตัวลงกระซิบ “ข้าว่าเจ้าอย่าเพิ่งเข้าไปดีกว่านะ เดี๋ยวจะโดนลูกหลงเอา”

“ครับ…?”

เคียร์เลิกคิ้วขึ้น เขายังไม่หายสงสัยเลยว่าตรงหน้านั่นเกิดอะไรขึ้นกั—

“ข้าบอกเจ้าตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้ว!”

เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงทันทีที่เสียงแหลมตะโกน เห็นแบบนั้นสาวใช้ข้างกายก็หัวเราะเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

“ทำไมเจ้าไม่ฟังข้าบ้าง ดาร์ซิโอ้!” หญิงสาวทำหน้ามุ่ย เปลี่ยนจากการปล่อยหมัดอย่างเดียวเป็นใช้ขาช่วยเตะด้วยอีกแรง แต่ถึงอย่างนั้นดาร์ซิโอ้ก็ยังหลบได้หมด

จนกระทั่งมังกรหนุ่มรู้สึกว่าหากปล่อยไว้แบบนี้ คงนานกว่าอีกฝ่ายจะหยุดประทุษร้ายเขา ดังนั้นจึงเลือกที่จะขยับตัวไปข้างหลังและล็อกตัวหญิงสาวไว้

“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ!”

“เจ้าก็เลิกใช้กำลังกับข้าก่อนสิ ดาเซีย” เขาเอ่ยพลางขมวดคิ้ว คนไม่ได้เจอกันตั้งนาน พอได้มาเจออีกครั้งแทนที่จะดีใจ แต่นี่ดันเอาแต่ทำร้ายร่างกาย มันมีที่ไหนกัน

…เอ้อ มีที่ปราสาทเขานี่แหละ

“โดนแค่นี้เจ้าไม่ตายหรอกน่า!” ผู้ที่ถูกเรียกว่า ‘ดาเซีย’ หันไปมองค้อนใส่คนข้างหลัง

“ถึงไม่ตายแต่ข้าก็เจ็บเป็นนะ”

“นั่นมันก็เรื่องของเจ้า ข้าบอกอะไรก็ไม่เคยฟัง!”

เสียงดังแว้ด ๆ ของดาเซียทำให้ผู้คนในปราสาทเริ่มเข้ามามุงดู จนตอนนี้ทั้งสองคนได้กลายเป็นจุดสนใจกลางท้องพระโรงไปแล้ว

ดาร์ซิโอ้ที่เห็นแบบนั้นก็ลอบถอนหายใจ “จะโวยวายก็ไปโวยวายที่ห้องทำงานข้าเถอะ คนเริ่มเยอะแล้ว”

ดาเซียชะงักก่อนหันไปมองรอบกาย เมื่อเห็นว่าเป็นอย่างที่อีกฝ่ายพูดเธอก็เงียบปากแล้วส่งเสียงขัดใจ

เธอสะบัดแขนดาร์ซิโอ้ออกแล้วหันไปหาผู้คนที่มามุงดู “มองอะไรของพวกเจ้า งานการไม่มีทำกันหรือไง แยกย้ายไปได้แล้ว!”

เพียงแค่นั้นทุกคนที่มามุงก็พากันสะดุ้งเฮือก รีบกุลีกุจอกลับไปทำงานของตัวเองแทบไม่ทัน

“เคียร์ ตามข้ามา” ดาร์ซิโอ้หันมาบอกเด็กหนุ่มก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป เคียร์ตอบรับขณะโค้งศีรษะให้สาวใช้ข้างตัวก่อนจะเดินกึ่งวิ่งตามไป

 

 

“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงเคียร์ แต่เจ้าก็อยู่กับเจ้าหนูนี่ตลอดจะออกมาทำไมนักหนา!? นี่มันเกินกำหนดมาสองปีเลยนะ เจ้าจะออกมาบ่อยอะไรขนาดนั้น!”

เมื่อเข้ามาในห้องของดาร์ซิโอ้ได้แล้วดาเซียก็ยังคงโวยวายต่อ อย่างไรเสียเรื่องที่ดาร์ซิโอ้กับเคียร์ทำพันธะสัญญากันก็ไม่สามารถบอกให้ใครรู้ได้

เพราะหากคนใดคนหนึ่งตาย อีกคนก็จะตายไปด้วย

ฉะนั้นหากใครที่ต้องการจะฆ่าดาร์ซิโอ้รู้เรื่องนี้เข้าละก็ คนคนนั้นจะต้องเพ่งเล็งมาที่เคียร์ซึ่งเป็นแค่เด็กน้อยต่อสู้ไม่เป็นแน่ ๆ

“ยังไงข้าก็ได้ชื่อว่าเป็นพี่เลี้ยง การออกมาดูแลบ่อย ๆ ก็เป็นหน้าที่อย่างหนึ่ง” ดาร์ซิโอ้ซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงเอ่ยเสียงเรียบ

“แต่ข้าต้องทำงานแทนเจ้าเพิ่มอีกสองปีเนี่ยนะ?” มังกรสาวเลิกคิ้ว “โว้ยย แบบนี้เจ้าต้องให้ข้าจำศีลอีกสิบปี!”

“เอ่อ…ขอโทษนะครับ” เคียร์เอ่ยขัดเสียงเบา เขามองดาร์ซิโอ้กับดาเซียสลับกันก่อนจะเอ่ยถาม “คือ…พวกคุณพูดเรื่องอะไรกันเหรอครับ”

การที่ให้เขามาอยู่ที่นี่ด้วยแต่ดันคุยกันอยู่แค่สองคนอย่างนี้ เหมือนเขาเป็นส่วนเกินเลยแฮะ…

ดาเซียหันไปมองมังกรหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน “เจ้าหนูนี่รู้เรื่องพันธะสัญญาหรือยัง?”

“รู้แล้ว”

เธอหันกลับมามองเคียร์แล้วเริ่มบ่นอีกครั้ง “ก็พันธะสัญญาของเจ้ากับดาร์ซิโอ้น่ะสิ เจ้านี่จะต้องโดนผนึกเป็นเวลาสิบปี หากจะออกมาโลกภายนอกก็ต้องรวบรวมพลังมหาศาลเพื่อที่จะได้ออกมา แล้วถ้าออกมาบ่อย ๆ ระยะเวลาโดนผนึกก็จะยืดออกไป

แล้วดูนี่สิ! ยืดมาตั้งสองปี! แล้วดาร์ซิโอ้ก็ไม่ใช่แค่มังกรธรรมดาทั่วไปแต่เป็นถึงราชาของเหล่ามังกรทั้งหมด พอเจ้าตัวไม่อยู่ข้าที่เป็นน้องก็ต้องคอยรักษาการแทน ตอนแรกตกลงกันไว้ว่าข้าจะช่วยรักษาการให้แค่สิบปี แต่นี่เกินมาตั้งสองปีจะไม่ให้ข้าบ่นได้ยังไง!”

เห็นอีกฝ่ายบ่นยืดยาวจนเริ่มหอบเคียร์ก็เอ่ย “ใจเย็น ๆ นะครับ”

ส่วนดาร์ซิโอ้ที่ดูเหมือนจะชินกับเหตุการณ์ทำนองนี้ก็ถามขึ้น “บ่นเสร็จแล้วใช่ไหม?”

ดาเซียหันมามองตาขวาง คำพูดคำจาแบบนั้นเหมือนรำคาญที่เธอเอาแต่บ่นยังไงก็ไม่รู้ “เออ เสร็จแล้ว”

“เรื่องจำศีลค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วยอีกหน่อย”

“…อะไรอีก”

ดาร์ซิโอ้ชี้นิ้วไปทางเด็กหนุ่มเพียงคนเดียวในห้อง “เป็นครูฝึกการต่อสู้ให้เคียร์ แล้วข้าจะตามใจเจ้าหนึ่งปี ถ้าข้าไปเดโฟร์ก็จะลากเจ้าไปด้วย ตกลงไหม”

ดาเซียที่ทำสีหน้าไม่พอใจเมื่อครู่เปลี่ยนสีหน้าทันทียามได้ยินคำว่า ‘ตามใจ’ หญิงสาวยกยิ้มกรุ่มกริ่ม ถึงจะแค่ปีเดียวแต่ก็ถือว่าตามใจเธออยู่ดี กับแค่เป็นครูฝึกให้เด็กน้อยนี่มันจะยากตรงไหนกัน?

คิดได้อย่างนั้นเธอก็ตกปากรับ “ตกลง”

.

.

.

วันต่อมา

ไม่สิ…ขอเปลี่ยนคำพูด

มังกรสาวมองเด็กน้อยตรงหน้าที่นอนหอบแฮก ๆ หลังจากที่วิ่งรอบโรงฝึกไปแค่สองรอบด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

วิ่งแค่สองรอบแท้ ๆ แต่เหนื่อยจะเป็นจะตายแล้วเนี่ยนะ?

“เฮ้ยเคียร์ นี่เจ้าอายุสิบสองหรือสองขวบกันแน่ วิ่งแค่นี้จะพักแล้วเหรอ ลุกเดี๋ยวนี้นะ!”

“ขอ…ขอผมพัก…สักแป๊บสิครับ” เคียร์เอ่ยน้ำเสียงปนหอบพลางมองไปรอบโรงฝึกอีกครั้ง

กะประมาณโดยสายตาคร่าว ๆ แล้วเหมือนจะกว้างกว่าโรงงานร้างตั้งสามเท่า…

ดาเซียพ่นลมหายใจก่อนจะย่อตัวลงจับแขนเด็กหนุ่มขึ้นมาแกว่งเล่นเหมือนไม่มีกระดูก

“เอาเถอะ ตัวก็มีอยู่แค่นี้แรงมันจะไปเยอะอะไร” เธอส่ายหน้า “หลังจากนี้ข้าจะไปบอกพ่อครัวของปราสาทให้ทำอาหารที่มีประโยชน์ให้เจ้าโดยเฉพาะ งดขนมกินเล่น ตกลงไหม”

เคียร์พยักหน้าอย่างว่าง่าย “ตกลงครับ”

“เอ้า งั้นก็ลุก พักให้หายเหนื่อยแล้วมาวิดพื้นต่อซะ” ดาเซียช่วยพยุงเคียร์ให้ลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบน้ำเปล่ามาให้

หลังจากนั้นวันนั้นเธอก็คอยไปปลุกเคียร์แต่เช้าเพื่อมาฝึกร่างกายให้แข็งแรง ซึ่งถือเป็นขั้นตอนพื้นฐานของการต่อสู้ ถึงแม้แต่ละคนจะมีพลังเป็นของตัวเองแต่ถ้าพื้นฐานร่างกายไม่ได้เรื่องยังไงก็ไม่มีวันชนะใครเขาได้

การฝึกของเคียร์ในแต่ละวันถูกแบ่งออกเป็นสามช่วง คือตอนเช้า ตอนบ่าย และช่วงหัวค่ำ นอกจากเวลาฝึกแล้วเคียร์ก็จะไปอยู่ในห้องสมุดหรือไม่ก็ห้องของตัวเองที่เหล่าสาวใช้จัดเตรียมไว้ให้ตามคำสั่งของดาร์ซิโอ้

ส่วนเจ้าตัวราชามังกรตอนนี้ก็กำลังวุ่นอยู่กับงานของตัวเองที่ทิ้งไปนาน พร้อมกับจัดเตรียมห้องท้องพระโรงซึ่งจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของตัวเขาเองเพื่อให้เหล่าขุนนางได้รู้ และจะแนะนำเคียร์ในวันนั้นด้วย

เพื่อที่เวลาเคียร์ออกไปข้างนอกจะได้ไม่โดนใครรังแก ให้รู้กันถ้วนหน้าไปเลยว่าเคียร์เป็นคนของเขา แต่จะให้รู้ไม่ได้ว่าเคียร์เป็นคู่พันธะของตัวเองไม่งั้นอาจเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

งานเลี้ยงนี้จะจัดขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง การจัดเตรียมงานดาร์ซิโอ้เป็นคนคุมก็จริง แต่คนจัดล้วนเป็นเหล่าสาวใช้ในปราสาททั้งสิ้น

ในระหว่างนั้นเคียร์ก็ค่อย ๆ พัฒนาขึ้น ร่างกายเริ่มแข็งแรงจากการออกกำลังกายขยับตัวบ่อย ๆ และกินอาหารที่มีประโยชน์ จากที่วันแรกวิ่งรอบโรงฝึกแค่สองรอบก็เหนื่อยหอบจะเป็นจะตาย ตอนนี้กลับวิ่งสี่รอบได้แล้ว ถึงจะเหนื่อยอยู่บ้างแต่ก็ไม่ถึงกับขาทรุดอย่างวันนั้น

“ไม่เลวนี่? พัฒนาการเร็วใช้ได้” ดาเซียเอ่ยชมพลางกอดอกมองด้วยความภาคภูมิใจ “ต่อไปก็วิดพื้นห้าสิบครั้ง ซิทอัพห้าสิบครั้ง แล้วข้าจะให้เจ้าพัก”

“พักตอนนี้ไม่ได้เหรอ…” เคียร์ถามเสียงหงอย

“ไม่ได้” เธอพูดเสียงแข็ง “ยังไงพรุ่งนี้เจ้าก็ไม่ได้ฝึกอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นวันนี้ก็จงเต็มที่ซะ”

“ไม่ได้ฝึก?” เด็กหนุ่มทวนคำ “ทำไมเหรอ”

ดาเซียเลิกคิ้ว “ดาร์ซิโอ้ไม่ได้บอกเจ้าหรือไง พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของเจ้าตัวเขาน่ะสิ”

“งานเลี้ยง…ต้อนรับ?”

“อ่าฮะ” เธอพยักหน้าก่อนจะไล่เขาอีกรอบ “ไปวิดพื้นต่อได้แล้ว อย่ามาอู้”

 

-------------------------------------------------------------------------------------------

ครูฝึกสาวสุดโหดดด

นางบ่นเยอะก็เพราะห่วงพี่นางแหละ ติดซึน5555