“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
VI
เซอร์ไพรส์!
เรย์เดินกึ่งวิ่งอยู่ในอาคารหลังหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แม้จะพยายามหุบแค่ไหนก็ทำไม่ได้ สองขาวิ่งมาเรื่อย ๆ ด้วยความตื่นเต้น ทำให้ไม่ทันระวังจนเกือบชนใครบางคนข้างหน้า
“อ๊ะ ขอโทษครับ!”
ไม่รอให้ผู้ใหญ่คนนั้นพูดตอบเขาก็ชิ่งวิ่งออกมาก่อน คน ๆ นั้นจึงทำได้เพียงมองตามอย่างงุนงง
รีบอะไรขนาดนั้น?
และในที่สุดก็ใกล้ถึงที่หมาย เรย์หยุดยืนหอบอยู่หลังกำแพง เมื่อลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอเป็นปกติเขาก็เตรียมจะก้าวเท้าเดินออกไป จังหวะเดียวกันนั้นเองก็มีเสียงประตูฝืด ๆ ดังเอี๊ยดอ๊าดขึ้นพร้อมกับเสียงของชายคนหนึ่งที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี
“ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปลูกจะเป็นจุดอ่อนของตระกูลเรา พวกนักโทษจะเล็งลูกเป็นพิเศษ อย่าลืมนะว่าต่อไปลูกจะต้องขึ้นเป็นผู้นำตระกูลในอนาคต”
เรย์ชะงักฝีเท้าของตัวเองแล้วเลือกที่จะยืนหลบหลังกำแพงต่อไป
“…ครับ” เสียงของลูเซียนไร้ซึ่งความร่าเริงอย่างทุกที แต่นั่นก็ไม่ได้สร้างความแปลกใจให้คนที่รู้จักกันมานานอย่างเรย์สักเท่าไหร่
ความเงียบโรยตัวลงระหว่างทั้งสองคน จนในที่สุดผู้ที่ทำลายบรรยากาศอันน่าอึกอัดนี้ก็คือผู้เป็นพ่อ
เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนพูด “เอาเถอะ ครั้งหน้าก็ทำให้ดีกว่านี้แล้วกัน” จากนั้นเสียงเฝ้าเท้าก็ดังห่างออกไปเรื่อย ๆ เป็นสัญญาณว่าเขากำลังเดินออกไป และทิ้งคำพูดแทงใจดำไว้ข้างหลัง
“น่าเสียดายพรสวรรค์ของลูกจริง ๆ ถ้าลูกใจแข็งกว่านี้ก็จะเป็นคนที่สมบูรณ์แบบมาก ลูเซียน”
…
เสียงฝีเท้าหายไปแล้ว ลูเซียนที่ก้มหน้างุดอยู่พ่นลมหายใจเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสีน้ำเงินสดใสนั้นสะดุดเข้ากับเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังกำแพง เขายกยิ้มขึ้นบาง ๆ พร้อมกับสลัดเรื่องเมื่อครู่ออกไปจากหัว
เด็กชายกระแอมไอ “เป็นลูกแม่ทัพทั้งที แต่ซ่อนตัวไม่เนียนเลยนะ เรย์”
เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจับได้ เขาก้าวขาออกมาจากที่ซ่อนแล้วมองเพื่อนสนิทนิ่งโดยไม่ได้แปลกใจเลยสักนิดที่อีกฝ่ายรู้ว่าเป็นตัวเอง เพราะคนที่มาหาลูเซียนถึงกรมไต่สวนบ่อยที่สุดก็คือเขานี่แหละ
มาบ่อยจนคนในตระกูลโกเบียสเบื่อขี้หน้าเลยละ
“มองอะไรแบบนั้น นายก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนคิดมากสักหน่อย” ลูเซียนฉีกยิ้มพร้อมกับเดินไปยีเรืนผมสีน้ำเงินของเขาจนยุ่งเหยิง
“อย่ามายีผมฉันเล่นสิ! โถ่” ลูกแม่ทัพโวยวายเสียงดังแล้วขยับตัวหลบมือซนนั้น “นายนี่นะ” เขาบ่นอุบอิบอยู่คนเดียวในขณะที่ใช้มือสางผมตัวเองให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม
ลูเซียนหัวเราะเบา ๆ “แล้วนายมาหาฉันถึงนี่มีอะไรหรือเปล่า”
“ว่าจะชวนไปหาเคียร์ด้วยกันน่ะ เห็นเคเรนกับโซฮาร์บอกว่าตัวเองไม่ว่างเลยไม่ได้ไปหา ฉันเลยกลัวว่าเจ้านั่นจะเหงา”
อีกฝ่ายพยักหน้าช้า ๆ “ก็ได้นะ บ่ายนี้ฉันว่างพอดี”
“เยี่ยม งั้นก็ไปกันเลยเถอะ!” เรย์ไม่รอให้ลูเซียนได้ตั้งตัว เขาคว้ามืออีกฝ่ายแล้วลากออกมาจากอาคารหลังนั้นทันที
“เหวอ…! ใจเย็น ๆ สิ ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลย!?”
ลูเซียนตกใจ เกือบจะวิ่งตามไม่ทันแล้วหน้าทิ่มไปกับพื้น แต่ยังดีที่ทรงตัวได้ก่อน ทำให้เขาต้องวิ่งตามเรย์ไปอย่างช่วยไม่ได้
ก็รู้อยู่หรอกนะว่าเรย์แรงเยอะพอสมควร การจะลากใครสักคนก็คงไม่ใช่เรื่องยากนัก แต่อย่างน้อยก็ควรให้เขาได้ตั้งตัวก่อนสิ!
“นายคิดถึงเคียร์น่าดูเลยนะเนี่ย” ลูเซียนพูดขึ้นตอนที่เดินออกมาจากตัวเมืองแล้วเข้าสู่เขตป่า
“เปล่าสักหน่อย” เรย์ปฏิเสธ “แต่นายดูนั่นสิ พระอาทิตย์เลยหัวเราไปแล้วนะ อีกเดี๋ยวก็จะเย็นแล้วเรารีบไปไม่ดีกว่าเหรอ” เขาว่าพลางชี้ไปที่พระอาทิตย์บนท้องฟ้า
“ก็ใช่อยู่หรอก แต่พรุ่งนี้ฉันก็ขอพ่อกับแม่ออกมาข้างนอกได้น่า”
เรย์เบ้ปาก “แม่นายน่ะอาจจะให้ แต่พ่อนายเข้มงวดจะตายเขาจะให้ออกมาแน่เหรอ”
ลูเซียนถึงกับยิ้มเจื่อนเพราะที่เรย์พูดนั้นไม่ผิดเลย แม่ของเขาเป็นคนที่ใจดีมาก ในขณะที่พ่อเขาเป็นคนเคร่งกฎระเบียบและเข้มงวด
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เวลาที่เขาอยู่ในฐานะ ‘พ่อ’ ไม่ใช่ ‘ผู้นำตระกูล’ เขาก็ใจดีไปอีกแบบ
“ฉันว่า…ก็น่าจะได้นะ”
เรย์ส่ายหน้าเหนื่อยใจแล้วหยุดฝีเท้าลงเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก
“เกือบลืมไปเลย ฉันมีอะไรจะอวดด้วยล่ะ”
“อะไรเหรอ”
ลูกแม่ทัพยกยิ้มกรุ่มกริ่มก่อนจะดีดนิ้วดังเป๊าะ!
มีอะไรบางอย่างทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว จนเมื่ออยู่สูงในระดับหนึ่งมันก็แตกกระจายออกมาเป็นสีสันสวยงามคล้ายดอกไม้ไฟ
“ทาด้า! ฉันไปฝึกมาล่ะ สวยไหม ๆ”
ลูเซียนมองตามตาไม่กะพริบ รู้สึกทึ่งไม่น้อยที่พลังของเรย์ทำอะไรแบบนี้ได้ด้วย เป็นอะไรที่แปลกใหม่มากเลย
“สุดยอด นายใช้เวลาฝึกกี่วันเนี่ย?”
เรย์กอดอกด้วยท่าทีหลงตัวเองแล้วตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ “สองอาทิตย์! เก่งใช่ไหมล่า~”
ดูก็รู้ว่าอยากได้คำชม
“จ้า เก่ง ๆ” เขาชมพลางปรบมือแปะ ๆ
“ฮี่ ๆ สุขสันต์วันเกิดนะลูซ”
คำอวยพรที่โผล่มาแบบกะทันหันทำให้ลูเซียนชะงักก่อนจะทำหน้างง “เอ๊ะ? วันนี้วันเกิดฉันเหรอ?”
เรย์แทบจะล้มทั้งยืน รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลงและหายไปอย่างรวดเร็ว เรียกเสียงหัวเราะจากอีกคนจนเขาต้องหันไปมองค้อน
“ช็อตฟิลล์มากลูซ”
“ฮะ ๆ โทษที” ลูเซียนพยายามกลั้นขำ “แต่ก็ขอบใจนะ”
“ไม่เป็นไร เราเพื่อนกันนี่” เรย์ยักคิ้วให้ทีหนึ่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงอีกครั้ง “เอาล่ะ เราไปหาเคียร์กันดีกว่า!”
.
.
.
ปัง!
เสียงบางอย่างดังขึ้นจากบนท้องฟ้า เมื่อเคียร์หันไปมองก็เห็นประกายไฟหลากสีล่องลอยอยู่กลางอากาศ
เด็กหนุ่มยิ้มกว้างแล้วหันมาหาเพื่อนอีกสองคน “ลูเซียนใกล้ถึงแล้วล่ะ เรย์ส่งสัญญาณมาแล้ว”
เด็กสาวสองคนหันมามองกันอย่างพร้อมเพรียงโดยไม่ได้นัดหมาย
“หวาย ยังไม่เสร็จเลย” เคเรนอุทานก่อนจะหันไปบีบครีมลงบนหน้าเค้กด้วยความเร่งรีบ
“ขอร้องล่ะเรย์ ช่วยถ่วงเวลาอีกนิดทีนะ” โซฮาร์พูดขึ้นแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางได้ยิน ขณะเดียวกันเธอก็ช่วยเคเรนบีบครีมลงบนเค้กไปด้วย
เด็กสาวสองคนพยายามเร่งมืออย่างเต็มที่ หวังให้ลูเซียนมาถึงช้า ๆ และเหมือนโชคเข้าข้างที่เจ้าตัวควรมาถึงตั้งนานแล้วแต่จนตอนนี้ผ่านมาเกือบสิบนาทีก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา
ตอนนี้ก็เหลือแค่เขียนคำอวยพรหน้าเค้กเท่านั้น…
หน้าที่นี้ก็ยังคงเป็นของเคเรนผู้เปรียบเสมือนแม่ครัวของกลุ่ม จริง ๆ ก่อนหน้านี้เธอก็เคยลองทำเค้กกับเคียร์สองคนแต่ไปไม่รอด หันหลังให้แป๊บเดียวเคียร์ก็ทำของหล่นบ้าง ใส่ส่วนผสมมากเกินไปบ้างจนเคเรนถึงกับกุมขมับ โชคดีที่โซฮาร์เคยช่วยแม่ทำในบางครั้งตอนนี้เค้กจึงดูดีขึ้นมาหน่อย
ส่วนเคียร์นั้นถูกสองสาวห้ามไม่ให้เข้าใกล้เพราะกลัวเขาจะทำเละ…
และหน้าที่ที่มอบหมายให้เคียร์นั้นก็คือการนั่งรอดูสัญญาณที่เรย์จะส่งให้ เห็นว่าเป็นวิชาใหม่ที่ทำให้มีประกายไฟหลากสีลอยอยู่บนฟ้าได้ แค่คิดก็น่าตื่นเต้นแล้ว พอได้เห็นจริง ๆ ก็รู้สึกว่าสวยไม่น้อยเลยทีเดียว คิดว่าถ้าทำตอนกลางคืนคงสวยมากกว่านี้แน่ ๆ
แวบหนึ่งก็แอบคิดว่าอยากทำเป็นบ้างจัง แต่พลังของเขาอยู่ธาตุอะไรก็ยังไม่รู้เลยนี่สิ….
“เย่! เสร็จแล้ว!!”
เด็กสาวร้องออกมาด้วยความดีใจพร้อมกับกระโดดโลดเต้นไปมา แต่ดีใจได้ไม่นานก็มีคนเข้ามาในโรงงานนี้ทันที
“หือ? มีเรื่องอะไรกันเหร—”
ฟึ่บ
ลูเซียนชะงักเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ รอบด้านมืดสนิทจนแทบมองอะไรไม่เห็น ทั้งที่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลากลางคืนด้วยซ้ำ เขาพยายามเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าแต่ก็ไม่ค่อยได้ยินนัก ครั้นพอจะเอื้อมมือไปจับตัวลูกแม่ทัพที่อยู่ข้างกายมือเขาก็สัมผัสได้เพียงอากาศที่ว่างเปล่า
อ้าว!?
ลูเซียนยืนนิ่งตัวแข็งไม่กล้าขยับไปไหน “นี่…อย่าแกล้งกันแบบนี้สิ…”
“…”
ไม่มีเสียงตอบรับแบบนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกใจไม่ดี ขอเถอะ ก็รู้อยู่ว่าเขากลัวความมืดยังจะแกล้งกันอีก!
ขณะนั้นเองก็มีแสงสีเหลืองจาง ๆ ลอยมา จากหนึ่งดวงก็กลายเป็นสอง จากสองกลายเป็นสี่ และเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มมองเห็นสิ่งต่าง ๆ รอบกาย
เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปหมายจะจับหิ่งห้อยพวกนั้น ไม่แปลกใจสักนิดว่าทำไมที่นี่ถึงมีหิ่งห้อยได้ มันก็คงเป็นเพราะพลังที่เกี่ยวกับธรรมชาติของเคเรนอัญเชิญหิ่งห้อยตัวน้อยพวกนี้มาแน่ ๆ
และในตอนที่เขามัวแต่สนใจหิ่งห้อยพวกนี้เคียร์ก็ถือเค้กมายืนข้างหน้าเขา
“สุขสันต์วันเกิดนะ ลูเซียน”
เจ้าตัวสะดุ้งเบา ๆ แล้วหันมามองใบหน้ายิ้มแย้มของอีกฝ่ายอย่างงุนงง
แสดงว่าคงมีใครสักคนบอกเคียร์เรื่องวันเกิดเขาแน่ ๆ เลย แล้วก็คงจะนัดกันมา ที่บรรยากาศรอบตัวมืดขนาดนี้คงเป็นภาพลวงตาของโซฮาร์ รวมไปถึงบรรดาหิ่งห้อยตัวเล็กจากเคเรน
…ไหนบอกว่าเคเรนกับโซฮาร์ไม่ว่างไง นี่เขาโดนเรย์หลอกสินะเนี่ย อยู่ครบคนกันเลยเชียว
ทันใดนั้นรอบด้านที่ปกคลุมไปด้วยความมืดก็กลับมาสว่างอีกครั้ง บรรดาเพื่อน ๆ ทั้งสี่คนยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ข้างหน้า เขาทำได้เพียงกะพริบตาปริบ
“เซอร์ไพรส์!!”
สี่คนนั้นพูดขึ้นพร้อมกัน รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มอยู่ใบหน้าของทุกคน
เจ้าของวันเกิดหลุบตาลงมองเค้กตรงหน้าด้วยความรู้สึกดีใจปลื้มปีติจนพูดไม่ออก เขายิ้มแล้วกล่าว “ขอบคุณนะ ทุกคน!”
---------------------------------------------------------------------
สุขสันต์วันเกิดให้น้องลูซกันนน เจ้าเด็กดีตัวน้อยยย