“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
ดราม่า,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ดาร์ค,พันธสัญญา,ปีศาจ,มิตรภาพ,มังกร,friendzone,ดาร์กแฟนตาซี,แก้แค้น,ต่างโลก,รักแฟนตาซี,ดราม่า,ต่อสู้,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
The Forsaken Warden #ไม่ร้องนะเคียร์“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
แนะนำเรื่อง
“ทั้งทำลายชีวิตผม ทำร้ายคนสำคัญของผม คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าสักวันผมจะกลับมาเอาคืน คิดว่าผมเป็นเด็กดีขนาดนั้นเลย?”
_____
“คุณตา… คุณยาย… อยู่ที่ไหน ทำไมไม่มาช่วยผม”
ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในความมืด เขาทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้
และในวันหนึ่ง…
“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้พบกับแสงสว่างที่เข้ามาแต่งแต้มสีสันในชีวิตอีกครั้ง
ทว่าความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน…
.
“ลองพูดแบบนั้นอีกทีสิ ฉันจะสะบั้นคอนายให้ขาดตรงนี้นี่แหละ”
เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกกลัว และเลือกที่จะกลับไปสู่ความมืดที่เขาจากมา
_____
สวัสดีค้าบบ ยินดีที่ได้รู้จักรีดเดอร์ทุกคนนะคะ ขออนุญาตแนะนำตัวฮะ
ชื่อซาจิโยะ หรือใครอยากเรียกซาจิก็ได้น้า ชอบเขียนแนวแฟนตาซีเป็นหลักคับ!
สำหรับเรื่องนี้ก็จะมีทั้งหมด 5 องก์ด้วยกัน แต่ละองก์ก็จะมีความเข้มข้นกันคนละแบบ ยังไงก็ฝากติดตามและขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วยนะคะ
องก์ที่ 1 เสียงสะท้อนในความเงียบ – Updating
องก์ที่ 2 เปลวไฟที่เผาผลาญในคืนวัน – Finished (unposted)
องก์ที่ 3 รอยยิ้มสุดท้ายใต้สายฝน – Writing
องก์ที่ 4 คืนวันที่ไม่อาจหวนกลับ – Coming soon…
องก์ที่ 5 แสงสว่างที่ปลายทาง – Coming soon…
_____
⚠Trigger Warning⚠
Abuse (การทำร้ายร่างกาย ใช้ความรุนแรง),
Physical abuse (การทำร้ายร่างกาย),
Mental abuse (การทำร้ายจิตใจ),
Blood (มีเลือด),
Blackmail (มีการข่มขู่ให้ทำตาม),
Coercion (การใช้ความสัมพันธ์ หรืออำนาจที่เหนือกว่าเพื่อบังคับ หรือโน้มน้าวให้อีกฝ่ายต้องยอมทำตามในสิ่งที่ไม่อยากทำ),
Major character death (มีตัวละครหลักตาย),
Minor character death (มีตัวละครรองตาย),
Murder (การฆาตกรรม),
Psychopath (โรคจิต ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหรือผิดชอบชั่วดี),
Starvation (ความหิวโหย การอดอาหาร),
Kidnapping (การลักพาตัว),
Assault (การบุกทำร้าย โจมตี)
_____
Contact Writer
Twitter(X) : @sachiyogingray
แฮชแท็กประจำนิยาย #ไม่ร้องนะเคียร์
XII
พันธสัญญา
หลังจากที่เคียร์ออกมาจากเมืองเดโฟร์ เวลาก็ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือน บรรดาเพื่อน ๆ ทั้งสี่คนที่ยังคงอยู่ในเมืองนี้ได้ดำเนินกิจวัตรประจำวันต่อโดยรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไปจากชีวิต เมื่อมาที่โรงงานร้างทีไร ด้วยความเคยชินก็มักจะเอ่ยถามความคิดเห็นเรื่องนู้นนี้จากคนที่เคยอยู่อาศัยในที่แห่งนี้ ทว่าเมื่อมองไปยังที่ประจำแล้วเห็นแต่ความว่างเปล่าพวกเขาก็อดใจหายไม่ได้
หรือแม้กระทั่งตอนที่เรย์กับเคเรนทะเลาะกัน ทั้งสองมักจะหันไปถามว่า
‘เคียร์ นายคิดว่าฉันกับหมอนี่/ยัยนี่ ใครผิด?!’
แต่พวกเขาก็เป็นอันต้องชะงักไป เพราะลืมว่าที่นี่มีแค่พวกเขาสี่คนเท่านั้น เหมือนก่อนที่จะมาเจอเคียร์
ส่วนตอนที่อยู่ในเมืองหรือในโรงเรียน ตอนแรกพวกเขาก็ถูกมองด้วยสายตาแปลก ๆ เพราะสิ่งที่พวกผู้ใหญ่สันนิษฐานนั้นเป็นความจริง ทำให้มีข่าวลือดังไปเกือบทั่วทั้งเมือง แต่เมื่อเห็นเด็กกลุ่มนั้นเดินไปไหนมาไหนกันแค่สี่คนข่าวก็เริ่มซาลง แต่ไม่ถึงกับไม่มีใครพูดถึงเลย
ที่คลาสการแพทย์ที่โซฮาร์เรียนอยู่ก็เริ่มมีเพื่อนเข้ามาพูดคุยด้วยเหมือนเมื่อก่อน ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่ได้ดีใจนัก ทำเพียงแค่ปั้นหน้ายิ้มตอบกลับไป
และเมื่อไม่นานมานี้ ข่าวเรื่องเคียร์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้งเพราะได้ขึ้นหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่ง เคเรนที่เป็นผู้ตรวจสอบหนังสือพิมพ์ทุกฉบับก่อนจะนำไปวางขายถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ไม่เห็นคุ้นกับหนังสือพิมพ์ฉบับนี้เลยสักนิด
มันไม่เคยมีข่าวฉบับไหนเล็ดรอดสายตาของเธอไปได้แท้ ๆ แล้วนี่มันอะไรกัน?
“ฉันไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้” เธอรีบเอ่ยทันทีเมื่อถูกนัดให้มาเจอกันที่โรงงานร้าง ซึ่งในตอนนี้ก็เป็นสถานที่เดียวที่พวกเขาจะพูดคุยกันได้โดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาได้ยิน
“พวกเรารู้ แต่ใครเป็นคนปล่อยเรื่องนี้ไปในเมืองกัน?” ลูเซียนขมวดคิ้วเครียด ถึงตอนนี้เคียร์จะไม่อยู่ที่นี่แล้ว แต่เขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ควรอยู่บนหนังสือพิมพ์ไม่ว่าจะเป็นหน้าไหนก็ตาม ยิ่งหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ถูกผลิตและจำหน่ายในช่วงที่ข่าวเริ่มซาลง แสดงว่าคนทำต้องการให้เรื่องนี้มันดังกว่าเดิม
เพราะตอนแรกมีคนรู้แค่เฉพาะกลุ่มเท่านั้น แต่แบบนี้ยังไงคนก็ได้รู้ทั่วทั้งเมืองแน่
“เรื่องอุตส่าห์ซาไปแล้ว ใครมันขุดขึ้นมาอีกวะเนี่ย” เรย์สบถอย่างไม่สบอารมณ์
“แล้วยังเอามาขายให้พวกชาวบ้านโดยที่เคเรนไม่รู้อีก…” โซฮาร์แสดงสีหน้าไม่ชอบใจ
“ไอ้คนทำนี่มันต้องการอะไรวะ ถ้าอยากให้เรื่องดังเรื่องมันก็ดังไปแล้วเถอะ ยังจะเอาอะไรอีก” เรย์กัดฟันมองแก้วน้ำตรงหน้า รู้สึกอยากระบายความโกรธโดยการปัดแก้วนี่ไปให้พ้นตา แต่ไม่ได้ เขาควรฝึกตัวเองให้ใจเย็นและอย่าทำอะไรตามอารมณ์มากเกินไป
เคเรนเม้มริมฝีปาก “ถ้ายังไง…เดี๋ยวฉันลองแกล้ง ๆ ถามคนในตระกูลดู ถ้ามีใครน่าสงสัยฉันจะมาบอก”
“ถามคนในตระกูลเพื่อหาคนผิดเหรอ” โซฮาร์พึมพำก่อนจะหันไปหาลูเซียน “จริงสิ กรมไต่สวนไง นายพอจะช่วยได้หรือเปล่า?”
เคเรนทุบฝ่ามือตัวเองเบา ๆ “เอ้อ นั่นสิเนอะ”
เจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อย เขาสบตาเรย์เลิ่กลั่ก “เอ่อ มะ…ไม่ได้หรอก คงไม่ดีเท่าไหร่…”
“ใช่ ๆ แค่ตอนนี้กรมไต่สวนก็ทำงานหนักจะแย่ อย่าไปเพิ่มงานให้คนพวกนั้นเลย” เรย์ช่วยเสริม จากที่เห็นสายตาของเพื่อนมองมาเขาก็พอจะรู้แล้วว่าลูเซียนไม่อยากให้คนบริสุทธิ์เข้าไปในนั้น การทำงานของกรมไต่สวนเป็นยังไงพวกเขาสองคนรู้ดียิ่งกว่าใคร
“ไม่ใช่ว่ากรมไต่สวนเป็นอาชีพที่สบายที่สุดหรือไง” เคเรนหันไปมองคู่กัดตัวเอง “ถ้าไม่มีคดีร้ายแรงอะไรให้สอบสวนคนร้าย ทางนั้นก็แทบไม่มีงานทำนี่?”
เรย์คิ้วกระตุก “เธอมันไม่รู้เรื่องจริง ๆ กรมไต่สวนไม่ได้รับงานเฉพาะในเดโฟร์สักหน่อย ตระกูลนั้นรับงานสอบสวนคนร้ายจากเมืองอื่นด้วยต่างหาก”
ลูเซียนพยักหน้าก่อนเอ่ยเสริม “ยังไงฉันก็ไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ งานตระกูลฉัน ฉันรู้ดีว่าเป็นยังไง”
“เป็นยังไงอะไรของนาย?” เคเรนเลิกคิ้วถาม
เมื่อเห็นลูเซียนอึกอักพูดไม่ออก และเรย์ที่เริ่มมีสีหน้าไม่ดี โซฮาร์จึงรีบโพล่งขึ้นมา
“ตะ…แต่ว่า ถ้าตระกูลนายไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะลูเซียน ฉันแค่เสนอเฉย ๆ ว่าเรื่องแบบนี้อาจจะเหมาะกับกรมไต่สวนแค่นั้นเอง”
เคเรนกลอกตาไปมา “เอาเถอะ นายไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันลองหาวิธีหาตัวไอ้คนที่มันปล่อยข่าวนี้เอง”
ได้ยินแบบนั้นลูเซียนก็ลอบเม้มริมฝีปากเบา ๆ ในใจรู้สึกผิดที่ปิดบัง แต่เขาก็ไม่อยากให้สองคนนั้นรู้ว่างานของตระกูลเขามันโหดร้ายกว่าที่คิด แล้วยิ่งเอาคนบริสุทธิ์เข้าไปก็อย่าหวังเลยว่าคนนั้นจะออกมาในสภาพจิตที่ปกติ
.
.
.
เคร้ง!
เสียงดาบสองเล่มกระทบกันดังก้องอยู่ในโรงฝึก ลียาที่เป็นคู่ซ้อมให้เรย์เหลือบมองทางประตูแวบหนึ่ง ก่อนจะตวัดดาบมากันบริเวณสีข้างของตัวเองเมื่อรู้ว่าเจ้าลูกชายแอบเล่นเขาทีเผลอ
“เดี๋ยวเถอะนะ” เขาบ่นอุบ
“แล้วพ่อมองอะไร” เขาถามพลางลดดาบลงแล้วหันไปมองบ้าง
“มีคนเดิน…ไม่สิ วิ่งมาทางนี้น่ะ”
“หา?”
เรย์เลิกคิ้วฉงน เขายังไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยแท้ ๆ แต่พ่อเขาดันได้ยินเสียงคนวิ่งเสียอย่างนั้น หูปีศาจหรือไงนะ
และถ้าพูดถึงคนที่สามารถวิ่งไปมาในปราสาทนี้ได้ก็คงเป็น…
“เรย์! นี่มันเรื่องอะไรกันนายอธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”
เสียงแหลมดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของเด็กสาวที่ยืนหอบแฮกอยู่ตรงหน้าประตู ในมือของเธอกำหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งไว้แน่น ซึ่งไม่ต้องบอกเขาก็รู้ว่านั่นเป็นหนังสือพิมพ์ฉบับไหนไปไม่ได้นอกจากฉบับที่มีข่าวของเคียร์ขึ้นหน้าหนึ่ง
ก็จะใครซะอีกล่ะ อาการแบบนี้นอกจากคนในกลุ่มเขาก็มีเจ้าหญิงของเมืองนี่แหละที่เป็นเดือดเป็นร้อนกับเรื่องของเคียร์ไปซะทุกอย่าง
“แล้วเธอจะแหกปากทำไมเดล กลัวคนอื่นไม่รู้หรือไง” เขาว่าพลางมองเด็กสาวที่กำลังเดินเข้ามา และเพราะสังเกตดูแล้วว่ารอบ ๆ นี้นอกจากเขา ลียา และเดย์ลานีย์ก็ไม่มีใคร เรย์จึงเลือกใช้คำพูดแบบเป็นกันเองแทนที่จะใช้สุภาพ
“รู้หรือไม่รู้มันก็มีค่าเท่ากัน ฉันก็ว่าอยู่ทำไมท่านพ่อถึงเลิกกักบริเวณฉันแล้ว ตอนแรกฉันดีใจมากเลยนะ แต่พอออกไปเดินในเมืองกับลุงซาเคียก็ดันไปเจอหนังสือพิมพ์นี่เข้า มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
“…”
เรย์เงียบ หากเล่าดูท่าคงต้องสาวเรื่องไปจนถึงตอนที่เขาทะเลาะกับเคียร์และเขาก็คงจะโดนเด็กสาวตรงหน้าบ่นนู่นนี่หูชาแน่ ๆ แต่ถ้าไม่เล่าก็คงโดนตามตื๊อ…
เห็นอีกฝ่ายเงียบนานเธอก็เอ่ยถาม “ทำไม บอกฉันไม่ได้รึไง?”
ลียามองเด็กสองคนตรงหน้าสลับกันไปมา เรื่องนี้เขาคิดว่าให้เด็ก ๆ จัดการกันเองจะดีกว่าจึงได้ขอตัวออกไป
เรย์กลืนน้ำลายดังเอื๊อกเมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศรอบ ๆ มันดูน่าอึดอัด พ่อก็ดันออกไปเสียแล้ว
เขาเม้มปาก “บอกก็ได้ แต่เธออย่าโวยวายอะไรนะ…”
“นายเห็นฉันเป็นคนขี้โวยวายขนาดนั้นเลยหรือไง” เด็กสาวกอดอกถาม ท่าทางราวกับกำลังหาเรื่อง
เขาอดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายนี่แหละที่ขี้โวยวายพอ ๆ กับเขา ขี้บ่นพอ ๆ กับเคเรน แต่เพราะไม่มีทางเลือกสุดท้ายจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้เดย์ลานีย์ฟัง
“เรย์! นายจะใจร้อนเกินไปแล้วนะ จะยังไงก็ช่างนายต้องรู้จักควบคุมตัวเอง ไม่ใช่ไปพูดแบบนั้นกับเคี— อื้อ!”
เรย์ตกใจ รีบถลาตัวเข้าไปปิดปากเจ้าหญิงตัวแสบทันทีที่โวยวายเสียงดัง ก็รู้อยู่ว่าพูดเรื่องนี้ดังมากไม่ได้ ไม่ว่าจะในหรือนอกปราสาทก็ไม่ได้ทั้งนั้น!
“ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันสำนึกแล้วนี่ไง แต่ตอนนี้ประเด็นคือใครมันเป็นคนปล่อยข่าวต่างหาก เคเรนเองก็กำลังหาตัวคนทำจากในตระกูลอยู่ เพราะงั้นเธอก็อย่าโวยวายให้มาก”
เดย์ลานีย์มองค้อนใส่เรย์แล้วแกะมืออีกฝ่ายออก “ชิ เอาเถอะ ไหน ๆ เรื่องก็ผ่านมาแล้ว ไว้เจอตัวคนปล่อยข่าวเมื่อไหร่ฉันจะไประบายใส่มันแทนแล้วกัน”
พูดจบเธอก็เดินกระทืบเท้าเสียงดังออกไปจากโรงฝึก ทิ้งให้เรย์อยู่ข้างในคนเดียว
“เฮ้อ…”
เขาพ่นลมหายใจ ถ้าจะต้องมาคอยปรามคอยเป็นสนามอารมณ์ของเดลแบบนี้ เขายอมไปทะเลาะกับเคเรนทั้งวันยังจะดีกว่าเสียอีก อย่างน้อยก็เปลืองพลังงานชีวิตน้อยกว่าล่ะนะ
.
.
.
ไม่มีหนังสือที่เกี่ยวกับพันธะสัญญาเลยเหรอ…
เคียร์ปืนบันไดมองหาหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาอยากอ่าน ซึ่งก็คือหนังสือที่มีรายละเอียดของพันธะสัญญาของเขากับดาร์ซิโอ้อยู่
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเหมือนจะมีเรื่องบังเอิญบ่อย ๆ จนเขาเริ่มสงสัย ทุกครั้งที่รู้สึกเหงาตอนอยู่คนเดียว จู่ ๆ ดาร์ซิโอ้ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้แล้วบอกว่า ‘เหงาหรือเปล่า ไปห้องทำงานข้าไหม’ และนั่นก็ไม่ใช่ครั้งเดียว
เวลาเขานั่งอ่านอะไรแล้วรู้สึกไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้าแต่ดาร์ซิโอ้ก็จะเอี้ยวตัวมาอ่านคร่าว ๆ แล้วอธิบายให้เขาฟัง นั่นทำให้เขางงไปใหญ่ว่าอีกฝ่ายรู้ได้ยังไง เหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอย่างนั้นแหละ
เหมือนโซนนี้จะไม่มีแฮะ
เคียร์คิดในใจขณะปีนลงบันได แต่ขาดันก้าวผิดขั้นทำให้ร่างเล็กตกลงมา เขาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ก่อนจะหลับตาปี๋รับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้น
ฟึ่บ
และ…ก็มีใครบางคนเข้ามารับเขาไว้ทำให้ไม่บาดเจ็บ
เคียร์ปรือตามอง ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่านั่นคือใคร
ดาร์ซิโอ้…
“ทำอะไรของเจ้า” เขาถามพลางพยุงตัวเคียร์ให้กลับมายืนดี ๆ
“ก็แค่จะหาหนังสืออ่านเฉย ๆ”
เห็นไหมล่ะ ทั้งที่เขาไม่ได้บอกแท้ ๆ ว่าอยู่ที่ห้องสมุด อีกฝ่ายก็ยังมารับเขาได้ทันเวลา มันบังเอิญเกินไปหรือเปล่า?
“หนังสืออะไร ข้าจะได้หาให้” ดาร์ซิโอ้ถามขณะไล่สายตามองสันหนังสือแถวนั้น
“หนังสือที่เกี่ยวกับ…พันธะสัญญาของข้ากับเจ้าน่ะ” คำตอบของเคียร์ทำให้ดาร์ซิโอ้เลิกคิ้วแล้วก้มลงมอง
“พันธะสัญญา? เจ้าถามข้าก็ได้นี่”
“ก็เจ้าดูยุ่งตลอด ข้าไม่อยากกวน”
หลังจากอยู่ที่นี่มาได้เกือบเดือน เคียร์ก็พยายามปรับเปลี่ยนคำพูดให้เข้ากับคนที่นี่ และในตอนนี้เขาก็พูดได้ปร๋อเลย จะมีก็แต่คำราชาศัพท์บางคำที่นานครั้งจะได้ยิน เขาจึงยังรู้ความหมายไม่มากนัก
ดาร์ซิโอ้ส่ายหน้าเบา ๆ “เจ้าถามได้ตลอดแหละ หรือจะถามดาเซียก็ได้” จากนั้นเขาก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วดึงเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ข้าง ๆ ออกมาด้วย “มานั่งสิ ข้าจะได้เล่าให้ฟัง”
เคียร์ทำตามอย่างว่าง่าย แล้วดาร์ซิโอ้ก็เริ่มเล่าถึงรายละเอียดพันธะสัญญา
พันธะสัญญาที่ถูกคิดค้นขึ้นโดยบรรพบุรุษของเขา มีชื่อว่า ‘สัญญาเพิ่มพลัง’
เพื่อปรับพลังของทั้งสองฝ่ายให้สมดุลและเกื้อหนุนกันได้ จำเป็นจะต้องให้ฝ่ายที่มีพลังมากกว่าเข้าสู่การจำศีล หรือผนึกเป็นเวลาสิบปี ในระหว่างนั้นพลังของผู้ที่มีน้อยกว่าก็จะน้อยลงไปอีก นั่นเป็นเหตุผลที่พลังของเคียร์ตื่นขึ้นช้ากว่าคนอื่น ๆ
หากผู้ที่กำลังถูกผนึกได้รวบรวมพลังและถอดจิตออกมาบ่อยครั้ง จะทำให้ระยะเวลาการผนึกยืดออกไปเรื่อย ๆ
เมื่อทั้งสองคนได้เป็นคู่พันธะสัญญากันแล้วก็จะสามารถใช้พลังบางส่วนของอีกฝ่ายได้ นอกจากนี้ยังมีเงื่อนไขอื่น ๆ อีก เช่นฝ่ายที่มีพลังมากจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของอีกคน แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันหรืออีกฝ่ายไม่ได้แแสดงออกมาทางสีหน้าก็ตาม ขณะเดียวกันหากฝ่ายที่มีพลังมากได้รับบาดเจ็บ ฝ่ายที่มีพลังน้อยกว่าก็จะได้รับบาดแผลที่ว่านั่นไปด้วย
และที่สำคัญ… หากมีคนใดคนหนึ่งตาย อีกคนก็จะตายเช่นเดียวกัน
“แต่เดี๋ยวนะ พันธะสัญญาของเราคือเพิ่มพลังเหรอ?” เคียร์เลิกคิ้วถามอย่างงุนงง ถ้าจำไม่ผิดคนที่ทำสัญญานี้ให้กับเขาก็คือเอเบล องค์ราชาคนปัจจุบันของเดโฟร์ พี่น้องบุญธรรมของพ่อเขา และเป็นหนึ่งในคนที่ก่อกบฎ ทำไมถึงได้ทำสัญญาเพิ่มพลังกันล่ะ?
ดาร์ซิโอ้พยักหน้า “ความจริงแล้วพันธะสัญญานี้มีทั้งหมดสามแบบ คือพันธะสัญญาความรัก พันธะสัญญาแห่งความตาย และพันธะสัญญาเพิ่มพลัง ทั้งหมดนี้ถูกคิดค้นโดยบรรพบุรุษข้าโดยมีพันธะสัญญาเพิ่มพลังเป็นต้นแบบ จากนั้นก็ดัดแปลงมาจนมีเพิ่มเป็นสาม
พันธะสัญญาแต่ละแบบจะมีเงื่อนไขแตกต่างกันไป แต่มีพันธะเดียวที่จะโดนผนึก ก็คือพันธะสัญญาเพิ่มพลัง”
“งั้นเอเบลไม่รู้เหรอ ว่าเขาทำสัญญาผิด”
“เป็นไปได้” ดาร์ซิโอ้พยักหน้า “เพราะกันข้อมูลภายในรั่วไหล คนที่เขียนหนังสือเรื่องนี้เลยเปลี่ยนชื่อพันธะสัญญาเพื่อหลอกคนที่นำไปใช้ในทางไม่ดี และมีการปรับเปลี่ยนรายละเอียดนิดหน่อย”
เช่น จากผนึกเป็นเวลาสิบปี ในหนังสือกลับบอกว่าผนึกชั่วนิรันดร์
เคียร์พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะนั่งคิดทบทวนเรื่องเงื่อนไขของพันธะสัญญาที่ดาร์ซิโอ้บอกอีกครั้ง แล้วสะดุดที่ประโยคหนึ่ง
“ดาร์ซิโอ้ ที่ว่าพลังของข้าจะตื่นช้าเพราะพันธะสัญญานี่ แล้วมันจะตื่นตอนไหนเหรอ”
ตอนนี้เขาก็อายุสิบสองปีแล้วนะ เขาคิดว่ามันไม่นานเกินไปหน่อยเหรอ
มังกรหนุ่มเลิกคิ้วตั้งคำถาม “ก็ตื่นไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”
นั่นทำให้เคียร์หน้าเหวอกว่าเดิม “ตื่นตอนไหน ข้าไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
“เหมือนจะเป็นช่วงก่อนที่เจ้าจะทะเลาะกับเรย์นะ ไม่รู้ตัวเลยเหรอ”
เคียร์ส่ายหน้า จำไม่เห็นได้เลยว่าพลังตื่นตอนไหน ก็เห็นทุกอย่างมันปกติ จะมีก็แต่พักหลังมานี้ที่เขาชอบคิดจินตนาการอะไรไปเรื่อยตามประสาคนอ่านการ์ตูนเยอะก็เท่านั้นเอง
…เดี๋ยวนะ
จินตนาการ? อ่านการ์ตูนเยอะ?
เคียร์นั่งนิ่ง จมอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่สักพัก ถ้าจำไม่ผิด…ช่วงนั้นเขาคิดว่าพวกผู้ใหญ่เอาเพื่อนเขาไปพูดไม่ดี ไปนินทาลับหลัง เพียงแต่ไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันว่าเด็กแปลกหน้าที่เดินอยู่กับพวกลูเซียนนั้นเป็นเขา เพื่อนของโซฮาร์ในคลาสการแพทย์ก็ถูกสั่งไม่ให้เล่นด้วย และสุดท้ายก็มาพูดคุยกับโซฮาร์ด้วยท่าทีลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนกลัวว่าใครเห็นเข้า
และในวันนั้นที่มีงานเทศกาล…ก็มีคนพูดเรื่องนี้ เหมือนกับที่เขาเห็น
“นี่…ดาร์ซิโอ้”
เคียร์เริ่มเล่าถึงเรื่องราวเหล่านั้นให้คู่พันธะของตัวเองฟัง เล่าไปเขาก็เริ่มรู้สึกว่าภาพที่เห็นในตอนที่เขาหลับตานั้นมันแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนตัวเองถอดจิตไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นไม่มีผิด แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง…
ตอนนั้นที่โซฮาร์โกหกเพื่อนด้วยคำว่า ‘ไม่รู้สิ’ มันดูเหมือนไม่ใช่โซฮาร์ที่เขารู้จัก ไม่น่าจะใช่เรื่องจริงนี่นา
หลังจากฟังเด็กน้อยตรงหน้าเล่าเรื่องราวนั้นให้ฟัง ดาร์ซิโอ้ก็พยักหน้า “นั่นเป็นหนึ่งในพลังของเจ้า เคียร์”
“พลังของข้า?” เขาทวนคำ
“ในตระกูลดาฟินัสมักจะสืบทอดพลัง ‘สายลม’ เหมือนกันเป็นส่วนใหญ่ อย่างเรื่องที่เจ้าเล่ามามันเป็นการเพ่งสมาธิคิดถึงใครสักคน ที่เจ้ารู้เหตุการณ์เหล่านั้นราวกับมีตาทิพย์ก็เพราะสายลมเป็นผู้บอกเจ้า”
“สายลม? งั้นข้าก็คุยกับสายลมได้เหรอ?”
ดาร์ซิโอ้กลอกตาคิด “ก็ไม่เชิง สายลมก็แค่ทำตามสิ่งที่เจ้านาย หรือผู้ที่มีพลังธาตุนี้ต้องการก็เท่านั้น แต่ส่วนใหญ่พลังพวกนี้จะจำกัดพื้นที่ อย่างตอนนี้เจ้าอยู่ไฟซาลซึ่งห่างไกลจากเดโฟร์ ต่อให้เจ้าคิดถึงแค่ไหนสายลมก็บอกเจ้าไม่ได้”
เคียร์พยักหน้าหงึกหงัก เป็นสัญญาณบอกว่าเขาเข้าใจแล้ว
“ที่แน่ ๆ ข้าว่าเวลาว่างเจ้าก็ต้องฝึกควบคุมพลังของตัวเองแล้วล่ะ”
“เอ๊ะ? แล้วจะฝึกยังไง…” เคียร์เอียงคอ เขายิ่งไม่ค่อยรู้อะไรอยู่ด้วยสิ
“อ่า นั่นสินะ” ดาร์ซิโอ้พูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน “เอาเป็นว่าลองฝึกคนเดียวดู แล้วค่อยไปเซอร์ไพรส์ดาเซียก็ไม่เลวนะ” จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องสมุดไปเสียดื้อ ๆ
“ฝึกคนเดียว… เดี๋ยวสิ! ดาร์ซิโอ้!!” เคียร์รีบลุกขึ้นบ้างก่อนจะรีบวิ่งตามไป
จะมาชิ่งง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ ไหนว่าเคยเป็นพี่เลี้ยงให้กับพ่อไง งั้นก็น่าจะสอนเขาได้สิ!?
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ความสัมพันธ์ของเคียร์กับดาร์ซิโอ้จะฟิลพ่อลูกกันนะฮะ ไม่มีอะไรเกินเลยกว่านั้นน