เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
ภายในห้องนอนที่มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟตรงหัวโต๊ะที่ให้แสงสว่างภายในห้องที่เกือบจะมืด ยังมีแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดสองต้องกระทบใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม แววตาที่ครุ่นคิดมองดูหน้าจอที่สว่างพร่างพรายไปด้วยตัวหนังสือ เป็นข้อมูลเก่า ๆ ของข่าวเมื่อสิบหกปีก่อนที่เกิดขึ้นที่เมืองกวางจู
ความอัปยศของผู้คนในเมืองที่ไม่มีใครอยากจะพูดถึง เมื่อโอเมก้าหญิงคนหนึ่งถูกตราหน้าว่าเป็นโสเภณี เพียงเพราะว่าเธอไม่ได้เก็บตัวในวันที่เกิดอาการฮีท จนพาตัวเองให้โดนกระทำชำเราจากอัลฟ่าหลายคนที่ไม่มีการเปิดเผยข้อมูลต่อสาธารณชน
เบต้าหนุ่มละสายตาจากหน้าจอเพื่อพักหายใจ ผ่อนคลายตัวเองจากความอึดอัดจากหน้าข่าวที่กำลังอ่าน บริบทสังคมในตอนนั้นที่โอเมก้ายังคงถูกมองว่าเป็นวัตถุทางเพศไม่มีสิทธิ์หรือมีเสียงในร่างกายและสวัสดิภาพของตัวเอง เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้อีโดวอนรู้สึกสลดใจทุกครั้งที่ได้รับรู้
เพียงแต่ว่าข่าวที่อ่านในตอนนี้ยังไม่สามารถหาจุดเชื่อมโยงจากสิ่งที่ซอจองอูพูดเลยแม้แต่น้อย ซึ่งก็ผ่านไปสองวันแล้วจนเบต้าหนุ่มเริ่มรู้สึกเหมือนว่ากำลังโดนซอจองอูปั่นหัวเล่น ให้วิ่งไล่เงาที่ไม่มีวันจะจับได้ก็เท่านั้น
‘คุณเป็นคนฉลาดน่าจะหาทางคิดออกได้ เพียงแต่ผมตั้งความหวังกับคุณไปแล้ว คุณจะทำให้ผมผิดหวังหรือเปล่าคุณอีโดวอน’
คำพูดของอัลฟ่าหนุ่มด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่จริงจังแล่นเข้ามาในหัว กลับทำให้เบต้าหนุ่มรู้สึกไม่อยากยอมแพ้ง่าย ๆ เพียงแต่ว่าในตอนนี้นั้นยังคงมืดบอดไร้ซึ่งหนทางที่จะไปต่อจากสิ่งที่อัลฟ่าหนุ่มบอก
“มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล มหาวิทยาลัยยอนเซ...ควอนโดฮยอน” เบต้าหนุ่มพูดทวนสิ่งที่ซอจองอูบอกอย่างช้า ๆ พร้อมกับความคิดที่พยายามหาจุดที่เชื่อมโยงของทั้งสามคำนั้นเข้าด้วยกัน
แววตาที่ครุ่นคิดหรี่เล็กลงเมื่อความคิดหนึ่งเริ่มผุดขึ้นมา สองมือเริ่มเปิดหน้าฐานข้อมูลภายในเพื่อคนดูข้อมูลของคดี ป้อนข้อมูลเข้าไปก่อนที่จะค้นหาด้วยความคาดหวัง ไม่นานข้อมูลของคดีก็ปรากฏขึ้นมา
อีโดวอนกวาดสายตาดูก็พบกับชื่อหนึ่งที่สะดุดสายตา ชื่อควอนโดฮยอนอยู่ที่ใต้ภาพถ่ายของเด็กผู้ชายร่างเล็กที่มองกล้องด้วยแววตาที่ดูเศร้า อีโดวอนมองดูรูปนั้นด้วยความรู้สึกคุ้นตาอย่างน่าประหลาด
แต่ว่าพยายามนึกเท่าไหร่ก็ยังคงนึกไม่ออก จึงตัดใจและเลื่อนผ่านลงมาเพื่ออ่านดูข้อมูล กลับพบว่าในวันที่เกิดเหตุกับโอเมก้าสาวเคราะห์ร้ายนั้น เธอมีลูกชายที่อยู่ในบ้านวันนั้นด้วย แต่สิ่งที่น่าอดสู่ที่สุดก็ปรากฏอยู่ที่ตรงหน้าของเบต้าหนุ่มเมื่อข้อมูลนั้นกล่าวถึงผู้ที่ถูกกระทำในวันนั้นไม่ได้มีแค่ผู้เป็นแม่เพียงเท่านั้น
อีโดวอนนั่งมองข้อมูลนั้นด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่างเหมือนกับว่าโดนน้ำเย็นจัดมาราดไปทั่วทั้งร่าง พยายามกลืนน้ำลายผ่านลำคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก มือข้างซ้ายที่วางอยู่บนขากำไว้แน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว
ความรู้สึกเดือดดาลในใจตอนนี้มันมากเกินกว่าจะปล่อยผ่านไปได้ จึงทำการดึงข้อมูลของผู้กระทำผิดขึ้นมาในทันที เพียงแต่กลับต้องพบกับความรู้สึกแปลกใจเมื่อรายชื่อของคนที่กระทำทั้งสามคนนั้นได้เสียชีวิตไปแล้ว
อีโดวอนกดเข้าไปดูไฟล์สาเหตุการเสียชีวิตของทั้งสามคน ด้วยความรู้สึกประหลาดใจที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาอย่างช้า ๆ เมื่อพบว่าทั้งสามคนต่างเสียชีวิตด้วยสาเหตุที่ผิดปกติเป็นอย่างมาก
คนหนึ่งกรีดคำว่าขอโทษลงไปทั่วทั้งร่างกายตัวเองพร้อมกับตัดอวัยวะเพศของตัวเองออกก่อนจะเสียชีวิตที่โรงพยาบาล
อีกคนหนึ่งในนั้นที่มีคนพบร่างอยู่ที่หน้าหลุมศพของโอเมก้าสาวที่พวกเขาเคยทำร้าย ด้วยสภาพร่างที่กะโหลกศีรษะแตกร้าวจากการที่กระแทกกับแท่นหินป้ายหน้าหลุมฝังศพ
คนสุดท้ายครอบครัวพบร่างที่บ้านพักในลักษณะของท้องที่ถูกคว้านออกมาอย่างน่าสยดสยอง
สิ่งที่น่าแปลกใจสำหรับเบต้าหนุ่มคือทั้งสามคดีไม่พบหลักฐานของคนอื่น นอกจากรอยนิ้วมือของทั้งสามคนที่ทำด้วยตัวเอง ทั้งสามคดีจึงถูกสรุปเป็นคดีเป็นคดีที่เสียชีวิตจากการทำอัตวินิบาตกรรมด้วยตัวเอง
ดวงตาละจากหน้าจอและเหม่อมองไปยังความว่างเปล่าตรงหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนจะกดไปดูรูปภาพของเด็กชายโอเมก้าที่รู้สึกคุ้นหน้าอีกครั้งหนึ่ง
“หรือว่าจะเป็น...นาย” เบต้าหนุ่มกล่าวพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ข้อมูลในตอนนี้มีเพียงแค่สองมหาวิทยาลัยที่อีโดวอนยังต้องหาจุดเชื่อมโยงให้เจอ ซึ่งก็เป็นไปได้เพียงแค่ทางเดียวเท่านั้นที่จะรู้ได้
ช่วงเวลาบ่ายของวันต่อมาที่สถานีมยองจิน เอกสารสองฉบับที่เบต้าหนุ่มรอคอยก็มาวางอยู่ที่โต๊ะ แต่กลับต้องพบกับความผิดหวังเมื่อพบว่าหนังสือขอความร่วมมือในการให้ข้อมูลนักศึกษานั้นถูกปฏิเสธการให้ข้อมูลจากทั้งสองมหาวิทยาลัย
เบต้าหนุ่มสบถเบา ๆ และนั่งคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะเข้าถึงข้อมูลนักศึกษาของควอนโดฮยอน ความรู้สึกที่เหลือจะทนในตอนนี้ เบต้าหนุ่มจึงเปิดลิ้นชักหยิบสิ่งที่ต้องการ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินหลบเลี่ยงออกจากห้องไปข้างนอกสถานี เดินตรงเข้าไปหยุดยังที่พื้นที่ว่างลับตาคน
ก่อนจะหยิบมวนบุหรี่หนึ่งมวนออกมาจากซองมาคาบไว้ ก่อนที่จะหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดจนกระทั่งเปลวไฟสีส้มแดงติดขึ้นที่ปลายบุหรี่ เบต้าหนุ่มสูดรับเอาสารนิโคตินจากควันของมวนบุหรี่เข้าไป ก่อนที่จะพ่นออกมาเป็นกลุ่มควันพวยพุ่ง
ความรู้สึกตึงเครียดที่สะสมมาหลายวันได้รับการผ่อนคลายลงชั่วคราวจากฤทธิ์ของสารพิษที่อยู่ในมวนบุหรี่ แต่ความผ่อนคลายนั้นกลับต้องสิ้นสุดลงเมื่อมวนบุหรี่ที่กำลังคาบอยู่ถูกดึงออกโดยใครบางคน
“สัญญาแล้วทำไม่ได้แล้วจะไปสัญญากับพวกเขาทำไมครับ” แบซองแจกล่าวด้วยความหัวเสียในขณะที่เท้ากำลังบดขยี้มวนบุหรี่ที่อยู่บนพื้น
“สรุปนายเป็นลูกน้องฉันหรือลูกน้องสองคนนั้นกันแน่ซองแจ”
“ผมก็แค่ช่วยจับตาดูหัวหน้าแทนฮโยอึนและดงดงก็แค่นั้น” แบซอแจตอบพร้อมกับแบมือมาตรงหน้าพร้อมกับกระดิกปลายนิ้วมือเป็นสัญญาณบอกให้อีโดวอนส่งมอบบุหรี่ที่เหลือไปให้
เบต้าหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับส่งซองบุหรี่ที่เหลือลงบนมือของแบซองแจด้วยท่าท่างที่ไม่เต็มในนัก ก่อนจะมองดูลูกน้องของตัวเองหยิบมวนบุหรี่ออกมาฉีกทำลายด้วยความรู้สึกเสียดาย
“ครั้งนี้ผมจะไปไม่บอกสองคนนั้น แต่อย่าให้มีอีกนะครับ” อีโดวอนที่รู้สึกหมั่นไส้กับท่าทีจองหองของแบซองแจจึงตบไปที่ศีรษะเบา ๆ
“เดี๋ยวนี้มีสองคนนั้นให้ท้ายแล้วเอาใหญ่เลยนะ” เบต้าหนุ่มกล่าวพร้อมกับมองดูลูกน้องคนสนิทเอามือลูบหัวบริเวณที่โดนฟาดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า
“ผมก็แค่เป็นห่วงตอนนี้ยังไม่เป็นอะไร แต่พอแก่ตัวไปเดี๋ยวโรคก็ถามหา ว่าแต่ทำไมหัวหน้าถึงสูบบุหรี่อีกล่ะครับ” เบต้าหนุ่มรุ่นน้องถามพร้อมกับหยิบหมากฝรั่งออกมาจากกระเป๋ายื่นให้ อีโดวอนรับมาเคี้ยวอย่างไม่เต็มใจนักก่อนจะตอบ
“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย”
“ใช่เรื่องคู่หมั้นของดงดงไหมครับ”
“ก็ทำนองนั้น”
“ผมไม่อยากพูดแบบนี้เลย แต่ถ้าประธานซอเป็นคนทำจริง ดงดงไม่แย่เหรอครับที่ต้องไปอยู่กับคนแบบนั้น พวกคนรวยบ้าอำนาจที่จะทำอะไรก็ได้ ฆ่าคนอื่นได้แบบนั้น ผมล่ะกลัวจริง ๆ ว่าสักวันหัวหน้าจะเสียเขาไปเหมือนกับที่เคยเสีย...” แบซองแจที่กำลังพล่ามเรื่องต้องห้ามจำต้องหยุดลง เมื่อหันไปพบกับสายตาคมของอีโดวอน
“เรามันก็แค่คนนอก ไปยุ่งวุ่นวายมากไปมันก็ไม่ดีหรอก อีกอย่างนายเคยบอกให้ฉันหยุดทำเหมือนเขาเป็นเด็กไม่ใช่หรือไง”
“ขอโทษครับ”
“แล้ววันนั้นประธานซอเขาพูดอะไรกับหัวหน้าเหรอครับ ผมเห็นหัวหน้าไม่พูดกับใครเลย”
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ติดใจเรื่องที่เขาพูดก่อนที่จะโดนขัดจังหวะก็แค่นั้น”
“เรื่องอะไรเหรอครับ”
“เขาบอกว่ามีเรื่องที่เป็นประโยชน์กับคดีของฉัน”
“คดีของหัวหน้า..ก็น่าจะมีคดีเดียวนี่ครับ คดีเมื่อแปดปีก่อนของฆาตกรที่เราเรียกกันว่า ‘มัน’ ที่หลังจากวันนั้นฆาตกรก็หายตัวไป กลายเป็นคดีที่โดนดองเค็มอยู่ในกองเอกสารของห้องคดีที่ปิดไม่ลง”
คำพูดของแบซองแจเหมือนกับกุญแจเปิดทางที่มืดตันให้เปิดออก เบต้าหนุ่มนิ่งเงียบไปพร้อมกับความคิดในหัวที่กำลังชั่งใจ ก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกมา
“งั้นฉันจะรื้อคดีนั้นขึ้นมาทำใหม่อีกครั้ง”
“แต่เราไม่มีเบาะแสเพิ่มเติมอะไรเลย ผู้กำกับชินจะยอมเหรอครับ”
“เพราะเบาะแสเพิ่มเติมในตอนนี้จำเป็นต้องใช้หมายค้นข้อมูลที่แหล่งข้อมูลปฏิเสธไม่ได้ ก็เลยจำเป็นต้องรื้อคดีนี้ขึ้นมา” เบต้าหนุ่มออกตัวกึ่งเดินกึ่งวิ่ง เข้าไปในสถานีตรงไปที่ห้องเก็บเอกสารคดีที่ปิดไม่ลงในทันที โดยที่มีแบซองแจตามหลังมาติด ๆ
เบต้าหนุ่มทั้งสองใช้เวลารื้อดูกล่องเอกสารอยู่เพียงชั่วครู่ก็พบกับกล่องเอกสารคดีที่กำลังตามหาอยู่ อีโดวอนวางกล่องลงบนโต๊ะก่อนจะเปิดดูภายใน นำเอกสารทั้งหมดออกมาวางอยู่บนโต๊ะ
ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นกับซองพลาสติกใสที่ภายในบรรจุแท่งเหล็กสีดำเอาไว้ ด้านข้างมีตัวอักษรภาษาจีนที่อีโดวอนอ่านไม่ออกสลักเอาไว้ เบต้าหนุ่มหยิบออกมาจากซองด้วยความสงสัย เมื่อสังเกตอย่างละเอียดจึงรู้ว่ามันคือมีดสั้นหลังจากที่ดึงปลอกมีดออก
“มีดนี่ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ทำไมถึงมาอยู่ในกล่องคดีนี้ได้”
“คงเป็นหลักฐานที่เจอหลังจากที่คดีถูกดองมั้งครับ ส่วนใหญ่ก็ไม่มีตำรวจคนไหนสนใจรื้อมาทำใหม่ก็เลยเอามาเก็บใส่กล่องไว้เฉย ๆ แบบนี้”
“แล้วถ้ามีดนี่ช่วยระบุตัวคนร้ายได้ล่ะ” อีโดวอนกล่าวด้วยความหัวเสีย เมื่อนึกถึงคดีอื่น ๆ ในห้องนี้ที่ถูกเก็บเอาไว้ถึงแม้ว่าจะเจอหลักฐานในภายหลัง แต่ก็ไม่ถูกหยิบขึ้นมาสืบสวนต่ออย่างที่ควรจะเป็น ความหละหลวมในการทำงานที่ถูกมองข้ามมานานกลายเป็นวัฒนธรรมความเคยชินกันภายในองค์กรจนยากที่จะแก้ไข
“ซองแจนายร่างหนังสือขอหมายค้นข้อมูลของนักศึกษาที่ชื่อควอนโดฮยอนจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติโซและมหาวิทยาลัยยอนเซ ยื่นให้อัยการจางบอกเขาว่าเป็นคดีด่วนพิเศษและเป็นคดีของอีซึงฮยอน”
“แต่ว่าผู้กำกับชิน...”
“เรื่องผู้กำกับชินฉันจะรับหน้าเอง นายไปทำตามที่ฉันบอก” แบซองแจพยักใบหน้าตอบรับคำสั่งก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เบต้าหนุ่มพิจารณามีดในมืออีกครั้ง เก็บเอกสารของคดีเข้าในกล่องก่อนจะปิดฝากล่องและเดินออกจากห้องไปพร้อมกับกล่องเอกสารในมือ
เป็นอย่างที่เบต้าหนุ่มคาดคิดเมื่อวันต่อมาในช่วงบ่าย ประตูของทำงานของอีโดวอนก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยความรุนแรง ก่อนที่อัลฟ่าหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบปลายเดินเข้ามาพร้อมกับแผ่รังสีความโกรธเกรี้ยวออกมา
“กล้าดียังไงถึงได้คิดจะรื้อคดีขึ้นมาทำโดยไม่ข้อคำอนุญาตจากฉัน” ผู้กำกับชินพูดเสียงดัง พร้อมกับแววตาที่กดดันอย่างเคย มองมาที่อีโดวอนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน
“ถ้าท่านจะมาพูดถึงเรื่องกฎระเบียบล่ะก็ เชิญกลับไปเถอะครับ”
“ตั้งแต่เลื่อนขั้นขึ้นมานี่กล้าตีฝีปากกับฉันแล้วเหรอ อย่าลืมสิว่าใครที่เป็นคนเสนอชื่อให้นายได้ขึ้นมาอยู่ตรงนี้”
“บุญคุณของท่านผู้กำกับชินผมคงไม่มีอะไรทดแทนได้นอกเสียจากคำว่าขอบคุณ เพียงแต่ว่าการที่ผมได้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งนี้ก็เพราะว่าท่านอยากจะหาแพะรับความผิดของลูกน้องคนสนิทของท่านที่ถูกย้ายไปที่อื่นไม่ใช่เหรอครับ”
“พูดเรื่องอะไร”
“หัวหน้าแผนกคนก่อนหน้าที่ถูกย้ายไปเพราะโดนร้องเรียนเรื่องเรียกร้องค่าใช้จ่ายในการเร่งคดี ท่านก็เลยต้องหาคนขึ้นมารับเคราะห์แทน ซึ่งบังเอิญว่าผมในอดีตก็เป็นคนที่ไม่ตอบโต้อะไร ท่านก็เลยคิดว่าผมจะเชื่องเหมือนกับเขาก็เลยเสนอชื่อของผมไป ไม่ใช่เหรอครับ”
“ก็รู้ตัวเองดีนี่ งั้นก็ต้องรู้สิว่าฉันสามารถลดตำแหน่งหรือสั่งย้ายนายออกนอกพื้นที่ไปเมื่อไหร่ก็ได้”
“ท่านไม่ทำหรอกครับ” เบต้าหนุ่มพูดพร้อมกับหยิบซองพลาสติกที่มีมีดอยู่ข้างในออกมาวางบนโต๊ะ
“มีดนี้พบอยู่ในกล่องเอกสารของคดีเมื่อแปดปีก่อน มันไม่ถูกบันทึกลงในสำนวนซึ่งน่าจะเป็นหลักฐานที่พบในภายหลัง แต่กลับถูกเพิกเฉยโดยคนที่มีหน้าที่รับผิดชอบคดีในขณะนั้น ความผิดคืออะไรท่านคงจะรู้ดีนะครับ” อีโดวอนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นโดยไม่คิดจะเกรงกลัวต่ออัลฟ่าตรงหน้าแม้แต่น้อย
ผู้กำกับชินไม่พูดอะไรต่อเพียงแค่กัดฟันเอาไว้แน่นก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางที่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก ที่โดนอีโดวอนลูบคม
เบต้าหนุ่มทรุดตัวลงนั่งไปที่เก้าอี้ก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมาทางปาก ระบายความอึดอัดและผ่อนคลายความตึงเครียดที่มีออกไป มองดูมีดที่อยู่ในถุงสลับกับรายงานผลลายนิ้วมือที่อยู่บนมีดที่เพิ่งได้รับมาก่อนหน้าที่ผู้กำกับชินจะเข้ามา
แต่ก็ต้องเผชิญกับความรู้สึกผิดหวัง เมื่อรายงานผลที่ออกมาระบุว่าไม่พบลายนิ้วมือแฝง เบต้าหนุ่มวางเอกสารรายงานผลลงเปลี่ยนเป็นหยิบซองพลาสติกที่บรรจุมีดขึ้นมาดูอีกครั้ง
ความสงสัยมุ่งเป้าไปที่ตัวอักษรภาษาจีนที่สลักเอาไว้ เบต้าหนุ่มจึงหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพตัวอักษรนั้นและกดค้นหาในทันที ข้อมูลที่ปรากฏของคำที่สลักอยู่บนมีดนั้นคือคำว่า ‘หย่ง’ มีความหมายว่าเข้มแข็งหรือกล้าหาญ
“เข้มแข็งหรือกล้าหาญ...” เบต้าหนุ่มพูดความหมายของคำออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมแววตาที่ครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินในลุกขึ้นเดินออกจากสถานีตรงไปที่รถของตัวเองที่จอดอยู่ และขับออกไปในทันที
รถกระบะสีดำจอดอยู่ที่หน้าร้านรับซื้อของเก่าที่อยู่ใกล้ ๆ กับสถานี อีโดวอนเดินตรงเข้าไปหาชายเบต้าสูงอายุเจ้าของร้านที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่หลังตู้กระจกตัวยาวที่ข้างในมีวัตถุโบราณมากมายวางเอาไว้
“อ้าว! คุณตำรวจจะให้ผมช่วยอะไรดีครับวันนี้” ชายสูงอายุกล่าวด้วยน้ำเสียงแสดงความเป็นมิตรพร้อมด้วยรอยยิ้ม เบต้าหนุ่มไม่ตอบในทันทีแต่กลับวางซองพลาสติกที่มีมีดอยู่ลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าของชายสูงอายุ
“คุณพอจะบอกที่มาของมีดเล่มนี้ได้ไหม มันน่าจะมีอายุพอสมควร”
ชายชราเจ้าของร้านหยิบมีดขึ้นมาพิจารณาเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะส่งคืนให้กับเบต้าหนุ่มด้วยสีหน้าที่เหมือนจะรู้อะไรแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมา อีโดวอนรู้ในทันทีก่อนที่จะหยิบกระเป๋าเงินออกมาควักทั้งหมดที่มีส่งให้กับชายชราที่รับเงินไปด้วยรอยยิ้มกว้าง
“มีดเล่มนี้เป็นสมบัติตกทอดกันมาจากราชสำนักจีนในสมัยราชวงศ์ถัง ที่เป็นสมบัติตกทอดกันมาในตอนที่ตระกูลที่เคยเป็นขุนนางในราชสำนัก ก่อนที่จะมีเหตุให้ย้ายมาที่เกาหลี เป็นตระกูลที่ได้ชื่อว่าสืบเชื้อสายของอึมอินที่โดดเด่นมารุ่นสู่รุ่น”
“อึมอิน?”
“เป็นคำโบราณที่เราใช้เรียกโอเมก้าก่อนที่จะได้รับอิทธิพลจากชาวตะวันตก” อีโดวอนพยักใบหน้าช้า ๆ พร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ตัวสูงหน้าตู้กระจก
“แต่ว่า..ตระกูลนี้ในอดีตนอกจากจะเป็นที่เลื่องลือเรื่องความงามที่โดดเด่นแล้ว ก็ยังเป็นที่เล่าขานถึงการใช้พลังอำนาจลึกลับในการควบคุมคนอื่น โดยเฉพาะพวกยางอินหรืออัลฟ่า ว่ากันว่าโอเมก้าตระกูลนี้สามารถควบคุมยางอินให้เชื่อฟังคำสั่งของอึมอินคนนั้นได้”
“ฟังดูเหมือนตำนานที่ผู้ใหญ่เอาไว้หลอกเด็กเลย” อีโดวอนกล่าวพร้อมกับหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ใครจะรู้บางทีตำนานก็อาจจะมีความจริงที่ซ่อนอยู่ก็ได้”
“แล้วปัจจุบันคนที่สืบเชื้อสายมาจากตระกูลนั้น อยู่ที่ไหนพอจะรู้ไหม”
“ไม่รู้เพราะไม่มีบันทึกเอาไว้ว่าตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน แล้วคุณได้มีดนี่มาจากไหนล่ะ”
“อยู่ในกองหลักฐาน แต่คงไม่เกี่ยวอะไรกันหรอก” ชายชราเจ้าของร้านไม่ถามอะไรต่อเพียงแค่พยักใบหน้าเพียงเท่านั้น
“ยังไงก็ขอบคุณนะครับ” เบต้าหนุ่มเดินออกมาจากร้านในทันทีหลังจากพูดจบ
อีโดวอนหยุดยืนอยู่บนทางเดินที่ผู้คนเดินผ่านไปมา แววตามองไปยังผู้คนเหล่านั้น แต่ในใจยังคงคิดถึงคำที่ชายชราเจ้าของร้านพูดที่ไม่มีประโยชน์อะไรนัก ในตอนนี้เบาะแสเรื่องมีดคงจะมาถึงทางตันแล้ว
ตอนนี้ความหวังสุดท้ายก็คงอยู่ที่ข้อมูลนักศึกษาของทั้งสองมหาวิทยาลัย ซึ่งทำได้เพียงแค่รอการตอบรับจากทางมหาวิทยาลัยเพียงเท่านั้น