เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
ข่าวการพบร่างที่ไร้ชีวิตของยูจินโฮ หนึ่งในผู้บริหารระดับสูงที่กำลังเป็นข่าวดังในการทุจริตเป็นที่พูดถึงในวงกว้างในทันที ทุกสำนักข่าวต่างประโคมข่าวถึงสาเหตุการเสียชีวิตที่พบร่างของยูจินโฮอยู่ในอ่างอาบน้ำ ภายในบ้านพักของตัวเองที่แถบชานเมือง
การสันนิษฐานจากสื่อต่างมุ่งเป้าไปที่การฆ่าตัวตายหนีความผิดการทุจริตของตัวเองที่ถูกปล่อยออกมาก่อนหน้า เพียงแต่กับเบต้าหนุ่มแล้วกลับคิดต่างออกไป ถึงแม้หลักฐานต่าง ๆ จะเป็นแบบนั้น แต่อีโดวอนที่หลังจากได้อ่านรายงานที่ถูกส่งเข้ามา กลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
ชายหนุ่มยืนมองดูสถานที่เกิดเหตุอย่างเงียบ ๆ ภายในห้องน้ำของบ้านพักหลังใหญ่ที่เงียบงันไร้เสียงรบกวนจากผู้คนที่เคยเข้ามาเก็บหลักฐานในสถานที่เกิดเหตุแห่งนี้ หลังจากพบร่างไร้วิญญาณของเจ้าของบ้านในอ่างอาบน้ำภายในห้องอาบน้ำที่มีกระจกบานใหญ่กั้นเป็นห้องแยกสำหรับอาบน้ำ
บนพื้นห้องปรากฏคราบเลือดของผู้เสียชีวิตเปื้อนอยู่เป็นรอยยาวขนาดใหญ่จากหน้าประตูกระจกไปจนถึงอ่างอาบน้ำ ที่พบร่างของเจ้าของบ้านนอนเสียชีวิตในสภาพร่างที่เปลือยเปล่าและข้อมือที่ถูกกรีดเป็นแผลลึกตัดเส้นเลือดที่แขน
อีโดวอนเดินไปหยุดที่หน้าประตูกระจกกั้นห้องอาบน้ำที่เปื้อนรอยเลือดของผู้เสียชีวิตที่ตัวล็อกเหมือนกับว่าผู้ตายที่กำลังทำการจบชีวิตตัวเองนั้นลุกขึ้นมาจากอ่างน้ำเพื่อที่จะมาล็อกประตูกระจกแล้วค่อยคลานกลับไปนอนหลบในอ่าง อย่างที่ได้อ่านรายงาน
ดวงตาคมมองไปที่ล็อกกุญแจเปื้อนเลือดก่อนจะกวาดสายตาไปที่รอยเลือดบนพื้นไล่เป็นทางยาวไปจนถึงอ่างอาบน้ำ ภาพในหัวที่มีแต่คำถามพยายามคิดถึงความเป็นไปได้ในสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า
“ทำไมต้องเจอนายอยู่สถานที่เกิดเหตุอีกแล้ว ทำงานอยู่ห้องเฉย ๆ ไม่ชอบหรือยังไง” เสียงทักท้วงของหญิงสาวที่ดังมาจากด้านหลังทำให้เบต้าหนุ่มสะดุ้งตกใจเล็กน้อย รีบหันไปมองก่อนจะพบกับแฟนสาวที่ส่งยิ้มพร้อมกับวางกระเป๋าสีดำใบใหญ่ที่คังฮโยอึนมักจะสะพายไปยังสถานที่เกิดเหตุเสมอ
เบต้าหนุ่มมองไปยังด้านหลังที่มีชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเดินเข้ามาในห้อง มองตอบดวงตาหรี่เล็กของอีโดวอนด้วยสีหน้าที่งุนงง
“ว่าแต่ฉันแล้วเธอล่ะมาทำอะไรที่นี่”
“ก็...พาเด็กใหม่มาเลี้ยงข้าวแถวนี้ ก็เลยแวะมาดูเฉย ๆ” คังฮโยอึนตอบพร้อมกับสายตาที่กรอกหลบแววตาที่คาดคั้นของอีโดวอน เบต้าหนุ่มยิ้มมุมปากและหัวเราะในลำคอเบา ๆ
“ที่โซลไม่มีร้านอาหารหรือไง อีกอย่างเธอมีหน้าที่ที่ต้องเลี้ยงข้าวเด็กใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่” อีโดวอนถามด้วยท่าทีขึงขัง แต่กลับต้องใจหายวาบเมื่อแฟนสาวหันมามองหน้าด้วยแววตาที่แข็งกร้าว
“ก็ทีนายยังไปเลี้ยงลูกน้องได้เลย ทำไมฉันจะทำไม่ได้อีโดวอน” คังฮโยอึนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ ทำให้เบต้าหนุ่มไม่กล้าโต้เถียงต่อ ทำได้เพียงบ่นขมุบขมิบในลำคอ ระหว่างที่มองดูแฟนสาวสวมถุงมือด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง
เบต้าหนุ่มอายุน้อยกว่าลอบมองคนทั้งสองด้วยแววตาที่ไม่แน่ใจในสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ พร้อมกับเดินหลบออกไปจากห้อง
“ฉันขอโทษ” อีโดวอนกล่าวเสียงเบาด้วยแววตาที่รู้สึกผิด แต่แฟนสาวกลับมองหัวจรดเท้าด้วยแววตาดุ
“ช่างมันเถอะ” คังฮโยอึนตอบหนักแน่นลอดผ่านฟันที่ขบไว้แน่นก่อนที่จะเดินหันหลังออกจากห้องไป เบต้าหนุ่มถอนหายใจแบบพร้อมกับสองมือที่ขยี้ผมบนหัวจนกระเซอะกระเซิง และหันไปสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้งหนึ่ง
“เห็นมองห้องนี้อยู่นานแล้ว นายกำลังคิดอะไรอยู่” คังฮโยอึนถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ หลังจากที่เดินกลับเข้ามาในห้องยังคงเห็นอีโดวอนยังอยู่ที่จุดเดิม
“เธอหายโกรธฉันแล้วเหรอ” เบต้าหนุ่มถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่จริงจัง คังฮโยอึนเก็บถุงพลาสติกใสสองใบที่ใส่แก้วขนาดเล็กสองถุงละแก้วเอาไว้ในกระเป๋าก่อนที่จะหลับตาและถอนหายใจเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า ส่งรอยยิ้มเย็นสยองไม่ถึงตามาให้กับอีโดวอน และตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“ใช่ เพราะฉันรู้ว่าถ้ารอให้นายมาง้อ ฉันคงต้องแก่หงำเหงือกก่อนพอดี”
“งั้น...แสดงว่าเธอก็รอให้ฉันไปง้ออยู่ใช่ไหม” ปากของคังฮโยอึนอ้าออกเล็กน้อยแต่กลับไร้ซึ่งคำตอบใดเล็ดลอดออกมา พร้อมกับมองมาที่อีโดวอนด้วยสีหน้าที่พยายามกดข่มอารมณ์โมโหที่กำลังเดือดอยู่ภายในเอาไว้ หลับตาลงและถอนหายใจแรง ๆ อีกครั้งหนึ่งก่อนจะตอบ
“ไม่เป็นไรหรอกโดวอน ฉันเก่ง ฉันสามารถ ฉันหายโกรธด้วยตัวเองแล้ว”
“ขอโทษครับ” เบต้าหนุ่มกล่าวขอโทษอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชันพร้อมสองมือเท้าเอว และแววตาที่ยังคงวาวโรจน์ด้วยความโกรธ
“สรุปแล้วนายได้อะไร เห็นเดินไปเดินมาตรงนี้ตั้งแต่ตอนที่ฉันเข้ามาแล้ว”
“เธอจะต้องว่าฉันบ้าแน่นอนกับความคิดของฉันในตอนนี้” เบต้าหนุ่มกล่าวพร้อมกับเดินออกไปจากห้องอาบน้ำ
“เล่ามาสิ” คังฮโยอึนสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูจะไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก พร้อมกับมองเข้าไปเข้าไปยังห้องอาบน้ำที่เป็นสถานที่เกิดเหตุ
“ฉันคิดว่ามันเป็นการฆาตกรรม” เกิดความเงียบงันขึ้นหลังจากที่อีโดวอนพูดจบ คังฮโยอึนมองใบหน้าของอีโดวอนพร้อมกับกะพริบตาถี่ เหมือนกับกำลังพยายามจัดการความคิดที่อยู่ในหัว
“ยังไงล่ะ ตอนที่มีคนมาพบประตูห้องอาบน้ำมันถูกล็อกจากข้างใน กระจกที่กั้นห้องก็ไม่มีทางเข้าออกอื่น”
“ถ้าผู้ตายจำเป็นที่จะต้องล็อกประตูล่ะ”
“เพราะ...” คังฮโยอึนกล่าวถามด้วยความสงสัยพร้อมกับคิ้วทั้งสองข้างที่ขมวดเป็นปม
“เพราะการล็อกประตูมันคือการป้องกันไม่ให้คนภายนอกเข้าไปได้”
“ต่อสิฟังอยู่”
“ก่อนอื่นคนที่ทำต้องวางยาให้ยูจินโฮสลบไปแล้วค่อยนำร่างของเขามาไว้ที่อ่างเปิดน้ำจนเต็ม โดยกะระยะเวลาที่ยาเริ่มจะหมดฤทธิ์หรือตอนที่เขาเริ่มรู้สึกตัว กรีดข้อมือทั้งสองข้างแล้วก็เดินออกมารอที่หน้าประตู”
“ยูจินโฮที่ฟื้นขึ้นมาเห็นคนร้ายที่ถือมีดอยู่ข้างนอกก็จะรีบพาตัวเองออกมาจากอ่างอาบน้ำเพื่อมาล็อกประตู...”
“เบรกนิดนะ แล้วคนร้ายจะเอาตัวของยูจินโฮกลับไปไว้ที่อ่างยังไง ถ้าประตูถูกล็อกไปแล้ว” อีโดวอนที่กำลังพูดกลับต้องหยุดเมื่อถูกขัดจังหวะจากคังฮโยอึน
“ใช้ความต่างระยะโจมตีของอาวุธยังไงล่ะ ที่ยูจินโฮต้องกลับไปที่อ่างอาบน้ำเพราะความจำเป็น ที่จะต้องใช้เป็นเกราะกำบังจากอาวุธที่มีระยะการโจมตีระยะไกล”
“ปืนงั้นเหรอ” คังฮโยอึนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่แน่ใจนัก
“ใช่ คนร้ายบังคับให้ยูจินโฮจำเป็นต้องคลานกลับไปหลบในอ่างอาบน้ำ เพราะภายในห้องอาบน้ำหลังกระจกนี้ ไม่มีที่อื่นให้หลบได้อีกแล้ว ที่เหลือก็แค่รอเวลาให้ยูจินโฮค่อย ๆ หมดลมหายใจจากการเสียเลือดอย่างช้า ๆ”
“หรือไม่ยูจินโฮก็อาจจะแค่อยากจะหลบหนีความผิดก็เลยทำการจบชีวิตตัวเอง โดยระหว่างที่ทำลืมล็อกประตูก็เลยคลานออกมาล็อกเพราะกลัวมีคนมาเจอแล้วช่วยไว้ทันก็ได้”
“นี่เธอจะขัดฉันให้ได้ใช่ไหม”
“ที่นายพูดมามันเกิดจากสิ่งที่อยู่ในหัวของนายเอง แต่สิ่งที่ฉันเพิ่งพูดมันมีหลักฐานอ้างอิงและก็ใส่ความน่าจะเป็นลงไปจากหลักฐานที่มี”
เบต้าหนุ่มจิ๊ปากพร้อมกับทำหน้ามุ่ยมองหน้าแฟนสาวของตัวเองด้วยความไม่สบอารมณ์
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันก็ไม่ได้ตัดความน่าจะเป็นเรื่องการฆาตกรรมออกไปหรอกนะ เมื่อกี้เพิ่งเจอแก้วที่ใช้แล้วบนชั้นเก็บของในห้องครัว มีรอยนิ้วมืออยู่ คงใช้เวลาตรวจสอบไม่นาน อาจจะเป็นของคนร้ายก็ได้”
“ฉันก็หวังให้เป็นอย่างนั้น แล้วถ้า...มันเป็นการฆาตกรรมจริง ๆล่ะ”
“นายก็คิดถูกไง”
“แต่ฉันคิดว่านี่อาจจะเป็นการฆ่าปิดปากจากคนในสมาคมนักล่าที่กำลังหักหลังกันอยู่ในตอนนี้” อีโดวอนตอบโดยที่สายตามองไปที่คราบเลือดบนพื้นหินอ่อนเบื้องหน้า
“ฉันก็คิดแบบนั้น” คังฮโยอึนถอนหายใจก่อนจะพูดออกมา
“ทำไม เมื่อกี้เธอยังขัดฉันอยู่เลย”
“จำเรื่องรอยสักรูปดวงตาที่นายเคยเล่าให้ฟังได้ไหม บนร่างของผู้ตายมีรอยสักนี้อยู่ที่ต้นขาซ้ายด้านใน” คังฮโยอึนพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดหน้าจอและยื่นให้กับอีโดวอน
เบต้าหนุ่มมองรูปในโทรศัพท์ด้วยสีหน้าตกใจ เมื่อรอยสักที่อยู่ในรูปภาพนั้นเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่ายูจินโฮเป็นหนึ่งในสมาชิกของสมาคมนักล่านั้นเป็นความคิดที่ถูก
“แล้วทำไมเธอถึงพูดเหมือนว่าฉันคิดผิดอย่างนั้นล่ะ” อีโดวอนกล่าวถามด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่งงกับการกระทำของแฟนสาว แต่คังฮโยอึนกลับใช้สองมือกอดอกเอาไว้พร้อมกับทำหน้าดุมองตอบมา
“ง่าย ๆ เลยนะ หมั่นไส้ที่นายคิดถูก ไหนจะเรื่องที่นายไม่ง้อฉันเมื่อกี้อีก” เบต้าหนุ่มต้องเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น เมื่อกำลังจะกล่าวขอโทษเป็นครั้งที่สาม แต่คังฮโยอึนกลับถลึงตาด้วยความไม่สบอารมณ์
อีโดวอนที่กำลังทำหน้ารู้สึกผิดกลับต้องรู้สึกขอบคุณเมื่อรุ่นน้องที่มากับคังฮโยอึนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับสีหน้าที่งงกับภาพที่เห็นอีกครั้ง
“รุ่นพี่จะตรวจสอบอะไรต่ออีกไหมครับ”
“ไม่ล่ะ ฉันพอแล้ว ถ้านายเสร็จแล้วก็เก็บของกลับกันเถอะ” เบต้าสาวพูดพร้อมส่งสายตาดุไม่วางตา ก่อนจะหันไปเก็บของใส่กระเป๋า
“ไหนว่าเธอหายโกรธแล้ว..” อีโดวอนใช้เวลารวบรวมความกล้าอยู่ชั่วครู่ก่อนจะถามออกไป แต่กลับต้องหยุดเพราะเจอกับสายตาดุเช่นเดิม คังฮโยอึนเดินออกไปจากห้องโดยที่ไม่พูดอะไรต่อ
เบต้าหนุ่มถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะหันกลับไปมองในห้องอาบน้ำอีกครั้ง ในตอนนี้สิ่งที่ทำได้มากที่สุดคือรอให้ผลตรวจเทียบลายนิ้วมือออกมา ซึ่งคงใช้เวลาไม่นาน ซึ่งคงใช้เวลาไม่นานและได้แต่หวังว่าเจ้าของลายนิ้วมือนั้นจะไม่ใช่ของยูจินโฮ
แสงแดดอ่อนยามเช้าตรู่สาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนของชายหนุ่ม ที่ถึงแม้จะตื่นนานแล้วก็ยังคงนอนมองไปยังฝ้าเพดานสีขาวที่ว่างเปล่า จากสมองที่ไม่ยอมหลับ ยังคงเฝ้ารอผลตรวจเทียบลายนิ้วมือที่พบบนแก้วในที่เกิดเหตุเมื่อวาน ถึงแม้จะรู้ว่าต้องใช้เวลาสักพักแต่การเฝ้ารอมันทำให้เบต้าหนุ่มยากที่จะหลับได้ลงได้
จนความเงียบภายในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง อีโดวอนยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง พลางยกมือขึ้นลูบใบหน้าเพื่อขับไล่ความง่วงที่ยังหลงเหลืออยู่
“ทำไมโทรมาแต่เช้าเลย” เบต้าหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนเพลียก่อนจะหาวออกมา
“ผลตรวจเทียบลายนิ้วมือออกมาแล้ว”
“เดี๋ยว! ทำไมเร็วขนาดนี้ล่ะ” ความง่วงที่เคยมีกลับหายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้ยินสิ่งที่แฟนสาวกล่าวผ่านสายโทรศัพท์
“เพราะนายชอบนอนไม่หลับเวลาที่ต้องรอผล ก็เลยแอบเร่งให้นิดหน่อย”
“ใช้อำนาจหน้าที่ในทางที่ชอบจริง ๆ นะ” เบต้าหนุ่มหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่คังฮโยอึนพูด แต่แฟนสาวกลับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นัก
“สรุปจะฟังไหมว่าใคร”
“ฟังครับฟัง” เบต้าหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังคงไม่จริงจัง
“ผลตรวจที่ออกมาแก้วใบหนึ่งเป็นลายนิ้วมือของผู้ตาย ส่วนอีกใบเป็นของประธานซอจองอู” ความเงียบก่อตัวขึ้นมาเพียงชั่วขณะก่อนที่อีโดวอนจะพูดชื่อที่เพิ่งได้ยินออกมาอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยแน่ใจในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
“ประธานซอ...จองอู”
“ถ้าเขาเป็นคนที่ทำจริง ๆ เบื้องหลังการตายของนักสืบชเวกียุนก็คงเป็นเขาด้วยเหมือนกัน”
“โอเคฮโยอึน ตอนนี้ฉันต้องวางสายก่อน” อีโดวอนกดวางสายทันทีหลังจากที่พูดจบ ก่อนที่จะลุกจากเตียงวิ่งตรงไปยังห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวเข้าไปที่สถานีด้วยความรีบร้อน
หมายเรียกแบบด่วนถูกส่งไปที่บริษัทจัดการสินทรัพย์หาเจ้าของรอยนิ้วมือในหมายเรียกในทันที พร้อมกับการถูกเชิญตัวมาให้ปากคำในช่วงบ่ายของวัน แต่การเข้ามาให้ปากคำในครั้งนี้เป็นสิ่งที่เบต้าหนุ่มรู้สึกแปลกใจเมื่อ ประธานซอไม่เรียกร้องใช้สิทธิ์ในการพบทนายความในการให้ปากคำ
อีโดวอนก้าวเข้าไปในห้องสอบสวนด้วยท่าทีสุขุม ในมือซ้ายถือแฟ้มเอกสารข้อมูลของคดีและถุงพลาสติกใสที่มีแก้วอยู่ภายใน ตรงเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามในตอนนี้ ซอจองอูกำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางที่ดูจะไม่ทุกข์ร้อนอะไร ใบหน้าของชายอัลฟ่าตรงหน้ายังคงเรียบเฉย ไร้ร่องรอยของความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
ในทางกลับกันอีโดวอนที่ขอรับหน้าที่เป็นคนสอบปากคำอัลฟ่าหนุ่มเองก็จัดเตรียมเอกสารและกดเปิดเครื่องบันทึกเสียงด้วยท่าที่ไม่รีบร้อนเช่นกัน ก่อนจะปล่อยให้เกิดความเงียบขึ้นมาระหว่างคนทั้งสองภายในห้องสอบสวนแห่งนี้
"ต้องขออภัยที่รบกวนเวลาอันมีค่าของท่านประธานซอด้วยครับ" อีโดวอนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แววตากลับมองลึกเข้าไปในดวงตาของอัลฟ่าตรงหน้าอย่างไม่วางตา พร้อมสำหรับการสอบถามข้อมูลที่ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ได้
"ตามขั้นตอนกฎหมาย ผมต้องแจ้งสิทธิ์ในการปฏิเสธหรือร้องขอทนายจากคุณ แต่คุณได้แจ้งว่าจะไม่ร้องขอทนายไปแล้วผมจึงขอข้ามในขั้นตอนนี้ไป" ซอจองอูยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยพร้อมกับสายตาคม ที่มองตรงมาที่เบต้าหนุ่มอย่างหยิ่งทะนงบ่งบอกถึงความเป็นผู้ที่อยู่เหนือกว่า
“เข้าเรื่องเลยก็ได้ ผมพร้อมให้ความร่วมมืออยู่แล้ว” อัลฟ่าหนุ่มพูดพร้อมกับเอนร่างพิงเก้าอี้ ใบหน้ายังคงดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร
“เราพบลายนิ้วมือของคุณที่อยู่บนแก้วในที่เกิดเหตุภายในบ้านพักส่วนตัวของผู้ตาย” เบต้าหนุ่มเลื่อนถุงหลักฐานมาที่ตรงหน้าของอัลฟ่าหนุ่ม ซอจองอูเหลือบสายตามองเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมา พร้อมกับตอบคำถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบเช่นเดิม
“เมื่อสองวันก่อนผมไปเจอกับยูจินโฮจริง ตามประสาอดีตเพื่อนที่เคยรู้จักกัน ดื่มกันไม่นานก็กลับ”
“คุณบอกได้ไหมครับถึงเวลาที่เข้าไปและเวลาที่ออกมาจากบ้านพักของผู้ตาย และหลังจากนั้นคุณไปทำอะไร”
“ผมบอกเวลาที่แน่นอนไม่ได้ แต่ผมเข้าไปหาเขาตอนที่ใกล้ค่ำแล้วตอนที่ออกมาก็ฟ้ามืดแล้ว หลังจากนั้นก็กลับบ้านพยายานยืนยันก็คู่หมั้นของผมเอง เราอยู่ด้วยกันทำกิจกรรมสนุก ๆ กันทั้งคืนจนถึงเช้าเลยล่ะ” อัลฟ่าหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงและแววตาที่พยายามกวนประสาทอย่างชัดเจน พร้อมด้วยใบหน้ายิ้มด้วยความรู้สึกพึงพอใจ
อีโดวอนไม่คิดหลงกลไปกับการยั่วยุนั้น เขายกยิ้มบาง ๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
“คุณควรที่จะพูดเฉพาะสิ่งที่เป็นประโยชน์กับคดีนะครับ ท่านประธานซอ”
“ส่วนที่เป็นประโยชน์กับคดีผมพูดไปแล้ว แต่ผมมีเรื่องที่เป็นประโยชน์กับคดีของคุณมากกว่า” อัลฟ่าหนุ่มกล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก
“คุณกำลังพูดถึงอะไร” อีโดวอนกล่าวถามพร้อมกับคิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากัน
“โสเภณีแห่งกวางจู มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล มหาวิทยาลัยยอนเซและควอนโดฮยอน”
“คำพวกนี้หมายความว่ายังไง แล้วควอนโดฮยอนคือใคร”
“คุณเป็นคนฉลาดน่าจะหาทางคิดออกได้ เพียงแต่ผมตั้งความหวังกับคุณไปแล้ว คุณจะทำให้ผมผิดหวังหรือเปล่าคุณอีโดวอน”
“เดี๋ยวสิ...” อีโดวอนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สับสนก่อนที่จะถูกขัดจังหวะจากเสียงเคาะที่ประตู ก่อนจะถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับตำรวจนายหนึ่งเดินเข้ามาโดยที่ไม่ได้ขอคำอนุญาต มีสีหน้าที่ดูลำบากใจในสิ่งที่จะพูด
"ขออภัยที่ขัดจังหวะครับหัวหน้า" นายตำรวจที่เพิ่งเข้ามากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่แน่ใจนัก พร้อมกับโค้งให้กับอีโดวอน
“มีคำสั่งให้ยุติการสอบปากคำประธานซอจากผู้กำกับชิน มีผลในทันทีครับ" หลังจากที่ได้ยินเบต้าหนุ่มก็เค้นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ก่อนที่จะมองดูอัลฟ่าหนุ่มที่กำลังส่งยิ้มหวานมาให้
"ดูเหมือนเวลาของเราจะหมดลงแล้ว ยังไงก็อยากให้คุณไปคิดดูถึงคำที่ผมเพิ่งบอกไป แล้วผมจะรอดู" อัลฟ่าหนุ่มพูดในขณะที่ลุกจากเก้าอี้พร้อมกับติดกระดุมเสื้อสูทให้เข้าที่ ก่อนจะหันมามองด้วยแววตาที่ยากจะอ่านสิ่งที่กำลังคิดได้
เสียงประตูปิดลงตามมาด้วยเสียงกำปั้นของอีโดวอนที่ทุบลงบนโต๊ะไม้จนดังสะท้อนไปทั่วทั้งห้อง เบต้าหนุ่มทิ้งตัวพิงไปยังเก้าอี้ พร้อมกับหลับตาลงและเอนศีรษะไปด้านหลัง เพื่อบรรเทาอาการปวดตรงขมับทั้งสองข้างที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้
สิ่งที่เบต้าหนุ่มเกลียดที่สุดคือการที่ทุกครั้งที่ไปยุ่งเกี่ยวกับกลุ่มผู้มีอำนาจพวกนี้มักจะถูกขัดขวางแบบนี้เสมอ สิ่งที่น่าอดสู่ที่สุดคือไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากปล่อยให้คนที่ผิดเดินออกไปเฉย ๆ แบบนั้น