เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) - ตอนที่ 5 คำขอโทษจากผู้วายชนม์ โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

ผู้แต่ง

Coppy Pasted

เรื่องย่อ

การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน


เมื่อการหมั้นหมายจากอัลฟ่าอย่าง "ซอจองอู" ก็เป็นเหมือนการเรียกความสนใจให้กับผู้ล่า ราคาที่ต้องจ่ายคือชีวิตของเพื่อนทั้งสอง นายตำรวจที่ฮันดงกูเปรียบเสมือนพี่ชายอย่าง 'อีโดวอน' จะต้องช่วยกันตามหาความจริงให้ได้ว่าใครที่อยู่เบื้องหลังเรื่องที่เกิดขึ้น นำพาไปสู่การรับรู้ความลับอันดำมืดอีกมากมาย และอดีตที่ยังคงตามหลอนจนกว่าจะถึงจุดจบ

สารบัญ

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 1 อัลฟ่าเจ้าปัญหา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 2 คู่หมั้นของซอจองอู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 3 ล่าหรือถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 4 โอเมก้าที่หายไป,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 5 คำขอโทษจากผู้วายชนม์,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 6 โสเภณีแห่งกวางจู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนเสริม ควอนยูนา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 7 นักล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 8 แลกหนึ่งสิ่งเพื่อหนึ่งอย่าง,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 9 ตัดสินใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 10 สิ่งที่เหลือ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 11 ความสูญเสีย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 12 ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 13 พังทลาย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 14 ลูกกวางที่หลงกล,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 15 อีกด้านของเหรียญ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 16 หุ่นที่ถูกเชิด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 17 โอเมก้าที่น่าสงสาร,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 18 มือที่เปื้อนเลือด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 19 ปลดปล่อย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 20 เครื่องบรรณาการ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 21 ผู้ล่าที่ถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 22 คนที่คิดว่าเป็น,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 23 คนที่ไว้ใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 24 ผู้ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 25 เบาะแสและหลักฐาน

เนื้อหา

ตอนที่ 5 คำขอโทษจากผู้วายชนม์

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงก็ไม่ต่างจากการโดนตัดขาดโลกภายนอกภายในพื้นที่จำกัดมีเพียงโอเมก้าหนุ่มคนเดียว ยืนอยู่ด้วยความกังวลสายตามองไปยังตัวเลขชั้นที่กำลังเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ การที่ต้องเฝ้ารอบางสิ่งนั้นยิ่งทำให้เวลาที่รอยืดยาวขึ้นเป็นเวลาแห่งการทรมานอย่างแท้จริง ฮันดงกูเอามือขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้วให้กระเซอะกระเซิงขึ้นไปอีกด้วยความหงุดหงิดใจ

ทันทีที่ลิฟต์ชะลอและเปิดออกฮันดงกูก็พุ่งตัวออกไปในทันทีทั้งที่ประตูยังเปิดไม่สุดดี เมื่อกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปถึงหน้าห้องของคิมซึงอาก็พบกับคิมมาจุนกับผู้หญิงสองคนที่ใส่ชุดยูนิฟอร์มของเจ้าหน้าที่คอนโดและชายวัยในชุดยูนิฟอร์มช่างกำลังใช้ชะแลงเหล็กงัดตัวล็อกอยู่

"ยังเข้าไปไม่ได้อีกเหรอ?"

"ช่างพยายามเจาะรหัสเข้าไปแล้ว แต่ดูแล้วล็อกด้านในน่าจะเสียตอนนี้เลยต้องใช้วิธีงัดอย่างเดียวครับ" หลังจากที่ได้ยินคำตอบของคิมมาจุนโอเมก้าหนุ่มก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความหัวเสีย พลันนึกก่นด่าเพื่อนตัวเองในใจความเป็นห่วงในตอนนี้ ผันเปลี่ยนเป็นคำต่อว่ามากมายที่ฮันดงกูอยากจะพูดให้คิมซึงอาได้รู้สึกกับความวุ่นวายที่เพื่อนตัวเองกำลังก่อขึ้น

ปึง! เสียงประตูถูกงัดจนตัวล็อกแตกกระจายออกฮันดงกูไม่แม้แต่ที่จะรอให้เสียเวลา โอเมก้าหนุ่มใช้มือผลักประตูและก้าวข้ามเศษชิ้นส่วนเครื่องล็อกที่หล่นกระจายอยู่บนพื้น พุ่งตรงเข้าไปยังห้องนอนของโอเมก้าสาวทันที

"ซึงอา! คิม! ซึง! อา!" เสียงตะโกนเรียกชื่อของโอเมก้าสาวดังก้องไปทั่วก่อนจะเงียบไปพร้อมกับใบหน้าที่แสดงความสงสัยเมื่อในห้องนอนนั้นกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งร่องรอยของโอเมก้าสาว ก่อนที่จะฮันดงกูจะได้เดินดูให้ทั่วห้องคิมมาจุนก็เรียกชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแสดงถึงความตกใจ

"คุณ...ดงกูครับ" ฮันดงกูเดินตามไปเสียงเข้าไปในห้องน้ำ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้โอเมก้าหนุ่มเย็นวาบชาไปทั้งร่าง คิมซึงอากำลังนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำด้วยดวงตาที่หลับสนิทใบหน้าสงบนิ่งซีดเซียวไร้ซึ่งสีของเลือด ร่างทั้งร่างแช่อยู่ในอ่างน้ำเต็มไปด้วยของเหลวสีแดง

"ไม่มีชีพจร เธอเสียชีวิตแล้วครับ" คิมมาจุนพูดเสียงสั่นเหมือนกับพยายามเก็บกักความเสียใจเอาไว้ อัลฟ่าหนุ่มยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาตำรวจและเดินออกไป ฮันดงกูทรุดนั่งลงกับพื้นข้างอ่างอาบน้ำที่มีร่างไร้วิญญาณของคิมซึงอานอนแช่อยู่ ความรู้สึกหนักอึ้งในอกตอนนี้ชวนให้อึดอัดจนอยากร้องตะโกนออกมาให้สิ้นสติกับความสูญเสียที่มาถึงโดยไม่ได้คาดคิด

เสียงกรีดร้องของเจ้าหน้าที่โรงแรมหญิงทั้งสองคนดังสะท้านไปทั่วทั้งห้องจนถึงโถงทางเดิน เรียกความสนใจให้กับผู้พักอาศัยคนอื่นภายในชั้นให้ออกมาดูพร้อมกับกล้องโทรศัพท์ที่บันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นเอาไว้

เพียงไม่นานข่าวการเสียชีวิตของนักแสดงสาวโอเมก้าแพร่ออกไปภายนอกอย่างรวดเร็วมากกว่าไฟลามทุ่ง เร็วเกินกว่าตำรวจหรือค่ายต้นสังกัดของคิมซึงอาจะปกปิดไว้ได้ แรงกระเพื่อมของสาเหตุในการเสียชีวิตกลายเป็นที่พูดถึงเพียงไม่กี่ชั่วโมง

สังคมแห่งความยุติธรรมถูกปลุกขึ้นมา การล่าหาตัวคนทำผิดกลายเป็นสิ่งที่ถูก ทุกความคิดเห็นในโลกออนไลน์ต่างชี้ความผิดนั้นไปในทิศทางเดียว จางฮวีอินกลายเป็นสนามอารมณ์ของคนที่รู้สึกเสียใจของการจากไปของนักแสดงสาว เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับพฤติกรรมของนักแสดงหนุ่มออกไปเป็นวงกว้าง ถึงแม้ค่ายต้นสังกัดของจางฮวีอินจะพยายามแก้สถานการณ์ด้วยการที่ให้นักแสดงหนุ่มออกมาแถลงขอโทษต่อหน้าสื่อพร้อมน้ำตาที่อาบใบหน้า กลับกลายเป็นเหมือนกับการราดน้ำมันลงบนกองไฟเพียงเท่านั้น

ในห้องโถงใหญ่ที่ใช้จัดพิธีอาลัยคิมซึงอาเต็มไปด้วยผู้คนที่รู้สึกโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปของคิมซึงอานักแสดงสาวอนาคตไกลที่ต้องมาดับแสงแห่งชีวิตของตัวเองก่อนวัยอันควร วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะทำพิธีไว้อาลัยถึงผู้ที่ล่วงลับไป

ดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายมองตรงไปยังรูปที่ตั้งตรงหน้าโลงศพ ในรูปคิมซึงอากำลังมองกล้องพร้อมกับรอยยิ้มที่เคยใช้สะกดคนทั้งประเทศให้หัวใจละลาย จนเธอถูกเรียกว่าน้องสาวแห่งชาติ แต่ในเวลานี้ที่เธอจากไปพร้อมกับข่าวเสียหายชื่อของเธอกลับต้องแปดเปื้อนไปด้วยมลทิน โอเมก้าหนุ่มเฝ้ามองผู้คนที่มาร่วมไว้อาลัยแทนพ่อของนักแสดงสาวที่ตอนนี้นั่งเหม่อมองโลงศพของลูกสาวตัวเองด้วยสายตาอาลัยตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงาน

 หลังจากพิธีฝังผ่านพ้นไปในห้องโถงพิธีงานศพตอนนี้เหลือเพียงพ่อของนักแสดงสาว ฮันดงกูและซอจองอูเพียงเท่านั้น ฮันดงกูนั่งมองดูชายตรงหน้าที่นั่งกอดรูปลูกสาวเอาไว้ในอก เสียงร้องไห้ที่ถูกอดกลั้นเอาไว้เล็ดลอดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน

"...แล้วฉันจะอยู่ต่อไปได้ยังไง..." ชายวัยกลางคนก้มหน้าลงกระชับอ้อมกอดรูปภาพของลูกสาวตัวเองแน่นขึ้นเหมือนกับว่าถ้าคลายออกเพียงนิดจะต้องสูญเสียภาพนั้นไปตลอดกาล ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำสีใสมองเอกสารหลายฉบับที่ถูกวางลงบนโต๊ะและเลื่อนมาตรงหน้าด้วยความสงสัยก่อนจะถามออกไป

"นี่คือ...."

"ใบแจ้งชำระหนี้สินทั้งหมดที่ค่ายของซึงอาจะทำการยื่นเรียกร้องจากเธอครับ ผมชำระให้ทั้งหมดเพราะประกันชีวิตที่ซึงอาทำเอาไว้ไม่ครอบคลุมไปถึงการ...ฆ่าตัวตาย จึงทำให้ไม่มีเงินไปชดใช้ค่าเสียหายจากการที่ค่ายโดนผู้ว่าจ้างเรียกร้องเงินค่ายกเลิกสัญญาจ้าง เรื่องนี้ผมปรึกษากับทนายทั้งของผมและก็ของซึงอาแล้วว่าทำได้ ทรัพย์สินที่เหลือของซึงอาจะเป็นของคุณลุงครับ นี่คือ...สิ่งสุดท้ายที่ผมสามารถทำให้กับเธอได้" หลังโอเมก้าหนุ่มพูดจบด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความเศร้าสร้อยมือของซอจองอูที่นั่งอยู่ข้างกันก็ค่อย ๆ วางทาบลงบนมือของฮันดงกูที่วางอยู่บนตัก บีบเบา ๆ แทนคำปลอบโยนใจ

"มันไม่มากไปเหรอดงดง?"

"รับเอาไว้เถอะครับ การที่ต้องสูญเสียลูกสาวทั้งคนก็คงหนักมากพอแล้ว ถ้าคุณลุงต้องมาแบกรับภาระหนี้สินอีกวิญญาณของซึงอาคงจะไม่จากไปอย่างสงบ..." ไม่ทันที่โอเมก้าหนุ่มจะพูดจบชายวัยกลางคนที่เคยนั่งอยู่ตรงข้ามก็รีบลุกและพุ่งตัวผ่านพวกเขาไปยังประตูทางเข้า ก่อนจะผลักชายหนุ่มที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้อง

"แกมาที่นี่ทำไม ลูกสาวฉันตายยังไม่พอใจอีกหรือไง" พ่อของคิมซึงอาตะคอกใส่หน้าของจางฮวีอินพร้อมกับผลักจนอัลฟ่าหนุ่มเซถอยหลังไปสองก้าว ผู้จัดการหนุ่มที่ตามจางฮวีอินเดินเข้ามาขวางตรงกลางทั้งสองทันทีและกันพ่อขอคิมซึงอาออกให้ห่างจากนักแสดงหนุ่ม

"ผม...ผมขอโทษ ผมแค่ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ" อัลฟ่าหนุ่มใช้มือสะกิดผู้จัดการให้ขยับไปข้าง ๆ และก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับเบต้าวัยกลางคนตรงหน้า

"แค่! แค่เท่านั้นเหรอ? แกกล้าดียังไงมาว่าลูกสาวฉันเป็นโอเมก้าสำส่อน" พ่อของคิมซึงอาด่าทอต่อว่าจางฮวีอินด้วยความเดือดดาล น้ำตาที่เคยอดกลั้นเอาไว้พรั่งพรูออกมาพร้อมกับความคับแค้นใจ อัลฟ่าหนุ่มนักแสดงที่แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดค่อย ๆ คุกเข่าลงพร้อมกับยอมรับทุกคำต่อว่าจากพ่อของอดีตแฟนสาวของตัวเอง ไม่แม้แต่จะโต้ตอบแก้ตัวใด ๆ

ฮันดงกูมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง จะไม่มีการขัดขวางใด ๆ ถ้าพ่อของคิมซึงอาจะทำมากกว่าผลักจางฮวีอิน แต่เบต้าวัยกลางคนเพียงแค่ต่อว่าจนเห็นว่าสมควรแล้วจึงเดินจากไปพร้อมกับรูปของลูกสาวเพียงเท่านั้น

จางฮวีอินลุกขึ้นพร้อมกับเช็ดน้ำตาและเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฮันดงกู โอเมก้าหนุ่มสบตาของจางฮวีอินตรง ๆ ด้วยสายตาที่แสดงความผิดหวังกับสิ่งที่อัลฟ่าหนุ่มทำลงไป

"ผมขอโทษที่รักษาสัญญาไว้ไม่ได้"

"นายเป็นคนแค่ไม่กี่คนที่เคยทำให้ซึงอายิ้มได้ แล้วทำไมต้องเป็นคนที่ทำให้ซึงอาเสียใจด้วย" ฮันดงกูเดินเลี่ยงผ่านออกไปพร้อมกับซอจองอูทันทีหลังพูดจบโดยไม่หันมามองอัลฟ่าหนุ่มที่ต้องจมจ่อมอยู่กับความรู้สึกผิดอยู่แบบนั้น

 

ซอจองอูเดินเคียงข้างว่าที่คู่หมั้นของตัวเองออกมาจากห้องโถงทำพิธีเสียงรองเท้าหนังกระทบกระเบื้องลายหินอ่อนดังก้องไปทั่วทางเดินที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งผู้คน อัลฟ่าหนุ่มเหลือบมองฮันดงกูที่ตอนนี้เหมือนกับว่าโอเมก้าหนุ่มกำลังจมอยู่ในความคิดสายตามองไปข้างหน้าแต่กลับดูไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกที่สามารถอ่านได้ สองเท้าที่ก้าวเดินเป็นจังหวะเดียวกันแต่ในทางกลับกันก็เหมือนโอเมก้าหนุ่มนั้นอยู่ไกลออกไป

ซอจองอูจึงทำเพียงแค่เดินข้าง ๆ ไปอย่างเงียบ ๆ เท่านั้น และเมื่อทั้งสองเดินออกมาจากอาคารทำพิธีไว้อาลัยก็พบกับใบหน้าหนึ่งที่อัลฟ่าหนุ่มรู้จักเป็นอย่างดีถึงแม้ใบหน้าครึ่งหนึ่งจะถูกเงาจากแสงไฟบดบังเอาไว้ก็ตาม ชายหนุ่มวัยกลางคนลุกขึ้นจากม้านั่งใบหน้าที่เคร่งขรึมนั้นเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นคนที่กำลังเฝ้ารอ เบต้าหนุ่มกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับใบหน้าเศร้าหมอง

"ฉันเสียใจด้วยนะดงดง"

"พี่หายไปไหนมาโทรหาก็ไม่รับ แม่ของพี่ก็ติดต่อพี่ไม่ได้เหมือนกัน" ฮันดงกูกล่าวด้วยน้ำเสียงต่อว่าเล็กน้อย

"ฉันขอโทษช่วงนี้ฉันเร่งทำคดีเลยยุ่ง ๆ ไม่มีเวลาจับโทรศัพท์เลย เพิ่งโดนฮโยอึนสวดมานายอย่าเพิ่งได้ไหม" เบต้าหนุ่มพูดก่อนจะมองฮันดงกูสลับกับชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกัน

"เฮอะ! สมควรล่ะ เออ...คือคุณจองอูครับนี่คือรุ่นพี่โดวอน เป็นตำรวจที่ผมบังเอิญรู้จักครับ"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ ดงดงพูดถึงคุณค่อนข้างบ่อยเพิ่งได้เจอตัวจริงก็วันนี้" อีโดวอนจับมือกับชายหนุ่มว่าที่คู่หมั้นของฮันดงกูตามมารยาท ถึงแม้ชายตรงหน้าจะไม่แสดงออก แต่เบต้าหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงไอของความหึงหวงที่แผ่ออกมาจากอัลฟ่าตรงหน้า

"เหรอครับ แต่ดงกูไม่เห็นเล่าเรื่องอะไรเกี่ยวกับคุณให้ผมฟังเลย" เกิดความอึดอัดขึ้นทันทีที่อัลฟ่าหนุ่มพูดจบด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงตา

"คือผมมีเรื่องจะคุยกับดงดงซักหน่อย คุณจองอูจะว่าอะไรไหมถ้า..." 

"โอ้! ไม่ครับ ไม่เลยเดี๋ยวผมไปรอที่รถได้ครับ" ซอจองอูที่เพิ่งจะต่อสู้กับเสียงในหัวของตัวเองเสร็จก็รีบตอบพร้อมกับฝืนตัวเองเดินหลบออกไปและหันกลับมามองทั้งสองคนเป็นระยะ

"เขาดูเป็นคนดีนะ"

"ครับ...ได้ความคืบหน้าเรื่องยองมินบ้างไหม?"

"ไม่อยากบอกแบบนี้ แต่ไม่มีความคืบหน้าเลย ตอนนี้ทางตำรวจก็มืดแปดด้านเหมือนกันเพราะซึงอาขับออกไปนอกเขตที่พักอาศัยทำให้ไม่มีกล้องวงจรปิดให้ตามต่อได้อีก แต่ฉันมีเรื่องที่สงสัยเกี่ยวกับซึงอา"

"ยังไงครับ?"

"ฮโยอึนเจอจดหมายฉบับนี้ในกระเป๋าเสื้อของซึงอา" นายตำรวจหนุ่มส่งโทรศัพท์ที่หน้าจอปรากฏภาพถ่ายหน้ากระดาษที่มีข้อความเขียนเอาไว้

— ถึงดงดง สิ่งที่ฉันทำลงไปมันน่ารังเกียจน่าขยะแขยงเกินกว่าที่จะให้นายอภัยได้และฉันก็คงไม่ให้อภัยตัวเองเหมือนกัน ฉันขอโทษ ลงชื่อ คิมซึงอา เพื่อนที่น่ารังเกียจ —

"ฮโยอึนตรวจสอบแล้วคิดว่าเป็นจดหมายที่เพิ่งเขียนในวันที่เธอจะทำการฆ่าตัวตาย"

"สิ่งที่ทำลงไปเหรอ?"

"จริง ๆ มีมากกว่านั้น รายงานผลชันสูตรเบื้องต้นทีมของซึงอาตรวจพบว่าคิมซึงอาอาจจะเคยมีเพศสัมพันธ์อย่าง...หนัก ก่อนหน้านั้นหนึ่งอาทิตย์ เป็นช่วงเวลาที่เธอหายไป"

"พี่กำลังจะบอกว่าซึงอาหายไปอาจจะโดนข่มข..."

"มันแค่ข้อสันนิษฐานของฉัน เพราะหลังจากที่ส่งรายงานผลขึ้นไปทีมของฮโยอึนกลับมีคำสั่งเปลี่ยนทีมชันสูตรและทีมที่เข้ามาชันสูตรครั้งที่สองก็เปลี่ยนผลชันสูตรไปแทบทั้งหมด ฉันคิดว่ามันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้นอาจจะต้องใช้เวลาค้นข้อมูลสักหน่อย"

"แล้วยองมิน..."

"ตอนนี้ก็ได้แต่หวังให้เราเจอตัวยองมินเร็ว ๆ แต่ฉันก็อยากให้นายเตรียมใจถึงสิ่งที่ยองมินเจออาจจะแย่ยิ่งกว่าซึงอาก็ได้" อีโดวอนรู้สึกผิดทันทีกับสิ่งที่เพิ่งพูดไป เพราะใบหน้าของโอเมก้าหนุ่มในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียดพร้อมกับคิ้วที่บรรจบกัน ดวงตาที่ครุ่นคิดเหมือนกับว่าความคิดมากมายในหัวที่กำลังตีกันอยู่แบบนั้นทำให้อดไม่ได้ที่จะต้องใช้กำปั้นเคาะเบา ๆ ตรงหน้าผากช่วยดึงสติให้โอเมก้าหนุ่มกลับมา

"เวลาที่นายเครียดจะชอบทำหน้ายุ่งแบบนั้น เดี๋ยวก็หน้าแก่ก่อนวัยหรอก มานี่มา" อีโดวอนดึงโอเมก้าหนุ่มเข้ามากอดด้วยความเคยชินโดยที่ฮันดงกูก็ไม่มีท่าทีปฏิเสธ แต่นายตำรวจหนุ่มก็ต้องเลิกคิ้วแสดงความสนใจ เมี่อเจอกับสายตาที่แสดงความหึงหวงส่งมาจากคนในรถเก๋งที่จอดอยู่ไม่ห่าง ความรู้สึกชอบใจที่ได้ยั่วโมโหแบบนั้นยิ่งกระชับอ้อมกอดและลูบหลังโอเมก้าหนุ่มเป็นการยั่วยุก่อนที่จะปล่อยให้ฮันดงกูเดินไปขึ้นรถกับว่าที่คู่หมั้นที่ตอนนี้คงจะรู้สึกเหม็นขี้หน้าเบต้าหนุ่มอยู่ไม่น้อย ยืนมองรถเก๋งขับออกไปจนสุดสายตา