เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทั้งเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง แสงไฟสลัวสะท้อนกับกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นบรรยากาศของเมืองมยองจินในยามค่ำคืน แต่สายตาของอัลฟ่าหนุ่มกลับจับจองไปที่หน้าจอตรงหน้า
ซอจองอูนั่งเอนกายอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้มตัวยาว ท่ามกลางความมืดมิดของห้อง แสงจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือสะท้อนกับใบหน้าคมคายพร้อมกับคิ้วที่ขมวดแน่น
ปลายนิ้วเลื่อนและกวาดสายตาดูข้อมูลของโอเมก้าคู่หมั้นที่เต็มไปด้วยปริศนา ข้อมูลก่อนที่จะกลายเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลฮันในทุกวันนี้ ข้อมูลที่ควรจะถูกฝังกลบลบหายไปจากระบบไปแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะจำนวนเงินมหาศาลที่ซอจองอูจ่ายไปคงไม่มีทางได้ข้อมูลนี้มา ควอนโดฮยอนเป็นลูกชายคนเล็กของควอนยูนาโอเมก้าที่ถูกคนประณามด้วยชื่อที่น่ารังเกียจหลังจากที่ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลง
หลังจากนั้นก็ถูกเลี้ยงดูโดยพ่อที่รังเกียจตัวเอง มีพี่ชายที่เป็นอัลฟ่าเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชน ในวันที่ครอบครัวไปเลี้ยงฉลองที่สอบติดคณะแพทย์ มีน้องชายต่างแม่อีกคนที่กำลังเรียนอยู่
ซอจองอูหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อนึกถึงความคล้ายคลึงกันระหว่างครอบครัวของควอนโดฮยอนและตัวเอง เรียนจบจากโรงเรียนมัธยมแทฮันและเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล
แต่อัลฟ่าหนุ่มก็ต้องรู้สึกสงสัยเมื่อหน้าไฟล์เอกสารที่รายงานประวัติของควอนโดฮยอนสิ้นสุดเพียงเท่านั้น แววตาที่ครุ่นคิดด้วยความสงสัยเหลือบมองไปยังอากาศความว่างเปล่าที่มืดมิดเบื้องหน้า ก่อนที่จะกดปิดไฟล์เอกสารลงและพบกับไฟล์เอกสารอีกอันที่อยู่ข้าง ๆ กัน
อัลฟ่าหนุ่มคลิกเปิดอีกไฟล์ทันที ข้อมูลในตอนนี้เปลี่ยนจากควอนโดฮยอนเป็นฮันดงกู ลูกชายคนเล็กของฮันคังโฮที่ข้อมูลบอกว่าย้ายจากต่างประเทศมาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยยอนเซ
ซอจองอูมองดูข้อมูลตรงหน้าด้วยแววตาที่ครุ่นคิด ปลายนิ้วชี้ทั้งสองข้างเคาะลงที่ขอบของแล็บเล็ตเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่นาน ถึงเหตุผลที่อัลฟ่าอย่างฮันคังโฮจะรับเอาควอนโดฮยอนเป็นลูกแบบนั้น
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกข้องใจมากขึ้นถึงความไม่สมเหตุสมผล ปกติอัลฟ่าที่เป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ขับเคลื่อนธุรกิจของประเทศแบบนี้ มักจะหาโอเมก้าที่เป็นเด็กเลี้ยง สักคนสองคนโดยที่มักจะเก็บเป็นความลับเอาไว้
แต่นี่กลับลบตัวตนของควอนโดฮยอนออก เปลี่ยนชื่อเป็นฮันดงกูและยังเปิดเผยต่อสาธารณะว่าเป็นลูกชายคนเล็กอีก พลันข่าวการโตอย่างก้าวกระโดดของแทฮันเมดิคอลไบโอแอนฟาร์มากรุ๊ปกลับแล่นเข้ามาในหัวของซอจองอู
อัลฟ่าหนุ่มเข้าไปดูข้อมูลการขยายตัวทางธุรกิจ ที่บริษัทของตัวเองตามเก็บข้อมูลมาใช้วิเคราะห์ตลาด และก็พบเจอข้อมูลที่น่าสนใจ เมื่อสิบปีก่อนธุรกิจของตระกูลฮันเป็นเพียงแค่บริษัทรับทำวิจัยเล็ก ๆ ไม่ต่างกับปลาตัวเล็กในทะเลแห่งการแข่งขันที่กว้างใหญ่เช่นนี้
แต่จุดพลิกผันก็มาถึงเมื่อการขยายตัวของกลุ่มธุรกิจของตระกูลฮันนั้นมาพร้อมกับการล้มและสะดุดจากบริษัทใหญ่หลายแห่ง ในช่วงเวลาไม่กี่ปีบริษัทในกลุ่มธุรกิจเดียวกันต้องเผชิญปัญหา การฉ้อโกง การขายข้อมูลและข่าวอื้อฉาวมากมาย จนผู้บริหารระดับสูงหลายคนต้องลาออกติดคดีหรือบางคนถึงขั้นฆ่าตัวตายหนีความผิด
มันคงดูเหมือนกับเรื่องปกติที่เกิดขึ้นได้ทั่วไป เพียงแต่เมื่อนำข้อมูลมาวิเคราะห์รวมกันแบบนี้มันกลับทำให้เห็นภาพรวมได้ชัดยิ่งขึ้น กราฟการเติบโตของธุรกิจของตระกูลฮันกลับพุ่งทะยานขึ้นสวนทางกับบริษัทคู่แข่งที่กราฟโตช้าหรือดิ่งลงอย่างมีนัยสำคัญในเวลาไม่กี่ปี
“จิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างฮันคงโฮคงจะใช้นายจนคุ้มเลยสินะ ถึงได้มีอย่างทุกวันนี้ได้” อัลฟ่าหนุ่มพูดพร้อมกับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แววตามองดูกราฟวิเคราะห์ในหน้าจอของกลุ่มธุรกิจของตระกูลฮันพร้อมตาที่เป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความสนใจ
แต่คงไม่มีใครคาดคิดว่าเบื้องหลังปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับบริษัทเหล่านี้ มาจากฝีมือของโอเมก้าคนเดียวโดยที่มีอดีตปลาตัวเล็กอย่างประธานฮันคังโฮชักใยอยู่เบื้องหลัง
ถึงซอจองอูจะไม่ชอบวิธีสกปรกในการจัดการคู่แข่งแบบนี้ แต่ก็อดยิ้มด้วยความชอบใจไม่ได้ เพียงแต่ว่ายังมีคำถามที่ติดอยู่ในหัวของอัลฟ่าหนุ่ม
“ฮันคังโฮใช้ประโยชน์จากความโรคจิตของนาย แล้วฮันคังโฮรู้จักนายได้ยังไงควอนโดฮยอน” ซอจองอูบ่นพึมพำเบา ๆ พร้อมกับคิ้วที่ขมวดแน่น เคาะปลายนิ้วไปที่ขอบแท็บเล็ตเป็นจังหวะสม่ำเสมอพร้อมกับครุ่นคิดถึงสิ่งที่เพิ่งพูดออกไป
อัลฟ่าหนุ่มหยุดปลายนิ้วที่กำลังเคาะในทันที เมื่อคำหนึ่งในประโยคที่เพิ่งพูดออกไป ในตอนนี้เหมือนกับเศษขนมปังที่เริ่มจะบอกทางให้ได้เห็นความจริงที่กำลังตามหา ค้นดูข้อมูลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงปีที่ควอนโดฮยอนกลายเป็นฮันดงกูในทันที
ซอจองอูพบกับสิ่งที่ตามหาจากหนึ่งประโยคจากข่าว ปีแห่งความหวาดกลัว คือคำที่นิยามของช่วงเวลาเมื่อประมาณเก้าปีก่อน ที่เกิดคดีฆาตกรรมนักศึกษาของทั้งสองมหาวิทยาลัยที่ฮันดงกูเคยศึกษาอยู่
เมื่อนักศึกษาที่เป็นอัลฟ่าทั้งชายและหญิงหลายรายถูกพบเป็นศพ ในสภาพที่ถูกทุบกะโหลกศีรษะจนเสียชีวิตในช่วงเวลาใกล้กัน กลายเป็นข่าวดังไปทั่วประเทศที่แม้ว่าทางมหาวิทยาลัยจะพยายามปิดข่าวแค่ไหนก็ทำไม่ได้
จนกระทั่งปัจจุบันก็ยังตามจับคนที่ทำไม่ได้ เมื่อในตอนนั้นผู้ต้องสงสัยถูกมุ่งเป้าไปยังคนที่เป็นอัลฟ่าด้วยกัน เพราะร่างกายต้องแข็งแรงพอที่จะจัดการอัลฟ่าด้วยกันได้
แต่คงไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่จัดการอัลฟ่าพวกนั้น จะเป็นโอเมก้าที่ดูอ่อนแอไร้พิษภัยอย่างฮันดงกู ใช้จุดอ่อนที่คนอื่นมองเห็นเป็นภาพลวงตาที่ใครต่อใครก็ต้องตกหลุมพราง โดยเฉพาะอัลฟ่าอย่างซอจองอู
“มัน ในตอนนั้นคือนายสินะ ฮันดงกู” ซอจองอูมองดูข้อมูลของโอเมก้าคู่หมั้นสลับกับหน้าข่าวไปมา พยายามเชื่อมต่อสิ่งที่รู้ในตอนนี้เข้าด้วยกัน
ในตอนนี้ข้อมูลที่บอกได้มีเพียงแค่ ฮันคังโฮอาจจะรู้จักควอนโดฮยอนจากตอนนี้เหตุการณ์นี้ แต่ทั้งสองคนพบเจอกันได้ยังไงคงไม่อาจรู้ได้เพราะฮันคังโฮก็เสียชีวิตไปแล้ว ถ้าจะถามฮันซองฮุนก็ยังเป็นเรื่องที่เสี่ยงให้โอเมก้าหนุ่มรู้ตัวว่าซอจองอูกำลังเล่นไม่ซื่อ
อัลฟ่าหนุ่มค้นดูรายละเอียดของเหล่าคดีในตอนนั้นที่ถูกเปิดเผย ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับหัวข้อกระทู้หนึ่งในเว็บที่กล่าวถึงคดีสุดท้าย ก่อนที่จะไม่พบการฆาตกรรมในรูปแบบเดียวกันอีก
‘หยุดก่อเหตุหลังจากหวิดโดนจับได้หรือแค่รอเวลาลงมืออีก หลังไม่พบการก่อเหตุมานานกว่าหนึ่งเดือน’
ซอจองอูคลิกเข้าไปดูรายละเอียดในทันที ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะเผยออกมาบนใบหน้าของอัลฟ่าหนุ่ม เมื่อสายตาไปสะดุดเข้ากับรูปภาพเล็ก ๆ ที่มุมหนึ่งของหน้าเว็บ
รูปภาพของชายวัยกลางคนในชุดตำรวจที่ซอจองอูคุ้นตาเป็นอย่างมาก ชายวัยกลางคนในร้านกาแฟที่อุ้มสุนัขส่งให้กับฮันดงกูในวันนั้น เป็นคนเดียวกันกับตำรวจที่โดนทำร้ายในวันเกิดเหตุฆาตกรรมครั้งสุดท้าย คือราชสีห์แห่งสถานีมยองจินที่ชื่ออีซึงฮยอน
ซอจองอูมองดูข้อมูลในแท็บเล็ตตรงหน้าพร้อมกับหัวเราะออกมาเสียงดังสะท้านไปทั่วทั้งห้องเพนต์เฮาส์แห่งนี้ อัลฟ่าหนุ่มไม่คาดคิดเลยว่าการตามหาตัวจริงของคู่หมั้นตัวเองจะทำให้ค้นพบความจริงที่น่าขันแบบนี้
นายตำรวจที่โดนทำร้ายสมองได้รับความกระทบกระเทือนจนกลายเป็นคนที่สติไม่สมประกอบ กลับบอกไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฆาตกรที่พยายามฆ่าตัวเองในวันนั้น ตอนนี้กำลังใช้ชีวิตเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของตัวเอง
“นายนี่มันโรคจิตยิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้มากฮันดงกู” อัลฟ่าหนุ่มพูดพึมพำออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่ไม่สามารถหยุดได้ในตอนนี้ ยิ่งคิดถึงใบหน้าของอีโดวอนที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าฮันดงกูคือฆาตกรคนนั้น
ซอจองอูยิ่งรู้สึกตลกปนสมเพชอยู่ในใจ พลางคิดไปว่าถ้านายตำรวจหนุ่มได้รับรู้ถึงความจริงนี้เข้าจะทำหน้ายังไง
“นายคงจะไม่เป็นบ้าตามพ่อของนายไปอีกคนหรอกนะอีโดวอน”
แสงแดดในช่วงบ่ายส่องผ่านผนังกระจกเข้ามา อัลฟ่าหนุ่มในชุดสูทสีเข้มนั่งอ่านเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีป้ายคำว่าประธานประดับอยู่บนโต๊ะ ยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้าจากสิ่งที่ได้รู้เมื่อคืน
ถึงแม้ภายในใจจะยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย ที่จนตอนนี้ก็ผ่านมามากกว่าสัปดาห์หนึ่งแล้วแต่ฮันดงกูยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร อัลฟ่าหนุ่มเฝ้ารอการลงมือครั้งต่อไปของโอเมก้าคู่หมั้นแทบไม่ไหว
“ท่านประธานหน้าตาดูสดชื่นมากเลยนะคะ มีเรื่องอะไรดี ๆ เกิดขึ้นหรือเปล่า” เลขาสาวที่เพิ่งเข้ามาถามพร้อมกับวางเอกสารลงบนโต๊ะ
“ปกติหน้าตาผมไม่สดชื่นงั้นเหรอ” ซอจองอูกล่าวถามเสียงเข้มพร้อมกับเหลือบสายตาขึ้นมองจนเลขาเบต้าสาวหน้าเจื่อนก้มใบหน้าหลบ อัลฟ่าหนุ่มกระแอมไอก่อนที่จะพูดต่อ
“ใช่ ผมเพิ่งเจอเรื่องดี ๆ มา ดีมากด้วย”
“หรือว่าท่านประธานคืนดีกับคุณฮันดงกูแล้วหรือคะ” ซอจองอูยกยิ้มพร้อมกับหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่เลขาเพิ่งพูดออกมา
“ประมาณนั้น” เลขาเบต้ามีใบหน้ายิ้มทันทีที่ได้ยิน
“ที่ยิ้มแบบนั้นดีใจที่ผมคืนดีกับคู่หมั้นหรือดีใจที่ตัวเองชนะพนันล่ะ” เลขาสาวที่กำลังยิ้มแก้มแทบปริหุบยิ้มในทันที พร้อมกับก้มหน้าลงหลบสายตาเช่นเดิม ก่อนจะตอบเสียงอ่อน
“ท่านประธานรู้ด้วยเหรอคะ”
“บริษัทเราเกี่ยวกับการจัดการสินทรัพย์และการลงทุนก็จริง แต่กฎของบริษัทก็บอกไว้ชัดเจนว่าห้ามพนักงานภายในบริษัทข้องเกี่ยวหรือมีส่วนร่วมกับการพนันทุกชนิด”
“ขอโทษค่ะท่านประธาน พวกเราแค่เล่นกันสนุก ๆ ไม่ได้มีเจตนาที่จะ...”
“ผมกลายเป็นเรื่องสนุกของพวกพนักงานในบริษัทไปแล้วงั้นเหรอ งั้นถ้าผมให้ทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดนสอบสวนและไล่ออกเพราะทำผิดกฎของบริษัทพร้อมกับมีชื่อขึ้นบัญชีดำเพราะผมอยากทำเรื่องสนุกบ้าง คงจะไม่เป็นไรสินะ”
อัลฟ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มและดังมากกว่าที่เคย แววตาดุมองไปที่เลขาสาวตรงหน้าที่รีบโค้งตัวขอโทษจนศีรษะเกือบจะฟาดกับขอบโต๊ะ พร้อมกับละล่ำละลักคำขอโทษออกมา
“ครั้งนี้ผมจะปล่อยไปก่อน แต่อย่าให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง เข้าใจไหม”
“ค่ะ ท่านประธาน จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก” ซอจองอูมองดูเลขาสาวตรงหน้า ยืนก้มใบหน้าพร้อมกุมมือที่สั่นเทาของตัวเองเอาไว้ ดวงตาเริ่มแดงเรื่อเหมือนกับจะร้องไห้ออกมาได้ทุกขณะ
อัลฟ่าหนุ่มพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะปัดมือไล่ให้ออกไป เลขาสาวรีบออกไปจากห้องในทันที ซอจองอูหัวเราะเบา ๆ ออกมาหลังจากเสียงประตูห้องปิดลงและเอนหลังพิงไปกับเก้าอี้
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าตอนนี้ซอจองอูนั้นกำลังอยู่ในช่วงที่อารมณ์ดีอย่างที่สุด พวกพนักงานเหล่านั้นคงต้องโดนสอบสวนและไล่ออกแน่ เพราะคำว่ากฎเกณฑ์เป็นสิ่งที่อัลฟ่าหนุ่มเคร่งครัดตั้งแต่ตอนที่ยังคงเป็นผู้อำนวยการแผนก และพนักงานพวกนั้นก็รู้ดี
อัลฟ่าหนุ่มเปิดดูเอกสารที่เลขาเอามาวางไว้ และก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อพบรายงานข่าวการทุจริตของบริษัทยุนมินฮยอก รายงานที่ถูกส่งมาเป็นข้อมูลการตบแต่งบัญชีย้อนหลังสิบปี
ซอจองอูรับรู้ได้ทันทีเพราะข้อมูลตรงหน้าที่รั่วไหลออกมานั้นไม่ใช่การโกงธรรมดา แต่เป็นข้อมูลสำคัญที่เคยอยู่ในมือของยอลเซอย่างอูฮยอนบินที่ในตอนนี้โดนฮันดงกูจัดการไปแล้ว และคนที่ปล่อยข้อมูลนี้ออกมาก็คงเป็นสัญญาณที่ฮันดงกูเคยบอก
เครื่องบรรณาการที่ซอจองอูจะใช้ซื้อความเชื่อใจของฮันดงกูได้ถูกเลือกแล้ว เพียงแต่ว่ายุนมินฮยอกจะติดต่อมาเพื่อขอความช่วยเหลือตอนไหนก็แค่นั้น
“เริ่มแล้วสินะ”
ซอจองอูเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะทำงาน ที่หน้าจอยังคงมืดสนิทไร้ซึ่งข้อความหรือชื่อของยุนมินฮยอกปรากฎให้เห็น อัลฟ่าหนุ่มวางเอกสารลงและเหลือบมองดูนาฬิกาเป็นเวลาที่ใกล้จะเย็น
ความอดทนที่กำลังจะถึงขีดจำกัดเต็มทีได้หมดลงเมื่อหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นพร้อมกับชื่อที่อัลฟ่าหนุ่มเฝ้ารอมาเกือบสามชั่วโมง ซอจองอูยกยิ้มที่มุมปากฟังเสียงโทรศัพท์ที่กำลังดังอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะหยิบขึ้นมารับสาย
“นึกว่านายจะไม่โทรมาแล้วซะอีก”
“นายรู้เรื่องแล้วใช่ไหม จองอูนายต้องช่วยฉันนะ” น้ำเสียงของยุนมินฮยอกตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูร้อนรน
“ฉันเคยบอกนายแล้วใช่ไหม ว่าสักวันฮยอนบินจะหักหลังพวกนาย”
“ฉันรู้...ฉันรู้ แต่ว่าตอนนี้ฉันกำลังโดนหมายหัวอยู่ ถ้าฉันไม่หนีต้องตายแน่” อัลฟ่าหนุ่มขมวดคิ้วนึกสงสัยในสิ่งที่เพิ่งได้ยินไป
“ฮยอนบินก็แค่หยิกหลังนายเล่น แค่นี้นายไม่ตายหรอก”
“ฉันไม่ได้พูดถึงอูฮยอนบิน พวกนักการเมืองที่เคยได้ประโยชน์จากเงินที่ฉันยักยอกไปต่างหาก ถ้าฉันโดนสอบเส้นทางการเงินก็จะสาวถึงตัวพวกเขาได้ พวกนั้นจะต้องหาทางปิดปากฉันแน่”
ซอจองอูรู้ดีว่าสิ่งที่ยุนมินฮยอกเพิ่งพูดไปเป็นสิ่งที่จะต้องเกิดแน่ นักธุรกิจที่มีนักการเมืองมาเกี่ยวข้องถ้าเกิดพลาดขึ้นมามักจะจบไม่สวยสักราย เพียงแต่ว่าจะโดนอุ้มหายหรือติดเชื้อในกระแสเลือดจนเสียชีวิตในคุกก็เท่านั้น
ในตอนนี้ยุนมินฮยอกก็ไม่ต่างจากนกที่ถูกหักปีกตัดหางพร้อมที่จะโดนเชือดได้ทุกเวลา แต่ซอจองอูปล่อยให้นักการเมืองพวกนั้นจัดการยุนมินฮยอกเองไม่ได้ เพราะในตอนนี้ยุนมินฮยอกคือเครื่องบรรณาการของซอจองอู
“พวกนายมีปัญหาอะไรกัน ทำไมฮยอนบินถึงได้เอาข้อมูลนี้มาเล่นงานนายแบบนี้” ซอจองอูถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเป็นห่วงที่ยังคงไม่เนียนหูนัก แต่กับยุนมินฮยอกเองในตอนนี้ที่กำลังดิ้นรนหาทางหนีตายคงไม่มีเวลามาจับผิดได้
“ฉันไม่รู้ตอนนี้ฉันติดต่อพวกนั้นไม่ได้”
“นายก็เลยโทรหาฉันเป็นคนสุดท้ายสินะ”
“ใช่ ฉันไม่รู้จะพึ่งใครแล้วจริง ๆ นอกจากนาย” รอยยิ้มกว้างเผยออกมาบนใบหน้าของอัลฟ่าหนุ่ม น้ำเสียงที่สิ้นหวังของยุนมินฮยอกในตอนนี้ไม่ต่างกับบทเพลงที่ไพเราะรื่นหูสำหรับซอจองอูเป็นที่สุด
“วันนี้เวลาเดิมที่บาร์ประจำนายคงยังไม่ลืมนะ ฉันจะปิดเป็นส่วนตัวให้นายโดยเฉพาะเลย” ซอจองอูตัดสายในทันที ความเงียบเข้าปกคลุมปลายสายอีกครั้ง
อัลฟ่าหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อยคิดถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ในตอนนี้ เหมือนกับกำลังปิดตาและจูงมือของยุนมินฮยอกที่กำลังหวังว่าซอจองอูคือหนทางรอด แต่กลับไม่รู้เลยว่าเชือกที่กำลังจับไว้กำลังพาไปสู่ความตาย
ในตอนนี้ไม่มีแม้แต่ความสงสารหรือเห็นใจใด ๆ หลงเหลือในใจของอัลฟ่าหนุ่ม มีเพียงความสะใจและความพึงพอใจที่ได้ทำแบบนี้ เมื่อนึกถึงใบหน้าของอดีตคนรักที่ต้องถูกคนพวกนี้ที่ครั้งหนึ่งซอจองอูเคยเรียกว่าเพื่อน ได้ทำสิ่งที่เลวทรามเกินกว่าที่จะให้อภัยได้ในชีวิตนี้
แสงไฟสีเหลืองอ่อนให้ความรู้สึกอ่อนโยน ภายในบาร์ที่ว่างเปล่าแห่งนี้มีเพียงแค่ซอจองอูที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง เฝ้ารอการมาถึงของใครบางคน อย่างไม่รู้สึกรีบร้อน
อัลฟ่าหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำสนิท สูดกลิ่นไอหอมอ่อน ๆ ของไวน์จากแก้วในมือ จนกระทั่งได้ยินเสียงของคนที่กำลังเฝ้ารอเดินมาหยุดตรงหน้า อัลฟ่าหนุ่มเหลือบสายตาขึ้นมองอดีตเพื่อนก่อนที่จะยิ้มเล็กน้อย
เบื้องหน้ายุนมินฮยอกอยู่ในชุดเสื้อโค้ตสีดำกางเกงสีดำพร้อมกับหน้ากากและหมวกปกปิดใบหน้าเอาไว้ ซอจองอูรู้ได้ทันทีว่าอัลฟ่าตรงหน้ากำลังหวาดกลัวจนถึงขีดสุด
“ขอโทษที่ช้า มีคนมาเฝ้าที่หน้าบ้านฉันเลยหลบออกมาไม่ได้” ยุนมินฮยอกพูดพร้อมกับนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้าม ก่อนจะถอดหน้ากากและหมวกออก
“ไม่เป็นไรฉันเข้าใจ ดื่มอะไรก่อนสิแล้วค่อยคุยกัน” ซอจองอูพูดด้วยน้ำเสียงที่ช้าและเบาพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ เทไวน์ลงใส่แก้วก่อนที่จะยื่นให้กับอัลฟ่าตรงหน้า
ยุนมินฮยอกรับไปก่อนที่จะยกดื่มจนหมดแก้วทันที วางแก้วที่ว่างเปล่าลงกระทบกับโต๊ะ ก่อนที่จะมองดูแก้วที่ว่างเปล่าตรงหน้าด้วยแววตาที่สับสน ความเงียบที่น่าอึดอัดได้เกิดขึ้นมาระหว่างอัลฟ่าทั้งสอง
ซึ่งซอจองอูรู้ดีว่าคนที่จะเป็นคนพูดก่อนนั้นไม่ใช่ตัวเองแน่นอน
“อูฮยอนบินอาจจะไม่พอใจเรื่องที่ฉันเข้าหาพวกนักการเมืองมากกว่าเขาก็ได้” ซอจองอูไม่ตอบในทันที เอนหลังพิงไปกับโซฟาพร้อมดวงตามองไปยังแก้วที่ว่างเปล่าของยุนมินฮยอกรอเวลา
“ก็เป็นไปได้ เหมือนกับตอนที่ฉันอยากออกจากสมาคมแล้วพวกนายไม่ยอมจนต้องทำกับซูบงแบบนั้น นั่นก็เป็นความคิดของฮยอนบินใช่ไหมล่ะ”
“ใช่ ตอนนั้นที่พวกฉันต้องทำเพราะโดนฮยอนบินบังคับ นายก็รู้ว่าถ้าไม่ทำก็อาจจะเป็นเหมือนกับฉันตอนนี้ก็ได้”
“ไม่เป็นไร เรื่องมันก็ผ่านมาแล้วฉันไม่ถือโทษโกรธนายหรอก ยังไงนายก็ขัดไม่ได้อยู่แล้ว”
ซอจองอูพูดตอบด้วยน้ำเสียงเบา แต่ภายในใจนั้นกลับอยากจะตะคอกคำต่อว่าใส่หน้ายุนมินฮยอกเต็มที เพราะรู้ดีว่าเรื่องที่เกิดกับอดีตคนรักนั้น มีอูฮยอนบินเป็นคนคิดให้ทำก็จริง แต่ทั้งสามคนที่เหลือก็ไม่มีใครที่คิดต่างกัน
อัลฟ่าหนุ่มมองดูสีหน้าของยุนมินฮยอกเริ่มเปลี่ยนไป อัลฟ่าตรงหน้าบีบนวดขมับทั้งสองข้างและส่ายใบหน้า พยายามที่จะฝืนเปลือกตาที่ปิดลงจากยาที่ถูกผสมลงไปในไวน์
“แต่ว่ากับเรื่องที่นายทำกับคิมซึงอาและก็แบยองมินเอง เขาคงไม่ให้อภัยนายง่าย ๆ แน่” ใบหน้าที่พร้อมจะฟุบหลับได้ทุกขณะของยุนมินฮยอก มองซอจองอูด้วยความงุนงงก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นคนที่กำลังยืนอยู่ที่ด้านหลังของซอจองอู
ยุนมินฮยอกลุกขึ้นและพยายามพาร่างตัวเองที่แทบจะไร้เรี่ยวแรง เดินซวนเซไปได้ไม่ถึงสามก้าว ก่อนที่จะฟุบหน้าล้มลงไปนอนกองที่พื้น ซอจองอูมองดูภาพตรงหน้าก่อนที่จะขำออกมาเบา ๆ ในลำคอ
“ทำดีมาก” ประโยคสั้น ๆ ที่ถูกกระซิบที่ข้างหูจากโอเมก้าคู่หมั้น อัลฟ่าหนุ่มไม่ตอบเพียงแค่พ่นลมหายใจออกมาอย่างเบาและช้า รอดูสิ่งที่ฮันดงกูคิดจะทำต่อไป