เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) - ตอนที่ 9 ตัดสินใจ โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

ผู้แต่ง

Coppy Pasted

เรื่องย่อ

การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน


เมื่อการหมั้นหมายจากอัลฟ่าอย่าง "ซอจองอู" ก็เป็นเหมือนการเรียกความสนใจให้กับผู้ล่า ราคาที่ต้องจ่ายคือชีวิตของเพื่อนทั้งสอง นายตำรวจที่ฮันดงกูเปรียบเสมือนพี่ชายอย่าง 'อีโดวอน' จะต้องช่วยกันตามหาความจริงให้ได้ว่าใครที่อยู่เบื้องหลังเรื่องที่เกิดขึ้น นำพาไปสู่การรับรู้ความลับอันดำมืดอีกมากมาย และอดีตที่ยังคงตามหลอนจนกว่าจะถึงจุดจบ

สารบัญ

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 1 อัลฟ่าเจ้าปัญหา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 2 คู่หมั้นของซอจองอู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 3 ล่าหรือถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 4 โอเมก้าที่หายไป,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 5 คำขอโทษจากผู้วายชนม์,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 6 โสเภณีแห่งกวางจู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนเสริม ควอนยูนา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 7 นักล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 8 แลกหนึ่งสิ่งเพื่อหนึ่งอย่าง,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 9 ตัดสินใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 10 สิ่งที่เหลือ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 11 ความสูญเสีย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 12 ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 13 พังทลาย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 14 ลูกกวางที่หลงกล,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 15 อีกด้านของเหรียญ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 16 หุ่นที่ถูกเชิด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 17 โอเมก้าที่น่าสงสาร,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 18 มือที่เปื้อนเลือด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 19 ปลดปล่อย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 20 เครื่องบรรณาการ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 21 ผู้ล่าที่ถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 22 คนที่คิดว่าเป็น,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 23 คนที่ไว้ใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 24 ผู้ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 25 เบาะแสและหลักฐาน

เนื้อหา

ตอนที่ 9 ตัดสินใจ

โอเมก้าหนุ่มใช้มือรองน้ำที่ไหลจากก๊อกขึ้นมาประพรมบนใบหน้าเพื่อทุเลาอาการมึนหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ สองมือค้ำยันขอบอ่างเอาไว้พร้อมกับก้มหัวลงและหลับตาแน่น ปล่อยให้ความเงียบภายในห้องน้ำโอบล้อมร่างกายที่ล้านี้เอาไว้

แต่ไม่นานความสงบก็มลายหายไปเมื่อมีเสียงเปิดประตูเข้ามา โอเมก้าหนุ่มลืมตาขึ้นและเตรียมตัวที่จะเดินออกไปปล่อยให้คนที่เข้ามาใหม่ได้ทำธุระของตน แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เบื้องหน้าประตูห้องน้ำที่ปิดลงคืออัลฟ่าที่ฮันดงกูไม่อยากพบหน้าที่สุดในตอนนี้ อูฮยอนบินยกยิ้มที่มุมปากพินิจพิจารณาโอเมก้าหนุ่มตรงหน้าจากหัวถึงเท้า

“คิดจะทำอะไร”

“ก็แค่อยากจะแสดงความยินดี”

“งั้นก็ไปแสดงความยินดีข้างนอก ที่ที่น่าอภิรมย์มากกว่านี้จะดีกว่าไหม”

“ข้างนอกผู้คนค่อนข้าง ว่ายังไงดี พลุกพล่านผมไม่ชอบเท่าไหร่ ผมชอบทำอะไรแบบเป็นส่วนตัวมากกว่า” อูฮยอนบินพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหาโอเมก้าตรงหน้าอย่างช้า ๆ ผลักประตูห้องน้ำดูเพื่อความมั่นใจว่าภายในห้องน้ำแห่งนี้จะมีเพียงแค่พวกเขาสองคนเพียงเท่านั้น อัลฟ่าหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเมก้าที่ตัวเล็กกว่าห่างไปเพียงไม่กี่ก้าวเพียงเท่านั้น

“ถอยออกไป”

“กลัวเหรอ ทำไมล่ะ พอไม่มีซอจองอูหรือไอ้ตำรวจนั่นอยู่ด้วยแล้วเก่งไม่ออกเลยสิ” ฮันดงกูขยับถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนหลังชิดกับกำแพงไร้ทางหนีไม่ต่างกับเหยื่อที่ติดกับของนักล่า อูฮยอนบินคว้ามือข้างซ้ายที่สั่นเทาของโอเมก้าหนุ่มตรงหน้าเอาไว้และมองไปยังแหวนหยกที่นิ้วนาง

“แหวนสวยดีนี่ ซอ จอง อู มีชื่อเจ้าของติดเอาไว้ด้วย”

“ถ้าดูจนพอใจแล้วก็หลบไป”

“ทำไม ทำไมถึงเป็นผมไม่ได้ล่ะ ผมเจอคุณก่อนซอจองอู ผมดีกว่าไอ้ซอจองอูทุกอย่างแล้วทำไม ทำไมคุณถึงไม่เลือกผมล่ะ” อัลฟ่าหนุ่มกล่าวด้วยแววตาที่วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ ภาพของโอเมก้าหนุ่มในชุดผ้ากันเปื้อนหลังเคาน์เตอร์กำลังส่งยิ้มให้ในร้านกาแฟยังคงชัดเจนในหัวทุกครั้งที่เห็นโอเมก้าหนุ่มตรงหน้า คำพูดปฏิเสธยังคงดังก้องอยู่ในหูจนยากที่จะลืมเลือนไปได้

“บางครั้งคนเราก็เลือกสิ่งที่ถูกต้องมากกว่าสิ่งที่ดี จริงไหม”

“ขี้ครอกอย่างซอจองอูที่เป็นถึงลูกชายคนโตแต่กลับถูกพ่อของตัวเองมองข้ามแบบนั้น คิดจะไปฝากอนาคตของคุณกับคนอย่างมันเหรอ ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าประธานซอจะยกตำแหน่งประธานคนต่อไปให้ซอจีฮุน แล้วคุณคิดเหรอว่าซอจีฮุนจะเก็บซอจองอูเอาไว้ คุณน่าจะรู้ว่าซอจีฮุนเกลียดซอจองอูยิ่งกว่าอะไรดี”

“ได้ฟังสิ่งที่ตัวเองกำลังพูดอยู่ไหมประธานอู คำปฏิเสธของผมเมื่อสองปีก่อนมันยังไม่ชัดอีกหรือไง”

“คุณเลือกจะเชื่อข่าวซุบซิบพวกนั้นมากกว่าที่จะรู้จักผมจริง ๆ” อัลฟ่าหนุ่มพูดเสียงอ่อนด้วยแววตาวิงวอนกับโอเมก้าหนุ่มตรงหน้า

“ข่าวซุบซิบที่พวกเขาว่ากันมันก็มาจากพฤติกรรมของคุณเองไม่ใช่หรือยังไง”

“แล้วไม่คิดว่าผมจะเปลี่ยนได้บ้างเหรอ เพื่อคุณ”

“อย่าพูดถึงสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้เลย” ไร้ซึ่งคำต่อเถียงจากอูฮยอนบินมีเพียงแววตาที่เจ็บปวดจากคำตอบของฮันดงกู มือที่เกาะกุมมือโอเมก้าหนุ่มไว้ค่อย ๆ คล้ายออก ฮันดงกูเดินหลบออกมาโดยที่ไม่แม้แต่จะหันไปมอง

“เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป” เพียงไม่กี่ก้าวที่พ้นออกมาจากประตูห้องน้ำ เสียงเรียกของอูฮยอนบินก็ดังตามหลังมาพร้อมกับร่างของโอเมก้าหนุ่มถูกรั้งไว้จากแรงดึงที่แขนขวา ฮันดงกูดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนความเจ็บปวดจากแรงบีบเค้นของอัลฟ่าตรงหน้า แต่ไม่ทันที่จะได้ตอบโต้ร่างอูฮยอนบินก็ต้องเซถอยหลังและปล่อยมือออกไปเพราะแรงกระแทกของหมัดจากอัลฟ่าอีกคนอย่างซอจองอู

อูฮยอนบินแตะริมฝีปากขวาด้วยปลายนิ้วก่อนที่จะก้าวเดินเข้ามาประจันหน้ากับซอจองอูด้วยแววตาและรอยยิ้มมุมปากที่ดูแคลน

“ทักทายกันดี ๆ ไม่เป็นหรือยังไง”

“นายต้องการอะไร”

“ฉันก็แค่จะเอาโทรศัพท์มาให้ฮันดงกูก็แค่นั้น” อูฮยอนบินชูโทรศัพท์ที่อยู่ในมือขึ้นมา

“แค่จะเอาโทรศัพท์มาให้ ไม่จำเป็นจะต้องถึงเนื้อถึงตัวก็ได้” ซอจองอูเอื้อมมือไปหมายจะคว้าสิ่งที่อยู่ในมือของอัลฟ่าอีกคนตรงหน้า แต่อูฮยอนบินก็ชักมือหลบในทันที

“ของใครก็ให้คนนั้นมารับไปเองสิ” อูฮยอนบินมองผ่านอัลฟ่าตรงหน้าไปที่โอเมก้าหนุ่มด้านหลัง แววตาที่เจือด้วยความคาดหวังว่าฮันดงกูจะตอบรับคำขอของตัวเอง โอเมก้าหนุ่มถอนหายใจและเดินไปหยิบโทรศัพท์จากมือของอูฮยอนบิน อัลฟ่าหนุ่มยังคงจับโทรศัพท์ในมือเอาไว้แน่น

“คงจะมีสักวันที่คุณจะให้โอกาสผมบ้าง ผมจะรอวันนั้น” อูฮยอนบินกล่าวก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนมือของฮันดงกูที่รออยู่และเดินจากไป มือของซอจองอูวางลงบนไหล่ของโอเมก้าคู่หมั้นฮันดงกูหันกลับไปกอดอัลฟ่าด้านหลังใบหน้าซุกหลบซ่อนเข้าไปในอ้อมกอดนั้นเพื่อหลบหนีสิ่งที่เพิ่งเกิดแม้เพียงชั่วครู่ก็เพียงพอ

ซอจองอูโอบล้อมโอเมก้าคู่หมั้นด้วยอ้อมแขนและฟีโรโมนช่วยปลอบโยนฮันดงกู

 

เช้าวันต่อมาภายในห้องพิเศษของโรงพยาบาลประจำตระกูลฮัน บนเตียงโรงพยาบาลแบยองมินนั่งหันหลังให้โอเมก้ารุ่นพี่อย่างฮันดงกูสวมใส่ปลอกคอด้วยความไม่เต็มใจนัก เสียงบ่นเป็นหมีกินน้ำผึ้งยังคงดังมาเป็นระยะ

“อยู่นิ่ง ๆ สิ จะได้เจ็บน้อยลง” ฮันดงกูเอ็ดแบยองมินด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจัง ก่อนจะดึงกระชับปลอกคอเบา ๆ ให้ตรงเข้าล็อก โอเมก้าหนุ่มร้องออกมาเบา ๆ เมื่อเข็มเล็ก ๆ หลายสิบอันที่ติดอยู่ด้านในปลอกคอสีน้ำตาลแทงผ่านผิวหนังเข้าไปเพื่อให้ยาระงับฮอร์โมนซึมผ่านต่อมที่อยู่ต้นคอด้านหลังได้โดยตรง

ถึงแม้จะมีกฎหมายยกเลิกการสวมใส่ปลอกคอให้กับโอเมก้ามาหลายปีก็ตาม แต่การให้ยาควบคุมฮอร์โมนสำหรับโอเมก้าด้วยการใส่ปลอกคอที่บรรจุตัวยาก็ยังคงเป็นที่จำเป็นอยู่สำหรับโอเมก้าที่ร่างกายอ่อนแอเกินกว่าจะรับยาผ่านทางการกินหรือฉีดได้ แต่มันก็แลกมากับความเจ็บปวดที่น่ารำคาญใจ

“ผมต้องใส่ปลอกคอแบบนี้อีกนานไหม” โอเมก้าหนุ่มรุ่นน้องกล่าวถามเสียงอ่อน

“ก็จนกว่าร่างกายนายจะกลับมาเป็นปกติ” ผลของยากระตุ้นการฮีทที่ได้รับมากเกินไปทำให้ร่างกายของแบยองมินมีความผิดปกติของฮอร์โมนส่งผลต่ออาการฮีททำงานผิดปกติ แบยองมินหลุบสายตาลงพร้อมกับน้ำสีใสไหลออกมา ฮันดงกูดึงโอเมก้าหนุ่มตรงหน้าเข้ามากอดเอาไว้ มือลูบหลังของโอเมก้าหนุ่มรุ่นน้องเบา ๆ ฟังเสียงสะอื้นและสูดดมกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ชวนประหลาดใจจากแบยองมิน เป็นกลิ่นที่ฮันดงกูไม่ชอบและไม่อยากให้เกิดขึ้นเลยในตอนนี้

ความเหนื่อยล้าจากการร้องไห้ทำให้โอเมก้าหนุ่มหลับไป ฮันดงกูปัดไรผมที่ปรกใบหน้าที่ซีดเซียวออก มือสองข้างของแบยองมินยังคงจับมือของโอเมก้ารุ่นพี่เอาไว้ เหมือนกับเชือกฟางเส้นสุดท้ายของชีวิตที่ไม่สามารถปล่อยไปได้ ฮันดงกูมองไปยังรูปที่ตั้งอยู่ที่หัวเตียง ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงวันที่เคยมีความสุข เป็นรูปของวันที่แบยองมินเรียนจบและโอเมก้าทั้งสามถ่ายรูปร่วมกันด้วยใบหน้าที่ประดับด้วยรอยิ้มแห่งความสุขและความยินดี

แต่ในวันนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้นอีกแล้วเมื่อคิมซึงอาต้องมาจบชีวิตตัวเองและแบยองมินต้องมาทนทุกข์ทรมานกับการต้องตกเป็นเหยื่อของพวกอัลฟ่าที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น เห็นโอเมก้าเป็นเพียงแค่ของเล่นเพียงเท่านั้น

ฮันดงกูหันไปมองตามเสียงประตูห้องที่ปิดลง คิมมาจุนที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเบจแขนยาวและกางเกงยีน ซึ่งปกติจะไม่ค่อยได้เห็นอัลฟ่าหนุ่มรุ่นน้องในชุดแบบนี้ คิมมาจุนโค้งให้เมื่อเห็นอัลฟ่าหนุ่มนั่งอยู่บนเตียงของแบยองมินก่อนเดินเอากระเป๋าไปวางที่โต๊ะหน้าโซฟา

“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย” ฮันดงกูกล่าวก่อนจะเดินนำอัลฟ่ารุ่นน้องออกไปจากห้อง คิมมาจุนเหลือบมองไปยังแบยองมินบนเตียงก่อนที่จะเดินตามโอเมก้าหนุ่มออกไป

ฮันดงกูเดินมาหยุดอยู่ตรงระเบียงทางเดินชั้นพิเศษที่ถูกปิดเป็นส่วนตัวสำหรับคนของตระกูลฮันเพียงเท่านั้น สายตามองไปยังผู้คนเบื้องล่างที่มารอรับบริการกัน เสียงรองเท้าของคิมมาจุนมาหยุดอยู่ที่ด้านหลัง

“วันนั้น ในห้องประมูลมีโอเมก้าหลายคนแต่ทำไมนายถึงขอร้องให้ฉันประมูลยองมินออกมา” คำถามที่ติดอยู่ในใจของโอเมก้าหนุ่มมาตลอดได้ถูกถามออกไปก่อนที่จะหันกลับไปหาอัลฟ่าหนุ่มที่ยืนคิ้วขมวดอยู่ด้านหลัง

“ผมแค่สงสาร” คำตอบของอัลฟ่าหนุ่มทำให้ฮันดงกูหัวเราะออกมาเบา ๆ

“มันไม่ใช่แค่สงสาร หน้าของนายวันนั้นดูตกใจมากตอนที่เห็นยองมินในกรงประมูล มันมีอะไรมากกว่านั้น”

“โรงเรียนมัธยมซอกวอนนั่นคือที่นายเรียนจบมาใช่ไหม ก่อนที่พ่อของนายจะล้มละลายจนนายถูกขายทอดตลาดมืดเหมือนกับยองมิน” ดวงตาของคิมมาจุนเบิกกว้างมองหน้าของโอเมก้าตรงหน้า ก่อนที่จะหลบสายตาพร้อมกับคำตอบที่ถูกเค้นออกมาอย่างยากลำบาก

เมื่อนึกถึงอดีตที่ไม่น่าจดจำของตัวเองก่อนที่จะถึงจุดตกต่ำที่สุดในชีวิตหลังจากเรียนจบมัธยมปลายเพียงไม่กี่วัน ก็ต้องเสียพ่อของตัวเองไปหลังจากที่ถูกเพื่อนที่ทำธุรกิจด้วยกันโกงจนเป็นหนี้ และอัลฟ่าหนุ่มเองก็เป็นสิ่งมีค่าสุดท้ายของตระกูลที่ถูกขายทอดตลาด ความรู้สึกโดดเดี่ยวสิ้นหวังและสับสนนั้นยังคงฝังแน่นอยู่ภายในใจไม่หายไปไหน

“ค ครับ”

“น่าแปลกที่ฉันไปรู้มาว่าก่อนที่ยองมินจะโดนครอบครัวทิ้ง เขาก็เคยเรียนที่นั่นเหมือนกัน” คิมมาจุนพยักใบหน้าช้า ๆ ก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมา และเล่าความจริงที่อัลฟ่าหนุ่มบอกกับตัวเองเสมอว่าจะไม่มีทางบอกกับใครแม้แต่แบยองมินเองก็ตาม

“ยองมินเป็นรุ่นน้องที่ถูกย้ายเข้ามาเรียนกลางเทอมและเป็นโอเมก้าคนเดียวของรุ่น เพราะว่าเขาตัวเล็กและไม่ได้มาจากตระกูลที่มีอำนาจเลยมักจะโดนนักเรียนคนอื่นรังแกอยู่ตลอด โดยเฉพาะพวกอัลฟ่าเหมือนกับผม”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย นายไม่ได้เป็นคนรังแกยองมินเอง ยองมินเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเคยเรียนที่เดียวกัน”

“เพราะผมไม่มีความกล้ามากพอที่จะปกป้องเขาในวันนั้น ทุกวันผมเพียงแค่ยืนดูเขาถูกทำร้ายและดูถูกจากนักเรียนคนอื่น”

“งั้นที่ทำอยู่ทุกวันนี้คือการไถ่โทษให้ตัวเองงั้นสิ เพื่อให้ตัวเองรู้สึกผิดน้อยลง”

“นายไม่คิดว่ามันจะไม่ดีกว่าเหรอที่จะให้ยองมินไปเป็นเด็กเลี้ยงของอัลฟ่าคนอื่นที่ประมูลยองมินในวันนั้น แทนที่จะให้มาอยู่กับฉันที่หาประโยชน์อะไรจากเขาไม่ได้แถมยังมากลายเป็นหน้าที่อีกอย่างที่ต้องมาดูแล ฉันนึกสงสัยตั้งแต่ตอนที่จะยกเขาให้กับพี่ซองฮุนแล้วนายก็ไม่ยอมแล้ว” อัลฟ่าหนุ่มหลับตาลงและนึกถึงวันที่คุกเข่าต่อหน้าของโอเมก้าหนุ่มเพื่อขอร้องให้ฮันดงกูเป็นคนดูแลแบยองมินด้วยตัวเองแลกกับชีวิตและความภักดีไปจนชั่วชีวิต

“แต่คุณดงกูก็รักยองมินเหมือนน้องชายคนหนึ่ง ไม่ใช่เหรอครับ”

“ก็เพราะฉันรักเขาเหมือนน้องชายไง ฉันถึงกำลังตัดสินใจที่จะเสี่ยงแบบนี้” ฮันดงกูกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่เหลืออดกับอัลฟ่าตรงหน้า

“หมายความว่ายังไงครับ”

“เรื่องของซึงอาและก็ยองมินฉันคงต้องให้นายช่วย ฉันอยากให้นายกลับมาเป็นมือขวาของฉันอีกครั้ง”

“มันจำเป็นจริง ๆ เหรอครับ เราควรที่จะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจไม่ดีกว่าหรือครับ”

“จำเป็นสิ นายก็รู้ความอยุติธรรมมันเปลี่ยนได้ด้วยเงินเสมอ และสิ่งที่ฉันรู้มาก็มากพอที่จะบอกได้ว่าเรื่องของซึงอาและก็ยองมินเองก็จะเป็นเหมือนหลาย ๆ คดีที่จะจมหายไปโดยที่คนผิดไม่มีทางที่จะได้รับโทษอะไร”

“แล้วมันจะจบที่ตรงไหนเหรอครับ”

“คงให้คำตอบไม่ได้ในตอนนี้”

“แล้วจะให้ผมเริ่มจากตรงไหน”

“อูฮยอนบิน” ชื่อของอัลฟ่าหนุ่มถูกเอยขึ้นมาขึ้นมาคิมมาจุนครุ่นคิดถึงชื่อนั้นและพยักใบหน้ารับคำสั่ง

“และอีกอย่าง นายหาคนมาตามดูฉันด้วย” คิมมาจุนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่งจากฮันดงกู

“ถ้าผู้ติดตาม ท่านประธานฮันเคยส่งผู้ติดตามมาให้คุณดงกูแล้วนี่ครับ แต่คุณก็ปฏิเสธ”

“ฉันไม่ได้หมายถึงติดตามแบบนั้น ฉันอยากให้คนของนายมาแอบตามดูฉันอยู่ห่าง ๆ”

“ทำไมหรือครับ”

“ฉันแค่รู้สึกเหมือนมีคนกำลังตามฉันอยู่ อาจจะเป็นคนของอูฮยอนบินส่งมาหรือไม่ฉันก็แค่คิดไปเอง”

“แล้วต้องเก็บเป็นความลับไหมครับ”

“ถ้าเป็นไปได้ไม่ต้องให้พี่ซองฮุนกับลุงซูโฮรู้จะดีที่สุด” คิมมาจุนพยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนที่ฮันดงกูจะเดินออกไป สายตาของอัลฟ่าหนุ่มมองผู้เป็นเจ้านายเดินจากไป ด้วยใจที่หวั่นกับสิ่งที่จะต้องเผชิญอีกครั้ง สิ่งที่ไม่อยากกลับไปเป็นแบบนั้นอีกไม่ว่าอย่างไรก็ตาม