เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) - ตอนที่ 13 พังทลาย โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

ผู้แต่ง

Coppy Pasted

เรื่องย่อ

การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน


เมื่อการหมั้นหมายจากอัลฟ่าอย่าง "ซอจองอู" ก็เป็นเหมือนการเรียกความสนใจให้กับผู้ล่า ราคาที่ต้องจ่ายคือชีวิตของเพื่อนทั้งสอง นายตำรวจที่ฮันดงกูเปรียบเสมือนพี่ชายอย่าง 'อีโดวอน' จะต้องช่วยกันตามหาความจริงให้ได้ว่าใครที่อยู่เบื้องหลังเรื่องที่เกิดขึ้น นำพาไปสู่การรับรู้ความลับอันดำมืดอีกมากมาย และอดีตที่ยังคงตามหลอนจนกว่าจะถึงจุดจบ

สารบัญ

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 1 อัลฟ่าเจ้าปัญหา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 2 คู่หมั้นของซอจองอู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 3 ล่าหรือถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 4 โอเมก้าที่หายไป,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 5 คำขอโทษจากผู้วายชนม์,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 6 โสเภณีแห่งกวางจู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนเสริม ควอนยูนา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 7 นักล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 8 แลกหนึ่งสิ่งเพื่อหนึ่งอย่าง,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 9 ตัดสินใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 10 สิ่งที่เหลือ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 11 ความสูญเสีย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 12 ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 13 พังทลาย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 14 ลูกกวางที่หลงกล,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 15 อีกด้านของเหรียญ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 16 หุ่นที่ถูกเชิด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 17 โอเมก้าที่น่าสงสาร,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 18 มือที่เปื้อนเลือด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 19 ปลดปล่อย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 20 เครื่องบรรณาการ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 21 ผู้ล่าที่ถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 22 คนที่คิดว่าเป็น,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 23 คนที่ไว้ใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 24 ผู้ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 25 เบาะแสและหลักฐาน

เนื้อหา

ตอนที่ 13 พังทลาย

ครืด! ครืด! เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานดังขึ้นอีกเป็นครั้งที่สิบแล้วในวันนี้ อัลฟ่าหนุ่มละสายตาจากเอกสารตรงหน้าไปมองด้วยแววตาเย็นชาเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฎอยู่บนหน้าจอคือฮันดงกู โอเมก้าคู่หมั้นที่ยังคงโทรมาตลอดสามวันแต่กลับไม่แม้แต่จะโผลหน้ามาให้เห็นหลังจากที่บอกว่าอยู่ที่บ้านของอีโดวอน ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็เงียบไป ซอจองอูเคาะนิ้วมือลงบนโต๊ะเป็นจังหวะสายตายังคงมองไปยังโทรศัพท์ที่หน้าจอดับไปแล้วด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว

มือหนาหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดขึ้นมาจิบ โดยที่ยังคงไม่ละสายตาไปจากหน้าจอด้วยแววตาที่คาดหวัง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้และหันมาสนใจเอกสารในมืออีกครั้ง

“ท่านประธานคะ คุณฮันดงกูมาขอเข้าพบค่ะ” แต่เพียงไม่นานเสียงจากเลขาก็ดังมาจากโทรศัพท์ประจำโต๊ะทำงาน อัลฟ่าหนุ่มนั่งคิดเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะตอบกลับไป

“ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”

“อยู่หน้าห้องแล้วค่ะ”

“บอกให้เขากลับไป” ทันทีที่ตอบกลับไปแบบนั้นเสียงประตูห้องทำงานก็เปิดออกในทันทีพร้อมกับฮันดงกูที่ถือวิสาสะเดินเข้ามา โดยที่ไม่สนใจคำสั่งของเจ้าของห้อง โอเมก้าหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะด้วยความทุลักทุเลก่อนที่จะวางกล่องข้าวลงที่ว่างบนโต๊ะทำงาน และมองด้วยสายตาที่ไม่พอใจ

“นี่คืออะไร ผมบอกให้คุณกลับไปไม่ใช่เหรอ” อัลฟ่าหนุ่มกล่าวถามหลังจากที่มองดูกล่องข้าวก่อนที่จะเหลือบสายตาขึ้นมามองโอเมก้าคู่หมั้นด้วยแววตาที่เย็นชา

“อาหารเที่ยงของคุณไง คุณเพิ่งจะเข้ามารับตำแหน่งคงจะยุ่งมากจนไม่มีเวลาออกไปหาอะไรทานข้างนอกผมก็”

“จำได้แล้วเหรอว่าตัวเองมีคู่หมั้น แต่ถ้ารู้ว่างานผมยุ่งแล้วก็เอากลับไปเถอะ คงจะไม่มีเวลาทานอาหารของคุณเหมือนกัน” น้ำเสียงประชดประชันที่ออกมาจากปากของซอจองอูทำให้โอเมก้าหนุ่มเริ่มที่จะหมดความอดทน สองมือกอดไว้ที่อกและมองหน้าอัลฟ่าอย่างท้าทาย

“งั้นช่วยบอกให้รู้ได้ไหมว่าผมทำผิดอะไร คุณถึงได้เป็นแบบนี้” ซอจองอูลุกขึ้นยืนก่อนที่จะโน้มใบหน้าเข้าไปหาโอเมก้าคู่หมั้นที่ตัวเล็กกว่า ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยความรู้สึกโกรธที่อัดอั้นอยู่ภายในใจ

“การที่ตัวเองมีคู่หมั้นอยู่แล้วก็ยังทำตัวเป็นโอเมก้าจรจัดไปนอนบ้านผู้ชายคนอื่นแบบนั้นตั้งหลายคืน ยังไม่รู้อีกเหรอว่าตัวเองทำอะไรผิด” ฮันดงกูอ้าปากเหมือนกำลังจะโต้เถียงแต่ก็หยุดก่อนที่จะเค้นเสียงหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

“ที่คุณไม่รับสายผมเพราะคุณกำลังหึงที่ผมไปพักที่บ้านพี่โดวอนงั้นเหรอ”

“ใช่!”

“ก็ถ้าคุณคิดที่จะรับสายหรืออย่างน้อยก็อ่านข้อความของผมบ้างก็คงจะรู้ว่าทำไมผมถึงไปไหนไม่ได้”

“เพราะคุณและก็ไอ้ตำรวจนั่นพากันไปเปลี่ยนบรรยากาศที่ตึกร้างไม่ใช่หรือไงขาถึงได้เป็นแบบนี้” เสียงฝ่ามือที่กระแทกไปยังใบหน้าคมคายของซอจงอูดังไปทั้งห้อง ดวงตาคู่สวยเริ่มที่จะปริ่มไปด้วยน้ำตาที่พร้อมจะเอ่อล้นได้ทุกขณะ

ซอจองอูหันกลับมามองคู่หมั้นของตัวเองด้วยสายตาที่ดูแคลนพร้อมหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นสีหน้าของฮันดงกูที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไป คิ้วทั้งสองข้างค่อย ๆ ขมวดเข้าหากันพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองอัลฟ่าคู่หมั้น

“เปลี่ยนบรรยากาศที่ตึกร้าง หมายความว่ายังไง” ซอจองอูเค้นเสียงหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูตื่นตกใจของโอเมก้าคู่หมั้น ก่อนที่จะเปิดลิ้นชักหลังโต๊ะทำงานออก หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลและเทสิ่งที่อยู่ข้างในลงไปบนโต๊ะทำงาน รูปถ่ายมากมายที่ได้รับจากนักสืบกระจัดกระจายออกมากองอยู่บนโต๊ะทำงาน

ฮันดงกูหยิบภาพถ่ายขึ้นมาไล่ดูที่ละรูป ดวงตาเบิกกว้างเหมือนกับกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวที่อยู่ในหัว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจละสายตาจากรูปถ่ายในมือขึ้นมามองไปยังอัลฟ่าคู่หมั้นอย่างช้า ๆ

“นี่คุณ นี่คุณแอบตามผมอยู่งั้นเหรอ แสดงว่าคนที่ตึกร้างคนนั่นคือคนของคุณใช่ไหม” โอเมก้าหนุ่มกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่เบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

“ใช่ ถ้าผมไม่ให้คนตามแอบคุณเอาไว้ ผมจะได้เห็นและได้รู้อะไรดี ๆ แบบนี้หรือไง”

“ตั้งแต่ตอนไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณเริ่มที่จะไม่ไว้ใจผม หรือจริง ๆ มันไม่เคยมีอยู่เลยตั้งแต่แรก” ฮันดงกูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง แววตาที่เคยเข้มแข็งแฝงไปด้วยความดื้อรั้นในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“คุณคิดว่าการที่คุณวิ่งตามผู้ชายคนอื่นไปแบบนั้นจะทำให้ผมเชื่อใจคุณได้จริง ๆ เหรอ”

“เขาก็เหมือนพี่ชายของผมระหว่างผมกับพี่โดวอนไม่มีอะไรที่เกินเลยอย่างที่คุณคิด ทุกอย่างคุณคิดไปเองทั้งนั้น”

“คิดไปเอง! ถ้าคิดไปเองแล้วรูปพวกนี้มันคืออะไร ตอบผมสิฮันดงกู!” ซอจองอูตวาดพร้อมกับหยิบรูปจากมือมองโอเมก้าคู่หมั้นมายื่นใส่หน้าก่อนจะกระแทกรูปลงไปบนโต๊ะทำงาน ฮันดงกูสะดุ้งและถอยเล็กน้อยพร้อมกับก้มใบหน้าหลบสายตาของอัลฟ่าตรงหน้า

“มันไม่มีอะไรทั้งนั้น”

“ถ้านั่นคือคำตอบไม่ต้องก็ได้ หรือจริง ๆ แล้วพฤติกรรมพวกนี้มันคงฝังอยู่ในดีเอ็นเอ ต่อให้อยู่ในที่ที่ดีในจุดที่ดีก็ไม่ใช่ว่าคนเราจะเปลี่ยนในสิ่งที่ตัวเองเป็นได้ ใช่ไหมควอนโดฮยอน” ซอจองอูกล่าวพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้โอเมก้าคู่หมั้นที่ตอนนี้ก็ไม่ต่างกับสัตว์ตัวเล็กที่กำลังหวาดกลัวผู้ล่าตัวใหญ่ตรงหน้า สองมือที่สั่นเทากำไว้แน่นข้างตัวก่อนที่จะเงยหน้ากลับขึ้นมามองด้วยแววตาที่สั่นไหว

“พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง” โอเมก้าหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวมองลึกเข้าไปในดวงตาของอัลฟ่าคู่หมั้นอย่างท่าทาย

“หมายความว่าคุณก็ร่านเหมือนกับ...” อัลฟ่าหนุ่มหยุดตัวเองเอาไว้ได้ทันก่อนที่จะหลุดพูดในสิ่งที่จะทำให้เสียใจไปตลอดชีวิตออกไป ริมฝีปากปิดเม้นจนแน่นสนิทหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจ ผู้ล่าที่ไม่กล้าลงมีดกับเหยื่อของตัวเองนั่นคือสิ่งที่ซอจองอูเป็นมาตลอด

“เหมือนกับอะไร พูดมาสิ พูดสิ!” ฮันดงกูตวาดถามจนสุดเสียง สองมือผลักไปที่อกของอัลฟ่าคู่หมั้นจนเซถอยหลังไป น้ำตาเอ่อล้นออกมาเหมือนเขื่อนที่กำลังแตกออกหลังจากที่พยายามกลั้นเอาไว้

“ก็เหมือนกับแม่ของคุณไง!” ซอจองอูตอบกลับด้วยน้ำเสียงอันดังแต่เยือกเย็นเปรียบเสมือนคมมีดที่กำลังกรีดแทงโอเมก้าตรงหน้าให้แหลกสลายลงตรงหน้า

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ หลังจากคำตอบที่ของซอจองอูได้ถูกพูดออกมา ไร้ซึ่งเสียงร้องไห้หรือการร้องไห้ฟูมฟายใด ๆ จากฮันดงกู โอเมก้าหนุ่มก้มใบหน้าลงพร้อมกับพ่นเสียงหัวเราะที่แสนขมขื่นแสลงหูให้กับคนที่ได้ยิน

“ถ้าสิ่งที่ผมเคยทำทำให้คุณคิดอย่างที่เพิ่งพูดมาจริง ๆ การที่ผมจะขอโทษหรือขอโอกาสคงจะเปลี่ยนความคิดของคุณไม่ได้” เสียงของฮันดงกูสั่นครือในทุกคำที่พูดออกมาพร้อมกับน้ำตาไหลออกมาอาบใบหน้า ขณะที่ดวงตายังคงมองอัลฟ่าคู่หมั้นด้วยแววตาที่เจ็บปวดกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินจากซอจองอู

“ถ้าคุณกำลังคิดว่าการหมั้นครั้งนี้เป็นความผิดพลาดผมก็พร้อมที่จะยอมรับการถอนหมั้น เพียงแค่คุณลดทิฐิลงและคิดไต่ตรองให้ดี ไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไงผมจะรอ” โอเมก้าหนุ่มค่อย ๆ ดึงแหวนหยกที่สวมเอาไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายออก ก่อนจะก้าวเข้าไปจับมือของอัลฟ่าตรงหน้ามาจับเอาไว้และวางแหวนหมั้นที่เพิ่งถอดออกมาลงบนฝ่ามือของซอจองอู

อัลฟ่าหนุ่มมองคู่หมั้นของตัวเองเดินออกไปจากห้องอย่าง ๆ ช้า ๆ เท่าที่เท้าที่พันผ้าอยู่นั้นจะอำนวย ลำคอที่แห้งผากอยากจะตะโกนคำขอโทษออกไป สองมือที่อยากจะรั้งโอเมก้าคู่หมั้นเอาไว้ สองเท้าที่อยากจะก้าวเดินตามไปแต่ความโกรธและทิฐิที่ยังคงอยู่นั้นกลับมากเกินไป ได้แต่เพียงมองประตูที่ปิดลงด้วยความรู้สึกผิดในสิ่งที่ได้พูดออกไป

ความรู้สึกผิดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิด แก้วกาแฟถูกโยนไปที่กำแพงจนแตกกระจาย รูปถ่ายและเอกสารที่เคยอยู่บนโต๊ะถูกกระจัดกระจายเต็มพื้นเพื่อระบายอารมณ์ที่ระเบิดออกมา ประตูที่เพิ่งถูกปิดไปเปิดเข้ามาอีกครั้งจากเลขาหน้าห้องทั้งสองคนที่เข้ามาดูหลังจากที่ได้ยินเสียงพร้อมด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก เมื่อเห็นสภาพห้องทำงาน

“ออกไป!!” เลขาทั้งสองสะดุ้งตกใจจนตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงตะคอกไล่จากซอจองอู รีบออกจากห้องไปอย่างลนลาน อัลฟ่าหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนที่จะใช้มือสางผมที่ถูกเซตเอาไว้จนยุ่งเหยิง ขบกรามแน่นจนขึ้นสัน

 

ช่วงเวลาเย็นบรรยากาศในโรงพยาบาลที่เคยเต็มไปด้วยผู้คนกลับบางตาลงไป ในห้องสังเกตการณ์แบบพิเศษที่มีกระจกบานใหญ่กั้นระหว่างอีกห้องที่มีป่วยพิเศษอย่างซอจีฮุนอยู่ ซอจองอูกลับมายืนอยู่หน้าห้องกระจกนี้อีกครั้งพร้อมกับโอเมก้าที่เพิ่งไปรับมาเพราะหมออนุญาติให้กลับบ้านได้ แต่อัลฟ่าหนุ่มตัดสินใจพาซอจงฮยอนมาหาซอจีฮุนก่อนด้วยความหวังเล็ก ๆ ที่จะช่วยกระตุ้นความทรงจำที่หายไปให้กลับมา

ซอจองอูมองน้องชายตัวเองพร้อมกับความรู้สึกจุกในลำคอเมื่อเห็นสิ่งภาพเบื้องหน้า ในตอนนี้ซอจีฮุนในชุดผูกยึดร่างกายสำหรับป้องกันผู้ป่วยที่ทำร้ายตัวเองกำลังนั่งอยู่ที่พื้นสายตาเลื่อนลอย วินาทีหนึ่งหัวเราะ สักพักร้องไห้ ตามตัวเต็มไปด้วยบาดแผลที่เพิ่งเกิดจากการที่คุ้มคลั่งและทำร้ายตัวเอง

การที่ซอจีฮุนรอดมาก็เหมือนคำสาปเมื่อผลตรวจเชิงลึกของซอจีฮุนออกมาเป็นอัลฟ่าที่มียีนส์แฝงของกลุ่มอัลฟ่าพิเศษเด่นขึ้นมาทำให้รอดจากการที่ถูกวางยาและร่างกายรักษาบาดแผลแผลได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่นานบาดผลเหล่านั้นก็จะกลับมาเมื่อเกิดอาการคุ้มคลั่งและหลุดจากชุดผูกยึดร่างกายวนเวียนซ้ำไปแบบนี้

ซอจองอูหลับตาลงและสูดลมหายใจที่มีแต่กลิ่นยาฆ่าเชื้อเข้าไปก่อนจะถอนหายใจออกมา ลืมหาขึ้นและหันไปมองโอเมก้าตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังมองผ่านกระจกเข้าไป ถึงจะมีสีหน้าตกใจแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา

“พอที่จะคุ้นหน้าหรือนึกอะไรออกบ้างไหม” โอเมก้าหนุ่มส่ายใบหน้าเบา ๆ

“เขาเป็นใครเหรอครับ”

“เขาเป็นน้องชายของฉันเองและก็เป็นสามีของนายด้วย” ดวงตาของโอเมก้าหนุ่มเบิกกว้างและหันมาหาซอจองอูในทันที

“สามี ของผมเนี่ยนะ” ซอจงฮยอนถามเสียงสูง ทำให้ซอจองอูหัวเราะออกมาเบา ๆ ท่าทางกระตือรือร้นและมีพลังงานแบบนี้ที่โอเมก้าหนุ่มไม่เคยแสดงให้เห็นเลยในก่อนหน้าที่จะความจำเสื่อม

“ใช่ และเขาก็เป็นคนที่ทำให้นายต้องใส่เฝือกที่แขนและความจำเสื่อมแบบนี้ด้วย” ซอจองอูตอบพร้อมกับชี้ไปที่แขนข้างขวาของซอจงฮยอน โอเมก้าหนุ่มมองแขนข้างขวาของตัวเองที่ใส่เฝือกและอยู่ในผ้าคล้องแขน ก่อนจะทำหน้าหงอย

“แล้วทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้นเหรอครับ”

“เขาถูกวางยาและยาตัวนั้นก็ทำลายสมองจนต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้” ซอจงฮยอนพยักหน้าช้า ๆ พร้อมเสมองไปทางอื่นเสมือนกับว่าพยายามจดจำข้อมูลที่เพิ่งจะได้รับรู้

“เขาชื่ออะไรเหรอครับ”

“ซอจีฮุน”

“แล้วคุณซอจีฮุนจะมีโอกาสหายไหมครับ หรือว่าจะเป็นแบบนี้ไปตลอด”

“อาจจะ แต่ก็ต้องใช้เวลาฉันเองก็หวังให้เป็นอย่างนั้น” ซอจงฮยอนรับฟังพร้อมกับมองตรงมาที่อัลฟ่าหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่สงสัย

“มีอะไร ทำไมถึงมองอย่างนั้น” ซอจองอูยกยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู เมื่อแต่ก่อนนั้นซอจงฮยอนไม่กล้าแม้แต่จะสบตา และมักจะทำสีหน้าเศร้าอมทุกข์อยู่ตลอด แต่กลับเปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคนหลังจากที่ฟื้นขึ้นมาและความทรงจำหายไป

“สีหน้าคุณดูเครียด ๆ แต่แววตาคุณกลับเศร้า คุณจองอูมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ” ซอจองอูหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเจอคำถามจากซอจงฮยอนคนใหม่ ที่ปกติไม่กล้าแม้แต่จะถามคำถามอะไรและมักจะทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเพื่อไม่ให้ซอจีฮุนว่า

“นายจำผู้ชายที่อยู่กับฉันวันที่นายฟื้นได้ใช่ไหม” โอเมก้าหนุ่มพยักหน้ารัวแทนคำตอบ

“เขาเป็นคู่หมั้นของฉัน แล้วฉันก็เพิ่งจะพูดทำร้ายจิตใจเขาไป” คิ้วทั้งสองข้างของซอจงฮยอนยู่เข้าหากันในทันที

“งั้นก็ไปขอโทษสิครับ”

“ตอนนี้คงจะไม่เหมาะเท่าไหร่ ที่ฉันพูดกับเขามันรุนแรงมากเกินไป ขนาดฉันเองก็ยังไม่คิดว่าตัวเองจะพูดอะไรแบบนั้นออกไปเหมือนกัน” ซอจองอูตอบพร้อมกับก้มหน้าหลบซ่อนความเจ็บปวดที่ปกปิดไว้ไม่ได้จาก แววตาอยากรู้อยากเห็นของซอจงฮยอน

“แล้วตอนไหนที่เหมาะล่ะครับ” ซอจงฮยอนยังคงถามเป็นเจ้าหนูจำไมด้วยน้ำเสียงสดใส

“ไม่รู้สิ” ซอจองอูหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะตอบออกไป

ซอจงอยอนบุ้ยปากพร้อมกับขมวดคิ้ว ปากที่อ้าออกพร้อมที่จะถามคำถามถัดไป แต่กลับโดนอัลฟ่าหนุ่มยกมือขึ้นห้าม

“ไปกันเถอะ นายจะได้พักผ่อนด้วย” ซอจองอูหันหลังเดินออกไปจากห้องทันทีหลังจากที่พูดจบ โอเมก้าหนุ่มมองกระจกไปยังอีกห้องก่อนที่จะกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามซอจองอูออกไปจากห้อง