เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
ช่วงเวลาเลิกงานในยามเย็นภายในห้องประชุมของบริษัทจัดการสินทรัพย์บอนซองของตระกูลซอ กลิ่นอายความกดดันที่เกิดขึ้นจากการประชุมยังคงไม่จางหายไป ถึงแม้จะได้ข้อตกลงแล้วก็ตาม แต่อัลฟ่าหนุ่มที่ผ่านการรุมทึ้งจากสมาชิกบอร์ดบริหารบางคนที่ยังคงเคลือบแคลงในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตระกูลซอ พยายามที่จะข่มอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้ กล่าวปิดการประชุมและปล่อยให้คนเหล่านั้นไป
ประตูห้องประชุมถูกเปิดออก สมาชิกระดับผู้บริหารค่อย ๆ ทยอยออกจากห้องไป เหลือเพียงแค่ซอจองอูที่ตอนนี้ทิ้งตัวนอนลงไปยังเก้าอี้ทำงาน หลับตาลงพร้อมกับสูดลมหายใจจนสุดก่อนที่จะพ่นออกมา ในใจยังคงนึกถึงวันที่ทะเลาะกับฮันดงกูที่ตอนนี้ก็ผ่านมาสามวันแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววว่าโอเมก้าหนุ่มจะโทรกลับมา
เสียงรองเท้าส้นสูงดังสะท้อนไปทั้งห้องที่เคยเงียบไปชั่วครู่นี้ เดินมาหยุดอยู่ใกล้อัลฟ่าหนุ่มที่ยังคงหลับตา
“มีอะไร”
“ผู้ชายที่มาขอพบท่านประธานตั้งแต่เมื่อเช้านี้ยังไม่ยอมกลับไปเลยค่ะ” เลขาสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงความกังวล ซอจองอูขมวดคิ้วและพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ
“แล้วทำไม่ไม่ให้เจ้าหน้าที่ลากตัวออกไป”
“ที่หน้าบริษัทของเรามีนักข่าวมาป้วนเปี้ยนอยู่ ถ้าเราใช้ความรุนแรงกับเขา เกรงว่าจะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ของบริษัทเราได้นะคะ” อัลฟ่าหนุ่มถอนหายใจด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจ ก่อนที่จะลืมตาขึ้น
“คุณไปพาเขาไปรอผมที่ลานจอดรถของผมก็แล้วกัน อีกสิบนาทีเดี๋ยวผมตามลงไป” เลขาสาวพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะโค้งให้และเดินออกไปจากห้อง
ห้องประชุมกลับมาสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง อัลฟ่าหนุ่มนั่งมองไปในอากาศที่ว่างเปล่าตรงหน้าก่อนที่จะตัดสินใจลุกขึ้นเดินกลับไปในห้องทำงานของตัวเองเพื่อหยิบของที่จำเป็น และลงไปยังลาดจอดรถเบื้องล่างของบริษัท เมื่อไปถึงก็พบกับอีโดวอนยืนรออยู่ที่ข้างรถ
ซอจองอูไม่สนใจเบต้าหนุ่มที่ส่งเสียงโวยวายทันทีที่เห็นเจ้าของรถ ออกคำสั่งให้อีโดวอนขึ้นรถก่อนที่ตัวเองจะเข้าไปนั่งรออยู่ข้างใน เพียงชั่วครู่เบต้าหนุ่มก็เข้ามานั่งในรถพร้อมกับถามว่าจะพาไปไหน แต่ซอจองอูก็เมินเฉยไม่สนใจและขับรถออกไป
เมื่อถึงที่หมายอัลฟ่าหนุ่มก้าวลงจากรถและเดินตรงเข้าไปภายในโรงแรม โดยที่ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองเบต้าหนุ่มที่เดินตามหลังมา เดินผ่านการ์ดในชุดสูทสีดำสองคนที่เฝ้าอยู่ตรงประตูไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุด เพราะข้างหลังมีเสียงบ่นของเบต้าหนุ่มตามหลังมา เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นอีโดวอนกำลังเริ่มที่จะโวยวายเพราะถูกการ์ดทั้งสองคนกันตัวไว้ไม่ให้ผ่านเข้ามา อัลฟ่าหนุ่มมองดูภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
“เขามากับฉัน” การ์ดทั้งสองถอยออกเปิดทางให้อีโดวอนเดินเข้ามาทันที
ซอจองอูเดินเข้าไปนั่งที่ประจำหน้าเคาน์เตอร์ กล่าวสั่งเครื่องดื่มมาให้กับทั้งตัวเองและอีโดวอน เบต้าหนุ่มมานั่งลงที่เก้าอี้พร้อมกับมองหน้าด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์
“คุณมารอผมตั้งแต่เช้า มีเรื่องอะไร” อัลฟ่าหนุ่มกล่าวพร้อมกับหยิบเครื่องดื่มที่สั่งไปมาจิบด้วยท่าทีไม่ยี่หระ
“พวกคุณทะเลาะอะไรกัน ทำไมเมื่อสามวันก่อนเขาร้องไห้มาผมที่บ้านแล้วหลังจากนั้นก็ซึมไม่พูดไม่จากับใครแบบนั้น” อัลฟ่าหนุ่มเลิกคิ้วซ้ายด้วยความรู้สึกแปลกใจ ก่อนจะตอบกลับไป
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ”
“ดงดงเขาก็เหมือนน้องชายของผม เห็นเขาเป็นแบบนั้นผมก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว” อีโดวอนตอบกลับทันทีด้วยท่าทีที่เริ่มจะโมโห ซอจองอูมองการกระทำของเบต้าหนุ่มด้วยความรู้สึกแปลกใจ ก่อนที่จะหยิบภาพถ่ายสองสามใบออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านในออกมาวางลงบนเคาน์เตอร์
เบต้าหนุ่มหยิบรูปขึ้นมาดูพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างสลับกับมองอัลฟ่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่เชื่อสายตา
“พวกคุณคงสนิทกันมากสินะ มากขนาดที่ความสัมพันธ์แนบแน่นจนต้องเปลี่ยนบรรยากาศกันแบบนี้”
“มันไม่ใช่แบบที่คุณคิด” เบต้าหนุ่มพูดตอบผ่านไรฟันที่ขบกันแน่น
“แล้วมันเป็นแบบไหน”
“ผมและก็ดงดงเราเป็นแค่พี่น้องเท่านั้น ไม่เคยคิดเกินนั้นแม้แต่นิดเดียว” อีโดวอนตอบสวนไปทันที พร้อมกับเสียงที่เริ่มดังขึ้นจนผู้คนที่อยู่รอบ ๆ เริ่มหันมามอง ซอจองอูหัวเราะออกมาหลังจากที่ได้เห็นท่าทางหัวเสียของเบต้าตรงหน้า
“กับคุณอาจจะไม่ แต่กับคนอื่นอาจจะใช่ก็ได้ ใครจะรู้ว่าลับหลังคุณน้องชายที่รักนักรักหนาอาจจะไปแอบทำอะไรกับใครลับหลังอยู่ก็ได้” เบต้าหนุ่มกัดฟันและเม้มปากเอาไว้แน่น มือคว้าเอาแก้วเหล้าของตัวเองพร้อมที่จะสาดอัลฟ่าตรงหน้าให้ได้ตื่นจากอาการหลงผิดคิดไปเองแบบที่เป็นอยู่ แต่ก็ต้องหยุดเมื่อพบกับสายตาของผู้ที่เหนือกว่าอย่างซอจองอูกำลังมองแก้วในมือของอีโดวอนอย่างเฝ้ารอ
อีโดวอนถอนลมหายใจแรง ๆ ก่อนที่จะยกแก้วในมือขึ้นมาดื่มจนหมดแก้วในครั้งเดียว ซอจองอูพยายามเป็นอย่างมากที่จะกดรอยยิ้มเอาไว้ไม่ให้เบต้าหนุ่มรู้ว่ากำลังโดนปั่นประสาทอยู่
“ผมรู้จักฮันดงกูมาแปดปี เขามีนิสัยมุทะลุกล้าได้กล้าเสียก็จริง แต่ไม่มีทางที่เขาจะทำแบบที่คุณว่ามาแน่” อีโดวอนกล่าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง
“คุณจะบอกว่ารู้จักฮันดงกูดีอย่างนั้นสิ” เบต้าหนุ่มพยักหน้าด้วยสีหน้าที่แปลกใจ
“งั้นช่วยบอกหน่อยว่าฮันดงกูชอบดื่มอะไร”
“ก็ต้องเบียร์คาสอยู่แล้ว” อีโดวอนตอบออกมาด้วยความมั่นใจ แต่ซอจองอูกลับส่ายใบหน้าพร้อมกับหัวเราะออกมา
“แต่ตอนที่อยู่กับผมสิ่งที่เขาชอบดื่มเป็นแก้วนี้” อัลฟ่าหนุ่มยกแก้วค็อกเทลโมฮิโตขึ้นมาชูตรงหน้า ก่อนที่จะยกดื่ม มองเบต้าตรงหน้าด้วยแววตาของคนที่เหนือกว่า อีโดวอนขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันจนเป็นปม และทำท่าเหมือนจะตอบกลับแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา
“เห็นไหมว่าคนที่คุณรู้จักดีก็ใช่ว่าคุณจะรู้ ทุกอย่างของเขา”
“นั่นมันคนละเรื่องกัน”
“มันคือเรื่องเดียวกัน เพียงแค่คุณไม่อยากยอมรับมันแค่นั้น”
“แล้วคุณจะทำยังไง ถอนหมั้นเขาอย่างนั้นเหรอ”
“ก็กำลังคิดอยู่” ซอจองอูตอบกลับในทันทีทำให้เบต้าหนุ่มมองหน้าด้วยสีหน้าที่ไม่เชื่อหูของตัวเองในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ก่อนที่จะหัวเราะออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนใจ
“ก็ดี คิดอยู่แล้วว่าคนอย่างคุณไม่คู่ควรกับฮันดงกูหรอก ขอบคุณที่ช่วยยืนยันความคิดของผมด้วยก็แล้วกัน”
“ด้วยความยินดี” อัลฟ่าหนุ่มตอบด้วยสีหน้าระรื่น
“ไอ้…” เบต้าหนุ่มกัดฟันแน่นกลืนทุกคำต่อว่าลงไปในลำคอ กำปั้นซ้ายทุบลงบนเคาน์เตอร์เพื่อระบายความโมโหที่สุมอยู่ภายในอก
อัลฟ่าหนุ่มศีรษะลงและถอนหายใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปพร้อมกล่าวคำถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“คุณคงรักเขามากสินะ”
“รัก แต่ไม่ใช่ในแบบที่คุณคิด ผมเคยเห็นเขาในจุดที่แย่ที่สุดมาแล้ว และก็ไม่อยากให้เขากลับไปเจออะไรแบบนั้นอีก” น้ำเสียงที่หนักแน่นและแววตาที่มุ่งมั่นของเบต้าหนุ่มทำให้ซอจองอูยิ้มออกมาได้
“แล้วถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไง”
“หมายความว่ายังไง” อีโดวอนคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความงงงวย เมื่อได้ยินคำถามจากอัลฟ่าตรงหน้า
“ฮันดงกู ถ้าคุณจะง้อเขาคุณจะทำยังไง” ซอจองอูถามให้ชัดเจนอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้น
อีโดวอนมองซอจองอูด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า ปากอ้าค้างไว้เหมือนกับหลุดการเชื่อมต่อไปชั่วขณะ ดวงตาทั้งสองข้างเหลือกมองขึ้นด้านบน เหมือนกับกำลังคิดคำนวณสิ่งที่เพิ่งได้ยินไป อัลฟ่าหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นกับท่าทางของอีโดวอน ก่อนที่จะเริ่มตั้งสติได้อีกครั้งและโน้มตัวไปหาเบต้าหนุ่มที่ยังคงหลุดการเชื่อมต่ออยู่
“จริง ๆ แล้วผมก็อยากไปง้อเขาอยู่เหมือนกันแต่ไม่รู้จะทำยังไง ในฐานะที่คุณก็เหมือนพี่ชายของฮันดงกูและก็รู้จักเขาดี คุณพอที่จะให้คำแนะนำผมได้ไหม” ซอจองอูพูดอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เบา แต่ก็ดังและหนักแน่นมากพอที่อีโดวอนจะได้ยิน ปากที่เคยอ้าหวอของเบต้าหนุ่มเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างขึ้นมาในทันทีเมื่อเริ่มที่จะเข้าใจ
“งั้นแสดงว่าที่วางฟอร์มไม่ไปง้อเพราะคุณทำไม่เป็น ก็เลยไม่รู้จะทำยังไง” ซอจองอูหลับตาลงพร้อมกับปากที่เม้มเอาไว้และพยักใบหน้าเบา ๆ
“ช่วยพูดเบา ๆ หน่อยก็ดี ผมอาย” อัลฟ่าหนุ่มพูดพร้อมกับเหลือบสายตามองไปรอบ ๆ อีโดวอนมองดูท่าทีเขินอายของอัลฟ่าตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มที่ยากจะหยุดได้
“ดงดงไม่ใช่คนที่เรื่องมาก ดอกกุหลาบสีขาวสักช่อพร้อมกับคำขอโทษจากใจก็พอแล้ว” หลังจากที่ได้ยินคำแนะนำจากเบต้าหนุ่ม ซอจองอูกลับขมวดคิ้วพร้อมเสมองไปทางอื่นปากเม้มแน่นแสดงถึงความครุ่นคิดอย่างหนัก
“ถ้าไม่มั่นใจยังไงคุณซ้อมพูดกับผมดูก่อนก็ได้นะ” ซอจองอูเบิกตากว้างพร้อมกับส่ายใบหน้าระรัวเป็นการปฏิเสธ
“อ้าว แล้วมานั่งอยู่ทำไมก็ไปซะสิ”
“ไป ตอนนี้เนี่ยนะ”
“ก็ไปตอนนี้แหละจะรออะไร” ซอจองอูถึงจะยังดูไม่มั่นใจ แต่ก็พยักหน้าและกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากบาร์ อีโดวอนมองตามหลังอัลฟ่าหนุ่มด้วยสีหน้าที่ภาคภูมิใจ และยกแก้วค็อกเทลที่เหลือขึ้นดื่มก่อนที่จะสำลักใบมิ้นต์ที่เผลอดื่มเข้าไปด้วย
รถยนต์หรูวิ่งไปตามทางขึ้นเขาในแถบชานเมืองตามที่ฮันซองฮุนพี่ชายของฮันดงกูได้บอกไว้ หลังจากที่อัลฟ่าหนุ่มไปหาฮันดงกูที่บ้านตระกูลฮันแต่โอเมก้าหนุ่มกลับไม่ได้อยู่ที่บ้าน เมื่อโทรหากลับไม่รับสายพอพยายามอีกครั้งก็ไม่ติดแล้ว ซอจองอูเดาว่าฮันดงกูยังคงโกรธอยู่เป็นแน่ ซึ่งก็พอเข้าใจได้เพราะสิ่งที่พูดไปคงทำร้ายจิตโอเมก้าคู่หมั้นอยู่ไม่น้อย
เหลือบสายตามองดอกกุหลาบสีขาวช่อโต๊ะอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ ในหัวนึกถึงคำกล่าวขอโทษที่คิดเอาไว้ ทุกคำพูดทุกประโยคที่เคยว่ากล่าวให้ฮันดงกูเสียใจ จะทดแทนด้วยคำขอโทษที่จริงใจอย่างที่อีโดวอนแนะนำ เพราะไม่อยากทำผิดพลาดเหมือนที่เคยในอดีต ที่ปล่อยให้โทสะและทิฐิบดบังความรู้สึกผิดที่อยู่ในใจ จนสุดท้ายกลับต้องสูญเสียคนที่ตัวเองรักไปอย่างไม่มีวันกลับ
ไม่นานนักก็มาถึงประตูรั้วข้างหน้าบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวบนภูเขาแถบชานเมือง นิ้วมือเรียวเคาะลงบนพวงมาลัยเป็นจังหวะรอให้รั้วเปิดออกจนสุดก่อนที่จะขับเข้าไปด้านใน รถของอัลฟ่าหนุ่มจอดที่หน้าบ้านถัดจากรถสีแดงที่ซอจองอูเองก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจนัก รีบหยิบช่อดอกกุหลาบวางอยู่ที่นั่งข้างคนขับก่อนที่จะก้าวลงจากรถ
สองเท้าที่กำลังจะเดินเข้าไปภายในบ้านกลับต้องหยุดชะงักเมื่อ รถเก๋งสีแดงรู้สึกคุ้นตาจนต้องหันไปสังเกตให้ชัดอีกครั้ง ก่อนที่ดวงตาทั้งสองจะเบิกกว้างเมื่อใบหน้าของเจ้าของรถแล่นเข้ามาในหัว สองเท้ารีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปข้างในบ้านด้วยใจที่นึกห่วงโอเมก้าคู่หมั้นจนสุดหัวใจ
ภายในกลิ่นฟีโรโมนที่กระจายอยู่ทำให้ซอจองอูต้องหยุดเท้าที่ก้าวเอาไว้ กลิ่นฟีโรโมนที่สูดเข้าไปไร้ซึ่งความกลัวอย่างที่คิด มันกลับเต็มไปด้วยความเสน่หาในรสกามของโอเมก้าและอัลฟ่าที่ผสมกัน แต่ในตอนนี้กลับเปรียบเสมือนไอพิษสำหรับซอจองอูทุกครั้งที่สูดดมเข้าไป จนเริ่มรู้สึกเจ็บจุกในทรวงอก ช่อดอกกุหลาบในมือถูกกำเอาไว้แน่น พยายามกลืนน้ำลายที่เหนียวข้นจนฝืดคอลงไป และก้าวเท้าเข้าไปโดยที่มีเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นนำทาง
ทุกก้าวเดินเหมือนกับกำลังเหยียบอยู่บนเหล็กแหลม เสียงครวญครางด้วยความสุขสมของอูฮยอนบินและฮันดงกูสอดประสานกันอยู่ไม่ไกลเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาทให้ได้ยิน ซอจองอูรู้สึกชาไปทั้งร่างเสียงในหัวที่กำลังกรีดร้องให้หยุดแต่เท้ากลับยังคงก้าวเดินเข้าไป หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกจากอก
จนกระทั่งได้เห็นภาพตรงหน้าก็เหมือนกับเวลากำลังหยุดเดินไปในตอนนั้น ซอจองอูแทบจะหยุดหายใจเมื่อได้เห็นสิ่งที่กลัวที่สุดนั้นได้เป็นจริงอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปยังโซฟาตัวใหญ่ตรงกลางห้องนั่งเล่นที่หันด้านหลังมา ช่วยบดบังเบื้องล่างของอูฮยอนบินและฮันดงกูไม่ให้เห็นได้ชัด แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ความหวังที่เคยมีของซอจองอูพังทลายลง ทุกอย่างในหัวกลับกลายเป็นว่างเปล่าไปในตอนนั้น
ซอจองอูมองแผ่นหลังกว้างที่เปลือยเปล่าของเจ้าของรถเก๋งสีแดงที่จอดอยู่หน้าบ้านกำลังขยับไหวอย่างเป็นจังหวะ สิ่งที่กรีดแทงลึกเข้าไปในหัวใจของซอจองอูคือ ภาพของโอเมก้าหนุ่มที่หลับตาพริ้มขยับโยกตัวอยู่บนตัวของอูฮยอนบิน ดื่มด่ำกับทุกรสสัมผัสของอัลฟ่าที่อยู่ใต้ร่างสองมือขยำพนักพิงโซฟาเอาไว้แน่น ลมหายใจหอบถี่และพร้อมเสียงครางกระเส่าอย่างสุขสมไร้ซึ่งร่องรอยของการขัดขืน มีเพียงความเคลิบเคลิ้มในรสสัมผัสที่อีกฝ่ายมอบให้
ดวงตาคู่เล็กของโอเมก้าหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคู่หมั้นอย่างซอจองอูกำลังยืนดูฉากเริงรักด้วยแววตาที่เจ็บปวดอย่างถึงที่สุด ก่อนที่จะเผยรอยยิ้มแสยะร้ายอย่างที่ซอจองอูไม่เคยคิดจะได้เห็นมาก่อน พร้อมกับเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเรียกเสียงร้องครางของอูฮยอนบินให้ดังขึ้น เหมือนกับกำลังย้ำเตือนซอจองอูให้ได้รู้ว่าภาพที่เห็นตรงหน้าคือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นจริงไม่ได้ฝันไป
ความรู้สึกเจ็บจุกในทรวงอกจนยากที่จะหายใจ ยืนมองภาพตรงหน้าพร้อมกับหยดน้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมาอย่างช้า ๆ ร่างทั้งร่างยืนอยู่นิ่งเหมือนกับถูกหยุดเอาไว้ไม่สามารถขยับได้ ถึงแม้เสียงในหัวจะพยายามกรีดร้องให้หันกลับเดินกลับไปก็ตาม เสียงร้องครางจนจับใจความไม่ได้ของอูฮยอนบิน เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าอัลฟ่าที่อยู่ใต้ร่างของฮันดงกูใกล้ที่จะถึงจุดสุดยอดในครั้งนี้แล้ว อัลฟ่าหนุ่มหลับตาลงพร้อมกับเอนศีรษะเงยหน้าขึ้นพร้อมที่จะรับรู้ความรู้สึกเสียวซ่านที่จะได้รับการปลดปล่อย
ซอจองอูกำลังจะก้าวถอยหลังเดินออกมา สิ่งที่ฮันดงกูกระทำนั้นทำให้อัลฟ่าหนุ่มตกตะลึงจนก้าวขาไม่ออก เมื่อโอเมก้าคู่หมั้นเอื้อมมือไปหยิบแท่งสีดำมันเงาออกมาจากกระเป๋าเสื้อที่วางพาดอยู่บนพนักพิงใกล้ ๆ ถอดปลอกหุ้มออกเผยให้เห็นใบมีดสีเงินที่สะท้อนกับแสงไฟ
มีดในมือของฮันดงกูถูกตวัดผ่านลำคอของอัลฟ่าที่อยู่ใต้ร่างที่กำลังยกใบหน้าขึ้น เผยลำคอต้อนรับคมมีดที่ตัดผ่านหลอดลมในทันที โลหิตสีแดงพวยพุ่งออกจากบาดแผลสาดรดไปตัวของโอเมก้าหนุ่มที่นั่งคร่อมอยู่ อูฮยอนบินพยายามดิ้นรนเมื่อรู้ถึงสิ่งที่เพิ่งจะเกิดขึ้น แต่ก็โดนฮันดงกูที่ยังคงขยับร่างส่วนล่างขึ้นลงไล่ตามความเสียวซ่านที่กำลังได้รับ ใบหน้าของอูฮยอนบินลงเปิดบาดแผลที่เพิ่งได้รับตรงคอให้กว้างขึ้น เปิดทางให้ของเหลวสีแดงพุ่งออกมาตามจังหวะหัวใจที่เต้นถี่ของอูฮยอนบิน
ไม่นานการขัดขืนของอัลฟ่าใต้ร่างของฮันดงกูก็สงบ ฮันดงกูทิ้งตัวลงไปนอนแนบกับร่างที่ไร้วิญญาณของอูฮยอนบินหลังจากที่เพิ่งจะเสร็จสม หอบหายใจถี่พร้อมกับส่งรอยยิ้มให้กับซอจองอูที่ยังคงตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น
อัลฟ่าหนุ่มรีบออกตัววิ่งหนีออกไปทันทีหลังจากที่ตั้งสติกลับมาได้อีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกพะอืดพะอมที่ปั่นป่วนอยู่ภายในท้องหลังจากที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในบ้าน ขับรถพุ่งออกไปจากที่แห่งนั้นพร้อมกับความรู้สึกสับสนในหัว