เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
ในห้องภัตตาคารหรูที่ปิดไว้ให้ความเป็นส่วนตัวบนชั้นยี่สิบสี่ย่านศูนย์กลางธุรกิจของเมืองมยองจินผนังกระจกบานสูงเผยให้เห็นวิวเมืองเวลาใกล้พลบค่ำที่เริ่มจะพร่างพราวไปด้วยแสงไฟแห่งความวุ่นวายเบื้องล่าง บนโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรสถูกวางจัดอย่างประณีต
ท่ามกลางเสียงพูดคุยสัพเพเหระของตระกูลซอเจ้าของบริษัทบริหารสินทรัพย์และการเงินระดับประเทศและตระกูลฮันเจ้าของกิจการผลิตยา โรงพยาบาล และงานวิจัยด้านการแพทย์อันดับต้นของประเทศ
คืนนี้ทั้งสองตระกูลรู้ดีว่าไม่ใช่เพียงแค่การนัดพบเพื่องานธุรกิจเพียงเท่านั้น แต่มันคือการนัดพบเพื่อสร้างโอกาสเชื่อมความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลผ่านลูกชายคนโตของตระกูลซอและลูกชายคนเล็กของตระกูลฮัน
ซอจองอูอัลฟ่าหนุ่มอายุสามสิบห้าปีในชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บเข้ารูปขับให้ช่วงไหล่กว้างและแผ่นหลังตั้งตรงยิ่งดูภูมิฐาน เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในถูกติดกระดุมจนครบทุกเม็ด ปลายปกเสื้อแนบสนิทกับลำคอราวกับไม่เปิดช่องให้ความไม่เป็นระเบียบใด ๆ เล็ดลอดออกมาได้ เนกไทสีน้ำตาลเข้มผูกอย่างพิถีพิถันบ่งบอกถึงการให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ที่ดีของตัวเอง
บนข้อมือที่วางอยู่ข้างจานอาหารเผยให้เห็นนาฬิกาเรือนบาง ตัวเรือนโลหะเรียบไร้ลวดลายฟุ่มเฟือย แต่กลับมีสัญลักษณ์ของแบรนด์ที่บ่งบอกถึงราคาและรสนิยมของชนชั้นสูงเท่านั้นที่จะมีไว้ในครอบครองได้ทั้งหมดนั้นทำให้ซอจองอูดูสุขุม เยือกเย็นและเข้าถึงยากภาพลักษณ์ของทายาทตระกูลใหญ่ที่คุ้นชินกับการถูกจับตามองไม่เคยปล่อยให้ตัวเองดูอ่อนแอแม้เพียงชั่ววินาทีเดียว
แต่ในตอนนี้ความสุขุมเยือกเย็นนั้นกลับถูกสั่นคลอนจากโอเมก้าหนุ่มว่าที่คู่หมั้นที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน ที่มีชื่อว่าฮันดงกูโอเมก้าหนุ่มในวัยยี่สิบแปดปี อยู่ในชุดสูทสีน้ำตาลอ่อนเรียบหรูที่ช่วยขับให้ผิวที่ถึงแม้จะไม่ได้ขาวเนียนตามแบบฉบับโอเมก้าทั่วไป
แต่ก็มากพอที่จะทำให้อัลฟ่าอย่างซอจองอูเคลิบเคลิ้มไปกับทุกอากัปกิริยา รูปปากสีแดงระเรื่อคอยตอบคำถามจากผู้ใหญ่รอบโต๊ะพร้อมกับรอยยิ้มอย่างสุภาพ ดวงตาที่ดูสดใสแฝงไปด้วยความดื้อรั้นให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวาทุกครั้งที่ได้มอง ถึงแม้จะมีผ้าปิดแผลที่อยู่ด้านบนคิ้วซ้ายและรอยช้ำบนแก้มให้เกิดความสงสัยแต่มันก็ไม่อาจบดบังเสน่ห์จากชายหนุ่มตรงหน้าได้แม้แต่น้อย
ตั้งแต่ฮันดงกูเดินเข้ามานั่งลงตรงหน้าซอจองอูก็ไม่อาจละสายตาไปได้ สายตาแห่งความสนใจมองตรงไปยังโอเมก้าตรงหน้าโดยไม่ปิดบัง
ฮันคังโฮผู้เป็นลุงของฮันดงกูและซอจินฮวาพ่อของซอจองอู กำลังพูดคุยเรื่องธุรกิจทั่วไปโดยที่เห็นสายตาของอัลฟ่าหนุ่มที่มองไปยังโอเมก้าตรงหน้า แต่ก็ไม่คิดที่จะห้ามปรามตำหนิแต่อย่างใด เพราะเป็นสิ่งที่ทั้งสองฝั่งคาดหวังกันเอาไว้อยู่แล้ว
"ชอบของขวัญไหมครับ" ซอจองอูเลือกที่จะเริ่มต้นประโยคสนทนากับว่าที่คู่หมั้นที่เพียงแค่ส่งยิ้มให้ เหมือนกับกำลังรอให้อัลฟ่าหนุ่มเป็นฝ่ายที่เริ่มเข้าหาก่อน
โอเมก้าหนุ่มเหลือบตามองไปยังกล่องไม้มะฮอกกานีที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ตัวภายในเป็นปืนลูกซองวินเชสเตอร์เอ็กซ์อาร์รุ่นสั่งทำพิเศษ ลำกล้องยาวยี่สิบหกนิ้วกึ่งออโต้ น้ำหนักเบาเหมาะกับโอเมก้าอย่างฮันดงกูเป็นอย่างมาก
"ครับ แต่คงจะแพงมาก"
"ไม่หรอกครับ สำหรับว่าที่คู่หมั้นไม่มีคำว่าแพงหรอก ผมค่อนข้างแปลกใจด้วยซ้ำที่โอเมก้าอย่างคุณชอบอะไรแบบนี้ด้วย ทีแรกที่คุณฮันซองฮุนเสนอเรื่องของขวัญสำหรับคุณผมก็ตกใจอยู่ไม่น้อย" ซอจองอูพูดพร้อมกับมองไปที่ฮันซองฮุน โอเมก้าตรงหน้าพยักหน้าเล็กน้อยแทนคำตอบพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ
สำหรับซอจองอูแล้วโอเมก้าตรงหน้านี้ยิ่งมองก็ยิ่งดึงดูดความน่าสนใจ แววตาที่อ่อนโยน แต่บางครั้งก็ดูแข็งกร้าวดูไม่ยอมให้ใครเหยียบตัวเองได้ง่าย ๆ มันตรงข้ามกับโอเมก้าที่พบเจอจนพานทำให้คิดถึงใครบางคน ยิ่งทำให้อัลฟ่าหนุ่มรู้สึกสนใจและอยากครอบครอง
แต่ความสุขของซอจองอูกลับโดนขัดจังหวะเมื่อมีอาหารชุดหนึ่งถูกยกมาวางลงกลางโต๊ะ ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นสิ่งที่อยู่ในจานอาหาร อัลฟ่าหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบผู้เป็นพ่อที่มองฮันดงกูด้วยสายตาที่กำลังประเมินว่าที่สะใภ้ในอนาคตของตระกูลซอ
กลิ่นคาวจาง ๆ ของตับวัวสดลอยขึ้นมาปะทะประสาทรับกลิ่นผู้คนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ เสียงพูดคุยเงียบลงในทันทีทุกความสนใจหันมามองจานที่เพิ่งจะยกมาวาง แน่นอนว่ามันไม่ใช่เพียงอาหารทั่วไป แต่มันคือธรรมเนียมปฏิบัติของการทดสอบคนที่จะเข้ามาอยู่ในตระกูลซอ
อัลฟ่าหนุ่มมองไปที่โอเมก้าตรงหน้าก่อนจะหันไปมองผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้ากระอักกระอวนใจ ขณะที่ประธานซอจินฮวาเองก็กำลังมองโอเมก้าที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะอีกฝั่งไม่วางตา
"ดงกูลองชิมดูสิ จานนี้พิเศษเพื่อเธอโดยเฉพาะเลยนะ" ประธานซอจินฮวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับกำลังเสนออาหารเมนูทั่วไปในมื้อค่ำ ไม่ใช่การทดสอบคนที่จะเข้ามาเป็นสะใภ้ในตระกูล
"พ่อครับ ไม่จำเป็นต้อง..." ซอจองอูพูดท้วงออกไปก่อนจะทันคิดให้รอบคอบ น้ำเสียงอาจจะฟังดูนุ่มลึกปกติ แต่ความร้อนใจนั้นไม่มีทางที่จะซ้อนเอาไว้จากผู้เป็นพ่อได้
ประธานซอจินฮวาปรายตามามองลูกชายคนโตโดยที่ไม่ต้องปริปากปราม แต่ก็พอจะทำให้คำพูดที่เหลือหยุดอยู่แค่ในลำคอ ซอจองอูรู้ดีว่าที่ผ่านมาไม่เคยโต้แย้งหรือขัดขืนคำสั่งหรือความต้องการของผู้เป็นพ่อเลยสักครั้ง เพราะโอเมก้าคนก่อน ๆ สำหรับอัลฟ่าหนุ่มนั้นไม่ได้มีค่ามากพอให้ต้องเสี่ยงเผชิญความเคลือบแคลงใจ แต่กับคนตรงหน้านั้นต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
"มันก็แค่อาหารเท่านั้นเอง" ประธานซอพูดตอบลูกชายตัวเองโดยที่สายตายังคงมองทุกการเคลื่อนไหวของโอเมก้าที่นั่งอยู่ท้ายโต๊ะอาหาร
"โอเมก้าเหรอจะกินของพวกนี้ได้ลง ยังไม่เคยเห็นใครทำได้เลยสักคน มากสุดก็เอาเข้าปากแล้วก็คายทิ้ง" ซอจีฮุนลูกชายคนเล็กของตระกูลพูดด้วยความรู้สึกดูแคลนผ่านทั้งน้ำเสียงและสายตา ซอจงฮยอนโอเมก้าหนุ่มร่างเล็กผู้เป็นภรรยาที่นั่งอยู่ข้างกันจับแขนของซอจีฮุนเอาไว้ก่อนที่จะโดนสะบัดออกอย่างไม่ไยดี
"อย่าถือสาจีฮุนเลยนะ ถ้าคุณดงกูทานไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะคะ" ซอชินบีแม่เลี้ยงของซอจองอูกล่าวบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน หลังจากที่ส่งสายตาปรามไปยังลูกชายคนเล็ก
โอเมก้าหนุ่มไม่ตอบในทันที มองจานตรงหน้าไม่มีแววลังเลหรือรังเกียจในสีหน้า ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์มากกว่าประเมินอาหาร ก่อนที่จะยกตะเกียบขึ้นปลายตะเกียบปักลงไปยังชิ้นตับในจาน ของเหลวสีแดงที่ยังหลงเหลืออยู่ซึมออกมาเล็กน้อย ฮันดงกูยกตะเกียบขึ้นมาก่อนจะนำเข้าปากโดยไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อยโดยมีสายตาหลายคู่ที่กำลังมองอยู่
โอเมก้าหนุ่มเคี้ยวเสมือนกับกำลังลิ้มรสอาหารทั่วไปและกลืนลงไปโดยที่ใบหน้าเรียบนิ่ง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองตรงไปยังประธานซอที่นั่งอยู่หัวโต๊ะแล้วพูดตอบเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงสุภาพ
"รสชาติไม่เลวครับ" ประธานซอจินฮวาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ พร้อมกับรอยยิ้มด้วยความพึงพอใจ ซอจองอูถอนหายใจเบา ๆ ความตึงเครียดที่อยู่ในอกคลายลง และถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจกับโอเมก้าตรงหน้า
ข้อตกลงที่ถูกผูกไว้ด้วยสายใยอำนาจกำลังจะเกิดขึ้น เมื่อฮันดงกูผ่านการทดสอบจากผู้นำตระกูลซอ การเจรจาพิธีหมั้นระหว่างสองตระกูลผ่านไปด้วยดี โดยฝ่ายตระกูลซอจะเป็นผู้ประกาศข่าวหมั้นและจัดงานเอง โดยทั้งสองฝ่ายเห็นชอบว่าควรจัดแบบเป็นส่วนตัวมีแค่ผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลเพียงเท่านั้น
"ถ้าทางตระกูลฮันไม่ติดขัดอะไร ผมก็พร้อมที่จะจัดให้ตามที่ท่านประธานฮันเป็นคนขอ ทางเราสัญญาว่าจะดูแลดงกูให้เป็นอย่างดี" ซอจินฮวาเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉาบด้วยความพึงพอใจอยู่บนใบหน้า
ประธานฮันคังโฮพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม "ทางเราเองก็ไม่คิดจะขัดอะไรอยู่แล้ว"
"จองอูเสร็จจากนี้คงไม่ธุระต่อ ช่วยไปส่งฮันดงกูด้วยนะ เห็นคุณฮันซองฮุนบอกว่าดงกูมีงานต่อ ถือโอกาสได้ทำความรู้จักกันมากขึ้นด้วย" ซอชินบีผู้เป็นแม่เลี้ยงของซอจองอูกล่าวบอก ด้วยเสียงกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู ก่อนจะยิ้มให้กำลังใจ
"ครับคุณน้า" ซอจองอูตอบก่อนที่มองไปที่โอเมก้าหนุ่มตรงหน้าที่ไม่ได้มีท่าทีคัดค้านอะไร มองตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าและของตัวเดินนำซอจองอูออกจากห้องไป
รถยนต์หรูสีดำเงาขับมาจอดยังหน้าร้านกาแฟที่ชื่อกลิ่นหอมใบชา โดยที่ตลอดทางไร้ซึ่งบทสนทนาอื่นนอกจากที่ฮันดงกูบอกเส้นทางให้เพียงเท่านั้น โอเมก้าหนุ่มกล่าวขอบคุณพร้อมกับหยิบกระเป๋าสะพายข้างของตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูแต่ก็หยุดชะงักพร้อมกับหันกลับมามองที่อัลฟ่าหนุ่มด้วยสีหน้าที่ครุ่นคิด
"มีอะไรหรือเปล่า?" ซอจองอูกล่าวถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลเช่นเคย
"คุณจองอูสนใจที่จะรับชาซักแก้วก่อนกลับไหมครับ?" อัลฟ่าหนุ่มยกยิ้มพร้อมกับพยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนที่จะลงจากรถและเดินตามโอเมก้าหนุ่มเข้าไปภายในร้าน
ภายในเป็นร้านกาแฟเล็ก ๆ ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาค่ำแล้ว แต่ภายในร้านก็ยังคงมีลูกค้าที่ส่วนใหญ่เป็นเด็กนักเรียน โต๊ะด้านซ้ายมีหญิงสูงวัยที่กำลังนั่งอ่านหนังสือ และชายสูงอายุคนหนึ่งนั่งกอดสุนัขตัวเล็กขนสีขาวนวลเหมือนสำลีอยู่ข้าง ๆ เคาน์เตอร์
ส่งสายตาที่ดูสนอกสนใจพร้อมกับโบกมือทักทาย เมื่อเห็นฮันดงกูและซอจองอูที่เดินเข้ามาภายในร้าน พร้อมกับลุกขึ้นยืนและเดินปรี่เข้ามาหาด้วยท่าทางดีใจ ส่งสุนัขตัวเล็กในมือมาให้กับฮันดงกูพร้อมกับตบมือแปะ ๆ
"คุณคนนี้…" ซอจองอูถามพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน ฮันดงกูพยายามที่จะถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกพร้อมกับอุ้มสุนัขสีขาวตัวใหญ่ไปด้วยความทุลักทุเล
"คุณลุงอีซึงฮยอนครับเป็นเจ้าของร้านนี้ คุณลุงครับคนนี้คือคุณซอจองอูเพื่อนของผมครับ" โอเมก้าหนุ่มตอบพร้อมกับหลบลิ้นของสุนัขในอ้อมแขนที่พยายามจะเลียใบหน้า ผายมือมาที่ซอจองอูที่มีสีหน้าสับสนกับสถานการณ์ตรงหน้า
"เขา โอเคไหมครับ" ซอจองอูถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจหลังจากที่โดนหนุ่มใหญ่ตรงหน้าโค้งคำนับและกล่าวคำทักทายซ้ำ ๆ
"แค่ดีใจน่ะครับที่ได้เจอ คุณลุงเคยได้รับบาดเจ็บสาหัสสมองได้รับความเสียหายระหว่างทำงาน ก็เลยเป็นแบบนี้" ฮันดงกูตอบพร้อมกับวางสุนัขในมือลงและพาคุณลุงอีโดวอนกลับไปนั่งที่โต๊ะข้างเคาน์เตอร์ตามเดิม ก่อนที่จะเดินหายไปด้านหลังเคาน์เตอร์
อัลฟ่าหนุ่มปลดกระดุมเสื้อสูทออก ก่อนจะนั่งลงยังโต๊ะที่ว่างใกล้เคาน์เตอร์มองสำรวจเก็บรายละเอียดไปรอบ ๆ จนสายตาไปสะดุดเข้ากับรูปภาพบนชั้นหลังเคาน์เตอร์ รูปของคนสามคนในหนึ่งในนั้นมีลุงที่อยู่ในเครื่องแบบตำรวจ ตรงกลางคือเด็กหนุ่มที่กำลังถือดอกไม้พร้อมเกียรติบัตร ซอจองอูเดาว่าคงเป็นวันจบการศึกษาของลูกชายเจ้าของร้าน และถัดไปเป็นผู้หญิงวัยกลางคนเดาว่าคงจะเป็นแม่ ทั้งสามคนมีรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้า
ซอจองอูมองรูปนั้นอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่จะเอ่ยถามโอเมก้าหนุ่มที่เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์พร้อมกับถ้วยชาและเค้กส้มในมือ โดยที่มีหญิงวัยกลางคนที่มีหน้าตาเหมือนกับผู้หญิงในรูปบนชั้นเดินตามออกมามองตรงมาที่อัลฟ่าหนุ่มด้วยใบหน้าสงสัยใคร่รู้
"ชาคาโมมายล์ครับ ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายและหลับสบายขึ้น" อัลฟ่าหนุ่มยิ้มให้และรับถ้วยชามาพร้อมกับหันไปไปมองที่หญิงวัยกลางคนที่เดินตามหลังฮันดงกูมาที่โต๊ะ
"คนนี้เหรอว่าที่คู่หมั้นของเรา ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันชื่ออีมินอาเป็นเจ้าของร้าน" ซอจองอูลุกขึ้นยืนจับมือทักทายพร้อมกับหยิบนามบัตรในกระเป๋าเสื้อ ส่งให้กับเจ้าของร้านแห่งนี้ด้วยความเคยชิน
"สวัสดีครับ ผมซอจองอูครับ" ใบหน้าคมส่งยิ้มให้กับเบต้าหญิงสูงวัยตรงหน้า ด้วยหน้ากากของความจริงใจที่ถูกฝึกมาหลายปี ถึงแม้ซอจองอูจะไม่ถึงขั้นรังเกียจชนชั้นที่ต่ำกว่าอย่างที่อัลฟ่าระดับเดียวกันมักจะแสดงออกมา แต่ก็ไม่ได้รู้สึกยินดีที่จะต้องมารู้จักหรือคลุกคลีด้วยเท่าไหร่นักเช่นกัน เพียงแต่ว่าเป็นคนรู้จักของว่าที่คู่หมั้นเพียงเท่านั้น
"ตอนที่ดงดงบอกว่าจะไปดูตัวว่าที่คู่หมั้นฉันตกใจมาก ปกติเด็กคนนี้ที่ไหนจะพูดเรื่องมีครอบครัว ต่อไปดงดงคงไม่ค่อยได้มานอนที่บ้าน โดวอนคงจะเหงาแย่" ซอจองอูขมวดคิ้วเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยินพร้อมกับมองไปยังรูปที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์อีกครั้ง
"คุณป้าพูดอย่างนี้ เดี๋ยวคุณจองอูก็เข้าใจผมผิดหรอกครับ" โอเมก้าหนุ่มเอ็ดขึ้นมาพร้อมกับก้มใบหน้าหลบด้วยความรู้สึกเขินอาย ซอจองอูมองด้วยสายตาเอ็นดู
"ไม่หรอกผมเข้าใจได้ ว่าแต่คุณอีซึงฮยอนเคยเป็นตำรวจเหรอครับ" อัลฟ่าหนุ่มกล่าวถามเพื่อเปลี่ยนเรื่องที่ฟังแสลงหู และมองไปยังรู้ที่อยู่บนชั้นหลังเคาน์เตอร์พร้อมกับนั่งลงที่โต๊ะ หยิบแก้วชาขึ้นมาจิบเพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์ขุ่นมัวที่อาจจะแสดงออกมาทางสีหน้า
"ใช่ครับ คุณลุงเก่งมากนะครับ ถ้าได้จับคดีไหนก็ไม่ยอมปล่อย ตามสืบคนเดียวก็ทำ จนได้ฉายาว่าราชสีห์แห่งมยองจินเลย" โอเมก้าหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนระคนตื่นเต้น ที่ได้กล่าวถึงอดีตนายตำรวจที่ครั้งหนึ่งเคยมีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในเมืองมยองจิน
"ก็เพราะนิสัยแบบนั้นที่ทำให้เขาต้องเป็นแบบทุกวันนี้" เบต้าหญิงสูงวัยกล่าวด้วยแววตาเศร้าสร้อยพร้อมกับหันไปมองผู้เป็นสามีที่กำลังลูบสุนัขที่นอนอยู่อย่างเบามือ
"ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาท ผมทราบได้ไหมครับว่าทำไม?" ซอจองอูถามออกไปด้วยความสงสัย อีมินอาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนที่จะถอนหายใจเบา ๆ
"ประมาณแปดปีก่อน คุณอาจจะเคยได้ยินข่าวเรื่องฆาตกรต่อเนื่องที่ทำการฆาตกรรมนักศึกษาอัลฟ่าในรั้วมหาวิทยาลัย สามีของฉันก็เป็นหนึ่งในคนที่ตามเรื่องนี้เหมือนกัน เขาตามรอยฆาตกรใจทรามคนนั้นไปคนเดียว จนเจอและก็สู้กับคนร้ายจนพลาดท่าโดนทำร้ายบาดเจ็บสาหัสที่ศีรษะ ถึงรอดมาได้แต่ก็เป็นอย่างที่เห็น"
"ผมเสียใจด้วยนะครับ" คำพูดเห็นใจจอมปลอมถูกกล่าวออกมาอย่างไม่ยากเย็น ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนจรรโลงใจของผู้ที่ได้ฟังเป็นอย่างยิ่ง
"ขอบคุณนะคะ ฉันไม่รบกวนเวลาแล้วดีกว่า ยังไงก็ฝากดงดงด้วย ถึงจะดื้อรั้นมุทะลุผิดวิสัยโอเมก้าไปบ้างก็ตาม" อีมินอากล่าวพร้อมกับลุกขึ้นยืน
"ครับ ผมจะดูแลเขาให้ดีที่สุดครับ" ใบหน้าที่อมยิ้มของฮันดงกูเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาของซอจองอู หยิบเอาแท็ปเลตออกมาจากกระเป๋าสะพาย ให้ความสนใจไปกับหน้าจอตรงหน้า และหลบสายตาของอัลฟ่าหนุ่มที่มองดูอย่างไม่ละสายตา
"ถ้าเสร็จแล้วก็บอกนะครับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านเอง" โอเมก้าหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอด้วยสีหน้าลำบากใจ
“คงไม่รบกวนหรอกครับ วันนี้ผมว่าจะนอนเป็นเพื่อนคุณป้ามินอา”
“ทำไมเหรอ” ซอจองอูถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คาดคั้นเอาคำตอบจนโอเมก้าหนุ่มรู้สึกอึดอัดใจที่จะตอบ
"ช่วงนี้พี่โดวอนไม่ค่อยกลับบ้าน ผมก็เลยค่อนข้างเป็นห่วงคุณป้าและก็คุณลุงน่ะครับ" อัลฟ่าหนุ่มนิ่งเงียบไป ก่อนที่จะยกยิ้มออกมาด้วยความเข้าใจ และลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูงกดสายตามองไปที่โอเมก้าตรงหน้า เหลือบสายตามองไปยังชั้นวางหลังเคาน์เตอร์ มุมด้านล่างขวาที่มีภาพของลูกชายเจ้าของร้านในเครื่องแบบชุดตำรวจ กำลังยืนยิ้มกว้างโดยที่มีว่าที่คู่หมั้นของซอจองอูในอ้อมแขน
"งั้นผมขอตัวกลับก่อน การล่าสัตว์ในอาทิตย์หน้า จะรอชมฝีมือนะ" ดวงตาของซอจองอูมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของว่าที่คู่หมั้น กดความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่เกิดขึ้นในใจเอาไว้
"ไม่คาดหวังเท่ากับไม่ผิดหวังนะครับ" ซอจองอูยิ้มมุมปากรับก่อนที่ใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันทีที่หันหลังให้กับว่าที่คู่หมั้นและเดินออกมาจากร้าน
เข้าไปนั่งในรถและดึงประตูปิดด้วยความไม่สบอารมณ์ ระบายลมหายใจออกมาช้า ๆ ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าและกดโทรออก เสียงโทรศัพท์ดังไม่นานปลายสายก็รับในทันที
"ตามดูคนคนหนึ่งให้ฉัน ชื่ออีโดวอน น่าจะทำงานเป็นตำรวจอยู่ที่สถานีตำรวจมยองจิน ค่าจ้างจะส่งไปที่หน้าบ้านนายเหมือนเดิม" ซอจองอูมองกลับไปยังข้างในร้านกาแฟหลังจากที่วางสายโทรศัพท์ไป โอเมก้าหนุ่มยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอตรงหน้าโดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาของว่าที่คู่หมั้นยังคงจ้องมองอยู่จากด้านนอกร้าน
ข่าวการหมั้นหมายระหว่างตระกูลฮันและตระกูลซอกลายเป็นที่พูดถึงในวันรุ่งขึ้น หน้าเว็บธุรกิจทุกแห่งพาดหัวข่าวร้อน ตลาดหุ้นขยับตัว ผู้บริหารหลายบริษัทต่างโทรมาแสดงความยินดีกับซอจองอูตั้งแต่ช่วงเช้า จนเริ่มรู้สึกรำคาญใจ อัลฟ่าหนุ่มเอนหลังแนบไปกับเก้าอี้พร้อมกับทิ้งเอกสารในมือลงบนโต๊ะอย่าไม่ไยดี
แต่ยังไม่ทันได้พัก เสียงโทรศัพท์อีกเครื่องที่ถูกเก็บไว้ในตู้เซฟใต้โต๊ะทำงานดังขึ้น ซอจองอูหยิบมันขึ้นมาพร้อมกับหรี่ตามองชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนที่จะสบถเบา ๆ พร้อมสูดหายใจลึก เสียงหัวเราะคุ้นเคยดังขึ้นทันทีที่รับสาย
"ให้รอนานขนาดนี้ไม่ใช่นิสัยของนายเลยนะผู้อำนวยการซอ" ปลายสายกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายแต่กลับให้ความรู้สึกระคายหูสำหรับซอจองอูเป็นอย่างมาก
"มีธุระอะไรถึงได้โทรมา"
"แค่จะโทรมาแสดงความยินดีกับผู้อำนวยการซอ ที่กำลังจะได้ของที่ใครก็อยากลองก็แค่นั้น" จองอูกัดฟันแน่น ไม่ว่าจะรู้จักกันนานเท่าไหร่แต่น้ำเสียงยียวนกวนประสาทของคนปลายสายก็ทำให้รู้สึกหงุดหงิดได้ทุกครั้งไป
"ความยินดีที่ออกมาจากปากของหมาที่กินไม่เลือกแบบนาย ฉันไม่รับหรอก" อัลฟ่าหนุ่มตอบเสียงนิ่ง “อย่าคิดที่จะยุ่งกับฮันดงกูเป็นอันขาด”
"ไม่ต้องขู่ฉันหรอก ฉันไม่ยุ่งกับคนของเพื่อนอยู่แล้ว เว้นแต่ว่าไอ้โอเมก้าบ้านั้นจะวิ่งมาหาเองก็ช่วยไม่ได้ หรือว่าถ้าเบื่อแล้วจะแบ่ง ๆ กันชิมนายก็คงไม่ว่าอะไรนะ หมาอย่างฉันกินของเหลือได้ไม่ติดอยู่แล้ว" ถึงแม้จะรู้ว่าการที่คนอย่างอูฮยอนบินโทรมาเพื่อที่จะกวนประสาทให้รู้สึกหัวเสีย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมีอารมณ์
"ฮยอนบิน..." เสียงเรียกชื่อของคนปลายสายลอดผ่านริมฝีปากเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธที่ถูกกักเก็บเอาไว้ข้างใน มือของซอจองอูจับโทรศัพท์เอาไว้แน่นจนข้อนิ้วเป็นสีขาว
"อย่าหวงนักเลย นายก็รู้อะไรที่เป็นไปไม่ได้ฉันยิ่งชอบ ใช่ว่านายจะไม่เคยทำนี่ หมาฝูงเดียวกันแบ่งกันกินได้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ" ปลายสายตัดไปก่อนที่ซอจองอูจะได้ตอบอะไรพร้อมเสียงหัวเราะที่น่ารังเกียจยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท
อัลฟ่าหนุ่มผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ เพื่อผ่อนคลายอารมณ์โกรธที่อยู่ภายในใจ ก่อนที่จะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นอีเมลหนึ่งที่เพิ่งส่งเข้ามา
ซอจองอูเปิดดูข้อความในอีเมลทันที ข้อความในเมลระบุสถานที่เป็นสวนสาธารณะข้างสถานีตำรวจมองจิน พร้อมกับรูปถ่ายหลายรูปของฮันดงกูที่กำลังนั่งบนม้านั่ง และข้าง ๆ กันคือลูกชายของเจ้าของร้านกาแฟที่ชื่ออีโดวอน กำลังพูดคุยและหัวเราะกันอย่างมีความสุข
อัลฟ่าหนุ่มเลื่อนลงมาจนถึงรูปสุดท้ายเป็นภาพของฮันดงกูกำลังป้อนอาหารให้อีกฝ่าย ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นและอัลฟ่าหนุ่มรับมันแทบจะในทันที
"พวกเขาได้ทำอะไรต่อจากนี้ไหม" จองอูถามเสียงเรียบแต่ในใจกลับรู้สึกหวั่นไหวกับคำตอบที่กำลังจะได้รับจากปลายสาย
"ไม่ครับจากที่ผมตามดูหลังจากทานเสร็จก็แยกย้าย ถ้าผมคิดไม่ผิดข้าง ๆ อีโดวอนคือว่าที่คู่หมั้นของคุณใช่ไหม พวกเขาดูสนิทกันมากกว่าคนรู้จักนะครับ” ซอจองอูหลับตาแน่นรู้สึกได้ถึงเส้นเลือดเลือดที่กำลังเต้นอยู่ข้างขมับ
"คุณอยากให้ผมตามดูต่อไปไหม" คนปลายสายถามขึ้นหลังจากที่ไม่มีเสียงตอบรับจากอัลฟ่าหนุ่ม
"ตามต่อไป" ซอจองอูกดตัดสายทันที และทิ้งโทรศัพท์ลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง มือทั้งสองกดขมับแน่นความรู้สึกเดิม ๆ จากสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน กำลังกลับมาอีกครั้งและเริ่มกัดกินอัลฟ่าหนุ่มจากลึก ๆ ข้างใน ทุกอย่างเกิดจากความรู้สึกต่อโอเมก้าเพียงคนเดียว ทำให้ต้องรู้สึกผิดบาปและกลัวได้ถึงขนาดนี้