เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
ภายในห้องพิเศษของโรงพยาบาลตระกูลฮัน ร่างของแบยองมินยังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล ใบหน้าซีดเซียวไร้รอยฝานของเลือดบนสองแก้มขาวเนียนอย่างที่เคย มีเพียงทรวงอกที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจเพียงเท่านั้นที่เป็นสัญญาณบอกว่าโอเมก้าหนุ่มนั้นยังคงมีชีวิตอยู่
ฮันดงกูจับมือของโอเมก้ารุ่นน้องที่นอนอยู่บนเตียงไว้แน่น
“เจอยองมินที่ไหน?” อัลฟ่าหนุ่มหันไปถามกับคิมมาจุนอัลฟ่าอีกคนในห้องที่อายุน้อยกว่า เป็นผู้จัดการให้กับคิมซึงอาและแบยองมิน
“มีตำรวจจากเขตอินเจติดต่อมาที่ค่าย แจ้งว่ามีคนไปเจอยองมินอยู่บนภูเขาซอรัคก่อนที่ทางเราจะทำเรื่องติดต่อให้ส่งตัวเขามาที่โรงพยาบาลของของเราครับ" คิมมาจุนตอบโดยที่ไม่ละสายตาจากร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง
"ภูเขาซอรัค เขตอินเจ นั่นมันอยู่ที่จังหวัดคังวอนใช่ไหม"
"ครับ ตามรายงานยองมินโดนเอาผ้าปิดปาก มือและเท้าถูกมัดเอาไว้ คิดว่าคนที่ทำคงจะพามาทิ้งไว้คงจะให้หนาวตาย แต่โชคดีที่มีคนไปพบก่อน"
"แล้วความเคลื่อนไหวทางค่ายล่ะ?" ฮันดงกูถามแทรกขึ้นมาหลังจากที่นั่งมานาน
"ตอนนี้ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรแจ้งมาคงอยากให้ทางเราจัดการไปก่อน แต่คุณก็รู้นิสัยของประธานค่ายดีคงจะเดาผลลัพธ์ได้" ฮันดงกูและคิมมาจุนมองหน้ากันพลางถอนหายใจกับสิ่งที่แบยองมินจะต้องเจอหลังจากที่ฟื้นขึ้นมา
"งั้นเรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้เราต้องแก้ปัญหาตรงหน้าให้ผ่านไปได้ซะก่อน”
เวลามักจะผ่านไปเร็วเสมอเมื่อเฝ้ารอบางสิ่ง ฮันดงกูนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงของโอเมก้ารุ่นน้องจนเวลาล่วงเลยถึงเช้าและเผลอหลับไป
บนเก้าอี้หน้าห้องพักฟื้นผู้ป่วย ทางเดินสองข้างที่ทอดยาวไร้ซึ่งผู้คนอย่างที่ควรจะเป็น ซอจองอูใช้นิ้วมือหมุนวนนวดไปที่หลังมือของโอเมก้าว่าที่คู่หมั้นเบา ๆ แทนคำพูดให้กำลังใจ ฮันดงกูหลับตาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นหายใจเขาออกเป็นจังหวะเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด ทั้งสองออกมานั่งรอระหว่างที่แพทย์กำลังตรวจอาการเพิ่มเติมหลังจากที่ค่ายต้นสังกัดของนักแสดงหนุ่มได้ร้องขอมา โดยที่คิมมาจุนปลีกตัวไปคุยธุระทำให้ในตอนนี้เหลือเพียงแค่ซอจองอูและฮันดงกูเพียงเท่านั้น ศีรษะของโอเมก้าหนุ่มพิงพักบนไหล่ของอัลฟ่าว่าที่คู่หมั้นโดยที่สายตายังคงมองไปที่ประตูตรงหน้าเฝ้ารอให้การตรวจให้เสร็จสิ้นไป
“คุณอยากเลื่อนงานหมั้นของเราออกไปหรือเปล่า?”
“ทำไมเหรอครับ?”
“ตอนนี้คุณมีหลายเรื่องให้คิด ถ้าตัดบางเรื่องที่ยังไม่ต้องรีบออกไปก็...”
“ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ”
"คุณดงกูครับ คุณควรที่จะดูนี่" บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจากคิมมาจุนที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทางรีบร้อน พร้อมกับยื่นแท็บเล็ตในมือมาให้กับฮันดงกู
"นี่มัน..." ภาพที่เห็นในหน้าจอทำให้โอเมก้าหนุ่มแทบจะหยุดหายใจ แบยองมินที่นอนแผ่อยู่บนที่นอนด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าและกำลังโดนชายหลายคนลวนลามร่างกายนั้นโดยที่อัลฟ่าหนุ่มรุ่นน้องไร้ทางสู้โดยสิ้นเชิง ปากที่ถูกอุดไว้ด้วยท่อนเนื้อทำได้เพียงแค่ส่งเสียงครางจับใจความไม่ได้ ร่างที่กระตุกเป็นจังหวะตามแรงกระแทกของชายอีกคนที่กำลังดื่มด่ำกับร่างกายของแบยองมิน
ฮันดงกูจ้องเขม็งไปยังหน้าจอพร้อมมือที่สั่นแววตาที่สับสนมองไปยังภาพที่ปรากฏบนหน้าจออย่างไม่เชื่อในสิ่งที่กำลังมองอยู่
“นี่มัน...” โอเมก้าหนุ่มมองหาคำตอบจากอัลฟ่าหนุ่มรุ่นน้องตรงหน้าที่มีสีหน้าตกใจอยู่ไม่แพ้กัน
"คลิปนี้เพิ่งถูกอัปโหลดลงแพลตฟอร์มหลักของเว็บแชตได้ไม่นาน ตอนนี้กำลังเริ่มเป็นกระแสอย่างหนัก ทางค่ายแจ้งมาว่าตอนนี้กำลังให้ฝ่ายกฎหมายดำเนินการส่งเรื่องให้ทางตำรวจ"
"เราสามารถสืบถึงต้นต่อคนปล่อยคลิปนี้ได้ไหม?"
“ตอนนี้คลิปถูกดาวน์โหลดและอัปโหลดจากหลายช่องทางจนทางจนคิดว่ายากที่จะติดตามถึงที่มาได้ครับ” โอเมก้าหนุ่มค่อย ๆ นั่งลงที่เก้าอี้พร้อมตาที่พริ้มหลับคิ้วบาง ๆ ทั้งสองขมวดเข้าหาจนแทบจะชนกัน สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันมากเกินกว่าที่จะรับไหว ลมหายใจที่สูดเข้าไปจนเต็มปอดถูกพ่นออกมาเพื่อระบายความอึดอัดที่จุกอยู่เต็มอกในตอนนี้ ที่ดูเหมือนว่าเรื่องร้าย ๆ จะยังคงเกิดขึ้นไม่หยุด
ฮันดงกูต้องเสียเวลาเกือบสองวันหลังจากที่ผ่านการเจรจามูลค่าความเสียหายกับบริษัทต้นสังกัดหน้าเลือดที่ถือสัญญาของแบยองมินเอาไว้ และสัญญาจ้างงานมากมายที่ถูกยกเลิกและถูกเรียกร้องความเสียหายจากผู้ว่าจ้าง
ภายในห้องอพาร์ตเม้นในย่านที่อยู่ของชนชั้นกลางไม่ไกลนักจากสถานีตำรวจมยองจิน โอเมก้าหนุ่มยังคงมองตรงไปยังภาพหน้าจอเบื้องหน้าที่บีบหัวใจทุกครั้งที่ดูวิดีโอที่น่ารังเกียจที่ถูกปล่อยเมื่อสามวันก่อน โอเมก้าหนุ่มนั่งมองดูภาพวิดีโอนี้มาเกือบสามชั่วโมง หลังจากที่ไร้ความคืบหน้าจากตำรวจลางสังหรณ์ของฮันดงกูนั้นกำลังบอกว่ามีบางคนกำลังควบคุมความเป็นไปของคดีนี้อยู่ไม่ต่างกับคดีของคิมซึงอา สองมือประสานกันเอาไว้ใต้คางสายตามองตรงไปยังภาพวิดีโอตรงหน้าจอคลิปเพียงไม่กี่สิบวินาทีแต่กลับถูกเล่นซ้ำนับครั้งไม่ถ้วนเพียงเพื่อความหวังที่จะได้เห็นจุดสังเกตบางอย่างที่จะนำไปเป็นเบาะแสได้
“พักทานอะไรสักหน่อยดีไหมครับ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” คิมมาจุนวางถ้วยชาที่ยังมีไอหอมกรุ่นลงที่ว่างข้าง ๆ โต๊ะตามด้วยขนมยักกวา โอเมก้าหนุ่มเพียงแค่เหลือบสายตามองก่อนที่จะหันไปสนใจหน้าจออีกครั้ง
“ยองมินเป็นยังไงบ้าง?”
“ยังไม่ฟื้นเลยครับ
“คุณคิดจะดูไปจนถึงเมื่อไหร่ บางทีการยอมแพ้มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดหรอกนะครับ”
“ก็มีนายตำรวจปากหมาหน้าปลาดุกแต่ขี้เก๊กเคยบอกไว้ว่าจุดสังเกตแม้มันจะนิดเดียวแต่ก็อาจจะเป็นเบาะแสที่นำไปสู่การระบุตัวคนร้ายได้ ในคลิปนอกจากยองมินแล้วคนที่เหลือจะเห็นแค่ส่วนล่างแค่นั้น ไม่มีจุดไหนที่จะเป็นเบาะแสที่จะใช้ตามได้เลย” ฮันดงกูพูดพร้อมกับเลื่อนหน้าจอโน๊ตบุ๊คที่วิดีโอยังคงเล่นอยู่ไปหาคิมมาจุน อัลฟ่าหนุ่มหลับตาลงพร้อมกับเบือนหน้าหนีในทันที
“พอเถอะครับ”
“ทำไมล่ะ ไม่ช่วยดูหน่อยเหรอ” ฮันดงกูถามก่อนที่จะกดเพิ่มเสียงขึ้นจนสุดพร้อมกับยกยิ้มออกมาอย่างคาดหวังกับการตอบสนองที่จะได้เห็นจากอัลฟ่าหนุ่มรุ่นน้อง
“ผมบอกให้พอได้แล้วไง ทำแบบนี้มันสนุกมากนักเหรอ?” ปึง เสียงหน้าจอของโน๊ตบุ๊คที่ถูกกระแทกปิดด้วยความรุนแรง ร่างของอัลฟ่าหนุ่มโถมตรงเข้าไปหาโอเมก้าเจ้าของห้องที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ สองมือจับที่พักแขนทั้งสองข้างเอาไว้และดันเก้าอี้ไปจนกระแทกผนังด้านหลัง สายตาจ้องตรงเข้าไปยังนัยน์ตาของโอเมก้าตัวเล็กตรงหน้าด้วยความฉุนเฉียวจากอารมณ์ชั่ววูบถูกขับออกมาผ่านลมหายใจที่หนักหน่วงละคนไปด้วยฟีโรโมนกดทับที่สามารถทำให้โอเมก้าทรมานไม่ต่างกับกำลังตายทั้งเป็นได้
“มันไม่มีอะไรที่สนุกหรอกนะมาจุน กับการที่จะต้องมานั่งดูคนที่ตัวเองรักโดนทำอะไรแบบนี้” ฮันดงกูตอบเสียงอ่อนแต่ก็หนักแน่นมากพอที่จะปลุกอัลฟ่าตรงหน้าให้รู้ตัวถึงสิ่งที่กำลังทำอยู่
คิมมาจุนผละออกจากฮันดงกูด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากฉุนเฉียวเป็นรู้สึกผิดและสับสน อัลฟ่าหนุ่มโค้งตัวลงพร้อมกับกล่าวคำขอโทษออกมา
“ขอโทษครับ ผมแค่...”
“ช่างมันเถอะ” ฮันดงกูหันกลับไปเปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊คอีกครั้ง ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับมุมหนึ่งของภาพวิดีโอที่ถูกหยุดลงกะทันหัน ในมุมซ้ายของภาพปรากฏภาพสะท้อนจากกระจกที่ติดอยู่บนผนัง ภาพของหนึ่งในคนที่กำลังบันทึกวิดีโอที่น่ารังเกียจนี้อยู่ โอเมก้าหนุ่มค่อย ๆ ขยายภาพที่มุมด้านซ้ายด้วยหัวใจที่เต้นรัว ภาพที่ค่อย ๆ แตกขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ยังพอสังเกตได้ถึงรายละเอียดบนเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของคนที่ถือกล้องได้ บนอกข้างซ้ายมีรอยสักรูปลูกศรสองดอกที่แทงทะลุเข้าไปตรงกลางดวงตา ฮันดงกูเคาะมือลงบนแป้นพิมพ์ด้วยสีหน้าครุ่นคิดจนคิมมาจุนอดถามไม่ได้
“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ฉันว่าฉันเจออะไรแล้ว” โอเมก้าหนุ่มหยิบดินสอและคว้านหากระดาษเปล่าในลิ้นชักข้างโต๊ะขึ้นมาวาดภาพสิ่งที่เห็นทันที คิมมาจุนขยับเข้ามาและมองไปยังหน้าจอพร้อมกับใบหน้าที่งุนงงกับสิ่งที่เห็นบนหน้าจอ
“คุณคงไม่ได้จะตามหาคนที่มีรอยสักแบบนี้หรอกใช่ไหม?”
“ถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ”
“การที่จะตามหาคนที่มีรอยสักแบบนี้มันไม่ได้ง่ายเหมือนกับการหาดินสอที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะหรอกนะ อีกอย่างมันไม่ใช่รอยสักที่อยู่นอกร่มผ้า ใช่ว่าเราจะไปถกเสื้อขอดูกันได้ซะหน่อย” คิมมาจุนพยายามอธิบายถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ถึงแม้อัลฟ่าหนุ่มจะรู้นิสัยของฮันดงกูดีก็ตาม
“ถ้าพูดจบแล้วก็รับกระดาษนี่ไปและทำหน้าที่ของนายได้แล้ว” ฮันดงกูกล่าวพร้อมกับยื่นกระดาษภาพร่างรอยสักให้กับคิมมาจุน อัลฟ่าหนุ่มรับมาอย่างเสียไม่ได้ ก่อนที่จะพยักใบหน้ารับคำสั่งและเดินออกจากห้องไป
ฮันดงกูมองไปยังภาพรอยสักบนหน้าจอพร้อมกับใช้ความคิดก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปและส่งให้กับคนที่คิดว่าจจะช่วยได้ คนที่ต่อให้มีเบาะแสเพียงเล็กน้อยแค่ไหนก็พร้อมที่จะตามกลิ่นไปในทันที คนอย่างอีโดวอน
โอเมก้าหนุ่มใช้เวลาที่รอคำตอบจากอีโดวอนอยู่ที่ข้างเตียงของโอเมก้าตัวเล็กบนเตียงของโรงพยาบาลแห่งนี้ที่ตระกูลฮันเป็นผู้ถือหุ้นหลักทำให้ฮันดงกูมีอภิสิทธิ์ที่จะเข้าออกพื้นที่ห้องพักพิเศษได้โดยที่ไม่ต้องใช้บัตรเข้าเยี่ยมไม่ถูกจำกัดเวลาแต่อย่างใด จึงมีเวลามากพอที่จะอ่านหนังสือให้กับโอเมก้าหนุ่มร่างเล็กบนเตียงได้ฟังจนจบเล่มถึงแม้ว่าแบยองมินอาจจะไม่รับรู้สิ่งที่ฮันดงกูทำเลยก็ตาม
แสงแดดในช่วงเวลาใกล้ค่ำค่อย ๆ ริบหรี่ลง โอเมก้าหนุ่มนั่งอยู่บนชั้นอิฐข้างแปลงดอกไม้หน้าบ้านปูนสองชั้นคนเดียวพร้อมกับมองไปรอบ ๆ เฝ้ารอการมาถึงของเจ้าของบ้านอย่างใจเย็น ถึงแม้จะรู้ถึงที่ซ่อนของกุญแจสำรองก็ตาม รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าแทนคำตอบทุกครั้งที่ผู้คนเดินผ่านและมองเข้ามาด้วยความสงสัย ไม่นานรถกระบะสีดำก็ขับเข้ามาหยุดลงยังที่จอดรถหน้าบ้าน
“ไปฟัดกับหมาที่ไหนมา” ฮันดงกูถามเจ้าของรถกระบะสีดำที่ก้าวลงจากรถด้วยสถาพที่ดูโทรมเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิการรบมาหมาด ๆ
“มีเรื่องยุ่ง ๆ ที่สถานีนิดหน่อย” นายตำรวจหนุ่มตอบพร้อมกับถือเอกสารกองโตลงมาจากรถและวางลงบนพื้นหน้าประตูบ้าน
“เรื่องยองมินหรือเปล่า?”
“เปล่า เป็นเรื่องเด็กรังแกกันในโรงเรียนนิดหน่อย คดีของยองมินถูกมอบหมายให้ทีมอื่นดูแลและข้อมูลก็ถูกเก็บเป็นความลับ ฉะนั้นเลิกหวังที่จะถามข้อมูลจากฉันได้เลย เพราะฉันก็รู้ข้อมูลเท่าที่คนอื่นรู้เหมือนกัน”
“แล้วเรื่องรูปที่ผมส่งให้ล่ะ?” นายตำรวจหนุ่มหลับตาพร้อมกับถอนหายใจ
“นายสัญญาไหมว่าจะไม่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง ถ้าฉันให้ข้อมูลกับนายไป” ความคาดหวังของเบต้าหนุ่มดับวูบลงเมื่อฮันดงกูส่ายใบหน้าเป็นคำตอบยิ่งทำให้เบต้าหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งในทันที สองมือเท้าเอวเตรียมพร้อมที่จะเทศนาธรรมให้กับโอเมก้าหนุ่มหัวรั้นให้ได้รู้จักคิด แต่ก็โดนขัดด้วยเบียร์หนึ่งแพ็กที่ถูกยื่นมาตรงหน้า
“ถ้าพี่จะบ่นและก็ไม่ให้ข้อมูลงั้นก็อดเบียร์ ไอ้เราก็อุตส่าห์แช่มาเย็น ๆ พี่จะได้ไม่ต้องเสียเวลาแช่เอง แต่ก็ไม่เป็นไรผมกินเองก็ได้” โอเมก้าหนุ่มไม่พูดเปล่าหยิบเบียร์หนึ่งกระป๋องในแพ็กออกมาพร้อมกับเปิดฝาเสียงดังและยกขึ้นดื่มไม่รีรอคำตอบจากนายตำรวจหนุ่มตรงหน้า
“อ้า ชื่นใจ” อีโดวอนมองพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปากและถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ
“ยอมก็ได้เข้ามาสิ” ฮันดงกูยิ้มร่าพร้อมกับเดินตามเบต้าหนุ่มเข้าไปในบ้าน นั่งลงยังโซฟาที่มุมหนึ่งรอให้เบต้าหนุ่มเก็บข้าวของตัวเองให้เสร็จ
“อะไรเนี่ย ไม่มีผีสิงอยู่ใช่ไหม?” ฮันดงกูกล่าวถามเมื่อหนังสือเก่า ๆ สามเล่มถูกวางลงบนโต๊ะกาแฟตรงหน้าตามมาด้วยเบต้าหนุ่มที่นั่งลงข้างกัน
“ปากใช่ไหมที่พูด นี่เป็นสมุดบันทึกข้อมูลการสืบสวนคดีของพ่อ พ่อชอบจดบันทึกจุดสังเกตของคดี พฤติกรรมของคนร้าย จุดเชื่อมโยงของคดีต่าง ๆ รวมไว้ในบันทึกแบบนี้”
“ทุกคดีเหรอครับ? รวมไปถึงคดีนั้นด้วยหรือเปล่า” เบต้าหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่จะพยักใบหน้าขึ้นลงเล็กน้อยแทนคำตอบอีโดวอนรู้ดีว่าคดีที่โอเมก้าหนุ่มพูดถึงนั้นคืออะไร
“ที่ฉันเจอจะเป็นข้อมูลเมื่อยี่สิบปีก่อน รูปที่ส่งมาคล้ายกับเป็นสัญลักษณ์กลุ่มสมาคมที่เรียกกันว่านักล่า” อีโดวอนหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่หน้าปกที่เปื่อยจนใกล้จะหลุดออก เปิดไปยังหน้าที่ถูกคั่นไว้ด้วยไม้บรรทัดพร้อมกับเล่าอธิบายถึงข้อมูลที่มี โอเมก้าหนุ่มพยักหน้าและรับฟังอย่างตั้งใจ
“นักล่าเป็นสมาคมที่มีเคยถูกก่อตั้งมานาน สมาชิกเป็นกลุ่มอัลฟ่าชั้นสูงใช้แลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารทางธุรกิจรวมไปถึงมีกิจกรรมที่สมาชิกในสมาคมชอบทำเช่น การล่า”
“การล่า?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่การล่าสัตว์ทั่วไปเหมือนกับที่พวกคนรวยป่วยจิตเดี๋ยวนี้ชอบทำกันหรอกนะ”
“มันคือการล่าโอเมก้าที่สมาชิกในสมาคมอยากได้ก่อนที่จะทำลายทิ้ง เหยื่อมีตั้งแต่โอเมก้าระดับสูง นักแสดง นายแบบ นางแบบหรือแม้แต่...นักเรียน”
“แต่สิ่งที่แปลกคือหลังจากที่มีการฆาตกรรมคนที่พ่อคิดว่าเป็นยอลเซ สมาคมนี้ก็ไร้การเคลื่อนไหวอีกเลย เหมือนกับว่าสมาคมนี้ไม่เคยมีอยู่ ในบันทึกคาดการณ์ว่าอาจจะมีการหักหลังกันเองในสมาคม”
“ยอลเซ?”
“การที่ใครสักคนจะได้เข้าไปเป็นสมาชิกในสมาคมได้จะต้องแลกมากับการมอบความลับที่อันตรายมากพอที่จะทำลายสมาชิกคนนั้นให้กับยอลเซเป็นคนเก็บเอาไว้”
“ถ้าในบันทึกบอกว่าสมาคมนี้ไม่มีการเคลื่อนไหว แล้วสิ่งที่เกิดกับซึงอาและยองมินล่ะครับ”
“อาจจะมีการตั้งสมาคมขึ้นมาใหม่หรือจริง ๆ แล้วสมาคมนี้ไม่เคยหายไปไหนเพียงแค่หลบซ่อนอยู่และก็เรียนรู้ที่จะทำอะไรให้มันเงียบขึ้น”
“เรื่องพวกนี้ผ่านหูผ่านตาตำรวจไปโดยที่ไม่มีใครทำอะไรเลยเหรอครับ?”
“ฉันเกลียดที่จะต้องพูดแบบนี้นะดงดง แต่นายคิดภาพเมื่อยี่สิบปีก่อนที่พวกอัลฟ่ายังเป็นชนชั้นที่ไม่มีใครอยากมีปัญหาด้วยเป็นกลุ่มคนที่มีอำนาจมากไม่ว่าจะทางด้านธุรกิจ การเมือง กฎหมาย ทุกอย่างคนพวกนี้เป็นคนกำหนดความเป็นไป ถึงแม้ช่วงหลัง ๆ จะมีตำรวจบางคนที่พยายามตามสืบแต่สุดท้ายพวกเขานั่นแหละที่กลายเป็นบุคคลที่สูญหายซะเอง”
“แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าใครคือยอลเซถ้าทุกคนในสมาคมมีรอยสักแบบเดียวกันหมด”
“เท่าที่ฉันคิดสัญลักษณ์ที่นายส่งมากับในบันทึกของพ่อมีมันมีจุดต่างกันอยู่” อีโดวอนเปิดรูปภาพในมือถือวางเทียบกับรูปวาดบนสมุดบันทึก ฮันดงกูจ้องมองไปยังรูปภาพทั้งสองเพื่อสังเกตถึงความต่าง
“ลูกศรเหรอ” ทั้งสองรูปมีรูปร่างที่คล้ายกันเป็นอย่างมากแต่สิ่งที่ต่างออกไปคือสัญลักษณ์ในสมุดบันทึกจะมีแค่ลูกศรเดียว
“ในบันทึกของพ่อมีแค่สัญลักษณ์ของสมาชิกสมาคม บอกแค่ว่าสัญลักษณ์ของยอลเซจะต่างออกไปจากสมาชิกในสมาคมแค่เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้บอกว่าแตกต่างตรงไหน เดาว่าพ่อก็คงไม่เคยเห็นหรือไม่รู้เหมือนกัน”
“ทำไมล่ะครับ? ก็พี่บอกว่าในบันทึกคนที่คาดว่าเป็นยอลเซถูกฆาตกรรมไม่ใช่เหรอครับ?”
“ใช่ แต่ร่างของอัยการจอนมินกยู คนที่พ่อคิดว่าคือยอลเซมีรอยกรีดเอาหนังที่หลังด้านซ้ายที่คาดว่าจะเป็นรอยสักออกไป ข้อมูลทุกอย่างถูกทำลาย ทุกคนในครอบครัวของเขาก็ถูกฆาตกรรมในวันนั้นเหมือนกัน”
“งั้นแสดงว่ารอยสักที่ผมเห็นในวิดีโอคือรอยสักของคนที่เป็นยอลเซเหรอครับ?”
“ฉันคิดว่าอย่างนั้น”
“แล้วเราจะไปตามหาอัลฟ่าที่มีรอยสักแบบนี้ได้ยังไง”
“อูฮยอนบิน” ชื่อที่อีโดวอนกล่าวมาทำให้ฮันดงกูขมวดคิ้วเป็นปมพร้อมกับมองหน้าของเบต้าหนุ่มรุ่นพี่แทนคำถาม
“อะไรนะ?”
“สัญลักษณ์ของยอลเซตรงอกข้างซ้าย ในวันที่เราจับกุมอูฮยอนบินฉันเห็นมันอยู่ตรงอกข้างซ้ายของเขา” ฮันดงกูนิ่งเงียบไปและอีโดวอนก็พอเดาได้ถึงสิ่งที่อยู่ในหัวของโอเมก้าหนุ่ม
“ฉันมีหนึ่งอย่างที่อยากจะขอร้อง ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของตำรวจให้เป็นหน้าที่ของพี่เท่านั้น จะได้ไหม?”
“แต่ผมอยากช่วย ถ้าพวกมันต้องการโอเมก้าผมคือเหยื่อที่เหมาะที่สุดแล้ว อีกอย่างคนในทีมพี่ไม่มีโอเมก้าสักคน”
“พี่สามารถร้องขอตำรวจที่เป็นโอเมก้าจากทีมอื่นมาช่วยงานชั่วคราวได้ ฉันรู้ว่านายอยากช่วยและจริง ๆ แล้วนายคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด เป็นโอเมก้าในสังคมชั้นสูงที่พวกนั้นชอบถึงแม้จะปากเสียนิสัยหยาบพฤติกรรมถ่อยไม่สมกับเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลฮัน แต่ความเสี่ยงมันก็มากเกินไป” ฮันดงกูยิ้มรับคำชมจากผู้ที่เปรียบเสมือนพี่ชายก่อนจะตอบกลับไปอย่างเคย
“ก็ได้ ถ้าพี่เลือกคนอื่นผมจะไม่ยุ่งก็ได้ ผมก็ไม่คิดว่าพี่จะทำเองได้หรอก อัลฟ่าพวกนั้นคงไม่จะสนใจเบต้าตัวเท่าควาย ปากหมา บ้างาน น้ำไม่อาบ ครีมไม่ทาอย่างพี่แน่ ผมแปลกใจอยู่ทุกวันนี้ว่าอะไรดลใจให้พี่ฮโยอึนมาตกลงเป็นแฟนกับพี่ได้ ถามหน่อยครั้งสุดท้ายที่ผิวชั้นหนังกำพร้าพี่ได้เจอครีมอาบน้ำคือเมื่อไหร่” ฮันดงกูตอบพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงและยักคิ้วให้หนึ่งครั้ง
“เอาใหญ่แล้วนะ นายพูดกับคนที่แก่กว่าแบบนี้เหรอ” อีโดวอนไม่พูดเปล่าใช้แขนข้างซ้ายล็อกคอโอเมก้าหนุ่มตัวเล็กกว่าเอาไว้ก่อนที่จะใช้กำปั้นขวาปั่นขยี้หัวของโอเมก้าที่ไร้ทางสู้จนผมกระเซอะกระเซิง ถึงแม้จะพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขนมรณะของอีโดวอนแค่ไหนก็ไร้ผล ฮันดงกูจำต้องยอมแพ้อย่างเสียไม่ได้ปล่อยให้เบต้าหนุ่มขยี้หัวจนพอใจก่อนที่ปล่อยออกพร้อมกับยิ้มเยาะให้กับโอเมก้าหนุ่มที่ใบหน้ายุ่งไม่แพ้ผมบนหัว
“พี่เป็นคนเริ่มก่อนเองนะ ตำรวจบ้ารังแกประชาชนหัวฟูหมดเลยเนี่ย” มือเรียวเล็กพยายามจัดทรงผมให้เหมือนเดิมทั้งที่ปากยังบ่นอุบอิบ
“อีกอย่างฉันก็ต้องมีดีไม่งั้นฮโยอึนคงไม่ยอมเป็นแฟนฉันหรอก” มือเรียวเล็กที่จัดทรงผมอยู่หยุดลงในทันทีพร้อมกับมองเบต้าหนุ่มตรงหน้าหัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ตัดสิน
“ทำหน้าอย่างนั้นหมายความว่าอะไร” โอเมก้าหนุ่มเสมองไปทางอื่นพร้อมกับหยิบเบียร์หนึ่งกระป๋องจากในแพ็คขึ้นมายกดื่มเพื่อหลบสายตาพิฆาตจากคนตรงหน้า
“นี่คือ?”
“ของขวัญงานหมั้นของนายไง อาทิตย์หน้าแล้วนี่” โอเมก้าหนุ่มยิ้มหวานให้เพราะไม่คิดว่าอีโดวอนจะจำได้ ก่อนที่ใบหน้าแห่งความสุขนั้นจะหดหายไปอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตทั้งสองข้างกะพริบถี่เหมือนกับว่าไม่เชื่อสายตาตัวเองกับของขวัญที่อยู่ในถุง สิ่งที่หยิบออกมาประกอบด้วยสีน้ำและพู่กันที่ราคารวมกันหลายแสนวอน ใบหน้าที่อึ้งและเต็มไปด้วยคำถามหันไปมองนายตำรวจหนุ่มที่ยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจกับปฏิกิริยาที่ได้เห็น
“ฮโยอึนเป็นคนเลือกน่ะ ก็เห็นว่านายชอบวาดรูป”
“จะกล้าใช้ไหมล่ะเนี่ย” โอเมก้าหนุ่มกล่าวพร้อมกับสังเกตกล่องอุปกรณ์วาดรูปในมืออย่างละเอียดด้วยตาที่เป็นประกาย
“จะใช้หรือไม่ใช้ก็เป็นเรื่องของนาย ยังไงก็ยินดีด้วยความรู้สึกเหมือนเพิ่งจะเมื่อวานนี้เองที่เราเจอกัน” อีโดวอนหยิบกระป๋องเบียร์ของตัวเองชนเบา ๆ กับกระป๋องเบียร์ของโอเมก้าหนุ่มที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟและยกดื่มจนหมด
“อิจฉาอ่ะดิที่ผมได้หมั้นก่อน ส่วนคนที่คบกันมาห้าปีอย่างพี่ก็ไม่มีอะไรคืบหน้าเลย”
“พูดแบบนี้อยากโดนอีกใช่ไหม” ฮันดงกูเอียงตัวหลบเงื้อมมือของอีโดวอนได้ทันก่อนที่จะลุกวิ่งหนีไปพร้อมกับเต้นยั่วโมโหให้กับนายตำรวจหนุ่มที่ในตอนนี้เหนื่อยล้าจากการทำงานจนไล่ตามไม่ทัน
ทั้งสองคนไม่รับรู้เลยว่าทุกความสุขทุกเสียงหัวเราะทุกการกระทำนั้นกำลังถูกบันทึกไว้โดยเลนส์กล้องจากรถที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนด้านนอกบ้าน