เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) - ตอนที่ 21 ผู้ล่าที่ถูกล่า โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

ผู้แต่ง

Coppy Pasted

เรื่องย่อ

การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน


เมื่อการหมั้นหมายจากอัลฟ่าอย่าง "ซอจองอู" ก็เป็นเหมือนการเรียกความสนใจให้กับผู้ล่า ราคาที่ต้องจ่ายคือชีวิตของเพื่อนทั้งสอง นายตำรวจที่ฮันดงกูเปรียบเสมือนพี่ชายอย่าง 'อีโดวอน' จะต้องช่วยกันตามหาความจริงให้ได้ว่าใครที่อยู่เบื้องหลังเรื่องที่เกิดขึ้น นำพาไปสู่การรับรู้ความลับอันดำมืดอีกมากมาย และอดีตที่ยังคงตามหลอนจนกว่าจะถึงจุดจบ

สารบัญ

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 1 อัลฟ่าเจ้าปัญหา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 2 คู่หมั้นของซอจองอู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 3 ล่าหรือถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 4 โอเมก้าที่หายไป,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 5 คำขอโทษจากผู้วายชนม์,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 6 โสเภณีแห่งกวางจู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนเสริม ควอนยูนา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 7 นักล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 8 แลกหนึ่งสิ่งเพื่อหนึ่งอย่าง,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 9 ตัดสินใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 10 สิ่งที่เหลือ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 11 ความสูญเสีย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 12 ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 13 พังทลาย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 14 ลูกกวางที่หลงกล,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 15 อีกด้านของเหรียญ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 16 หุ่นที่ถูกเชิด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 17 โอเมก้าที่น่าสงสาร,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 18 มือที่เปื้อนเลือด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 19 ปลดปล่อย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 20 เครื่องบรรณาการ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 21 ผู้ล่าที่ถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 22 คนที่คิดว่าเป็น,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 23 คนที่ไว้ใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 24 ผู้ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 25 เบาะแสและหลักฐาน

เนื้อหา

ตอนที่ 21 ผู้ล่าที่ถูกล่า

แสงไฟจากเตาผิงภายในกระท่อมช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บและค่ำคืนที่มืดมิดภายนอก ท่ามกลางบรรยากาศที่เกือบจะเงียบงัน กลับมีเสียงปะทุเบา ๆ ของฟืนและกลิ่นหอมจาง ๆ ของควันไม้

โอเมก้าหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าเตาผิง มือทั้งสองข้างขะมักเขม้นอยู่กับการเช็ดทำความสะอาดชิ้นส่วนของปืนลูกซองที่ได้มาเป็นของขวัญแรกพบจากคู่หมั้นหนุ่ม

ข้างกันบนโต๊ะไม้มีชิ้นส่วนอื่น ๆ ของปืนลูกซองที่ถูกถอดแยกชิ้นวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบหลังจากที่ถูกเช็ดทำความสะอาดแล้ว ลำกล้องสีดำขลับเงางามในมือทอประกายเงางามยามเมื่อต้องแสงไฟจากเตาผิง

สองมือเริ่มประกอบชิ้นส่วนที่ถูกถอดออกอย่างคล่องแคล่ว บรรจุกระสุนเตรียมพร้อมสำหรับการล่าในคืนนี้เข้าไป ยกปืนที่เพิ่งจะประกอบเสร็จขึ้นอยู่ในท่าที่พร้อมยิงก่อนที่จะหมุนร่างเลื่อนปลายกระบอกปืนไปยังร่างที่นอนอยู่บนพื้น

ฮันดงกูหรี่ตามองร่างนั้นที่ยังคงหลับสนิทจากผลของยาที่กินเข้าไป วางปืนในมือลงก่อนที่จะหยิบแก้วน้ำที่อยู่ใกล้ ๆ สาดไปราดบนร่างของอัลฟ่าที่นอนอยู่

ฮันดงกูนั่งมองดูยุนมินฮยอกที่สะดุ้งตื่นขึ้นมา อัลฟ่าหนุ่มมองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้าที่งุนงงจากฤทธิ์ยาที่ยังคงอยู่ในร่างกาย ก่อนจะเบิกตากว้างมองตรงมาที่ฮันดงกูที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้

“ที่นี่ที่ไหน” อัลฟ่าหนุ่มถามพร้อมกับเอามือซ้ายกุมศีรษะเอาไว้ ด้วยใบหน้าเหยเกเพราะผลข้างเคียงจากยาที่กินเข้าไป

“ที่นี่เป็นกระท่อมของตระกูลฮัน เอาไว้มาพักผ่อนตอนที่มาล่าสัตว์”

“นายพาฉันมาที่นี่ทำไม” ยุนมินฮยอกพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล

“คุณซอจองอูบอกว่าคุณต้องการที่หลบซ่อนตัวเพราะโดนหมายหัวอยู่ ก็เลยฝากผมที่มีธุระจะคุยกับคุณพอดีให้ช่วยดูแล”

“เรื่องอะไรแล้วซอจองอูอยู่ไหน” อัลฟ่าตรงหน้าถามด้วยน้ำเสียงที่ห้วน เพราะยังไม่รู้ถึงสิ่งที่ตัวเองจะต้องเผชิญ

“เรื่องของคิมซึงอาและก็แบยองมิน และก็ยังมีโอเมก้าคนอื่นที่พวกคุณเคยทำลายชีวิตของพวกเขา” ยุนมินฮยอกผงะถอยหลังไปเล็กน้อยพร้อมกับมีสีหน้าตกใจหลังจากที่ได้ยิน แววตาที่สับสนและโกรธพูดตะคอกคำถามออกมาเสียงดัง

“นายรู้ได้ยังไง ไอ้ฮยอนบินขายข้อมูลให้กับนายงั้นสิ แลกกับที่ได้เย...”

“แลกกับชีวิตของเขาเอง” คำตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงสบายที่ดูเหมือนกับไม่สนใจท่าทางของอัลฟ่าตรงหน้าแม่แต่น้อย

“อย่าพูดให้ขำหน่อยเลย” ยุนมินฮยอกถามด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่ดูไม่เชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยินไป

“อูฮยอนบินตอนนี้นอนเน่าอยู่ในหลุมตั้งแต่วันที่เขาออกไปกับผมแล้ว ต่อด้วยนามุนโจและวันนี้คนต่อไปก็คือ...คุณ”

“ฉันไม่ตลกด้วยหรอกนะ ไม่กี่วันก่อนฉันยังคุยกับฮยอนบินและก็มุนโจอยู่” โอเมก้าหนุ่มยกยิ้มออกมาพร้อมกับล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนเก้าอี้และหยิบโทรศัพท์สองเครื่องออกมาโยนลงไปบนพื้นตรงหน้าของยุนมินฮยอก

อัลฟ่าหนุ่มย่อตัวลงเก็บโทรศัพท์ทั้งสองเครื่องขึ้นมา ก่อนที่ดวงตาทั้งสองจะเบิดกว้างออกเงยขึ้นมามองโอเมก้าตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

“คุยทางไหนล่ะครับ ใช่แอพแชทที่อยู่ในมือถือทั้งสองเครื่องนี้หรือเปล่า คุณคงมั่นใจว่าแอพนั้นจะปลอดภัยมากพอ จนไม่สังเกตความผิดปกติของข้อความที่ส่งเข้าไปใช่ไหมล่ะครับ”

“หมายความว่าคนที่คุยกับฉันมาตลอดรวมถึงคนที่ปล่อยข่าวทุจริตของฉัน คือนายงั้นสิ” อัลฟ่าหนุ่มพูดพร้อมกับกรอกสายตาไปมาด้วยความครุ่นคิด ก่อนจะมองไปที่โอเมก้าตัวเล็กตรงหน้า

“ถูกต้อง ไม่ต้องกลัวนะครับคุณเองก็กำลังจะได้ตามสองคนนั้นไปในไม่ช้าเหมือนกัน” พูดจบโอเมก้าหนุ่มก็ยกปืนลูกซองขึ้นมาและเล็งตรงไปยังอัลฟ่าตรงหน้าเตรียมพร้อมที่จะลั่นไก

“เดี๋ยวสิ ฉัน ฉันไม่เกี่ยวนะ ทุกอย่างที่ฉันเคยทำเพราะโดนอูฮยอนบินบังคับทั้งนั้น” ยุนมินฮยอกพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนและติดขัด พร้อมกับยกมือขึ้นมาโบกปฏิเสธไปมา

“แต่ตอนที่คุณทำเรื่องเลวทรามกับโอเมก้าเหล่านั้นสีหน้าคุณก็ดูมีความสุขดีนี่ คุณก็ยังยิ้มได้หัวเราะได้สนุกไปกับมันได้ในตอนที่พวกเขาขอร้องให้หยุด วิดีโอพวกนั้นยิ่งทำให้ผมรู้สึกขยะแขยงพวกอัลฟ่าอย่างคุณ ที่เห็นโอเมก้าอย่างพวกผมเป็นแค่เหยื่อที่เอาไว้เล่นสนุก”

ฮันดงกูมองเข้าไปในดวงตาของอัลฟ่าตรงหน้าพร้อมกับพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเพื่อระบายความอัดอั้นที่อยู่ภายใน แต่กลับดูเหมือนว่ายุนมินฮยอกจะไม่ได้รู้สำนึกถึงความผิดที่ตัวเองได้ทำลงไปแม้แต่น้อย

“ถ้าคุณคิดจะปฏิเสธอีก เดือนตุลาคม 2018 ที่เกาะจินโด เด็กผู้ชายคนนั้นชื่อว่าอีโดยอง คุณเห็นตอนที่เด็กคนนั้นทะเลาะกับครอบครัวและเดินปลีกตัวออกไปคนเดียว คุณลงมือทำกับเด็กคนนั้นด้วยตัวเองไม่ได้มีใครมาบังคับคุณสักนิด ในวิดีโอที่คุณถ่ายเอาไว้คุณก็ดูสนุกที่ได้ทำมันไม่ใช่หรือไง”

อัลฟ่าตรงหน้ามองด้วยแววตาที่แข็งกร้าวและขบฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน สูดลมหายใจช้าและหนักพร้อมกับกลิ่นฟีโรโมนกดข่มที่ถูกปล่อยออกมา ฮันดงกูกระชับปืนในมือเอาไว้แน่น

“แต่ผมจะให้โอกาสที่คุณได้มีโอกาสรอด ทางทิศตะวันตกของป่านี้จะมีถนนที่ตัดผ่านไปที่หมู่บ้านที่อยู่ด้านล่างภูเขาลูกนี้ ทางเดียวที่คุณจะรอดคือต้องวิ่งไปให้ถึงถนนเส้นนั้น”

“หรือไม่ก็เป็นนายเองที่ต้องโดนฉันจัดการ”

“พูดกับคนที่ถือปืนเล็งไปที่ตัวเองแบบนี้ ไม่กลัวสินะครับ”

“โอเมก้าตัวเล็ก ๆ แบบนายเอาปืนมาขู่ฉันเล่นแบบนี้ และยังบอกว่าตัวเองจัดการอูฮยอนบินและก็นามุนโจไปแล้วอีก ฉันว่าเป็นฝีมือของไอ้จองอูมากกว่า กล้ามากนะที่ปล่อยให้นายอยู่กับฉันสองต่อสองแบบนี้”

อัลฟ่าตรงหน้าพูดพร้อมกับก้าวตรงเข้าไปหาโอเมก้าตรงหน้า อย่างไม่คิดกลัวปลายกระบอกปืนลูกซองที่กำลังจ่ออยู่แม้แต่น้อย

สองเท้าที่กำลังก้าวกลับต้องหยุดลง เมื่อเสียงดังกัมปนาทจากปลายปืนพกที่ฮันดงกูหยิบออกมาจากกระเป๋าและยิงไปยังทิศทางที่ยุนมินฮยอกกำลังยืนอยู่ กะโหลกกวางที่เคยประดับไว้บนผนังแตกกระจุยออกเป็นเสี่ยง ๆ หล่นร่วงกระจายอยู่ที่พื้น

ยุนมินฮยอกเหลือบมองข้ามไหล่ของตัวเองไปมองยังเศษกะโหลกที่อยู่ที่พื้นข้างหลัง พร้อมกับยกสองมือที่สั่นเทาขึ้นมาในท่าทางยอมแพ้ สองเท้าที่เคยก้าวตรงไปหาโอเมก้าตรงหน้ากลับเริ่มขยับถอยหลังออกไปอย่างช้า ๆ

“คนที่สบประมาทผมด้วยความคิดนั้น ตอนนี้อยู่ในรายชื่อบุคคลสูญหายอยู่ ผมจะนับถอยหลังให้โอกาสคุณได้ออกตัวก่อน” ทันทีที่โอเมก้าหนุ่มพูดจบยุนมินฮยอกก็หันหลังพุ่งตัววิ่งหนีออกไปจากกระท่อมในทันที

ฮันดงกูลดปืนลงวางบนโต๊ะพร้อมกับพ่นลมหายใจพร้อมด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ เก็บของใส่กระเป๋าสะพายสีดำอย่างใจเย็น ฮัมท่วงทำนองเพลงในลำคอเบา ๆ ก่อนจะรูดซิปปิดและสะพายขึ้นหลัง หยิบปืนลูกซองและเดินตามอัลฟ่าหนุ่มออกไป

ท่ามกลางความเงียบสงัดของผืนป่าในยามค่ำคืน แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านยอดไม้ลงมาทำให้มีแสงสว่างมากพอที่จะมองเห็นความเคลื่อนไหวได้ เหมือนกับกำลังเป็นใจเปิดทางในการล่าครั้งนี้

สายลมเย็นพัดผ่านยอดไม้ทำให้เกิดเงาวูบไหวจนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกระแวง เพราะภายใต้ความเงียบของป่านี้ จริง ๆ แล้วไม่เคยหลับใหลเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่สัตว์ที่เป็นเหยื่อนั้นต้องเงียบให้มากที่สุดเพื่อไม่ให้ผู้ล่ารู้ตัวได้

แต่กลับมีเสียงวิ่งกระเสือกกระสนหนีตายของชายหนุ่มร่างยักษ์ วิ่งผ่าดงต้นไม้ไปอย่างสับสนและไร้ทิศทาง สร้างความรู้สึกรื่นรมย์ให้กับผู้ล่าที่เฝ้ามองอยู่ไม่ไกล ซึ่งไม่เป็นปัญหาสำหรับฮันดงกูที่รู้จักป่านี้เป็นอย่างดี

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบสามสิบนาที โอเมก้าหนุ่มนั่งมองดูโอเมก้าหนุ่มนั่งพักหอบหายใจแนบร่างไปกับต้นไม้ พร้อมกับโผล่ออกมามองไปที่ด้านหลังด้วยความหวาดระแวง

ฮันดงกูเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกพึงพอใจ เมื่อเห็นว่ายุนมินฮยอกนั้นก็ไม่ต่างกับเหยื่อที่กำลังหวาดกลัวแบบสุดขีด จนไม่รู้ตัวเลยว่าผู้ล่านั้นกำลังมองดูภาพที่น่าขันนั้นอยู่ตรงหน้าห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร

ความรู้สึกที่กำลังหวาดหวั่นและสิ้นหวังแบบนี้ที่ฮันดงกูอยากให้อัลฟ่าเหล่านี้ได้รู้สึกบ้าง ให้เหมือนกับตอนที่ทำกับโอเมก้าเหล่านั้น

ความคิดหนึ่งได้ผุดขึ้นมาในหัว ฮันดงกูหยิบก้อนหินที่อยู่ใกล้ ๆ ขึ้นมาและปาไปทิศทางตรงกันข้ามที่อยากให้เหยื่ออย่างยุนมินฮยอกวิ่งไป เสียงก้อนหินที่ถูกปาไปกระทบกับเศษใบไม้แห้งที่ร่วงอยู่บนพื้น ตัวกระตุ้นให้เหยื่อที่กำลังหวาดกลัวต้องออกตัววิ่งหนีออกจากที่ซ่อนที่คิดว่าปลอดภัยในทันที

ไม่นานฮันดงกูก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนด้วยความตกใจ ดังมาจากทางที่ยุนมินฮยอกเพิ่งวิ่งไป โอเมก้าหนุ่มเดินตามเสียงไปหยุดอยู่บนขอบทางลาดชันของพื้นป่า ที่เบื้องล่างมีร่างของยุนมินฮยอกนอนคว่ำหน้าแน่นิ่งอยู่

ผ่านไปไม่ถึงนาทีร่างที่อยู่เบื้องล่างก็เริ่มขยับยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะร้องด้วยความตกใจและหงายหลังลงไปนอนกับพื้นอีกครั้ง เมื่อกวางโรตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากที่ซ่อนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของอัลฟ่าหนุ่ม

ฮันดงกูยืนหัวเราะในลำคอเบา ๆ กับภาพตรงหน้า ในขณะเดียวกับยุนมินฮยอกเองก็สบถด่ากวางโรตรงหน้าด้วยความหัวเสีย

โอเมก้าหนุ่มตัดสินใจหยุดความสนุกไว้แค่เพียงเท่านี้ ก่อนจะหยิบเอาปืนลูกซองที่สะพายไว้บนบ่ามายกลำกล้องเล็งไปยังเป้าหมายตรงหน้า กวางโรที่สัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังอยู่ไม่ไกลยืดคอมองขึ้นมายังฮันดงกูที่อยู่ด้านบน

ท่าทางที่แปลกไปของกวางตรงหน้าเป็นเสมือนสัญญาณเตือนให้กับอัลฟ่าหนุ่มได้รับรู้ถึงการที่กำลังถูกจ้องมองจากทางด้านหลัง ความเงียบเริ่มเข้ามาปกคลุมบริเวณโดยรอบอีกครั้ง

ตอนนี้ฮันดงกูกำลังเฝ้ารอสัญญาณและไม่นานสัญญาณนั้นก็มาถึง เมื่อกวางโรเริ่มที่จะกระโดดออกวิ่ง ทำให้ยุนมินฮยอกเองก็ต้องพุ่งตัวลุกวิ่งไปเช่นกัน แต่ก็ช้าไปเมื่อลูกตะกั่วลูกจากปลายกระบอกปืนหลายลูกพุ่งเข้าไปเจาะทะลุร่างกายส่วนล่างอย่างแม่นยำจนร่างของอัลฟ่าหนุ่มทรุดลงกับพื้น

ฮันดงกูค่อย ๆ ก้าวเดินลงไปบนพื้นลาดชันของป่าอย่างระมัดระวัง ไปยังร่างที่กำลังใช้สองมือตะเกียกตะกายลากร่างของตัวเองไปข้างหน้า พร้อมด้วยเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

เสียงหัวเราะของฮันดงกูทำให้อัลฟ่าหนุ่มหยุด ก่อนจะพลิกร่างหันมาจ้องมองฮันดงกูด้วยแววตาที่เคียดแค้น แต่โอเมก้าหนุ่มกับหัวเราะเสียงดังยิ่งขึ้น

“นึกว่าจะแน่ที่แท้ก็เก่งแค่ปาก ลูกกระสุนของนายห่างจุดตายของฉันเยอะ” น้ำเสียงของอัลฟ่าหนุ่มเริ่มสั่นจากการสูญเสียเลือดในหลายจุด

ฮันดงกูมองดูอัลฟ่าตรงหน้าที่ยังคงปากดีได้ โอเมก้าหนุ่มเริ่มเดินไปรอบ ๆ ร่างของยุนมินฮยอกพร้อมกับเท้าที่กวาดเอาเศษใบไม่แห้งไปสุมอยู่รอบ ๆ ตัวของอัลฟ่าหนุ่ม

“ผมก็ไม่คิดว่าให้คุณตายง่าย ๆ ด้วยกระสุนหรอก มันยังไม่สาสมกับที่คุณทำเลยแม้แต่นิดเดียว”

“นี่แกกำลังคิดจะทำอะไร” อัลฟ่าหนุ่มร้องถามด้วยท่าทางที่หวาดกลัว แต่กลับขยับร่างหนีไม่ได้เมื่อร่างกายส่วนล่างนั้นเริ่มที่จะชาและไร้ความรู้สึก ทำได้เพียงนั่งดูสิ่งที่ฮันดงกูทำด้วยแววตาตื่นกลัว

ฮันดงกูไม่คิดที่จะสนใจท่าทางหรือคำด่าทอสาปแช่งจากอัลฟ่าตรงหน้า เมื่อสุมกองใบไม้จนมากพอแล้วจึงเปิดกระเป๋าสะพายออก หยิบขวดแก้วที่บรรจุของเหลวสีเข้มออกมา ทันทีที่เปิดฝากลิ่นฉุนที่โชยออกมาจากของเหลวภายในขวดทำให้ยุนมินฮยอกเริ่มที่จะตื่นตระหนก

ฮันดงกูเดินไปรอบ ๆ พร้อมกับราดของเหลวที่อยู่ในมือลงไปบนกองใบไม้ที่สุมอยู่รอบตัวของอัลฟ่าหนุ่ม ยุนมินฮยอกเริ่มขัดขืนและพยายามลากร่างกายตัวเองหนีอีกครั้ง โอเมก้าหนุ่มยืนมองภาพเป็นหน้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะหยิบไปแช็กขึ้นมาจุดและโยนลงไปบนกองใบไม้แห้งที่ชุ่มไปด้วยน้ำมัน

เปลวไฟสีแดงส้มลุกลามโลมเลียไปรอบ ๆ ร่างของอัลฟ่าหนุ่มอย่างรวดเร็ว เสียงหวีดร้องอย่างเจ็บปวดจากเปลวไฟที่เริ่มกลืนกินร่างของยุนมินฮยอก ไม่ต่างจากบทเพลงซิมโฟนีที่ถูกบรรเลงขึ้นมา มันทั้งไพเราะเสนาะหูน่าฟังเป็นที่สุดในเวลานี้

เสียงกรีดร้องของยุนมินฮยอกดังโหยหวนไปทั่วทั้งป่า พร้อมกับร่างที่ดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด ไฟที่ลุกลามไปทั่วร่างเริ่มเผาไหม้เสื้อผ้าให้ละลายติดไปกับร่างของอัลฟ่าหนุ่ม พร้อมกับกลิ่นเนื้อไหม้ที่เริ่มลอยโชยมาคละเคล้าไปด้วยกลิ่นของน้ำมัน

โอเมก้าหนุ่มเอียงใบหน้าเล็กน้อยมองดูภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าที่ใสซื่อและดวงตาที่ดูดื้อรั้น ปากสวยแดงระเรื่อยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ รูปลักษณ์อันสวยงามน่ามองน่าทะนุถนอมที่เปลือกนอก แต่จิตใจกลับโหดเหี้ยมอำมหิตและดำมืดเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดและหยั่งถึง

ไม่นานร่างของยุนมินฮยอกก็หยุดเคลื่อนไหว พร้อมกับเสียงหวีดร้องที่หยุดไป เหลือเพียงแค่เสียงเปลวไปที่ยังคงลุกไหม้แผดเผาร่างไร้ลมหายใจเพียงเท่านั้น

ฮันดงกูหันไปมองด้านหลังเมื่อได้ยินเสียงแตกหักของกิ่งไม้ดังขึ้น พบกับคิมมาจุนและบอดี้การ์ดอีดสองคนยืนอยู่ พร้อมกับซอจองอูที่ยืนมองด้วยใบหน้าที่ตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

โอเมก้าหนุ่มมองด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนที่จะเดินผ่านทั้งสี่คนไปโดยที่ไม่พูดอะไร ปล่อยให้คิมมาจุนและบอดี้การ์ดเก็บงานที่เหลืออย่างที่เคยเป็น ไม่แม้แต่จะสนใจอัลฟ่าคู่หมั้นที่มองด้วยแววตาที่หวาดกลัว

 

 

สองวันต่อมาภายในร้านปิ้งย่างเกาหลีที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน กลิ่นหอมของเนื้อที่ผ่านการหมักซอสถูกวางลงไปบนตะแกรงเหล็กร้อนกลุ่มควันสีขาวลอยขึ้นมาจากเตา ก่อนจะถูกดูดเข้าไปในท่อดูดควันที่อยู่ตรงกลางโต๊ะ

บนโต๊ะรายล้อมไปด้วยถ้วยเซรามิกขนาดเล็กที่ใส่เครื่องเคียงพร้อมเสริมรสชาติของหมูย่างให้อร่อยมากขึ้น เสียงนาบเนื้อหมูลงกับเตาย่างดังสลับกับเสียงหัวเราะพูดคุยของลูกค้าและพนักงานภายในร้าน

ที่โต๊ะมุมหนึ่งภายในร้านโอเมก้าหนุ่มคีบเนื้อหมูที่เพิ่งสุก ชูขิ้นไปในอากาศก่อนที่จะตวัดปลายตะเกียบไปมาขึ้นลงเป็นจังหวะ พร้อมกับร้องเพลงประกอบการ์ตูนที่เด็กผู้หญิงร่างเล็กนั่งอยู่บนตักชอบให้ฮันดงกูร้องให้ฟัง

ชิ้นเนื้อที่ลอยไปมาในอากาศค่อย ๆ ถูกป้อนเข้าไปในปากเล็กที่อ้ารอ โอเมก้าหนุ่มตบมือรัวพร้อมกับกล่าวชมด้วยน้ำเสียงที่เล็กแต่มีชีวิตชีวา เป็นภาพที่ทำให้ผู้ใหญ่อีกสองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกันอดยิ้มออกมาไม่ได้

“ขอบใจนะดงดง ไม่มีนายโซยอนไม่ยอมกินข้าวแน่” นายตำรวจหนุ่มผู้เป็นพ่อพูดพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม โอเมก้าหนุ่มยิ้มให้ก่อนที่จะพลิกเนื้อบนเตาให้สุกทั่วกัน

“อย่าพูดเหมือนกับเธอเลี้ยงยากแบบนั้นสิครับ คุณซองแจแค่ไม่รู้วิธีแค่นั้นเองใช่ไหมโซยอน” เด็กหญิงตัวเล็กพยักใบหน้าเห็นด้วย แบซองแจยกมือขึ้นกุมหัวใจและเอนตัวไปเล็กน้อย ทำท่าเหมือนกับกำลังเจ็บปวดที่ลูกสาวตัวเล็กไม่เข้าข้าง ทำให้อีโดวอนที่นั่งดูอยู่หัวเราะออกมา

“ว่าแต่นายเถอะถึงจะชอบเด็ก แต่จะมีลูกกับประธานซอไหม ทั้งที่เขาทำกับนายแบบนั้น” ฮันดงกูเปลี่ยนจากสีหน้าที่ยิ้มเป็นเศร้าพร้อมกับก้มใบหน้าลงเล็กน้อย จนนายตำรวจหนุ่มต้องรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

ในขณะเดียวกันเองข่าวการหายตัวไปของรองธานยุนมินฮยอกที่อยู่ในทีวีบนผนัง ก็กำลังเรียกความสนใจของอีโดวอนให้มองดู พร้อมกับมีใบหน้าที่ครุ่นคิดฮันดงกูมองหน้านายตำรวจแบซองแจก่อนที่จะหันไปมองอีโดวอนพร้อม ๆ กัน

“ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะครับ” ฮันดงกูถามออกไปทั้งที่ในใจนั้นรู้ดี

“คดีที่แอบตามสืบอยู่มีปัญหานิดหน่อย ตอนนี้คนที่เราคิดว่าเป็นคนที่ถือความลับของสมาชิกในสมาคมหายตัวไป เราไม่พบความเคลื่อนไหวของประธานอูมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว” แบซองแจตอบก่อนที่จะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง โอเมก้าหนุ่มพยักใบหน้าช้า ๆ

“แล้วรองประธานยุนเกี่ยวอะไรเหรอครับ” โอเมก้าหนุ่มถามด้วยแววตาที่ใสซื่ออย่างเคย ดูอีโดวอนตอบด้วยสีหน้าที่ดูเป็นกังวล

“เราคิดกันว่าอาจจะเกี่ยวกับเรื่องทุจริตของรองประธานยุนที่กำลังเป็นข่าวอยู่ในตอนนี้ด้วย เป็นไปได้ว่าอาจจะเกิดการหักหลังกันเองในสมาคมเหมือนกับที่เคยเกิดในอดีต”

“สมาคมนักล่าในอดีตมีแค่คนที่เป็นยอลเซที่ถูกจัดการ ตอนนี้คนที่เราคิดว่าเป็นยอลเซคนปัจจุบันก็ไม่พบความเคลื่อนไหวอีก” แบซองแจกล่าวเสริมในทันที ก่อนจะคีบหมูชิ้นโตเข้าปาก

“การหักหลังรอบนี้อาจจะเกิดจากสมาชิกคนเดียวก็ได้นะครับ”

“อะไรที่ทำให้นายคิดแบบนั้น”

“เพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่คนที่เราคิดว่าเป็นยอลเซที่หายไป รองประธานยุนที่เราคิดว่าเป็นสมาชิกในสมาคมก็โดนแฉและก็หายไปอีกคนด้วย อาจจะมีบางคนในสมาคมที่กำลังตามจัดการพวกเขาทีละคนอยู่ก็ได้ ใช่ไหมโซยอน”

เด็กสาวที่นั่งอยู่บนตักของฮันดงกูพยักศีรษะ พร้อมกับแก้มทั้งสองข้างที่บวมตุ่ยจากหมูคำโตที่โอเมก้าหนุ่มเพิ่งป้อนเข้าปากไป แบซองแจยื่นมือมาลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ ด้วยใบหน้าที่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

“ปัญหาในตอนนี้คือเราไม่รู้ว่าสมาชิกที่เหลือมีใครอีกบ้าง ใครเป็นคนที่หักหลังและทำไปด้วยเหตุผลอะไร” อีโดวอนพูดก่อนที่จะยกแก้วเบียร์ของตัวเองขึ้นกระดกจนหมด

ฮันดงกูยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก สายตามองดูหุ่นเชิดมนุษย์ที่กำลังถูกชักใยให้ไปตามทางที่ต้องการโดยที่ไม่รู้ตัว เป็นเวลาแปดปีที่โอเมก้าหนุ่มคอยอยู่ข้าง ๆ นายตำรวจหนุ่ม คอยชักจูงให้เดินห่างจากสิ่งที่กำลังตามหาอยู่แบบนี้

แต่มันจะได้อีกนานแค่ไหน บางที่อาจจะถึงจุดที่ควรพอและจัดการจบความสนุกนี้แล้วก็ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ฮันดงกูแน่ในคือเบต้าหนุ่มจะต้องทุกข์ทรมานที่สุด จนเหมือนกับตายทั้งเป็น

“ฉันไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมานะ” อีโดวอนพูดก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปด้วยความทุลักทุเลจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

ฮันดงกูและแบซองแจมองตามด้วยสายตาที่เป็นห่วง เวลาล่วงเลยไปกว่าสิบนาทีอีโดวอนก็ยังไร้วี่แววว่าจะกลับมาที่โต๊ะ โอเมก้าหนุ่มย้ายเด็กสาวไปนั่งข้าง ๆ ผู้เป็นพ่อก่อนจะลุกขึ้นยืน

“เดี๋ยวผมไปดูหน่อยดีกว่า นานขนาดนี้น่าจะหลับคาห้องน้ำไปแล้วแน่ ๆ” โอเมก้าหนุ่มเดินตรงไปที่ห้องน้ำในทันทีด้วยความรีบร้อนใจ

เมื่อไปถึงหน้าประตูทางเข้าห้องน้ำ โอเมก้าหนุ่มก็ได้ยินเสียงของคนหลายคนกำลังร้องเอะอะโวยวายอยู่ภายใน ฮันดงกูรีบเปิดประตูเข้าไปในทันทีภาพที่เห็นทำให้โอเมก้าหนุ่มแทบจะเลือดขึ้นหน้าในทันที

อีโดวอนที่นอนขดตัวอยู่ที่พื้นเอามือกุมศีรษะเอาไว้ ป้องกันตัวจากเด็กนักเรียนชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง กำลังเตะทำร้ายร่างกายของเบต้าหนุ่มอยู่ที่มุมด้านในสุดของห้องน้ำ ไม่ห่างกันเด็กนักเรียนโอเมก้าหญิงคนหนึ่งก็นั่งร้องไห้ขดตัวอยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยโดนฉีกเป็นริ้ว

ในตอนนี้ฮันดงกูเหมือนกับสมองขาวโพลนไปหมด ความโกรธเริ่มเข้ามาครอบงำอย่างไม่อาจควบคุม แววตาที่น่าขนลุกเหลือบมองไปยังฝาพักถังน้ำที่เป็นเซรามิกแข็ง

สองขาก้าวตรงไปถอดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนจะก้าวตรงไปยังนักเรียนอัลฟ่าคนนั้นที่กำลังสนใจแค่บุคคลที่กำลังนอนอยู่ใต้ฝ่าเท้า โดยที่ไม่รู้เลยว่ามัจจุราชกำลังตรงเข้าไปหมายจะเอาชีวิต

ฮันดงกูฟาดฝาเซรามิกไปที่หัวของนักเรียนชายอัลฟ่าจนล้มลง และก็ไม่รอช้าที่จะฟาดลงไปอีกซ้ำ ๆ หลายครั้ง เสียงเซรามิกที่ถูกฟาดเข้ากระทบกับศีรษะของเด็กนักเรียนชายผสานกับเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของฮันดงกู

จนฝาเซรามิกแตกเป็นชิ้น ๆ ไม่ต่างกับศีรษะของเด็กนักเรียนชายที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น ในตอนนี้โอเมก้าหนุ่มไร้สิ้นซึ่งความปรานีหรือสติสัมปชัญญะที่จะควบคุมตัวเองอย่างที่ควรจะเป็น

จนมือที่จับฝาเซรามิกเอาไว้ถูกหยุดเอาไว้โดยเบต้าหนุ่ม เหมือนกับสติที่ถูกเรียกมาแทนที่ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีในตอนนี้กลับมลายไปจนหมด มือที่รู้สึกไร้เรี่ยวแรงปล่อยเศษฝาเซเรามิกร่วงหล่นกระทบกับพื้นเสียงดัง

ดวงตาที่เพิ่งได้สติกลับมามองลงไปยังพื้นเบื้องหน้าที่มีร่างของเด็กนักเรียนอัลฟ่านอนจมกองเลือดอยู่ ตอนนี้กว่าจะรู้ตัวว่าได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดอย่างมหันต์ก็สายไปเสียแล้ว