เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
สายฝนที่ซัดสาดในยามเย็นพาให้บรรยากาศภายในห้องเช่าแห่งนี้ยิ่งดูอึมครึม นายตำรวจหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง แววตาครุ่นคิดถึงคดีที่เพิ่งได้รับรายงานมา ห้องนี้เป็นสถานที่เกิดเหตุเศร้าของอดีตนายตำรวจที่จบชีวิตตัวเองลง
ชเวกียุนอดีตนายตำรวจประจำสถานีมยองจินตัดสินใจจบชีวิตตัวเองลงด้วยการกินยาเกินขนาดพร้อมกับสุราทำให้เสียชีวิตจากสภาวะหยุดหายใจขณะหลับ โดยที่ลูกสาวเป็นคนมาพบร่างอยู่บนโซฟาสีเทาที่อยู่กลางห้องหลังจากที่ไม่สามารถติดต่อผู้เป็นพ่อได้
ขวดเหล้ายังคงวางอยู่บนโต๊ะกาแฟตรงหน้าโซฟาที่เจ้าของห้องได้จากไป ถึงแม้ผลชันสูตรที่ส่งมาจะบ่งชี้ว่าชเวกียุนอาจจะเป็นคนจบชีวิตตัวเองจากสภาวะความเครียดก็ตาม เพราะหลังจากที่ต้องออกจากงานเพราะมีคนร้องเรียนเรื่องการเรียกร้องเงินพิเศษให้เร่งคดี
ตั้งแต่นั้นมาอดีตนายตำรวจคนนี้ก็ไม่สามารถหางานอื่นได้นอกจากเป็นนักสืบ รับสืบงานทั่วไปอาจจะมีช่วยงานคดีเป็นบางครั้ง แต่ก็ต้องคอยระวังเพราะเป็นคนที่ชอบขายข่าวที่สำคัญให้กับกลุ่มคนที่มีอำนาจและนักข่าวจนทำให้รูปคดีเสียหลายครั้ง
ทุกสิ่งในห้องนี้หยุดนิ่งราวกับได้ตายไปพร้อมกับเจ้าของห้อง เสียงประตูห้องที่เปิดออกดึงเบต้าหนุ่มออกจากความคิดในหัว เมื่อหันหลังกลับไปมองก็พบกับเบต้าสาวผมบ๊อบประบ่าในแว่นตากลมโตกำลังมองอีโดวอนตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมปากที่เบะคว่ำลง
เบต้าหนุ่มพ่นลมหายใจปนเสียงหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี เพราะหญิงตรงหน้านั้นเป็นคนที่ไม่ได้เจอมาเกือบหนึ่งอาทิตย์เต็ม
“นึกว่านายโดนกองเอกสารทับตายไปแล้ว อะไรดลใจให้มาที่นี่” อีโดวอนหุบยิ้มในทันทีที่ได้ยินคำถามจากแฟนสาวของตัวเองด้วยน้ำเสียงห้วนแบบนั้น
“ฉันแค่ติดใจรายงานที่ส่งมานิดหน่อยก็เลยมาดูเอง เธอล่ะมาทำไม”
“ฉันคิดว่าเหตุผลเดียวกันกับนายนั่นแหละ สงสัยตรงไหนล่ะ” คังฮโยอึนวางกระเป๋าสะพายอุปกรณ์ลงที่โต๊ะก่อนที่จะหยิบถุงมือยางสีฟ้าออกมาสวม และหยิบปากกากับสมุดบันทึกเล่มเล็กที่ซอจองอูซื้อให้ออกมาจากกระเป๋าสะพาย เบต้าหนุ่มยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
“ในรายงานบอกว่าผู้ตายเกิดสภาวะหยุดหายใจขณะหลับ เป็นผลมาจากยาคลายเครียดที่กินเข้าไปปริมาณมากกว่าที่แพทย์สั่งและก็พบแอลกอฮอล์ในร่างกายด้วย” สายตาที่เต็มไปด้วยรู้สึกชื่นชมมองดูการทำงานของแฟนสาวพร้อมด้วยรอยยิ้มที่ไม่อาจหายไปได้
เป็นเวลานานเท่าไหร่แล้วที่ทั้งสองไม่ได้ลงสนามด้วยกันแบบนี้ ตั้งแต่ที่คังฮโยอึนได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการประจำศูนย์โซลแล้วทั้งสองก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลย เบต้าสาวต้องทำงานหนักเพื่อพิสูจน์ตัวเองกับคำปรามาสต่าง ๆ จากผู้ใหญ่ที่มองว่าคังฮโยอึนไม่เหมาะสมกับตำแหน่งทั้งคุณวุฒิและวัยวุฒิ
“ก็เป็นผลปกติที่เกิดขึ้นเวลาที่กินยากลุ่มนี้พร้อมกับเหล้า แปลกตรงไหน” เบต้าสาวตอบเสียงเรียบก่อนจะมุดหัวเข้าไปใต้โต๊ะกาแฟ เบต้าหนุ่มยิ้มกว้างขึ้นกับภาพตรงหน้า เมื่อเห็นว่าระดับหัวหน้าอย่างคังฮโยอึนที่วุ่นวายเรื่องเอกสารยังไม่พอยังพาตัวเองมาลำบากลำบนอีก
“เธอไม่คิดเหรอว่าคนอย่างชเวกียุนที่เคยเป็นอดีตตำรวจมาก่อนจะไม่รู้ว่ายากลุ่มนี้ห้ามกินพร้อมกับเหล้า”
“บางที่คนเราก็มีหลงลืมกันได้น่า นายคิดมากไปเอง” อีโดวอนมองดูแฟนสาวที่ตอบคำถามอย่างไม่ยี่หระพร้อมกับสายตาที่จดจ้องอยู่ที่สมุดบันทึกในมือ การไม่ได้รับความสนใจจากแฟนตัวเองสร้างความรู้สึกขุ่นมัวขึ้นมาในใจได้ไม่น้อย
เบต้าหนุ่มย่อตัวลงพร้อมกับทำหน้ามุ่ย หวังเพียงจะเรียกร้องความสนใจจากคังฮโยอึน แต่เบต้าสาวเแค่ละสายตาเหลือบมองเพียงชั่วครู่เท่านั้น อีโดวอนหายใจฮึดฮัดก่อนที่จะยืนขึ้นจนเต็มความสูง สองแขนกอดอกเอาไว้
“แต่เธอบอกว่ามาที่นี่เพราะเหตุผลเดียวกันกับฉัน คืออะไร” เบต้าหนุ่มกล่าวถามเสียงเข้ม
“ผลชันสูตรที่ส่งกลับไปในรายงานไม่ใช่ผลแรกที่ฉันได้รับ” คังฮโยอึนวางมือที่กำลังถือสมุดบันทึกไว้บนตัก และเงยหน้าขึ้นมามองอีโดวอนด้วยแววตาที่ดูหนักใจ
“หมายความว่ายังไง”
“ผลชันสูตรแรกที่ได้ พบจุดเลือดออกใต้เยื่อหุ้มปอดสมองมีอาการบวมคั่งเลือดและอีกหลายอย่าง ที่ทำให้คาดได้ว่าผู้ตายเสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจ มากกว่าจะเกิดจากสภาวะหยุดหายใจจากยา”
“แล้วทำไมถึงได้มีผลชันสูตรครั้งที่สองออกมาล่ะ” เบต้าสาวหลับตาลงก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะตอบคำถาม
“เพราะ...มีคำสั่งลงมาให้เปลี่ยนทีมชันสูตร แล้วผลก็อย่างที่นายได้อ่านไป ตัดสาเหตุอื่นออกเหลือแค่ผลจากยาและก็เหล้า เปลี่ยนทีมชันสูตรจากคำสั่งผู้ใหญ่และผลก็เปลี่ยนตามนายคุ้น ๆ อะไรไหม”
“เหมือนกับคดีของคิมซึงอา” นายตำรวจหนุ่มพูดชื่อเพื่อนของฮันดงกูออกมาอย่าง
“ใช่ และฉันมีอะไรมากกว่านั้นให้นายดูด้วย เกี่ยวกับคู่หมั้นของดงดงที่ชื่อซอจองอู” คังฮโยอึนลุกขึ้นยืนก่อนจะหยิบแท็บเล็ตของตัวเองออกมาเปิดหน้าจอและส่งให้กับอีโดวอน
ในหน้าจอเป็นข้อมูลรายชื่อคนที่เคยว่าจ้างชเวกียุน รายชื่อส่วนใหญ่มีเครื่องหมายถูกที่ช่องคอลัมน์ชำระหลังรายชื่อ โดยที่บางรายชื่อเป็นช่องว่าง
เบต้าหนุ่มเลื่อนลงไปจนสุดก็เจอกับชื่อของซอจองอูอยู่ที่ช่องสุดท้าย อีโดวอนเงยหน้าขึ้นมองแฟนสาวด้วยแววตาที่แสดงความกังวลอย่างไม่ปิดบัง
“เป็นไปได้ไหมว่าเป็นการฆ่าปิดปาก”
“นั่นเป็นสิ่งที่ฉันคิด แต่ฉันก็มีเหตุผลที่อยากจะขอให้นายปล่อยคดีนี้ให้จบไปแค่นั้น ก็คือนายอีโดวอน”
“นี่เธอกำลังพูดเรื่องอะไร” เบต้าหนุ่มตอบเสียงดังทันที ด้วยสีหน้าตกใจเมื่อได้ยินแฟนสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแบบนั้น คังฮโยอึนส่ายใบหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเอาแท็บเล็ตคืนไป
“เด็กในทีมเก่าของฉันไปกู้เจอไฟล์รูปภาพที่ถูกลบในคอมของชเวกีฮุน แล้วก็เจอรูปนี้” เบต้าหนุ่มตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เพราะรูปภาพในหน้าจอแท็บเล็ตตรงหน้าเป็นภาพเดียวกับที่ซอจองอูเคยยื่นให้ดูที่บาร์ อ้าปากหวอเมื่อจิ๊กซอว์ที่เคยสงสัยเริ่มประกอบเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
“นี่เป็นเหตุผลที่ฉันไม่อยากให้นายยื่นขอชันสูตรใหม่ เพราะทีมชันสูตรต้องใส่รูปที่เพิ่งจะกู้ได้เข้าไปด้วย นายก็จะกลายเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับผู้ตายและจะถูกกันตัวออกไปไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับการสืบสวน และฉันก็รู้ว่าผลชันสูตรจะเป็นยังไง” คังฮโยอึนกล่าวด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน ก้มใบหน้าลงเพื่อซ่อนแววตาที่รู้สึกผิดเอาไว้ อีโดวอนมองแฟนสาวโดยที่ไม่พูดอะไร
“คนที่มีอำนาจถึงขนาดให้ผู้ใหญ่มีคำสั่งเปลี่ยนทีมชันสูตรแบบนั้น มันไม่ปลอดภัยกับนายแน่ ๆ ที่จะยื่นขอชันสูตรใหม่” เบต้าสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว
“ไม่มีทางอื่นเลยเหรอ นอกจากต้องยอมปล่อยไปแบบนี้” ไร้ซึ่งคำตอบจากแฟนสาว มีเพียงใบหน้าที่ส่ายเบา ๆ เท่านั้น
“การที่เข้ามาอยู่ตรงนี้ทำให้ฉันได้รู้และเห็นอะไรมากกว่าที่คิด ถึงอย่างนั้นก็ต้องปิดตาไว้ข้างหนึ่งเพราะรู้ดีว่าเปลี่ยนอะไรไม่ได้ ขอโทษนะโดวอน ฉันคงทำให้นายผิดหวังมากใช่ไหม” อีโดวอนวางมือแต่ละข้างลงบนไหล่ของแฟนสาวและบีบเบา ๆ คังฮโยอึนยอมเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้งแต่ดวงตาคู่งามกลับรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความรู้สึกผิด
“ไม่เป็นไรฉันเข้าใจ อะไรที่มันหนักเกินไปก็โทรมาเล่าให้ฟังบ้างก็ได้ เธอเป็นผู้หญิงเก่งนะฮโยอึน แต่คนเก่งไม่ได้หมายความว่าต้องแบกทุกสิ่งเอาไว้คนเดียว อย่างน้อยก็ให้ฉันได้แบ่งเบามันบ้าง” เบต้าสาวหลบสายตาของอีโดวอนด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม พยักใบหน้าช้า ๆ เบต้าหนุ่มหัวเราะออกมาที่เห็นแฟนสาวมีรอยยิ้มอีกครั้งหนึ่ง ถึงจะเห็นได้ไม่บ่อยนักที่คังฮโยอึนจะเป็นแบบนี้ก็ตาม
“แล้วเธอมาที่นี่อีกทำไมถ้าคิดว่าอยากให้จบแค่นั้น”
“แค่สงสัยเพราะถ้าอ้างอิงจากผลชันสูตรแรก ผู้ตายเสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจก็จริง แต่ไม่พบร่องรอยการถูกทำร้ายบนร่างกายหรือร่องรอยของการโดนผูกมัด” อีโดวอนมองดูแฟนสาวที่กลับเข้าสู่โหมดของการทำงานอีกครั้ง คังฮโยอึนเริ่มที่จะเดินไล่สายตาสังเกตที่เกิดเหตุอีกครั้ง
“เธอก็เลยอยากรู้ว่าคนที่ฆ่าชเวกีฮุนทำยังไงใช่ไหม”
“เปล่า ฉันว่าฉันพอรู้แล้วว่าคนที่ทำจัดการชเวกีฮุนยังไง เพราะพบเส้นใยเซลลูโลส แคลเซียมคาร์บอเนตและสารประกอบอื่น ๆ ในน้ำลายและผิวหน้าของผู้ตาย”
“นั่นเป็นส่วนผสมของกระดาษ แล้วทำไมถึงได้...”
“ในสมัยโซชอนจะมีการทรมาณคนทำผิดด้วยวิธีที่เรียกกันว่าทลจีฮยองหรือจีพยองอยู่ เป็นการนำกระดาษที่ชุ่มน้ำมาวางปิดใบหน้าเอาไว้ คนร้ายใช้คุณสมบัติของกระดาษของที่เปียกน้ำที่จะอ่อนตัวแน่บไปกับพื้นผิว ทำให้คนที่โดนทรมาณขาดอากาศหายใจจนตายอย่างช้า ๆ”
“โดยที่ไร้ร่องรอยการถูกทำร้ายและกระดาษก็เป็นอาวุธที่ถูกทำให้หายไปได้ง่าย” อีโดวอนพูดในสิ่งที่คิดต่อจากคังฮโยอึนทันที ทั้งสองมองหน้ากันเหมือนกับเข้าใจสิ่งที่อยู่ในหัวของอีกฝ่าย
“ถูกต้อง แต่ที่ฉันยังคิดไม่ออกคือจะทำยังไงให้ชเวกียุนอยู่นิ่ง ๆ ให้เอากระดาษมาโปะหน้า ต่อให้เขากำลังอยู่ในช่วงที่มึนเมาจากยาอยู่ก็ตาม แต่ถ้าโดนทำร้ายก็ต้องมีร่องรอยของการขัดขืนบ้าง”
อีโดวอนละสายตาจากแฟนสาวก่อนที่จะเป็นฝ่ายที่เดินสังเกตไปรอบ ๆ ห้องเองบ้าง จนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเตียงภายในห้องนอน ผ้านวมที่ถูกปูเอาไว้อย่างประณีตกลับสะดุดสายตาของเบต้าหนุ่มเป็นอย่างมาก
อีโดวอนหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เปิดแสงไฟสาดส่องไปบนพื้นผิวของผ้านวมจนสายตาไปสะดุดเข้ากับบริเวณหนึ่งที่พื้นผิวผ้ามีลักษณะเป็นขุยเส้นใยผ้าที่ขุดยุ่ยจาง ๆ ถ้าไม่สังเกตดี ๆ จะไม่มีทางเห็นได้แน่นอน
“ฮโยอึนเข้ามานี่หน่อยสิ ฉันเจออะไรแล้ว”
“เจออะไร” เบต้าสาวเอ่ยปากถามทันทีที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาภายในห้องนอน
“จริง ๆ เขาอาจจะโดนมัดเอาไว้อยู่ก็ได้”
“แต่มันไม่มีร่องรอยของการโดนมัดอยู่เลยนะ”
“ผ้าห่ม”
“ผ้าห่มเนี่ยนะ” คังฮโยอึนถามอีโดวอนเสียงแหลมสูงพร้อมกับนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงที่ด้านซ้ายของแฟนหนุ่มที่กำลังส่องแสงไฟไปบนผิวผ้า เบต้าสาวมองดูพร้อมกับคิ้วที่ขมวดแน่น
“ชเวกียุนอาจจะถูกห่อตัวเอาไว้ด้วยผ้าห่มก่อนที่จะโดนมัดเอาไว้ทำให้ไม่มีรอยให้เห็น ผลจากยาและเหล้าที่กินเข้าไปคงทำให้หมดแรงที่จะขัดขืน แต่ฉันว่าเป็นแผนฆาตกรรมที่ไม่ได้ถูกเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแน่”
“ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”
“เพราะหลักฐานที่เหลือเอาไว้มันมีเยอะเกินไป ไหนจะการที่โดนสั่งให้เปลี่ยนทีมชันสูตร เหมือนกับคนที่ทำรู้อยู่แล้วว่าเราจะต้องเจอสิ่งผิดปกติในผลชันสูตร ก็เลยต้องใช้อำนาจที่มีจัดการสิ่งที่เหลือไว้”
“ฉันรู้นะว่านายกำลังคิดอะไรอยู่” คังฮโยอึนวางมือขวาไว้บนไหล่ของอีโดวอนและบีบเบ่า ๆ เมื่อเห็นสีหน้าที่ตึงเครียดของอีโดวอน
“คนเดียวในสมการนี้ที่มีอำนาจมากพอที่จะสั่งให้คนในองค์กรของเราให้มีคำสั่งเปลี่ยนทีมชันสูตรลงมาได้ ก็มีแค่ซอจองอูเท่านั้น”
“เราไม่มีหลักฐานนั่นเป็นแค่ข้อสันนิษฐานและถึงต่อให้จริง เราก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี” คังฮโยอึนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น เพื่อดึงสติของอีโดวอนเอาไว้ในตอนที่เบต้าหนุ่มมีความคิดเตลิดไปไกลแบบนี้
“เขาเป็นคนจ้างชเวกียุนให้มาตามดูคู่หมั้นตัวเองนั่นแหละหลักฐาน และที่สำคัญถ้าซอจองอูเป็นคนที่ทำจริงดงดงก็ไม่ปลอดภัยแน่ ดีไม่ดีที่ดงดงต้องเป็นแบบนั้นอาจจะเพราะเรื่องนี้ก็ได้” อีโดวอนละล่ำละลักความคิดในหัวออกมาอย่างร้อนรน
“ยังไงก็ตามในฐานะแฟน ฉันขอสั่งนายห้ามติดตามห้ามยุ่งเกี่ยวกับซอจองอูอย่างเด็ดขาด ได้ยินไหมอีโดวอน”
“แต่ดงดง..”
“ดงดงโดนทำขนาดนั้นประธานฮันไม่ยอมอยู่เฉยหรอก เรื่องระหว่างสองตระกูลเราก็เป็นเหมือนคนนอกทำอะไรไม่ได้หรอก นายช่วยใจเย็นลงก่อนได้ไหม” เบต้าสาวพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมกับถอดถุงมือทั้งสองข้างออกและวางมือซ้ายลงบนมือของอีโดวอนที่อยู่บนเตียง ช่วยให้อารมณ์ของเบต้าหนุ่มสงบลงได้
“ฉันก็แค่เป็นห่วงเขา ไม่อยากทำผิดเหมือนกับ...ที่เคย” เบต้าหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่น ทิ้งตัวนั่งลงใช้สองฝ่ามือยันพื้นด้านหลังไว้ ใบหน้าแหงนเงยขึ้นมองไปยังเพดานสีขาว สายตาเหม่อลอยแสงไฟสีขาวสะท้อนหยดน้ำสีใสที่คลออยู่ในดวงตา ก่อนที่จะถูกเช็ดออกไป
คังฮโยอึนปล่อยให้ความเงียบเข้ามาโอบล้อมทั้งสองคนเอาไว้ ให้อีโดวอนได้มีเวลาทบทวนความคิดและสงบสติอารมณ์ลง เมื่อผ่านไปสักพักจึงพูดเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเพื่อทำลายความเงียบลง
“จะว่าไปแล้วดงดงเป็นยังไงบ้างนี่ก็ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว ฉันก็มัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลากลับบ้านเลย คิดว่าเสร็จจากนี้แล้วจะแวะเข้าไปหาพอดี”
“เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเมื่อเช้า แต่ไม่ได้อยู่ที่บ้านหรืออพาร์ตเมนต์ของเขาหรอก พอแม่ฉันรู้ข่าวก็เป็นห่วงมากไปเฝ้าที่โรงพยาบาลจนดงดงต้องได้มาอยู่ด้วยที่บ้าน เขาก็เงียบ ๆ ซึม ๆ ถามคำตอบคำ”
อีโดวอนมองดูแฟนสาวด้วยสีหน้าตื่นตกใจเมื่อเห็นว่าคังฮโยอึนลุกขึ้นโดยไม่บอกกล่าว พร้อมกับยืนมือมาตรงหน้า เบต้าหนุ่มเงยหน้ามองด้วยใบหน้างุนงง
“หยุดทำหน้างงและก็ลุกขึ้นมาได้แล้ว”
“เธอจะไปไหน” อีโดวอนถามพร้อมกับจับมือของแฟนสาวเอาไว้และลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง ก่อนจะเดินตามคังฮโยอึนออกไปจากห้องนอนไปเก็บสิ่งของไว้ในกระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟ
“ฉันเสร็จธุระตรงนี้แล้ว ก็จะไปเยี่ยมดงดงที่บ้านนายน่ะสิ” เบต้าสาวสะพายกระเป๋าและเดินออกไปจากห้องทันทีหลังจากพูดจบ โดยที่ไม่หันมามองอีโดวอนที่มีสีหน้าอมยิ้มพร้อมกับส่ายใบหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะร้องบอกให้เบต้าสาวรอและวิ่งตามออกไปทันที
กว่าทั้งสองจะขับรถมาถึงบ้านของอีโดวอนท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว รถกระบะสีดำวิ่งเข้ามาจอดที่ลานหน้าบ้านตามด้วยรถเก๋งสีบรอนซ์เทา อีโดวอนรีบวิ่งไปเปิดประตูรถให้กับคังฮโยอึนที่ลงจากรถมาพร้อมกับใบหน้าที่แปลกใจแต่ก็ไม่ได้คิดจะว่าอะไร
หนุ่มสาวทั้งสองเดินเข้าไปภายในบ้าน และตามกลิ่นอาหารที่หอมโชยมาจากในห้องครัวในทันที เมื่ออีโดวอนเดินเข้าไปก็พบกับแม่ของตัวเองกำลังทำอาหารอยู่อย่างขมักเขม่น เบต้าหนุ่มรีบเข้าไปหอมแก้มก่อนที่จะหลบปลายตะหลิวออกมานั่งลงที่เก้าอี้ของโต๊ะทานข้าว เรียกเสียงหัวเราะให้กับแฟนสาวได้เป็นอย่างดี
ไม่ทันที่จะได้ถามโอเมก้าหนุ่มก็เดินตามเข้ามาในห้องครัวพร้อมกับกล่องอุปกรณ์ทำแผล ฮันดงกูมีท่าที่ตกใจเล็กน้อยที่เห็นทั้งคู่ แต่ก็ไม่ปริปากพูดอะไรก้มใบหน้าหลบสายตาสองคู่ที่มองอยู่ และนั่งลงเก้าอี้ที่ว่างตรงหน้าของคังฮโยอึน
“เป็นยังไงบ้างดงดง” คังฮโยอึนกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน พร้อมกับสังเกตดูใบหน้าที่มีผ้าปิดแผลติดอยู่ทั่วใบหน้า ยังคงมีรอยช้ำแดงและรอยบวมอยู่ให้เห็น
“ผม...”
“นายไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ มานี่มาเดี๋ยวฉันล้างแผลให้” อีโดวอนนั่งดูแฟนสาวค่อย ๆ แกะผ้าปิดแผลบนใบหน้าของโอเมก้าหนุ่ออกอย่างเบามือ แต่ถึงอย่างนั้นฮันดงกูยังคงหลับตาแน่นและสะดุ้งทุกครั้งที่คังฮโยอึนเริ่มแกะผ้าปิดแผลอันใหม่ออก
เมื่อไร้ซึ่งผ้าปิดแผลที่บดบังเอาไว้ ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลก็ประจักษ์แก่สายตาของเบต้าสาว คังฮโยอึนกลืนน้ำลายผ่านลำคอที่จุกเจ็บด้วยใจที่อดนึกสงสารโอเมก้าหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ พลางนึกสาปแช่งคนที่ทำกับโอเมก้าที่น่าสงสารในใจ ก่อนที่จะชุบสำลีลงไปในแอลกอฮอล์ เช็ดรอบแผลบนใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยสวยงามน่ามองอย่างเบามือ
“ทำไมคนดี ๆ อย่างนายต้องมาเจออะไรแบบนี้ก็ไม่รู้ พี่จะไม่ถามนะว่านายกับเขาทะเลาะอะไรกัน แต่ทำนายเจ็บขนาดนี้มันเกินไปมากแล้วนะ”
“ผม...ผมไม่เป็นอะไร”
“ต้องรอให้ไปนอนที่ห้องไอซียูก่อนใช่ไหมถึงจะเป็นอะไร”
คังฮโยอึนกดสำลีที่ชุบยาลงบนรอยแผลที่มุมปากของโอเมก้าหนุ่มเบาๆ อีโดวอนมองรอยแผลหลายที่บนใบหน้าของฮันดงกู ความโกรธและความสงสารยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในใจ ในตอนนี้เบต้าหนุ่มอยากจะไปเจอซอจองอูอีกครั้ง เพื่อเอาคืนในสิ่งที่อัลฟ่าหนุ่มได้ทำลงไปกับคนที่เปรียบเหมือนน้องชายแบบนี้
เบต้าสาวสบตาโอเมก้าหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาจริงจัง จับมือของฮันดงกูเอาไว้
“การหาคู่ชีวิตก็เหมือนกับการเสี่ยงดวงนั่นแหละ บางคนภายนอกอาจจะดูซอมซ่อน้ำไม่อาบครีมไม่ทาหน้าไม่ล้าง” อีโดวอนมองแฟนสาวตัวเองด้วยสีหน้าที่ตกใจหลังจากที่ได้ยินคำพูดของคังฮโยอึนที่กำลังเหลือบสายตามองมา เบต้าหนุ่มหันไปมองแม่ของตัวเองเพื่อขอความช่วยเหลือแต่กลับพบกับใบหน้าที่กำลังยิ้มและหัวเราะที่ลูกชายกำลังโดนต่อว่า
“แต่กลับเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจพอรู้ตัวอีกทีก็เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตที่ขาดไปไม่ได้แล้ว แต่กับบางคนเข้ามาด้วยภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูดีแต่นิสัยจริง ๆ กลับเลวร้ายจนเราก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน” คังฮโยอึนหยุดและถอนหายใจยาว ๆ เมื่อเห็นหยดน้ำตาเริ่มไหลรินออกมาจากโอเมก้าหนุ่มตรงหน้า
หลังจากที่ปิดแผลสุดท้ายเสร็จเบต้าสาวก็กางแขนทั้งสองข้างออก ไม่ต้องมีคำพูดอื่นใดถูกเอ่ยออกมา โอเมก้าหนุ่มก็โถมตัวเข้ามากอดคังฮโยอึนเอาไว้แน่น ปลดปล่อยเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาพาให้ผู้ใหญ่ทั้งสามคนภายในห้องอดที่จะใจเสีย นึกสงสารไม่ได้ที่โอเมก้าตัวเล็กเพียงเท่านี้ต้องพบเจอเรื่องราวเช่นนี้