เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
ณ ใจกลางกรุงโซลทางเหนือของลำธารช็องกเยช็อนเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านบุกชอนฮันอก ย่านบ้านโบราณที่มีชื่อเสียงของกรุงโซลในอดีตหมู่บ้านแห่งนี้เคยเป็นที่อยู่อาศัยของขุนนางและชนชั้นสูงในสมัยราชวงศ์โชซอน และบ้านหลังหนึ่งในนี้เป็นมรดกตกทอดของตระกูลซอรุ่นสู่รุ่น ถึงแม้ปัจจุบันจะไม่มีคนอยู่อาศัยแล้ว แต่ก็ยังคงมีคงเข้ามาดูแลรักษาความสะอาดอยู่ทุกอาทิตย์ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการทำพิธีสำคัญอย่างเช่นพิธีหมั้นในวันนี้
เรือนไม้หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่หลังกำแพงหินเตี้ย หลังคากระเบื้องสีเทาเข้มโค้งรับกันอย่างงดงาม ปลายชายคายกสูงประกบเสาไม้สนเคลือบยางไม้ขัดเงารองรับชายคาทอดยาวซึ่งปกคลุมเฉลียงไม้โดยรอบ เมื่อก้าวผ่านประตูไม้บานหนาแกะสลักเป็นรูปนกกระเรียนที่กำลังจับคู่ร่ายรำ ก็จะเจอกับลานกว้างปูด้วยแผ่นหินธรรมชาติที่มุมหนึ่งของบ้านเป็นที่ตั้งของสระขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยปลาอิงออว่ายวนเวียนให้ผู้มาเยือนได้ดูชม รายล้อมด้วยอาคารหลายหลังที่จัดวางเป็นรูปสี่เหลี่ยมล้อมรอบลานกลางบ้านไว้ ห้องแต่ละห้องเชื่อมต่อกันด้วยเฉลียงไม้ยกพื้นที่ถูกขัดเงาดูแลซ่อมแซมเป็นอย่างดี
ภายในห้องรับรองขนาดใหญ่ของบ้านประตูและหน้าต่างกรุด้วยกระดาษฮันจิสีขาวนวล ปล่อยให้แสงแดดยามเช้าลอดผ่านเข้ามาให้ความสว่างภายในอย่างเป็นธรรมชาติ พื้นภายในห้องปูพื้นด้วยระบบออนดลที่กักเก็บความอบอุ่นไว้ใต้พื้นไม้ บนผนังประดับไปด้วยภาพวาดโบราณและเครื่องลายครามมูลค่ามหาศาลที่ตกทอดกันมา
สมาชิกของทั้งสองตระกูลที่นั่งอยู่คนละฝั่งของว่าที่คู่หมั้นต่างมองไปยังชายหนุ่มทั้งสองที่นั่งหันหน้าเข้าหากันมีเพียงโต๊ะพิธีที่เต็มไปด้วยสินสมรสมูลค่าสูงกั้นทั้งสองคนให้ห่างกันเพียงเท่านั้น ทั้งคู่แต่งกายด้วยชุดฮันบกโบราณทำจากผ้าไหมคุณภาพสูงปักด้วยไหมทองคำเป็นลวดลายยงหรือมังกรตัวแทนของอัลฟ่าอย่างซอจองอู และลวดลายนกบงฮวังหรือนกฟีนิกซ์ตัวแทนของโอเมก้าอย่างฮันดงกู
งานพิธีดำเนินไปอย่างเรียบง่ายฮันดงกูและซอจองอูโค้งคำนับรับคำอวยพรจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่ง ถึงแม้จะมีคำกล่าวเหน็บแนมจากซอจีฮุนที่ถูกซอชินบีผู้เป็นแม่ปิดปากอย่างรวดเร็วก็ตาม แต่ทั้งสองคนก็ไม่คิดที่จะถือสาแต่อย่างใด แหวนหยกที่แต่ละวงถูกสลักลวดลายเป็นชื่อของทั้งสองถูกสวมให้กันแทนคำสัญญาที่ทั้งสองจะรักและเชื่อมั่นกันไปจนถึงวันแต่งงานที่ถูกวางแผนเอาไว้ในปีหน้า ท่ามกลางสายตาและเสียงปีติยินดีจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่ง
ฮันดงกูหยิบขนมยักกวาป้อนให้กับอัลฟ่าคู่หมั้นพร้อมกับหลบเลี่ยงสายตาคมที่มองมาด้วยความเสน่หาอย่างไม่ปิดบัง รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏขึ้นที่มุมปากของซอจองอูก่อนที่จะจับมือของโอเมก้าหนุ่มเอาไว้และกัดขนมทั้งชิ้นเข้าไปและใช้ลิ้นโลมเลียปลายนิ้วที่เปื้อนน้ำผึ้งของโอเมก้าหนุ่มที่รีบชักมือกลับทันที เรียกเสียงโห่ร้องด้วยความพึงพอใจจากผู้ใหญ่ทั้งสอง แต่กับโอเมก้าหนุ่มเองกลับต้องเขินอายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาใคร เมื่อซอจินฮวาหัวหน้าตระกูลซอพูดแซวถึงลูกหัวปีท้ายปีและยังกล่าวแย่งหลานคนแรกกับฮันซูโฮที่เป็นทั้งผู้นำตระกูลและลุงของฮันดงกู
เสียงพูดคุยของผู้ใหญ่จากทั้งสองฝั่งดังมาจนถึงห้องรับรองที่อยู่อีกหัวมุมของบ้านเป็นระยะเวลาที่ล่วงเลยมาจนถึงใกล้พลบค่ำ ซอจองอูนั่งมองโอเมก้าหนุ่มที่นอนพักร่างอยู่บนฟูกที่นอนด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่รับเข้าไปในปริมาณมาก จากคำเชิญชวนของว่าที่พ่อสามีในอนาคตอย่างซอจินฮวา ด้วยความที่รู้ว่าตัวเองนั้นอยู่ในจุดที่โอเมก้าหนุ่มไม่อาจจะปฏิเสธได้ แก้วแล้วแก้วเล่าที่ฮันดงกูต้องฝืนยกขึ้นดื่มด้วยสีหน้าที่กระอักกระอ่วนใจ โดยที่ไม่รู้ถึงเจตนาแอบแฝงภายใต้สายตาแห่งความเอ็นดูที่มอบให้
อย่าปล่อยให้โอกาสหลุดมืออย่างเด็ดขาด คือคำที่ซอจินฮวาพูดกับลูกชายตัวเองโดยไร้ซึ่งคำอธิบายอื่นแต่อัลฟ่าหนุ่มกลับรู้ดีถึงความหมายนั้น มันคือภาระเกี่ยวพันจากเรื่องที่ซอจีฮุนได้ทำไว้การที่ประธานซอจินฮวามีการเร่งรัดให้มีงานหมั้นเกิดขึ้นก็เพื่อที่จะใช้กลบข่าวฉาวที่ลูกชายคนเล็กของตระกูลซอ การที่ซอจองอูและฮันดงกูต้องมาอยู่ในห้องรับรองเพียงสองคนแบบนี้มันก็เป็นแผนที่พ่อของอัลฟ่าหนุ่มได้วางเอาไว้ สิ่งที่อัลฟ่าหนุ่มต้องสานต่อเพียงแค่ทำให้ฮันดงกูตั้งท้องให้เร็วที่สุดเพื่อ ใช้การตั้งครรภ์ของฮันดงกูเร่งการแต่งงานให้เร็วที่สุดและตอกตะปูปิดตายข่าวฉาวของซอจีฮุนที่ยังคงเป็นข่าวซุบซิบสนุกปากมาร่วมปี
ซอจองอูถอนหายใจช้า ๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดแรกของโอเมก้าคู่หมั้นออกอย่างช้า และนำผ้าชุบน้ำบิดหมาด ๆ มาเช็ดร่างของโอเมก้าหนุ่มที่ร้อนรุ่มให้เย็นลง กลิ่นฟีโรโมนที่หอมหวานคละเคล้าไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ช่างเย้ายวนใจให้ลุ่มหลง อัลฟ่าหนุ่มคิดไปถึงตัวเองในอดีตคงไม่คิดปฏิเสธโอกาสที่ดีแบบนี้ แต่กับตัวเขาในตอนนี้ไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว
ความคิดที่ว้าวุ่นในหัวจำต้องหยุดลงเมื่อมือที่กำลังเช็ดของอัลฟ่าหนุ่มถูกฮันดงกูจับกุมเอาไว้ แววตาใสมองตรงมาที่คู่หมั้นหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
“คุณเป็นยังไงบ้าง?”
“ร้อน” โอเมก้าหนุ่มตอบพร้อมกับยันตัวเองลุกขึ้นมาและถอดเสื้อเชิ้ตที่ปกปิดร่างกายท่อนบนของตัวเองออก ซอจองอูหันใบหน้าหลบเลี่ยงภาพตรงหน้า
“ที่พ่อของคุณเสนอให้คุณพาผมมาพักที่ห้องรับรอง ไม่ใช่แค่เพราะหวังดีใช่ไหมครับ?” ซอจองอูหันไปสบตากับฮันดงกูทุกคำปฏิเสธที่อยู่ในหัวก็มลายหายไป อัลฟ่าหนุ่มพยักใบหน้าขึ้นลงช้า ๆ แทนคำตอบ
“แต่ผมจะไม่ทำอะไรคุณหรอก” โอเมก้าหนุ่มยิ้มแห้งพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ
“คุณขำอะไร?”
“เอาจริง ๆ มันก็ค่อนข้างทำร้ายความรู้สึกของผมนะ อาหารมาเสิร์ฟอยู่ตรงหน้าแต่คนที่จะรับประทานกลับปฏิเสธแบบนี้ ผมดูไม่น่ากินขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วตอนป้อนขนมก็ทำให้ผมคิดไปไกลเลย” อัลฟ่าหนุ่มหัวเราะด้วยรอยยิ้มที่ไม่อยากจะเชื่อถึงสิ่งที่เพิ่งได้ยินจากปากของฮันดงกู ยิ่งมองใบหน้าที่ดูไม่พอใจของโอเมก้าหนุ่มซอจองอูยิ่งระเบิดเสียงหัวเราะอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ความรู้สึกอึดอัดที่อยู่ในใจในตอนนี้กลับหายโล่งไปเป็นปลิดทิ้ง
“หัวเราะพอหรือยัง” โอเมก้าหนุ่มพูดด้วยใบหน้าที่อมยิ้มมองคู่หมั้นของตัวเองพยายามหยุดที่จะหัวเราะด้วยความยากลำบาก
“ผมขอโทษ ฮ่าฮ่า ผมได้มีเจตนาที่จะทำร้ายความรู้สึกของคุณหรืออะไรแบบนั้น แต่ผมว่าวันนี้คุณพักผ่อนก่อนดีกว่านะ” ฮันดงกูค่อย ๆ นอนลงไปอย่างว่าง่ายและหลับตาลง
“พรุ่งนี้ตอนเย็นคุณว่างหรือเปล่า?”
“อืม ไปงานเลี้ยงเลื่อนขั้นของพี่โดวอนครับ”
“พี่โดวอน?”
“เขาเป็นตำรวจที่ผมรู้จักน่ะครับ ค่อนข้างที่จะสนิทกัน”
“งั้นคงต้องไปทำความรู้จักคุณอีโดวอนเอาไว้แล้วสิ”
“ก็ดีนะครับ พี่โดวอนก็คงอยากรู้จักคุณเหมือนกัน ว่าแต่คุณถามทำไมเหรอครับ?”
“ก็อยากให้คุณไปพบเจอกับเพื่อนของผมบ้างเป็นการแลกเปลี่ยนไง”
“เป็นคำสั่งของประธานซอด้วยหรือเปล่า?”
“ก็ส่วนหนึ่ง อีกอย่างผมก็อยากให้คุณได้รู้จักผมมากขึ้นเหมือนกัน เพราะก่อนหน้านี้เราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันเลย ตอนนี้เป็นคู่หมั้นกันแล้วก็ควรที่จะรู้จักโลกของกันและกันให้มากขึ้นจริงไหม”
“ผมเป็นคู่หมั้นไม่ใช่หุ้นส่วนทางธุรกิจไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้ตีความยากขนาดนั้นก็ได้ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้คุณไปงานเลี้ยงกับผมแล้ววันถัดไปผมไปกับคุณโอเคไหมครับ” ซอจองอูพยักใบหน้าพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ ให้กับความที่เป็นคนที่ตรงไปตรงมาของฮันดงกู อัลฟ่าหนุ่มเริ่มที่จะเห็นตัวเองหลังแต่งงานแล้วว่าตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวจะไม่มีทางเป็นตัวเองแน่นอน
ซอจองอูมองมือของฮันดงกูที่ยื่นมาตรงหน้าด้วยใบหน้าที่งุนงงก่อนที่จะยิ้มออกมาอีกครั้งเมื่อได้ยินคำขอด้วยน้ำเสียงออดอ้อนจากโอเมก้าคู่หมั้น
“ผมหนาวจังคุณกอดผมหน่อยได้ไหม” โอเมก้าหนุ่มขยับให้เหลือพื้นที่ว่างให้อัลฟ่าคู่หมั้น ซอจองอูยกยิ้มมุมปากก่อนที่จะเคลื่อนกายไปบนฟูกนอนช้อนร่างของโอเมก้าคู่หมั้นมาโอบกอดเอาไว้ ฮันดงกูซุกใบหน้าเข้ามาจนแนบชิดกับร่างของซอจองอูในทันที ฟีโรโมนของทั้งสองถูกปลดปล่อยออกมาผสมกันอบอวลไปทั่วทั้งห้อง คู่หมั้นทั้งสองหลับตาลงปล่อยให้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ดึงเข้าสู่การหลับใหล
เวลายามเย็นของวันต่อมาซอจองอูนั่งมองแก้วเบียร์ของตัวเองที่ถูกรินเติมมาเรื่อย ๆ จากนายตำรวจที่มาร่วมงานเลี้ยงของเจ้าของงาน ภายในร้านเนื้อย่างใกล้กับสถานีตำรวจมยองจินต่างคลาคล่ำไปด้วยตำรวจประจำสถานี นั่งเต็มโต๊ะยาวห้าโต๊ะที่ตั้งเรียงกันภายในร้านจนแน่นขนัดตา
ซอจองอูเหลือบสายตามองไปบนเวทีขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ฝั่งขวาสุดของร้านเป็นระยะด้วยคิ้วที่ขมวดเป็นปม บนเวทีมีตำรวจเบต้าเจ้าของงานที่กำลังกอดคอฮันดงกูถือไมค์ร้องเพลงลูกทุ่งด้วยเสียงที่ไม่ต่างกับสุนัขที่ถูกรถเหยียบ ทั้งสองคนต่างถือขวดโซจูขึ้นกระดกและประชันลูกคอกันอย่างไม่มีใครยอมใครโดยที่มีลูกน้องที่มาร่วมงานเลี้ยงส่งเสียงเชียร์เป็นระยะ
“สวัสดีครับคุณซอจองอูผมแบซองแจ ขอผมนั่งด้วยได้ไหมครับ” คำทักทายจากเบต้าวัยกลางคนคนหนึ่งทำให้ซอจองอูต้องละสายตาจากบนเวทีและผายมืออย่างไม่เต็มใจลงที่ว่างข้าง ๆ
“สองคนนั้นไม่มีอะไรหรอกครับ ผมรับประกันได้” แบซองแจพูดพร้อมกับชี้ไปบนเวทีก่อนที่จะยกแก้วเบียร์ขึ้นมาดื่ม
“ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” อัลฟ่าหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ
“ปีหน้าผมก็สี่สิบปีแล้ว ก็พอที่จะมองออกครับว่าคุณกำลังดูไม่พอใจสองคนนั้น”
“ปกติพวกเขาสองคนก็เป็นแบบนี้เหรอ?”
“ครับ ทั้งสองคนสนิทกันมากแม่ของหัวหน้าเองก็เอ็นดูดงดงมากจนบางทียังชอบบอกคนอื่นว่าดงดงเป็นลูกชายคนเล็กของบ้าน ถึงขนาดมีห้องส่วนตัวไว้ให้ดงดงนอนพักที่บ้านเลย”
“แต่คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกนะครับ หัวหน้าแกมีแฟนอยู่แล้วคุณคังฮโยอึนที่นั่งอยู่ตรงนั้น” แบซองแจกล่าวพร้อมกับชี้ไปยังหัวโต๊ะตัวสุดท้ายที่อยู่ฝั่งตรงกันข้าม เบต้าหญิงผมสั้นประบ่าในชุดสุภาพกึ่งทางการกำลังนั่งหันหน้าไปยังเวทีชมการแสดงพร้อมกับหัวเราะไปกับเสียงร้องและท่าทางที่ตลกของทั้งสองคนบนเวทีกำลังทำอยู่
“แล้วคุณคังฮโยอึนไม่ว่าอะไรเหรอ?”
“แรก ๆ ก็มีบ่นเหมือนกัน แต่หลังจากที่รู้ว่าทำไมคนตระกูลอีถึงรักดงดงแบบนั้นเพราะต้องการเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปเธอก็เข้าใจได้ครับ”
“สิ่งที่ขาดหายไป?”
“ครอบครัวของหัวหน้ามีช่องว่างที่ไม่มีทางเติมเต็มได้จนดงดงเข้ามาอุดช่องว่างนั้นเขาก็เลยยิ้มได้แบบนั้น ผมไม่อยากให้คุณเข้าใจอะไรผิดไปเพียงเพราะสิ่งที่เห็น”
“ผมจะพยายามทำความเข้าใจ แต่คงต้องใช้เวลาสักหน่อย” แบซองแจหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและหยิบตะเกียบที่ถูกวางใว้บนโต๊ะขึ้นมาเคาะเรียกความสนใจของทุกคนในห้องให้มองมา ดนตรีที่กำลังเล่นอยู่ถูกหยุดลงเพื่อไม่ให้กลบสิ่งที่เบต้าวัยกลางคนจะพูด
“ต้องขออภัยที่ต้องหยุดความสนุกเอาไว้ชั่วครู่ เนื่องในโอกาสที่ผมก็อยู่กับหัวหน้าโดวอนมานานจึงขออนุญาตเป็นตัวแทนกล่าวคำยินดีแทนทุกคนในที่นี้ หัวหน้าเป็นคนที่กล้าบ้าบิ่นมากจนหลาย ๆ ครั้งนั้นก็ทำผมและลูกทีมคนอื่นหัวใจจะวาย เรื่องความดื้อความรั้นคุณมักจะบ่นดงดงให้ฟังเสมอ แต่คุณก็เป็นคนหนึ่งที่ดื้อไม่ฟังใครเหมือนกัน
“ขอบคุณสำหรับคำยินดีแต่ไม่ยินร้าย แต่ว่าไหน ๆ แล้วถ้าจะให้เป็นแค่งานเลี้ยงแสดงความยินดีกับผมคนเดียวก็คงไม่ได้ เพราะผมเต็มใจที่จะประกาศให้ทุกคนในนี้ได้รู้ว่าคนที่เปรียบเสมือนน้องชายของผมคนนี้ และตัวป่วนประจำสถานีมยองจินของเราขายออกแล้ว และว่าที่เขยประจำสถานีก็มาร่วมงานนี้ด้วยเหมือนกัน ขอเสียงแสดงความยินดีให้กับทั้งคู่หน่อย” ทุกสายตาต่างมองมายังโต๊ะตัวสุดท้ายที่มีอัลฟ่าแปลกหน้าที่ถูกกล่าวถึงนั่งอยู่และส่งเสียงเชียร์และปรบมือแสดงความยินดีให้
ซอจองอูยิ้มมุมปากและยกแก้วเบียร์ของตัวเองขึ้นมาตอบรับคำยินดี ถึงแม้ภายในใจจะรู้สึกอึดอัดจนแทบอยากจะลุกหนีไปให้พ้นจากตรงนี้สักแค่ไหนก็ตาม อัลฟ่าหนุ่มพยายามคิดถึงเหตุผลว่าทำไมโอเมก้าอย่างฮันดงกูถึงได้มาคลุกคลีกับเหล่าเบต้าและโอเมก้าชนชั้นต่ำกว่าแบบนี้ได้ อัลฟ่าหนุ่มมองไปยังแก้วเบียร์ที่อยู่ในมือพาลนึกถึงรสชาติขมเฝื่อนลิ้นยากจะกลืนผ่านลงคอไปได้ รสชาติของชนชั้นล่างที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้อำนาจของอัลฟ่าชนชั้นสูงอย่างพวกเขา
ซอจองอูเหลือบสายตามองโอเมก้าคู่หมั้นที่มองไปรอบ ๆ ไม่ต่างจากเด็กที่กำลังอยู่ในความสนใจด้วยสายตาที่พึงพอใจ บรรยากาศภายในเลานจ์แห่งนี้ที่ต่างกับร้านเนื้อย่างของเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง บรรยากาศที่คู่ควรกับโอเมก้าอย่างฮันดงกูอย่างที่ซอจองอูอยากให้เป็น อย่างที่ควรจะเป็น ทุกโต๊ะต่างสนใจแค่บทสนทนาของผู้คนภายในโต๊ะ ไม่มีเสียงสนทนาสอดแทรกกันให้น่าปวดหัว แม้จะมีคนรู้จักและหุ้นส่วนทางธุรกิจที่เข้ามาทักทายบ้างแต่ก็ไม่มากไปจนรู้สึกน่ารำคาญใจ ดนตรีที่ขับกล่อมจากนักร้องมืออาชีพด้วยน้ำเสียงไพเราะนุ่มนวลน่าฟังและไม่ดังเกินไปจนขัดบทสนทนาของผู้คนโดยรอบ
“คุณชอบที่นี่ไหม?”
“ครับ ก็อบอุ่นและก็ดูเป็นกันเองดี ถึงคนจะไม่เยอะก็ตาม”
“เพราะที่แบบนี้มีไว้สำหรับคนแบบพวกเราเท่านั้น” ฮันดงกูมองใบหน้าของอัลฟ่าหนุ่มหลังจากได้ยินสิ่งที่ซอจองอูเพิ่งพูดไป ก่อนที่จะยิ้มออกมาเล็กน้อย
“ขอโทษนะครับผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน” ฮันดงกูพูดก่อนจากลุกเดินออกไปจากโต๊ะไป ซอจองอูมองตามหลังของคู่หมั้นจนไม่ทันได้สังเกตแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่ถือวิสาสะมานั่งลงตรงที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มทักทาย อดีตเพื่อนเก่าที่ในตอนนี้อัลฟ่าหนุ่มแทบไม่อยากจะรู้จักหรือเห็นหน้า
“คุณมาผิดโต๊ะหรือเปล่ารองประธานยุน” รอยยิ้มของยุนมินฮยอกหายใปในทันทีที่ได้ยินคำทักทายจากซอจองอู
“ไม่เอาน่าจองอู นายกับฉันก็คนคุ้นเคยกันเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วยังไม่หายโกรธกันหรือยังไง”
“ไม่มีทางสำหรับสิ่งที่พวกนายทำ ฉันไม่ขยี้พวกนายให้จมก็ถือว่าเมตตามากแล้ว” คำพูดที่ดูยะโสจากอดีตเพื่อนทำให้ยุนมินฮยอกแทบจะยิ้มไม่ออก
“ฉันไม่อยากพูดกับนายแบบนี้หรอกนะ แต่นายไม่กล้าหรอก หมาป่าถ้ามันออกจากฝูงไปก็ไม่ต่างจากหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่ง เรามันรู้ไส้รู้พุงกันดีอย่าคิดจะสาวไส้ให้กากินเลย นายเองก็เดิมพันสูงไม่ต่างจากพวกฉันหรอก ถ้าคู่หมั้นนายรู้เรื่องที่นายเคยทำคิดว่าเขาจะว่ายังไง”
“อย่าคิดจะมายุ่งกับฮันดงกูอย่างเด็ดขาด”
“ทำไมล่ะ สมบัติผลัดกันชมดอกไม้งามก็แบ่งกันดมจะเป็นอะไรไป ใช่ว่านายจะไม่เคยทำสักหน่อย”
“เรื่องซูบงนั่นก็เพราะพวกนายปั่นหัวฉัน”
“ก็ช่วยไม่ได้ที่นายเลือกที่จะหูเบาพวกฉันกล่อมไม่กี่คำกับรูปสองรูปก็เชื่อแล้ว ถ้านายหนักแน่นมากพอซูบงก็ไม่ต้องจบชีวิตตัวเองแบบนั้นหรอก ไอ้โอเมก้านั่นก็อีกคนไม่น่าคิดสั้นเลยพวกฉันยังไม่พอใจเลยดันมาชิงตายไปซะก่อน”
“หยุดพูดถึงเขาแบบนั้น แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน” ภาพสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตตอนนี้ย้อนกลับมาในหัวจนยากที่ซอจองอูจะลืมได้อีกครั้ง มือทั้งสองข้างกำหมัดไว้แน่นด้วยเพราะรู้จุดประสงค์ของยุนมินฮยอกที่มักจะเข้ามาปั่นประสาทเพื่อความสนุกส่วนตัวแบบนี้เสมอ
“ไม่ต้องมาเตือนฉันหรอกนิสัยที่ชอบปล่อยให้ความโกรธบังตาง่าย ๆ แบบนายน่ะ มันมักจะมองไม่เห็นความผิดพลาดของตัวเองหรอก เรื่องที่เกิดกับซูบงเองก็เหมือนกัน”
“นี่คู่หมั้นของนายก็ไปนานแล้วนะ ฮยอนบินเองก็ไม่อยู่ที่โต๊ะด้วยเหมือนกัน บางทีประวัติศาสตร์อาจจะซ้ำรอยแล้วก็ได้” ซอจองอูมองผ่านยุนมินฮยอกไปและเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองอาจจะเสียเหลี่ยมให้กับอดีตเพื่อนแล้ว เมื่อคนที่อัลฟ่าหนุ่มต้องกลัวที่สุดอย่างอูฮยอนบินในตอนนี้ไม่อยู่ที่โต๊ะ
ซอจองอูลุกขึ้นจากโต๊ะและกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทางห้องน้ำในทันทีและก็เป็นอย่างที่คิด ที่หน้าห้องน้ำอูฮยอนบินกำลังดึงตัวของฮันดงกูเอาไว้ ความเดือดดาลปะทุออกมา อัลฟ่าหนุ่มกัดฟันแน่นก่อนที่จะพุ่งตรงไปหาอูฮยอนบินที่กำลังทำในสิ่งที่ซอจองอูได้เตือนเอาไว้