เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) - ตอนที่ 10 สิ่งที่เหลือ โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

ผู้แต่ง

Coppy Pasted

เรื่องย่อ

การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน


เมื่อการหมั้นหมายจากอัลฟ่าอย่าง "ซอจองอู" ก็เป็นเหมือนการเรียกความสนใจให้กับผู้ล่า ราคาที่ต้องจ่ายคือชีวิตของเพื่อนทั้งสอง นายตำรวจที่ฮันดงกูเปรียบเสมือนพี่ชายอย่าง 'อีโดวอน' จะต้องช่วยกันตามหาความจริงให้ได้ว่าใครที่อยู่เบื้องหลังเรื่องที่เกิดขึ้น นำพาไปสู่การรับรู้ความลับอันดำมืดอีกมากมาย และอดีตที่ยังคงตามหลอนจนกว่าจะถึงจุดจบ

สารบัญ

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 1 อัลฟ่าเจ้าปัญหา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 2 คู่หมั้นของซอจองอู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 3 ล่าหรือถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 4 โอเมก้าที่หายไป,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 5 คำขอโทษจากผู้วายชนม์,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 6 โสเภณีแห่งกวางจู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนเสริม ควอนยูนา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 7 นักล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 8 แลกหนึ่งสิ่งเพื่อหนึ่งอย่าง,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 9 ตัดสินใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 10 สิ่งที่เหลือ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 11 ความสูญเสีย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 12 ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 13 พังทลาย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 14 ลูกกวางที่หลงกล,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 15 อีกด้านของเหรียญ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 16 หุ่นที่ถูกเชิด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 17 โอเมก้าที่น่าสงสาร,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 18 มือที่เปื้อนเลือด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 19 ปลดปล่อย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 20 เครื่องบรรณาการ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 21 ผู้ล่าที่ถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 22 คนที่คิดว่าเป็น,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 23 คนที่ไว้ใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 24 ผู้ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 25 เบาะแสและหลักฐาน

เนื้อหา

ตอนที่ 10 สิ่งที่เหลือ

ห้องโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนชนชั้นนำที่มาร่วมงานเลี้ยงการกุศลที่ถูกจัดขึ้นในโรงแรมชื่อดังกลางเมือง

ถึงแม้งานหมั้นจะผ่านไปมากกว่าหนึ่งเดือนแล้วก็ตาม แต่หัวข้อสนทนาจากทุกคนส่วนใหญ่ในห้องต่างล้วนเข้ามาแสดงความยินดีและเฝ้ารอคำเชิญเข้าร่วมงานแต่งจากทั้งสองตระกูล ซอจองอูสังเกตสีหน้าของคู่หมั้นที่เริ่มไม่สู้ดีนัก อัลฟ่าหนุ่มรู้ดีว่าฮันดงกูนั้นไม่ค่อยชอบงานสังคมที่ทุกคนต่างใส่หน้ากากเข้าหากันแบบนี้ จึงพยายามเลี่ยงมาตลอด

แต่ครั้งนี้เป็นคำขอกึ่งบังคับจากหัวหน้าตระกูลซอเป็นสิ่งที่โอเมก้าหนุ่มไม่สามารถปฏิเสธได้จึงต้องจำใจมาร่วมงานนี้พร้อมกับคู่หมั้น เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงเคล้าคลอไปกับบรรยากาศที่ชนหลงใหลไปกับงานอย่างง่ายดายแต่คงไม่มากพอที่จะดึงโอเมก้าหนุ่มให้ลุ่มหลงได้

เพราะทุกสายตาทุกความสนใจต่างก็มุ่งเป้ามาหาโอเมก้าหนุ่มที่เปรียบได้กับชิ้นเนื้อที่อยู่ท่ามกลางฝูงของนักล่า ที่อยากเข้ามาทำความรู้จักเพื่อการตักตวงผลประโยชน์ที่จะได้จากนามสกุลฮัน โดยที่ไม่สนใจเจ้าของที่ยืนอยู่ข้างกันแม้แต่น้อย 

“คุณยังไหวหรือเปล่า” ซอจองอูโน้มใบหน้าลงไปกระซิบถามคู่หมั้นเป็นครั้งที่สาม ฮันดงกูยิ้มเล็กน้อยแต่ก็ไม่อาจจะซ่อนความเหนื่อยล้าจากแววตาได้

ความสงบที่เคยมีกลับมลายหายไปในทันทีเมื่อมีเสียงทะเลาะกันดังขึ้นมาจากมุมหนึ่งของห้องพร้อมกับเสียงแก้วที่แตกกระจายเต็มพื้น ซอจองอูรับรู้ได้จากน้ำเสียงทันทีและรีบแทรกตัวผ่านฝูงชนที่รุมล้อมเข้าไปดูเหตุการณ์ทะเลาะวิวาทที่กำลังเกิดขึ้น

ซอจงฮยอนนอนราบไปกับพื้นพร้อมกับใบหน้าด้านขวาที่แดงช้ำจากการโดนกระแทก โดยที่ซอจีฮุนผู้เป็นสามีกำลังยืนมองด้วยความรังเกียจที่แสดงออกผ่านแววตา ทุกสายตาต่างมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าพร้อมกับเสียงซุบซิบนินทาที่เริ่มดังขึ้นมา

“พอได้แล้วจีฮุน นี่นายจะทำให้ตระกูลอับอายไปถึงไหน” ซอจองอูเดินเข้าไปขวางอัลฟ่าผู้เป็นน้องชายต่างมารดาออก

“อาย คนอย่างแกมีคำว่าอายเป็นด้วยหรือไง” ซอจีฮุนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่โกรธพร้อมกับชี้หน้าอัลฟ่าผู้พี่ ซอจองอูขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินไปและมองตามฮันดงกูที่กำลังพาซอจงฮยอนเดินหายไปในฝูงชนที่กำลังรุมล้อม ก่อนที่จะหันมาต่อว่าน้องชายตัวเองที่ยังคงทำหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสิ่งที่เพิ่งทำลงไป

“ต้องทำกับจงฮยอนขนาดนี้เลยหรือไง”

“ก็ใครบอกให้มันมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันเองนี่”

“ที่ผ่านมาฉันเว้นระยะห่างให้นายไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่เรื่องนี้มันมากเกินไปแล้วนะจีฮุน อย่างน้อยจงฮยอนเขาก็เป็นเมียนาย”

“แล้วยังไงล่ะ ของของฉันจะทำยังไงก็ได้ หรือว่าแกอยากได้มันไปขึ้นเตียงบ้างเหรอ”

“เมื่อไหร่นายจะรู้สึกตัวสักที นายเคยดีกว่านี้”

“อย่าพูดเหมือนรู้จักฉันดีไปหน่อยเลย ไอ้ขี้ครอก” ซอจีฮุนตวาดคำพูดที่ไม่ต่างกับคมมีดใส่หน้าพี่ชายต่างมารดาต่อหน้าคนทั้งงานอย่างไม่สนใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ

ซอจองอูไม่คิดที่จะตอบโต้ให้มากความไปมากกว่านี้ เพียงแค่ยืนมองน้องชายต่างมารดาเดินโซซัดโซเซด้วยความมึนเมาจากสิ่งที่มากกว่าแอลกอฮอล์ไปอย่างทุลักทุเล

ใจที่หวนนึกถึงซอจีฮุนที่เคยสนิทและไว้ใจที่จะพูดคุยปรึกษาทุกอย่าง แต่ในตอนนี้น้องชายคนนั้นคงไม่มีอีกต่อไปแล้วหลังจากที่ผู้เป็นพ่ออย่างซอจินฮวากล่อมให้ทั้งสองเริ่มที่จะหันมาห้ำหั่นกันเองตามความเชื่อแบบเดิมของตระกูลเพียงเพื่อหาคนที่จะไว้ใจสืบต่อธุรกิจให้มั่นคงได้

อัลฟ่าหนุ่มเดินหลบสายตาฝูงชนออกมาข้างนอกเพื่อตามหาฮันดงกูและซอจงฮยอน เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นจะต้องกลายเป็นหัวข้อที่เป็นหนึ่งในข่าวนินทาในแวดวงสังคมไปอีกนาน ความเงียบที่เกิดขึ้นภายในลิฟต์ทำให้มีเวลาได้คิดถึงคำพูดของซอจีฮุน แต่ก็ต้องเก็บความคิดนั้นเอาไว้เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกก็พบกับฮันดงกูยืนรออยู่ที่หน้าประตูลิฟต์

“จงฮยอนเป็นยังไงบ้าง”

“ยังร้องไห้ไม่หยุดคงจะเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ผมให้คนขับรถกลับไปส่งที่บ้านแล้วครับ” ฮันดงกูตอบด้วยท่าท่างที่ไม่สู้ดีนัก ร่างของโอเมก้าหนุ่มตรงหน้าเริ่มซวนเซคล้ายกับจะล้มเต็มที

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” ซอจองอูรีบวิ่งเข้าไปพยุงโอเมก้าหนุ่มเอาไว้ และรับรู้ได้ถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับฮันดงกู ร่างกายที่ร้อนกลิ่นหอมประหลาดจากฟีโรโมนเริ่มแผ่ออกมาแสดงถึงอาการฮีทระยะเริ่มต้นของโอเมก้า

ซอจองอูกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากตลอดทางที่ต้องพยุงร่างของฮันดงกูมาให้ถึงรถก็ไม่ต่างกับการฝึกความอดทนต่อสิ่งที่ยั่วยุตรงหน้า ร่างที่ร้อนผ่าวคละเคล้าด้วยกลิ่นหอมที่เคยเย้ายวนในตอนนี้กลับหอมขึ้นเท่าทวีคูณ อัลฟ่าหนุ่มรีบขับรถตรงกลับไปยังเพนท์เฮ้าส์ในทันที

สติสัมปชัญญะของซอจองอูแทบจะขาดสะบั้นเมื่อฮันดงกูที่กำลังถูกอาการฮีทครอบงำเริ่มที่จะนั่งไม่สุข มือข้างซ้ายที่เคยวางเอาไว้ที่ต้นขาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาลูบคลึงที่เป้ากางเกงอัลฟ่าหนุ่ม ขณะเดียวกันใบหูข้างซ้ายก็กำลังโดนโอเมก้าหนุ่มขบกัดอย่างมันเขี้ยว ความอดทนที่กำลังถูกอารมณ์ที่พลุ่งพล่านกัดกินทีล่ะนิดกลายเป็นความทรมานอันแสนสาหัส เส้นทางกลับไปยังเพนท์เฮ้าส์ที่เคยใช้เวลาไม่กี่นาที ในเวลานี้กลับรู้สึกนานจนอัลฟ่าหนุ่มเริ่มจะทนไม่ไหว

 

ภายในเพนท์เฮ้าส์ร่างของซอจองอูถูกดันติดกับประตูที่ยังปิดไม่สนิทจนเกิดแรงกระแทกเสียงดังจากร่างของฮันดงกูที่โถมเข้ามา ริมฝีปากเล็กจู่โจมเข้ามาไม่ให้โอกาสที่อัลฟ่าหนุ่มได้ทักท้วงอะไร รสจูบแห่งราคะที่เต็มไปด้วยความกระหายจากโอเมก้าหนุ่มในตอนนี้ทำให้ซอจองอูเคลิบเคลิ้มจนแทบสิ้นสติ เสื้อผ้าที่ปกคลุมร่างกายท่อนบนถูกปลดเปลื้องออกในเวลาไม่นานโดยที่ซอจองอูแทบไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ ก่อนที่จะปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในความรู้สึกนี้ สติที่ยังคงเหลือเพียงน้อยนิดของซอจองอูดันร่างของฮันดงกูออกไปจนสุดแขน

“ดงกูหยุดก่อน!” โอเมก้าหนุ่มส่งสายตาวิงวอนและสับสนจนความคิดของซอจองอูสะดุดไป

“คุณจะปฏิเสธผมอีกแล้วเหรอ”

“ไม่ใช่แบบนั้น แต่การที่ผมจะฉวยโอกาสในตอนที่คุณกำลังอยู่ในช่วงเวลาที่ไม่มีสติในการตัดสินใจแบบนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่ถูก” ซอจองอูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง สายตามองลึกเข้าไปถึงดวงตาของโอเมก้าตรงหน้าก่อนที่จะต้องรู้สึกประหลาดใจเมื่อฮันดงกูกลับหัวเราออกมาเบา ๆ

“คุณนี่แปลกคนดีจริง ปกติคุณคิดเยอะแบบนี้หรือเปล่าเวลาที่จะขึ้นเตียงกับคนอื่น” ฮันดงกูจับแขนทั้งสองข้างที่ยันร่างตัวเองออกโดยที่ซอจองอูไม่คิดที่จะขัดขืน ก่อนที่จะก้าวเข้าไปหาอัลฟ่าตรงหน้าอีกครั้ง สองมือคล้องคอ

“ผมอายุยี่สิบแปดแล้วไม่ใช่เพิ่งเกิดฮีทแรก คิดว่าการที่ผมทำแบบนี้ เพราะผมควบคุมตัวเองไม่ได้งั้นเหรอครับ” ซอจองอู

“นั่นสินะ ผมขอโทษคุณพูดถูก แล้วคุณฮันดงกูจะให้ผมไถ่โทษยังไงดีครับ” คำตอบของซอจองอูเหมือนกับการเติมน้ำมันลงไปในเชื้อไฟโอเมก้าหนุ่มยกยิ้มด้วยความพึงพอใจก่อนที่จะคุกเข่าลงตรงหน้าของซอจองอู ลมหายใจอุ่นร้อนของฮันดงกูทะลุผ่านเนื้อผ้าไปจนถึงท่อนเนื้อที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ข้างในจนซอจองอูรู้สึกได้

โอเมก้าหนุ่มใช้ปลายลิ้นเริ่มโลมเลียสำรวจสิ่งที่อยู่ภายในกางเกง ในขณะเดียวกันสองมือก็ปปลดเข็มขัดออกอย่างไม่ยากเย็นก่อนที่จะใช้ฟันกัดหางซิปเอาไว้และรูดลง เผยสิ่งที่โอเมก้าหนุ่มต้องการที่ยังคงถูกกักขังเอาไว้ด้วยเนื้อผ้าอีกชั้น โอเมก้าหนุ่มส่งเสียงในลำคอเบา ๆ ด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่จะใช้ปลายลิ้นสำรวจไปจนถึงส่วนหัวที่เริ่มจะมีของเหลวซึมผ่านเนื้อผ้าออกมา

“พร้อมสำหรับการลงโทษไหมครับ ท่านประธานซอ” แววตาร้ายที่โอเมก้าหนุ่มเหลือบมองขึ้นมาในขณะที่ใช้ปลายคางมนถูไปที่แท่งเนื้ออุ่น ๆ ของซอจองอูไม่หยุด

อัลฟ่าหนุ่มครางต่ำในลำคอแทนคำตอบปล่อยให้โอเมก้าหนุ่มกระชากปราการด่านสุดท้ายลง แท่งเนื้อที่ไร้การกักขังพุ่งตัวลงไปวางพาดไปบนใบหน้าของฮันดงกูในทันที โอเมก้าหนุ่มเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยแววตามุ่งมั่นและเต็มไปด้วยความกระหาย

แววตาที่เปรียบดังเขาวงกตที่กำลังชื่นชมท่อนเนื้ออุ่นตรงหน้า แตกต่างกับแววตาของฮันดงกูที่เคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง เป็นอีกด้านของเหรียญที่ชื่อฮันดงกูที่ซอจองอูไม่มีทางรับรู้ถ้าทั้งสองไม่ได้เป็นคู่หมั้นกัน

ฮันดงกูจูบเบา ๆ ไปยังส่วนปลายก่อนจะเริ่มชิมอย่างตั้งใจลิ้มรสชาติของซอจองอูอย่างพิถีพิถัน ขบกัดเบา ๆ ไปที่ส่วนปลายส่งความเสียวซ่านแผ่ไปทั้งร่างของอัลฟ่าหนุ่มจนแทบจะยืนไม่ไหว ฮันดงกูใช้สองมือที่ยังว่างยันร่างของอัลฟ่าหนุ่มเอาไว้อย่างรู้งาน นิ้วมือจิกเกร็งลงบนเนื้อข้างลำตัว สัมผัสที่อยู่ระหว่างความเจ็บปวดและความเสียวซ่านทำให้ซอจองอูกัดฟันเอาไว้แน่น

แต่ทว่าความเสียวซ่านที่เคยได้รับกลับหยุดลง ซอจองอูก้มหัวลงไปมองด้วยแววตาที่สับสน ก่อนจะพบกับสายตาที่เจ้าเล่ห์มองกลับมาอย่างท้าทาย หยุดสิ่งที่ทำอยู่โดยไม่สนใจท่อนเอ็นร้อนที่กำลังกระตุกเป็นจังหวะราวกับกำลังเรียกร้องให้ถูกดูแลอย่างเช่นเคย

“อย่าคิดที่จะลงโทษผมด้วยการหยุดไปแบบนี้นะฮันดงกู” ซอจองอูกล่าวคำเตือนเสียงเย็นด้วยแววตาวาวโรจน์ไปด้วยความสับสนและหงุดหงิด

โอเมก้าหนุ่มยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจในสิ่งที่เห็นก่อนที่จะดึงมือทั้งสองข้างของอัลฟ่าหนุ่มมารองท้ายทอยของตัวเองเอาไว้

“ผมอยากให้คุณลงโทษตัวเองมากกว่า” อัลฟ่าหนุ่มยิ้มกว้างออกมาทันทีที่เข้าใจในสิ่งที่ฮันดงกูกำลังทำ ซอจองอูขยับส่วนปลายเข้าไปแตะกับริมฝีปากของฮันดงกูที่เปิดรออยู่ ท่อนเนื้อร้อนที่ค่อย ๆ หายเข้าไปในปากของโอเมก้าหนุ่มจนแทบจะมิดลำ

ซอจองอูแหงนใบหน้าหน้าขึ้นพร้อมกับส่งเสียงครางต่ำในลำคอ มือทั้งสองข้างกำกลุ่มผมของโอเมก้าหนุ่มเอาไว้แน่น สัมผัสจากปากของโอเมก้าหนุ่มที่กำลังนวดเค้นแท่งเนื้อร้อนอยู่นั้นมันทำให้อัลฟ่าหนุ่มเสียวจนเกินจะบรรยาย สองมือที่จับกลุ่มผมของโอเมก้าหนุ่มเอาไว้เริ่มที่จะโยกเป็นจังหวะยิ่งให้ความรู้สึกเหมือนกับกำลังถูกส่งไปยังสวรรค์ ความรู้สึกที่อัลฟ่าหนุ่มไม่ได้รู้สึกมาเป็นเวลานานมากแล้วเหมือนกัน

พลันความสุขที่มีกลับแปรเปลี่ยนเป็นความหึงหวงเล็ก ๆ เมื่อนึกถึงความช่ำชองของโอเมก้าหนุ่มในการจัดการกับท่อนเอ็นได้อย่างชำนาญแบบนี้ ความคิดที่ว่าฮันดงกูเคยทำแบบนี้กับคนอื่น ความคิดที่ฮันดงกูกำลังคุกเข่าปรนเปรอให้คนที่ไม่ใช่ตัวเอง ยิ่งทำให้ซอจองอูเร่งจังหวะให้เร็วและรุนแรงมากขึ้น ยิ่งรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่ต้นขาจากแรงจิกเล็บของฮันดงกู อัลฟ่าหนุ่มยิ่งรู้สึกชอบใจ

ความรู้สึกเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างมันมากขึ้นเกินกว่าที่จะเก็บเอาไว้ได้อีกต่อไป ลำคอที่บีบรัดแน่นนวดคลึงจนซอจองอูแทบจะทนไม่ไหว อัลฟ่าหนุ่มกระแทกแท่งร้อนเข้าไปในโพรงปากจนสุดลำ ก่อนจะปลดปล่อยสิ่งที่ถูกเก็บเอาไว้มาเป็นเวลานานออกมาพร้อมเสียงร้องครางในลำคอ นิ้วมือยังคงกำเส้นผมของฮันดงกูไว้แน่นในขณะที่โอเมก้าหนุ่มยังคงดูดดื่มรีดเค้นทุกหยดที่ยังหลงเหลืออยู่

ความรู้สึกเบาสบายเหมือนกำลังล่องลอยอยู่แบบนี้ที่อัลฟ่าหนุ่มไม่ได้สัมผัสมาเป็นเวลานาน แต่ฮันดงกูทำให้เกิดขึ้นอีกได้ อัลฟ่าหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาก่อนที่จะก้มลงมองฮันดงกูที่ยังไม่ยอมหยุด จนอัลฟ่าหนุ่มต้องส่งเสียงครางประท้วงพร้อมกับกระตุกผมเบา ๆ เพื่อบอกให้หยุด ฮันดงกูเหลือบสายตาขึ้นมามองด้วยความรู้สึกขัดใจ แต่ก็ยอมถอนปากออกไปทั้งที่ยังคงดูดดื่มจนเกิดเสียงดัง ฮันดงกูลุกยืนขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์พร้อมกับมองไปทางอื่น แสดงความรู้สึกไม่พอใจเหมือนกับเด็กที่กำลังโดนขัดใจ

“คุณฮันดงกูยังไม่พอใจที่ผมทำโทษตัวเองไปหรือครับ” อัลฟ่าหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนักก่อนที่จะใช้มือปัดผมที่ปรกใบหน้าของฮันดงกูออกและเชยปลายคางให้หันมา

“ยังไม่ถึงครึ่งที่ผมต้องการเลยด้วยซ้ำ”

“งั้นผมคงต้องขออภัยที่ไม่สามารถทำได้ตามที่คุณฮันดงกูต้องการ แต่ว่าหลังจากนี้ผมคงต้องเป็นฝ่ายที่ต้องลงโทษคุณเองแล้ว” ซอจองอูโน้มใบหน้าไปจุมพิษโอเมก้าคู่หมั้นเบา ๆ โอเมก้าหนุ่มยกยิ้มออกมาก่อนที่จะกระโดดเข้าไปหาวงแขนของซอจองอูที่รออยู่สานต่อสิ่งที่เริ่มไว้อีกครั้ง

ซอจองอูปล่อยให้ความต้องการเข้าครอบงำอาภรณ์ที่ถูกเปลื้องออกด้วยความเร่งรีบกระจัดกระจายไปทุกที่ ความอยากในรสกามที่ถูกกระตุ้นทำให้อัลฟ่าหนุ่มลุ่มหลงมัวเมาจนยากเกินกว่าที่จะหยุดเอาไว้ได้ โดยที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่จะได้รับรู้ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านั้นจะทำให้เจ็บปวดมากขนาดไหน