เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
กลิ่นหอมของน้ำมันหัวหอมใหญ่และแครอทที่เริ่มสุก โชยฟุ้งไปทั่วทั้งห้องครัวที่อยู่ภายในบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวบนเขา บนเคาน์เตอร์ครัวเต็มไปด้วยวัตถุดิบในการปรุงอาหารถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ
สองมือของโอเมก้าหนุ่มเจ้าของบ้านหยิบจับปรุงรสอาหารในกระทะอย่างคล่องมือ นำเนื้อหมูที่หมักเตรียมไว้ลงไปผัด เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าของโอเมก้าหนุ่ม แววตาที่เป็นประกายและรอยยิ้ทอย่างมีความสุข เมื่อกำลังนึกถึงใบหน้าของผู้ที่จะได้ทานอาหารมื้อพิเศษนี้
ฮันดงกูวางตะหลิวลงแล้วก็หันไปเปิดฝาหม้อสเตนเลสที่น้ำซุปกิมจิสีแดงกำลังเดือดพล่านพร้อมที่จะตักขึ้นโต๊ะเสิร์ฟแล้ว โอเมก้าหนุ่มหยิบช้อนที่อยู่ใกล้ ๆ ตักน้ำซุปมาชิมรส ริมฝีปากบางเผยให้เห็นรอยยิ้มด้วยความพึงพอใจในรสชาติที่ได้ ก่อนจะปิดเตาและตักซุปใส่ชามพักไว้
หลังจากนั้นจึงรีบหันไปดูกระทะที่ผัดหมูค้างเอาไว้ เสียงรองเท้าคัทชูกระทบกับพื้นกระเบื้องดึงความสนใจของฮันดงกูให้หันไปมอง คิมมาจุนในชุดสูทค้อมศีรษะให้ทันทีก่อนที่จะพูดด้วยนำเสียงเรียบนิ่ง
“คุณนามุนโจมาถึงแล้วครับ กำลังรออยู่ที่โต๊ะข้างนอก” ฮันดงกูพยักใบหน้าตอบรับพร้อมด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
“อาหารก็กำลังจะเสร็จพอดี นายช่วยยกที่เสร็จแล้วออกไปก่อนก็ได้” อัลฟ่าหนุ่มเอื้อมมือมาที่จานอาหารที่วางพักไว้ แต่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำถามด้วยน้ำเสียงเรียบทุ้มต่ำ
“นายมีเรื่องที่จะต้องบอกฉันอีกหรือเปล่า มาจุน” ฮันดงกูหยุดคนอาหารในกระทะก่อนจะหันไปมองอัลฟ่าหนุ่มด้วยแววตาที่เฉียบคมราวกับใบมีด คิมมาจุนหลุบสายตาหลบในทันทีและตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
“ไม่มีครับ”
“ฉันเพิ่งได้อ่านรายงานสุขภาพของยองมินที่ส่งมา นายรู้ใช่ไหมว่าจะต้องทำยังไง” ฮันดงกูมองดูมือทั้งสองข้างของอัลฟ่าหนุ่มที่กำไว้แน่นจนข้อเปลี่ยนเป็นสีขาว เพราะอัลฟ่าหนุ่มรู้ดีในสิ่งที่จะต้องทำ
“แต่ยองมินไม่มีทางยอมแน่ คุณเป็นโอเมก้าเหมือนกับเขาก็น่าจะรู้ดีว่าเขาจะเป็นยังไงถ้า...”
“ฉันรู้ด้วยว่ามันจะเป็นยังไงถ้าปล่อยไป พวกคนในสมาคมที่เหลืออยู่ถ้ารู้เรื่องเข้าไม่เก็บยองมินไว้แน่” ฮันดงกูพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับแววตาที่เริ่มแสดงความไม่พอใจออกมา
“แต่แค่นี้เขาก็แทบจะไม่เป็นผู้เป็นคนแล้ว อย่างน้อยรออีกสักนิดได้ไหมครับ”
“การรอมันก็เป็นแค่การประวิงเวลาไว้แค่นั้น นายไปจัดการตามที่ฉันบอกซะ” ฮันดงกูกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กลับเย็นยะเยือกเป็นคำสั่งที่เด็ดขาด ทำให้อัลฟ่าหนุ่มไม่อาจต่อเถียงได้
ฮันดงกูมองอัลฟ่าหนุ่มกลืนน้ำลายพร้อมด้วยแววตาที่สับสน คำสั่งที่ให้คิมมาจุนทำก็ไม่ต่างกับการสั่งให้อัลฟ่าหนุ่มคว้านท้องตัวเอง เมื่อการที่ต้องทำร้ายคนที่ตัวเองรักเป็นคำสั่งจากนายเหนือหัวที่เคยมอบชีวิตให้ อัลฟ่าหนุ่มเพียงพยักใบหน้าตอบรับและยกจานอาหารที่เพิ่งทำเสร็จออกจากห้องครัวไป
เพียงไม่นานเมนูสุดท้ายก็เสร็จ ฮันดงกูตักหมูผัดโคชูจังใส่ลงในชามก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนออกและยกชามออกจากห้องครัวไป สองเท้าก้าวเดินไปยังโต๊ะอาหารด้านนอก ที่ซึ่งมีอัลฟ่าหนุ่มที่เป็นแขกกำลังนั่งรออยู่พร้อมสายตาเป็นประกายจับจ้องมา
“ขอโทษที่ให้รอนะครับ”
ฮันดงกูยิ้มเล็กน้อยก่อนจะจัดวางชามอาหารในมือลง ตักข้าวสวยร้อน ๆ และตะเกียบเหล็กให้อย่างใส่ใจ นามุนโจรับถ้วยข้าวและตะเกียบมาโดยที่สายตายังคงจับจ้องแววตาคู่สวยอย่างไม่ปิดบัง ความเสน่หาที่เปี่ยมล้นในดวงตาทำให้โอเมก้าหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มออกมา
“ฮยอนบินบอกว่าคุณอยากจะขอโทษและปรับความเข้าใจ แต่ก็ไม่คิดว่าคุณจะลงมือทำอาหารเองแบบนี้”
“ครับ หลังจากที่ได้คุยกับคุณฮยอนบินแล้ว ก็เลยอยากจะขอโทษคุณเป็นการส่วนตัวน่ะครับ” โอเมก้าหนุ่มกล่าวพร้อมกับยกยิ้มตรงมุมปากทั้งสองข้าง
“จริง ๆ ผมก็ไม่คิดจะถือสาเรื่องที่คุณทำแบบนั้นหรอกนะครับ ตอนนั้นคุณเพิ่งจะผ่านเรื่องแย่ ๆ มา ผมเข้าใจ”
“ขอบคุณครับที่เข้าใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าอาหารที่ผมทำจะอร่อยถูกปากรองประธานอย่างคุณ ที่ได้ทานแต่อาหารดี ๆ หรือเปล่านะครับ”
“คุณถ่อมตัวเองเกินไปแล้ว อาหารดี ๆ ที่ไหนก็คงไม่สู้ฝีมือของคุณฮันดงกูได้หรอก” อัลฟ่าหนุ่มไม่พูดเปล่าคีบเนื้อสดยำคลุกไข่ดิบเข้าปาก เคี้ยวไปเพียงไม่กี่ครั้งก็ปรากฏรอยยิ้มด้วยความพึงพอใจบนใบหน้า
“เมนูนี้ผมเลือกใช้เนื้อวัวส่วนสะโพกคัดพิเศษจากจังหวัดคังวอนเพราะเนื้อจะมีความแน่นเด้งรสชาติหวานนุ่มเคี้ยวอร่อย หวังว่าคุณนามุนโจจะชอบนะครับ”
“ผมเชื่อว่าฝีมือของคุณฮันดงกูถึงแม้จะเอาเนื้อวัวทั่วไปมาทำก็ปรุงให้อร่อยได้ ผมชักเริ่มอิจฉาซอจองอูแล้วสิ ที่ได้คู่หมั้นที่มีฝีมือแบบนี้”
“คุณนามุนโจก็ชมเกินไป แต่ซอจองอูเขาคงไม่คิดแบบนั้น” ฮันดงกูเปลี่ยนสีหน้าและน้ำเสียงเป็นเศร้าเสียใจ พร้อมกับหันใบหน้าด้านขวาที่ยังคงมีแผลบางจุดยังไม่หายดีและยังคงมีผ้าปิดแผลเอาไว้อย่างไม่ได้จงใจ
อัลฟ่าหนุ่มมองดูใบหน้าของฮันดงกูที่ครั้งหนึ่งเคยดึงดูดสายตา แต่ในตอนนี้กลับมีบาดแผลมาบดบังความงามนั้นเอาไว้ พลางเอื้อมปลายนิ้วไปสัมผัสกับรอยแผลบนใบหน้า ฮันดงกูหลับตาพริ้มรับสัมผัสจากปลายนิ้วของอัลฟ่าตรงหน้า ถึงแม้ภายในใจจะรู้สึกขยะแขยงสักเท่าไหร่ก็ตาม
โอเมก้าหนุ่มกัดฟันเอาไว้และกลืนความรู้สึกนั้นลงไปในลำคอคงเหลือเพียงแค่ใบหน้าที่แสดงความอ่อนไหวในสัมผัสบางเบาจากปลายนิ้วของอัลฟ่าตรงหน้า หน้ากากของโอเมก้าร่างเล็กผู้อ่อนแอที่สวมเอาไว้รอเวลาที่จะถอดออกในเวลาไม่กี่นาทีข้างหน้า
“ซอจองอูเป็นคนที่...ไม่รู้คุณค่าของสิ่งที่มีอยู่จนถึงวันที่ต้องเสียไป เขาเป็นคนแบบนั้นแหละครับ” นามุนโจแตะเบา ๆ ที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของฮันดงกู พร้อมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความปรารถนาที่กำลังแผดเผาอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น
โอเมก้าหนุ่มกดใบหน้าลงเพื่อซ่อนแววตาที่แท้จริงเอาไว้ ฟีโรโมนถูกปลดปล่อยออกมาปลุกเร้าความกระสันให้กับอัลฟ่าตรงหน้าเบี่ยงเบนความผิดปกติที่กำลังเกิดขึ้นภายในร่างของนามุนโจ ที่ในตอนนี้ก็ไม่ต่างกับแมลงที่กำลังลุ่มหลงในกลิ่นหอมหวาน จนหลงลืมการระแวดระวังภัยหวังเพียงแต่จะได้ดอมดมชมชิมรสชาติของดอกไม้จนสุดท้ายก็ต้องถึงแก่ความตาย
“ผมก็หวังแค่ว่าจะไม่มีวันนั้น ทานต่อเถอะครับเดี๋ยวอาหารจะเย็นชืดหมด” อัลฟ่าหนุ่มถอนมือออกจากริมฝีปากของฮันดงกูในทันที ก่อนจะกระแอมไอเบา ๆ และกวาดสายตามองเมนูบนโต๊ะ
ฮันดงกูมองเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อปลายตะเกียบของอัลฟ่าหนุ่มคีบเอาสิ่งที่อันตรายที่สุดบนโต๊ะ ฮเวเนื้อปลาสีขาวแล่บางเคลือบไปด้วยความตายที่ไร้สีไร้กลิ่นมีเพียงรสสัมผัสความนุ่มหนึบของเนื้อปลาเพียงเท่านั้น
นามุนโจดวงตาลุกวาวด้วยความแปลกใจในรสชาติที่ได้ลิ้มลอง ดวงตามองซ้ายขวาไปมาเหมือนกับกำลังพิจารณารสชาติที่อยู่ในปากให้ถ่องแท้ ทั้งที่จริงแล้วนั้นลิ้นเริ่มจะชาจนไม่รู้รสแล้วก็ตาม แต่นามุนโจกลับยังไม่รู้ตัว
เคร้ง! เสียงตะเกียบที่หลุดร่วงหล่นจากมือของอัลฟ่าตรงหน้าเป็นสัญญาณที่กำลังบอกให้ฮันดงกูถอดหน้ากากที่สวมอยู่ได้แล้ว ใบหน้าที่เคยมีแววตาอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกในฉับพลัน
“นี่ผม...แกทำ...” อัลฟ่าหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกคำพูดติดขัดแทบจะฟังไม่ได้ความ จากพิษที่กำลังออกฤทธิ์กับระบบประสาทไปทั่วทั้งร่าง
“อย่าพยายามฝืนเลยครับคุณนามุนโจ เตโตรโดทอกซินที่ผมใส่ลงไปในอาหารที่คุณเพิ่งจะทานเข้าไปมันกำลังเริ่มออกฤทธิ์” อัลฟ่าหนุ่มตรงหน้าเบิกตากว้างพร้อมกับลุกขึ้นด้วยความลนลาน ก่อนจะทรุดร่างลงไปนอนแผ่ที่พื้นข้าง ๆ โต๊ะอาหาร
โอเมก้าหนุ่มสูดลมหายใจเข้าเพื่อผ่อนคลาย เมื่อหน้ากากที่เคยปกปิดใบหน้าที่แท้จริงเอาไว้ได้หลุดออกไป ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับแววตาเย็นชาไร้ชีวิตแต่กลับแฝงความอำมหิตเอาไว้ ก้าวเดินอย่างช้า ๆ ไปยังจุดหมายบนกำแพงใกล้ ๆ
“ผมเลือกพิษชนิดนี้ให้คุณโดยเฉพาะ ตอนนี้ร่างกายของคุณคงกำลังเริ่มเป็นอัมพาต แต่ไม่ต้องห่วงนะครับคุณจะยังรับรู้ทุกอย่าง ถ้าปล่อยเอาไว้คุณจะค่อย ๆ ตายอย่างช้า ๆ และทรมาน แต่ผมไม่คิดจะใจร้ายกับคุณแบบที่คุณเคยทำกับคนหลายคนหรอกครับ”
ฮันดงกูเดินไปหยุดอยู่ที่รูปภาพสีน้ำที่ติดอยู่ตรงผนังห้อง พิจารณาอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะกดเบา ๆ ตรงกรอบรูป จนเกิดเสียงดังคลิกของกลไกล็อก รูปภาพค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นอาวุธสองชิ้นที่ฝังอยู่ในเนื้อโฟมสีดำที่ขึ้นรูปพิเศษโดยเฉพาะ
ปลายนิ้วเรียวสัมผัสไปยังมีดเงินขนาดเหมาะมือสั่งทำพิเศษจากเยอรมนี ผิวโลหะที่เย็นเยียบในทุกสัมผัสเหมือนกับกำลังเรียกร้องให้ถูกใช้งานแต่มันยังไม่ใช่ในวันนี้
เคลื่อนมือลงมาที่ชิ้นที่สอง แสงสีเงินเป็นประกายของหัวค้อนตัดกับสีดำขัดเงาของด้ามที่ทำจากไม้แบล็กวูดแอฟริกา ขนาดความยาวและวิธีใช้งานเพียงแค่คิดก็รู้สึกถูกใจจนเนื้อเต้นใจสั่นแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้
ไม่รอช้าฮันดงกูดึงค้อนออกมาในทันทีก่อนจะหันไปมองอัลฟ่าที่ในตอนนี้นอนเป็นอัมพาตอยู่ที่พื้น รับรู้ทุกสิ่งทุกความเคลื่อนไหวของความตายที่กำลังขยับเข้าไปใกล้ แต่กลับทำอะไรไม่ได้ได้แต่นอนมองดูสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างไม่อาจฝืนชะตากรรม
ทุกย่างก้าวของฮันดงกูพร้อมกับค้อนในมือเรียกเสียงครางในลำคอด้วยความสิ้นหวังจากอัลฟ่าหนุ่มออกมา แววตาเรียบนิ่งมองเหยื่อของตนอย่างไม่ละสายตา จนมาหยุดยืนอยู่ข้างร่างของนามุนโจ ที่มองตอบฮันดงกูด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
โอเมก้าหนุ่มก้าวขาข้างซ้ายข้ามร่างของนามุนโจไปและย่อตัวนั่งคร่อมลงไปบนร่างที่เป็นอัมพาตของอัลฟ่าหนุ่มอย่างไม่รีบร้อน ฮัมท่วงทำนองแห่งความตายภายในลำคออย่างอารมณ์ดี
แววตาที่เต็มไปด้วยความกระหายในชีวิตที่ไม่ได้แสดงออกมานานมองลึกเข้าไปในดวงตาของอัลฟ่าหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าและแววตาแปรเปลี่ยนกลับไปเป็นอ่อนโยนอีกครั้ง อีกทั้งยังระคนไปด้วยความเศร้าเมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังจะพูดออกไป
“เดือนกุมภาพันธ์ปี 2015 ยุนฮวายองเหยื่อคนแรกของคุณหลังจากที่เข้าสมาคม เด็กนักเรียนหญิงโอเมก้าที่กำลังจะจบชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีสุดท้าย เธอไปเลี้ยงฉลองกับเพื่อนที่ร้านใกล้บ้าน แต่ตอนจะกลับเพื่อนที่ไปด้วยกันก็ไม่เห็นเธอแล้ว เพราะคุณได้พาตัวเธอออกมาก่อน”
หัวค้อนถูไปยังกรอบหน้าที่หล่อเหลาของอัลฟ่าหนุ่มช้า ๆ
“คุณล่ามโซ่กักขังเธอเอาไว้ปรนเปรอความสุขส่วนตัว พร้อมกับบันทึกสิ่งที่น่ารังเกียจนั่นเอาไว้ จำได้ไหมว่าลมหายใจสุดท้ายของเด็กคนนั้นเธอขอร้องคุณว่ายังไง ในวิดีโอที่คุณบันทึกเอาไว้ เธอขอให้ได้กลับบ้านไปหาครอบครัว แต่สิ่งที่คุณทำคือหัวเราะและทำในสิ่งที่น่าอัปยศนั้นต่อไปถึงแม้ว่าเธอจะหมดลมหายใจไปแล้วก็ตาม” ฮันดงกูพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือน้ำตาหนึ่งหยดไหลออกมา เสียงขอร้องวิงวอนของเด็กสาวโอเมก้าในวิดีโอที่ได้ดูยังคงดังก้องอยู่ในหู
แววตาที่โศกเศร้าแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธในทันที มือขวาจับด้ามค้อนเอาไว้มั่นยกขึ้นจนสุดแขน มองลึกเข้าไปดื่มด่ำความหวาดกลัวที่อยู่ในดวงตาคู่นั่นของนามุนโจก่อนที่จะเหวี่ยงปลายค้อนมากระแทกกับศีรษะของอัลฟ่าที่อยู่ใต้ร่างเสียงดัง
ปึ่ก! โลหะที่กระแทกเข้ากับศีรษะเสียงดังก้องไปทั่วห้อง ตามมาด้วยโลหิตสีแดงไหลออกมาจากบาดแผล ดวงตาสื่อถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นแต่นามุนโจกลับทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ในลำคอออกมาเพียงเท่านั้น ฮันดงกูเผยรอยยิ้มที่ค่อย ๆ ฉีกกว้างบนใบหน้า ดวงตาคู่งามที่เต็มไปด้วยความอำมหิตมองดูด้วยความพึงพอใจ
ความรู้สึกกระหายที่เคยถูกเก็บซ่อนเอาไว้ถูกปลดปล่อยออกมา พลุ่งพล่านอยู่ทุกอณูของร่างจนยากที่จะหยุดได้อีกต่อไป ยกค้อนในมือขึ้นและฟาดซ้ำลงไปที่จุดเดิม ครั้งแล้วครั้งเล่าเสียงเหล็กที่กระแทกกับผิวกะโหลกจนแตกร้าวจากปลายค้อนเปรียบได้กับเสียงเพลงที่ไพเราะกล่อมจิตใจของโอเมก้าหนุ่มให้ค่อย ๆ สงบลง
ค้อนในมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดถูกวางลงข้าง ๆ ตัว โอเมก้าหนุ่มร่างกายและใบหน้าเปื้อนไปด้วยเลือดจากร่างของอัลฟ่าตรงหน้า ดวงตาคู่งามมองดูผลงานตรงหน้าพร้อมกับหอบหายใจ เบื้องหน้าในตอนนี้ใบหน้าด้านซ้ายของนามุนโจกลับกลายเป็นเพียงเศษเนื้อที่กระจัดกระจายพร้อมด้วยเศษชิ้นส่วนสีขาวที่เคยถูกปกป้องไว้ด้วยกะโหลก
ฮันดงกูค่อย ๆ ยืนขึ้น ขยับถอยออกมาดูภาพที่เกิดขึ้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและใบหน้าที่เรียบเฉย แต่ภายใต้ความเงียบที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่กลับมีเสียงหัวเราะที่ถูกเค้นออกมาจากลำคอของโอเมก้าหนุ่มอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยเริ่มปรากฏรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเริ่มดังขึ้นมาจากโอเมก้าหนุ่ม
ใบหน้าที่เคยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มกว้างและเสียงหัวเราะกลับต้องหยุดลง เมื่อร่างสูงที่คุ้นหน้าเดินข้ามาภายในห้อง ดวงตาของผู้มาเยือนเบิกโพลงด้วยความตื่นกลัวกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า
“คุณมาช้าไปนะการแสดงจบไปแล้ว” ฮันดงกูพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่ยี่หระ
ซอจองอูมองดูคู่หมั้นสลับกับร่างไร้ชีวิตที่อยู่บนพื้น ปากอ้าค้างเล็กน้อยเหมือนกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออกยืนตัวแข็งทื่ออยู่แบบนั้น จนคิมมาจุนเดินแทรกตัวเข้ามาในห้อง อัลฟ่าหนุ่มค้อมศีรษะลงเล็กน้อย
“ขอโทษครับผมพยายามห้ามแล้วแต่...”
“ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบังเขาหรอก” พูดจบโอเมก้าหนุ่มก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าและกางเกงที่เปื้อนเลือดออกในตรงที่ยืนอยู่ ก่อนที่จะเดินพาร่างที่เปลือยเปล่าขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ไม่สนสายตาของอัลฟ่าคู่หมั้นที่กำลังมองอยู่
ฮันดงกูเดินตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำที่ถูกกั้นเอาไว้ด้วยกระจก ยืนรอฟังเสียงของใครบางคนที่กำลังคาดหวังให้ตามเข้ามาภายใต้ฝักบัว ก่อนจะกดเปิดน้ำเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในห้องน้ำ
ฮันดงกูไม่ได้คิดสนใจคนที่เพิ่งเข้ามา ยังคงทำความสะอาดร่างกายตัวเองต่อไป เงาร่างของซอจองอูที่ยืนอยู่ด้านนอกห้องอาบน้ำ เพียงแค่ยืนมองฮันดงกูอยู่ด้านนอกเพียงเท่านั้น
“ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” อัลฟ่าหนุ่มพูดขึ้นหลังจากที่เห็นฮันดงกูเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ แต่โอเมก้าหนุ่มกลับเดินผ่านเหมือนกับว่าซอจองอูเป็นเพียงแค่อากาศธาตุเพียงเท่านั้น
ฮันดงกูเดินมาเปิดตู้เสื้อผ้าและจับเลือกเสื้อผ้าในตู้ออกมา แม้ได้ยินเสียงของอัลฟ่าคู่หมั้นเดินตามออกมา แต่ยังคงทำเป็นไม่สนใจเช่นเดิม รับรู้ได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมองด้วยความไม่สบอารมณ์จากด้านหลัง
“อีกสองคนที่เหลือผมอยากจะช่วยคุณจัดการด้วย” โอเมก้าหนุ่มหยุดชะงักก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมา
ซอจองอูพุ่งเข้ามากระชากแขนข้างขวาของฮันดงกูไว้และดึงเข้าหาตัว ร่างของโอเมก้าหนุ่มกระแทกเข้ากับแผงอกจนเต็มแรง ก้มใบหน้าลงมองเข้าไปในใบหน้าของโอเมก้าตัวเล็กตรงหน้า
“มีอะไรน่าขำนักเหรอ”
“คุณได้ยินที่ตัวเองเพิ่งพูดออกมาหรือเปล่า สิ่งที่คุณขอมันคือการฆ่าคน คุณทำได้เหรอซอจองอู” ฮันดงกูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ท้าทาย มองตอบอัลฟ่าคู่หมั้นอย่างไม่นึกเกรงกลัว
“อย่าลืมสิว่านายก็เกือบจะตายด้วยน้ำมือของฉันมาแล้ว” อัลฟ่าหนุ่มกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม
“จริงเหรออะไรทำให้คุณมั่นใจขนาดนั้น อีกอย่างเผลอฆ่าเพราะอารมณ์ชั่ววูบกับฆ่าเพราะถูกหล่อหลอมมาให้เป็นแบบนี้ มันต่างกันซอจองอู”
โอเมก้าหนุ่มมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น สะบัดแขนตัวเองออกให้หลุดจากการเกาะกุม ผลักร่างของซอจองอูออกไปและเริ่มใส่เสื้อผ้าที่อยู่ในมือตัวเองอีกครั้งหนึ่ง
“ทำไมถึงคิดว่ามันต่างกัน” ฮันดงกูหยุดก่อนที่จะหันไปเผชิญหน้ากับซอจองอูอีกครั้ง พ้นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อน
“คุณโตมากับครอบครัวที่พร้อม ถึงแม้คุณจะมีพ่อที่เข้มงวดและเสียแม่ไปแต่แม่เลี้ยงของคุณก็ยังรักและดูแลคุณอย่างดีใช่ไหม มันแสดงออกในแววตาของคุณ ทุกครั้งที่คุณมองดูเธอ” ไร้ซึ่งคำตอบใดจากปากของซอจองอูเพราะฮันดงกูรู้ดีว่าสิ่งที่เพิ่งจะพูดไปนั้นล้วนเป็นความจริงที่อัลฟ่าหนุ่มไม่อาจปฏิเสธได้
“แต่กับผมที่เสียแม่ไปเพราะคนที่คิดว่าเป็นที่พึ่งต่างก็ไม่มีใครต้องการพวกเรา ต้องทนโตมากับพ่อที่รังเกียจตัวเอง ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหนเก่งเท่าไหร่ก็ต้องแพ้ให้กับอัลฟ่าอย่างคุณ เพียงเพราะผมเป็นโอเมก้า”
ฮันดงกูพูดความจริงที่ฝังอยู่ในใจออกมา เป็นความจริงที่น่ารังเกียจของโลกใบนี้ที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่มีทางลบเลือนไปได้
“พรุ่งนี้ผมอยากให้คุณไปที่ที่หนึ่งกับผม เป็นเหตุผลที่ผมอยากจะช่วยคุณจัดการอีกสองคนที่เหลือ” ซอจองอูพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มแสดงถึงการร้องขอ
“นอกจากชีวิตของซอจีฮุนและซอจงฮยอนแล้วเหตุผลอื่นที่ว่าคงอยู่ในข้อมูลของยอลเซใช่ไหม” ดวงตาที่วูบไหวของอัลฟ่าหนุ่มฮันดงกูรับรู้ได้ทันทีว่าตัวเองกำลังคิดถูก รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า
“ก็ได้ ส่งสถานที่และเวลามา หวังว่าเหตุผลที่คุณมีจะมากพอที่จะเปลี่ยนใจผมละกัน” อัลฟ่าหนุ่มไม่ปริปากตอบอะไรเพียงแค่พยักใบหน้าและเดินออกจากห้องไป
ฮันดงกูมองดูอัลฟ่าคู่หมั้นเดินออกจากห้องไป แววตาที่ครุ่นคิดถึงเหตุผลที่ซอจองอูคิดเปลี่ยนใจแบบนี้ หุ่นเชิดที่อยากเปลี่ยนเป็นคนกุมชะตาชีวิต สำหรับฮันดงกูแล้วมันก็น่าสนใจดีเหมือนกัน