เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) - ตอนที่ 6 โสเภณีแห่งกวางจู โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

ผู้แต่ง

Coppy Pasted

เรื่องย่อ

การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน


เมื่อการหมั้นหมายจากอัลฟ่าอย่าง "ซอจองอู" ก็เป็นเหมือนการเรียกความสนใจให้กับผู้ล่า ราคาที่ต้องจ่ายคือชีวิตของเพื่อนทั้งสอง นายตำรวจที่ฮันดงกูเปรียบเสมือนพี่ชายอย่าง 'อีโดวอน' จะต้องช่วยกันตามหาความจริงให้ได้ว่าใครที่อยู่เบื้องหลังเรื่องที่เกิดขึ้น นำพาไปสู่การรับรู้ความลับอันดำมืดอีกมากมาย และอดีตที่ยังคงตามหลอนจนกว่าจะถึงจุดจบ

สารบัญ

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 1 อัลฟ่าเจ้าปัญหา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 2 คู่หมั้นของซอจองอู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 3 ล่าหรือถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 4 โอเมก้าที่หายไป,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 5 คำขอโทษจากผู้วายชนม์,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 6 โสเภณีแห่งกวางจู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนเสริม ควอนยูนา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 7 นักล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 8 แลกหนึ่งสิ่งเพื่อหนึ่งอย่าง,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 9 ตัดสินใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 10 สิ่งที่เหลือ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 11 ความสูญเสีย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 12 ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 13 พังทลาย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 14 ลูกกวางที่หลงกล,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 15 อีกด้านของเหรียญ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 16 หุ่นที่ถูกเชิด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 17 โอเมก้าที่น่าสงสาร,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 18 มือที่เปื้อนเลือด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 19 ปลดปล่อย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 20 เครื่องบรรณาการ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 21 ผู้ล่าที่ถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 22 คนที่คิดว่าเป็น,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 23 คนที่ไว้ใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 24 ผู้ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 25 เบาะแสและหลักฐาน

เนื้อหา

ตอนที่ 6 โสเภณีแห่งกวางจู

ช่วงเวลาสายของวันต่อมาหลังจากงานศพของโอเมก้าสาวผ่านพ้นไป รถยนต์หรูขับเข้าไปในสนามซ้อมยิงปืนที่ปิดเป็นส่วนตัวสำหรับตระกูลฮันโดยเฉพาะ หยุดตรงหน้าทางเข้าที่มีบอดี้การ์ดชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ห้าคนยืนเฝ้าอยู่ตรงทางเข้า หนึ่งในบอดี้การ์ดเดินเข้ามาทางฝั่งคนขับและโบกมือให้เจ้าของรถนั้นเลื่อนกระจกลง ซึ่งเจ้าของรถก็ทำตามแต่โดยดี

"ไม่ทราบว่าคุณมาพบใครครับ?" บอดี้การ์ดคนนั้นถามขึ้นทันทีพร้อมกับมองสำรวจเข้ามาภายในรถโดยไม่ปิดบัง

"ฉันมาหาฮันดงกูและก็ซอจงฮยอน คุณซองฮุนบอกว่าอยู่ที่นี่"

"คุณดงกูมีคำสั่งว่าห้ามใครรบกวน อาจจะต้องรออีกประมาณสามสิบนาทีจนกว่าจะซ้อมเสร็จ คุณสามารถเข้าไปรอที่ห้องรับรองได้ หรือถ้าคุณไม่สามารถรอได้คงต้องเชิญให้กลับไปก่อนครับ"

"แม้แต่ว่าที่คู่หมั้นก็ให้เข้าไปข้างในสนามไม่ได้เหรอ?" ซอจองอูพูดพร้อมกับถอดแว่นกันแดดออกเพื่อมองบอดี้การ์ดเหล่านั้นให้ถนัดตา บอดี้การ์ดทั้งห้าคนมีท่าทีตกใจเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าคนที่พวกเขากำลังคุยด้วยนั้นคืออนาคตนายเหนือหัวของพวกเขา ต่างมองหน้ากันด้วยความไม่แน่ใจในคำตอบของตน ก่อนที่จะมีหนึ่งในนั้นกล้ามากพอที่จะตัดสินใจและเดินเข้ามาหา

"ต้องขออภัยจริง ๆ ครับ ผมไม่สามารถขัดคำสั่งของคุณดงกูได้จริง ๆ" ท่าทีของบอดี้การ์ดที่ดูเคารพยำเกรงของต่อโอเมก้าของตระกูลแบบนี้เป็นสิ่งที่อัลฟ่าหนุ่มไม่คิดจะได้เห็น เป็นภาพที่ไม่มีทางได้เห็นในตระกูลซออย่างแน่นอน

"งั้นฉันเข้าไปรอเขาที่ห้องรับรองก็ได้" บอดี้การ์ดนายนั้นขยับออกห่างจากรถและโค้งให้ก่อนที่จะเปิดรั้วเหล็กออกเปิดทางให้อัลฟ่าผู้มาเยือนขับผ่านเข้าไป ซอจองอูขับตามทางและเลี้ยวขวาตามป้ายจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าอาคารรับรอง อัลฟ่าหนุ่มลงจากรถและเดินตามบอดี้การ์ดชายอีกคนที่ออกมายืนรออยู่เข้าไปตามทางเดินอ้อมไปด้านหลังอาคารรับรองจนมาหยุดที่ประตูไม้สีดำบานหนึ่ง

บอดี้การ์ดคนนั้นเปิดประตูออกและขยับหลีกทางให้อัลฟ่าหนุ่มเดินเข้าไปในห้องรับรองที่กว้างขวาง ฝั่งซ้ายของประตูเป็นเคาน์เตอร์บาร์โดยที่มีบาร์เทนเดอร์สาวยืนประจำอยู่ เธอโค้งให้ผู้มาเยือนเล็กน้อยแทนคำเชื้อเชิญ ฝั่งขวาเป็นกระจกกว้างสามารถมองออกไปยังสนามซ้อมยิงและชุดโซฟาหรูพร้อมกับโต๊ะไม้ที่เอาไว้ใช้นั่งชมได้

"ปกติดงกูจะสั่งอะไร?" ซอจองอูกล่าวถามพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งตรงหน้าเคาน์เตอร์

"นายน้อยชอบสั่งค็อกเทลโมจิโต้หรือไม่ก็พีน่าโคลาดาค่ะ"

"งั้นโมจิโต้ให้ผมแก้วหนึ่ง" บาร์เทนเดอร์เบต้าสาวพยักหน้ารับคำสั่งก่อนที่จะลงมือชงอย่างเชี่ยวชาญใช้เวลาไม่นานเมนูที่สั่งก็มาวางตรงหน้า ซอจองอูรับแก้วเครื่องดื่มมาพร้อมกับยิ้มแทนคำขอบคุณ เดินไปหยุดตรงหน้ากระจกที่สามารถมองออกไปเห็นสนามซ้อมยิงได้

ซอจองอูจิบเครื่องดื่มในมือพร้อมกับมองภาพของว่าที่คู่หมั้นที่กำลังเล็งเป้าและลั่นไกปืนสั้นในมือไปยังเป้าหมายที่อยู่อีกฝั่งอย่างแม่นยำ โดยที่มีซอจงฮยอนโอเมก้าภรรยาของน้องชายของเขายืนมองอยู่ไม่ห่าง ทั้งคู่หัวเราะหยอกล้อกันไปมาเมื่อเปรียบเทียบผลงานที่เพิ่งยิงไป ท่าทางร่าเริงและมีชีวิตชีวาแบบนั้นที่อัลฟ่าหนุ่มไม่เคยเห็นจากซอจงฮยอนเลยตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในรั้วของตระกูลซอ

เพราะกฎเกณฑ์ที่เก่าแก่จากอดีตที่ปฏิบัติมานาน ทำให้โอเมก้าทุกคนในใต้ชายคาของตระกูลซอคือสิ่งที่ต่ำที่สุดเป็นเพียงแค่สิ่งของที่เจ้าของในตระกูลจะทำเช่นไรก็ได้ อย่างซอจงฮยอนเองถึงแม้การที่ได้แต่งเข้าไปในตระกูลก็ไม่ต่างจากหลุดพ้นจากนรกขุมหนึ่งเพื่อพบกับนรกอีกขุมที่แย่ยิ่งกว่า

ร่างกายที่อ่อนแอและบอบบางตามธรรมชาติของโอเมก้ากลับต้องมารองรับความรุนแรงของซอจีฮุนที่นับวันยิ่งเปิดเผยและทวีความรุนแรงขึ้น เสียงร้องไห้ของซอจงฮยอนกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำวันของบ้านตระกูลซอ มีเพียงคนรับใช้ที่เป็นโอเมก้าที่ถูกปฏิบัติไม่ต่างกันเพียงเท่านั้นที่คอยดูแลรักษาบาดแผลให้กับโอเมก้าหนุ่ม

ความคิดฟุ้งซ่านกลับต้องหยุดลงเมื่อภาพตรงหน้ากลับแปรเปลี่ยนไป ความสนุกสนานและรอยยิ้มในตอนนี้กลับกลายเป็นภาพของฮันดงกูยืนกอดซอจงฮยอนที่กำลังร้องไห้เอาไว้พร้อมกับใช้ฝ่ามือลูบหลังเบา ๆ เป็นการปลอบ ดูเหมือนว่าโอเมก้าทั้งสองจะเข้ากันได้ดีกว่าที่คาดหวัง

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของซอจองอู ความกังวลว่าซอจงฮยอนจะถูกฮันดงกูปฏิเสธเหมือนกับโอเมก้าคนอื่นเริ่มคลายลง เพราะในหมู่โอเมก้าด้วยกันเองนั้นเป็นการยากที่โอเมก้าจากตระกูลผู้ดีจะยอมรับโอเมก้าที่มาจากตระกูลระดับล่าง ยิ่งซอจงฮยอนใครต่างรู้ว่าเป็นโอเมก้าที่ไร้ซึ่งหัวนอนปลายเท้าและเคยทำงานที่ลดเกียรติของโอเมก้ามาก่อน ยิ่งกลายเป็นที่รังเกียจในหมู่โอเมก้าด้วยกัน

สิ่งที่อัลฟ่าหนุ่มได้รับรู้จากการที่ได้ใกล้ชิดฮันดงกู ทำให้ความมั่นใจในตัวว่าที่คู่หมั้นคนนี้กลับเพิ่มทวีขึ้นมา อนาคตร่วมกับใครสักคนคือสิ่งที่ซอจองอูไม่เคยฝันถึงตอนนี้กลับกลายเป็นภาพที่เริ่มจะชัดขึ้นมาในหัวและเป็นสิ่งที่โอเมก้าหนุ่มจะไม่คิดแม้แต่จะปฏิเสธ

 

รถเก๋งสีดำขับมาจอดยังด้านหน้าของลานกว้างที่เต็มไปด้วยหลุมฝังศพและป้ายหินมากมาย ผู้มาเยือนทั้งสองเปิดประตูลงมาความเย็นจากอุณหภูมิที่เริ่มลดลงช่วงพลบค่ำโลมเลียผิว

ซอจองอูเหลือบมองโอเมก้าว่าที่คู่หมั้นที่ยืนนิ่งอยู่ข้างรถอีกฝั่ง ใบหน้าเรียบเฉยสายตามองตรงไปข้างหน้าไม่ปริปากพูดอะไรมาตลอดเวลาที่เดินทางมาถึงสุสานแห่งหนึ่งในจังหวัดกวางจูแห่งนี้

"คุณจองอูรออยู่ที่นี่ก็ได้นะครับ ผมคงใช้เวลาไม่นาน" พูดจบโอเมก้าหนุ่มก็เปิดประตูหลังรถและหยิบถังน้ำที่ใส่อุปกรณ์ทำความสะอาดหลายอย่างเอาไว้และเดินออกไป อัลฟ่าหนุ่มมองตามแผ่นหลังของชายว่าที่คู่หมั้นก่อนที่จะตัดสินใจก้าวเดินตามออกไปและเดินเคียงข้างชายหนุ่มที่ตัวเล็กกว่าผ่านป้ายหินและเนินดินมากมายของผู้ที่ล่วงลับไปหลายชั่วอายุคน แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันเริ่มลับหายไปพร้อมกับเสียงของสัตว์ทั้งหลายที่เงียบลง

ทั้งสองเดินมาหยุดอยู่ห่างจากหลุมฝังศพหนึ่งที่ตั้งอยู่ห่างจากหลุมศพอื่นเป็นอย่างมาก จนอัลฟ่าหนุ่มรู้สึกแปลกใจและเหนือสิ่งอื่นใดนั้น หลุมศพที่ควรจะสะอาดเรียบร้อยกลับเต็มไปด้วยรอยขีดเขียนหรือแผ่นกระดาษยันต์สีดำและสีแดง สื่อถึงคำสาปแช่งหลายสิบใบแปะอยู่ทั่วเนินของหลุมฝังศพ แม้แต่ป้ายชื่อก็ถูกขูดออกจนยากที่จะอ่านชื่อผู้ที่หลับใหลอยู่ใต้เนินดินนี้ได้ คำด่าและคำดูถูกมากมายถูกขีดเขียนเอาไว้บนป้ายหินอ่อนที่ตั้งเอาไว้ตรงหน้าหลุมฝังศพนั้น

ซอจองอูหันไปมองใบหน้าที่เรียบเฉยของโอเมก้าหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย ฮันดงกูมองตรงไปสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยเสมือนว่าภาพตรงหน้าเป็นสิ่งที่เห็นจนชินตาไปเสียแล้ว สายตาที่สงสัยใคร่รู้มองฮันดงกูเดินตรงเข้าไปคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมฝังศพและค่อย ๆ ใช้มือทั้งสองดึงแผ่นยันต์ออกช้า ๆ

"นี่คือหลุมฝังศพของใคร ทำไมถึง....?" อัลฟ่าหนุ่มอดที่จะถามไม่ได้เพราะคำด่าสาปแช่งมากมายที่เขียนเอาไว้

"คุณเคยได้ยินคำว่า 'โสเภณีแห่งกวางจู ไหมครับ?" โอเมก้าหนุ่มตอบพร้อมกับน้ำเสียงที่สั่นเศร้าสร้อยโดยที่ไม่คิดจะหันใบหน้ามามองอัลฟ่าว่าที่คู่หมั้นที่ส่ายใบหน้าเบา ๆ แทนคำตอบแม้แต่น้อย

"เธอคือแม่ของผมเอง"

"อะไรนะ?"

"ก่อนที่คุณจะถลำลึกไปมากกว่านี้ผมมีเรื่องที่อยากจะให้คุณรู้"

"จริง ๆ แล้ว ผมชื่อควอนโดฮยอน ผมไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของประทานฮันคังโฮ ไม่ใช่สายเลือดจริง ๆ ของตระกูลฮัน เป็นแค่โอเมก้าที่ถูกประธานฮันคังโฮอุปการะเอาไว้ในชื่อของลูกชายคนเล็กของตระกูลฮัน" ซอจองอูมองใบหน้าของโอเมก้าตรงหน้าเพื่อจะมองหาซักเสี้ยวหนึ่งของสีหน้าที่จะบอกได้ว่าสิ่งที่โอเมก้าหนุ่มเพิ่งพูดออกมาคือเรื่องล้อเล่น แต่กลับต้องพบกับสายตาที่จริงจังมองตอบกลับมาเพียงเท่านั้น

"แม่ของผมเป็นโอเมก้าที่ถูกอัลฟ่าหลายคนข่...กระทำชำเราในคืนที่เธอพาผมกลับมาหาพ่อแม่ที่กวางจู แต่หลังจากคืนนั้นแทนที่พวกมันจะต้องถูกประณามในสิ่งที่ทำกลายเป็นแม่ของผมเองที่ถูกผู้คนชี้หน้าด่าว่าเป็นโสเภณี เพราะไม่มีโอเมก้าดี ๆ ที่ไหนจะออกมาเดินเผยตัวในวันที่ตัวเองกำลังฮีต นั่นคือสิ่งที่พวกเขาพูดกันเสมอ" น้ำเสียงที่บอกเล่าความจริงในอดีตที่ถูกเก็บเอาไว้ค่อย ๆ สั่นเครือทีละนิดเสมือนว่าความทรงจำที่เลวร้ายที่โอเมก้าหนุ่มต้องเจอนั้นกำลังหวนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง หนึ่งหยดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาคู่งามนั้นใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้ากลบความตกใจของอัลฟ่าหนุ่มหลังจากที่ได้รู้ความจริงนั้นจนหมดสิ้น สัญชาตญาณที่อยากจะปกป้องเข้ามาแทนที่ทันที

"คุณแม่ของคุณคงจะทุกข์ทรมานมาก กว่าจะผ่านความรู้สึกแย่ ๆ นั้นมาได้" ซอจองอูกล่าวพร้อมกับใช้ผ้าชุบน้ำยาทำความสะอาดขัดลบข้อความด่าสาปแช่งบนป้ายหลุมศพตรงหน้าออก

"ไม่ครับ เธอไม่มีทางรู้ได้ถึงชื่อที่น่ารังเกียจที่ผู้คนใช้เรียกเธอด้วยซ้ำ แม่ของผมเธอตัดสินใจหลีกหนีความอัปยศนี้หลังจากคืนนั้นทันที" ความเงียบได้ก่อตัวขึ้นมาหลังจากที่โอเมก้าตรงหน้าพูดจบ ถึงแม้ฮันดงกูจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่ซอจองอูก็พอจะคาดเดาสิ่งที่เกิดขึ้นกับแม่แท้ ๆ ของฮันดงกูได้

ทั้งสองคนจบบทสนทนาลงเพียงเท่านั้นปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ ให้คู่รักทั้งสองนั้นตกอยู่ในห้วงภวังค์ความคิดของตัวเองโดยที่มือยังคงเช็ดทำความสะอาดต่อไปแบบนั้น

ซอจองอูมองแผ่นหลังของว่าที่คู่หมั้นที่กำลังวางดอกกุหลาบสีขาวที่ทั้งสองแวะซื้อระหว่างทางลงไปตรงหน้าป้ายหลุมศพ ความคิดมากมายในหัวที่กำลังชั่งน้ำหนักถึงสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้ไป

สายลมเย็น ๆ พัดผ่านร่างของทั้งสองคนที่กำลังนั่งพักผ่อนบนม้านั่งหน้าทางเข้าสุสาน ทั้งสองนั่งมองตรงไปยังเนินดินและแผ่นป้ายมากมายที่ตั้งเรียงกันอยู่

"แล้วคนพวกนั้นล่ะ คุณเคยคิดที่จะรื้อคดีขึ้นมาอีกครั้งไหม?" ซอจองอูถามขึ้นมาอีกครั้งกับคำถามที่ยังติดอยู่ในใจ

"โชคไม่ค่อยดีที่คนพวกนั้นอายุสั้นชิงตายไปก่อน อีกอย่างเรื่องมันก็ผ่านมาตั้งสิบแปดปีแล้ว รื้อคดีตอนนี้ไปก็เปล่าประโยชน์" อัลฟ่าหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ พร้อมกับยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำตอบของว่าที่คู่หมั้น

"ขอบคุณที่บอกความจริงกับผม แต่มันก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าผมชอบคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันไม่ได้หรอก"

"คุณกำลังพูดให้ผมไม่ต้องรู้สึกแย่อยู่หรือเปล่า?" โอเมก้าหนุ่มพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่เปื้อนไปด้วยความรู้สึกผิด

"ถ้าบอกว่าที่ผมเพิ่งพูดไปคือความจริงล่ะ ครั้งแรกที่เจอกันคุณทำให้ผมประทับมาก มีโอเมก้าไม่กี่คนที่ทนบททดสอบของพ่อผมได้ อีกอย่างการใช้ชีวิตคู่คือการยอมรับข้อบพร่องของกันและกันไม่ใช่เหรอ" รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของโอเมก้าหนุ่ม เปรียบเสมือนกับมนต์เสน่ห์ที่มีแรงดึงดูดมหาศาลที่อัลฟ่าอย่างซอจองอูนั้นจะไม่มีทางปฏิเสธได้ ดวงตาที่สื่อได้ถึงแรงปรารถนาของโอเมก้าหนุ่มตรงหน้าค่อย ๆ ดึงใบหน้าของซอจองอูให้ใกล้เข้าไปช้าที่ล่ะนิด ริมฝีปากที่แดงระเรื่อนั้นกำลังเชื้อเชิญให้อัลฟ่าหนุ่มให้เข้าไปค้นหาถึงรสสัมผัสที่ชวนลุ่มหลงจนยากจะปฏิเสธได้

ก่อนที่ริมฝีปากจะได้สัมผัสประกบแนบชิดกันเสียงโทรศัพท์ของฮันดงกูที่ดังขึ้นมาก็ปลุกชายหนุ่มทั้งสองให้ตื่นจากภวังค์แห่งความลุ่มหลงที่กำลังดึงดูดทั้งสองคนเข้าหากัน ทั้งสองถอยห่างจากกันทันทีที่รู้สึกตัว ภายในแสงจากโคมไฟถนนซอจองอูเห็นได้ชัดถึงแก้มสีแดงระเรื่อของฮันดงกู กลิ่นหอมที่ไม่สามารถเทียบกับสิ่งไหนได้แผ่ฟุ้งออกมาจากโอเมก้าหนุ่มตรงหน้าที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายด้วยความร้อนรน

"อะไรนะ!?" โอเมก้าหนุ่มตอบรับปลายสายด้วยน้ำเสียงที่แสดงความตกใจออกมาอย่างชัดเจน

“ได้! เดี๋ยวฉันจะรีบไป” ซอจองอูมองว่าที่คู่หมั้นของตัวเองรีบเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดที่วางอยู่ข้าง ๆ ม้านั่งอย่างรีบร้อนหลังจากที่วางสาย

“เกิดอะไรขึ้น?”

"ตอนนี้เราเจอตัวยองมินแล้วครับ”

“จริงเหรอ?”

">“ครับ ตอนนี้กำลังส่งตัวยองมินมาที่โรงพยาบาลของเรา” ซอจองอูสบถเบา ๆ ผ่านลมหายใจสายตาคมมองตามการเคลื่อนไหวของโอเมก้าหนุ่มด้วยความเสียดาย ก่อนที่จะยิ้มที่มุมปากและหัวเราะในลำคอเบา ๆ ลุกขึ้นกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังโอเมก้าว่าที่คู่หมั้นไปที่รถ