เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
ในพื้นที่บนภูเขาตอนเหนือใกล้กับเมืองมยองจินเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าที่ยังเต็มไปด้วยสัตว์นานาชนิดเนื่องจากไร้การรบกวนจากผู้คน แต่ในทางกลับกันกับกลายเป็นพื้นที่สำหรับล่าสัตว์ที่ดีสำหรับตระกูลฮันโดยที่เจ้าหน้าที่ป่าไม้ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแห่งนี้ ถูกปิดตาข้างหนึ่งไว้ด้วยเงินสนับสนุนจากโครงการต่าง ๆ ของตระกูลฮัน พื้นที่ต้องห้ามที่มีเพียงตระกูลฮันเท่านั้นที่มีอำนาจมากพอที่จะตั้งกระท่อมที่พักบนภูเขาแห่งนี้ได้
เสียงใบไม้เสียดสีกันเหนือศีรษะทุกครั้งที่ลมอ่อน ๆ พัดผ่านดังแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบของใครสักคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงต้นไม้สูงลิ่ว แสงอาทิตย์สลัวของยามใกล้ค่ำสาดส่องลอดระหว่างช่องว่างของกิ่งไม้ลงมาที่พื้นร่องของธารน้ำที่ในตอนนี้เหือดแห้งกลายเป็นเส้นทางเดินของสัตว์ป่าหลายชนิด
กวางเพศเมียตัวหนึ่งเดินแทะเล็มหญ้าที่ขึ้นอยู่สองข้างลำธารที่เหือดแห้งอย่างสบายอารมณ์โดยมีลูกอายุเพียงไม่กี่เดือนเดินเคียงข้างใกล้ ๆ ไม่รับรู้เลยว่าห่างออกไปไม่กี่สิบเมตรนั้น กำลังมีปลายกระบอกปืนที่เล็งตรงมาที่มันแม้แต่น้อย ทุก ๆ ฝีก้าวกลับกลายเป็นใกล้ความตายมากเท่านั้น
"ตื่นเต้นเหรอ" ซอจองอูถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าโอเมก้าหนุ่มนั้นดูมีความกังวลปรากฏบนใบหน้า จึงค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้เพื่อให้เกิดเสียงน้อยที่สุด ถึงแม้ทั้งสองจะอยู่ในจุดที่เหนือลมก็ตาม แต่กวางนั้นเป็นสัตว์ที่ตื่นกลัวง่าย แม้มีเสียงเพียงเล็กน้อยก็อาจจะเตลิดหนีไปได้
"นิดหน่อยครับ" คำตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่กลับแฝงความกระหายบางอย่างจนอัลฟ่าหนุ่มรู้สึกได้
กลิ่นอายนุ่มละมุนจากร่างของฮันดงกู สอดแทรกเข้าไปในทุกอณูของโสตประสาทของซอจองอู ในทันทีที่ใกล้ชิดมากพอ อัลฟ่าหนุ่มกัดฟันควบคุมอารมณ์ภายในใจของตัวเขาเองไว้ ก่อนที่จะใช้สองมือจัดตำแหน่งของท่าทางของการจับของโอเมก้าหนุ่มให้คงที่
ฮันดงกูเอียงใบหน้ามามองเล็กน้อยด้วยแววตาคล้ายเคลือบแคลงสงสัย ใบหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มเล็กน้อยเมื่อปลายจมูกของทั้งคู่นั้นเกือบจะชนกัน ก่อนที่จะหันไปจดจ้องกับเหยื่อตรงหน้าอีกครั้ง
"ค่อย ๆ หายใจเข้าและผ่อนออกช้า ๆ สายตามองตรงไปที่ปลายกระบอก ตอนนี้ใกล้ได้ระยะแล้วถ้ากวางขยับเข้ามาใกล้อีกนิดพร้อมแล้วก็ยิงเลย" ซอจองอูกระซิบเบา ๆ ใกล้ใบหูของโอเมก้าที่แดงระเรื่อพร้อมกับมือที่ขยับจากแขนทั้งสองข้างมาจับที่ไหล่และเอวของว่าที่คู่หมั้น ถึงแม้จะรู้ทั้งรู้ว่ากำลังโดนผู้ใหญ่จากทั้งสองตระกูลจับตาดูอยู่ไกล ๆ ก็ตาม แต่ในตอนนี้ความรู้สึกอยากครอบครองมันมีมากเสียจนทำให้อัลฟ่าหนุ่มลืมคำว่าระยะห่างที่เหมาะสมไปจนหมดสิ้น
เพียงชั่วครู่เสียงดังกัมปนาทจากปลายกระบอกปืนลูกซองที่สั่งทำพิเศษก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งป่า เสียงนกและสัตว์ป่าน้อยใหญ่ที่อยู่ในอาณาบริเวณต่างพากันตกใจแตกตื่นหนีตายกันไปคนล่ะทิศล่ะทาง
เพียงไม่นานทุกอย่างเกือบกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง เหลือเพียงแค่เสียงร้องโหยหวนด้วยความทุกข์ทรมาณของกวางที่กำลังบาดเจ็บสาหัส พยายามกระเสือกกระสนดิ้นรนลากร่างของมันที่บาดเจ็บหนีไป แต่ก็ทำไม่ได้เมื่อกระสุนเล็ก ๆ ฝังเข้าไปที่ส่วนท้ายลำตัวและขาหลังทั้งสองข้าง จึงทำได้เพียงใช้ขาหน้าดันตัวเองไปได้เพียงนิดก่อนที่จะล้มลง
ใกล้ ๆ กันนั้น เสียงของลูกกวางที่ตื่นกลัวกำลังร้องเรียกแม่ของมันด้วยความตื่นตระหนก พร้อมขยับห่างออกไปเรื่อย ๆ เมื่อเห็นกลุ่มคนเดินเข้ามาใกล้ร่างของแม่กวางที่ในตอนนี้นั้นนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น
"พลาดจุดตายไปนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรค่อนข้างประทับใจเลยล่ะ" ซอจินฮวาหันไปกล่าวชมว่าที่สะใภ้พร้อมกับมองร่างของแม่กวางที่อยู่ตรงหน้าด้วยความพอใจกับผลงาน ฮันดงกูค้อมศีรษะลงรับคำชมพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ประดับบนใบหน้า
"พลาด? ไม่ใช่คำที่ถูกต้องสำหรับดงกูหรอก" ฮันซูโฮกล่าวพร้อมกับตบไปที่ไหล่ของโอเมก้าของตระกูลเบา ๆ มือหนึ่งควักมีดออกมาจากกระเป๋าส่งให้คนรับใช้ใกล้ ๆ
คนรับใช้หนุ่มรับมีดไปอย่างรู้งาน และเดินตรงไปหาร่างของแม่กวางที่ใกล้จะสิ้นใจ นั่งคุกเข่าลงก่อนจะตวัดปลายมีดไปที่ลำคอของแม่กวางด้วยความแม่นยำ พร้อมกับนำขันสเตนเลสมารองรับของเหลวสีแดงที่พวยพุ่งออกมาจากบาดแผล
เสียงร้องด้วยความตกใจกับสิ่งที่เห็นดังมาจากด้านหลัง โอเมก้าหนุ่มภรรยาของซอจีฮุนกอดแขนผู้เป็นสามีแน่นพร้อมกับขยับไปใกล้ แต่กลับไร้การตอบสนองใดจากซอจีฮุนผู้เป็นสามี
"ท่านประธานฮันพูดแบบนี้หมายความว่าดงกูไม่ได้ยิงพลาดเหรอครับ" อัลฟ่าหนุ่มถามออกไปด้วยความสงสัย การล่าสัตว์มักจะพยายามยิงให้เข้าจุดสำคัญเพื่อให้สัตว์ที่ถูกยิงนั้นทรมาณน้อยที่สุด และป้องกันสัตว์ที่ล่านั้นหนีไป
"เรื่องนั้นน่าจะมีแค่เจ้าตัวที่จะตอบได้ ใช่ไหม" ฮันซูโฮเหลือบสายตามองหลานชายคนเล็กพร้อมกับรับเอาถ้วยสเตนเลสที่บรรจุเลือกของแม่กวางมาไว้ในมือ
"ท่านประธานซอเข้าใจถูกแล้วครับ ผมพลาดจริง ๆ คงเป็นเพราะห่างหายจากการล่าสัตว์ไปนาน" โอเมก้าหนุ่มตอบพร้อมกับก้มใบหน้าลงเล็กน้อยคล้ายกับพยายามหลบเลี่ยงสายตาหลายคู่ที่มองอยู่
"งั้นหลังจากนี้คงต้องให้กิจกรรมล่าสัตว์เป็นหนึ่งในกิจกรรมที่ต้องทำทุกเดือนซะแล้ว ประทานฮันเห็นว่ายังไง?" ซอจินฮวาพูดพร้อมกับยกถ้วยสเตนเลสที่อยู่ในมือขึ้นแทนคำเชื้อเชิญ
"ถ้าประธานซอพูดแบบนั้นผมคงไม่ขัดอะไร" ฮันซูโฮชูถ้วยที่บรรจุเลือดกวางในมือ ก่อนที่ทั้งสองประธานจะยกดื่มพร้อมกัน
"น่าขยะแขยงกินเข้าไปได้ยังไง โอ๊ย!" ซอจีฮุนพูดด้วยใบหน้าที่แสดงออกถึงความรังเกียจโดยไม่ปิดบัง ก่อนจะร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อโดนผู้เป็นแม่หยิกแขน
"คำพูดอะไรที่รู้ว่าจะทำให้เสียบรรยากาศ ก็หัดสงบปากสงบคำซะบ้าง" ซอชินบีดุลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับลากตัวซอจีฮุนออกไปโดยที่มีซอจงฮยอนและบอดี้การ์ดประจำตระกูลซอสองคนเดินตามหลังไป
"อย่าถือสาจีฮุนเลยนะ วัยหนุ่มเลือดร้อนปากไวก็แบบนี้"
"ผมไม่ว่าอะไรหรอก เราทุกคนก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้วกันทั้งนั้น" ซอจินฮวาหัวเราะออกมาหลังจากที่ได้ยินคำตอบของอัลฟ่าหัวหน้าตระกูลฮัน
"คุณล่ะ ซอจองอูไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืน" ฮันซูโฮหันไปพูดกับอัลฟ่าอายุน้อยกว่าที่ยังคงถือขันสเตนเลสอยู่
"ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ ใช่ไหม" ซอจินฮวาถามลูกชายคนโตเสียงเรียบ แต่ซอจองอูรู้ดีว่ามันคือคำสั่งที่ไม่อาจขัดและผิดพลาดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว อัลฟ่าหนุ่มยกถ้วยสีเงินขึ้นดื่มและทันทีที่ของเหลวสีแดงสัมผัสกับต่อมรับรสกลิ่นคาวและรสเค็มปร่าก็ทำให้รู้สึกพะอืดพะอมในทันที
ซอจองอูฝืนใจดื่มจนหมดถ้วยด้วยใบหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ก่อนที่จะรีบดื่มน้ำเปล่าตามในทันทีเพื่อล้างความคาวที่ยังติดอยู่ในโพรงปาก อัลฟ่าหนุ่มก้มหัวลงใช้สองมือยันเข่าเอาไว้ เพื่อกลั้นความรู้สึกปั่นป่วนในท้อง
"แล้วลูกกวางตัวนั้นล่ะ จะปล่อยเอาไว้แบบนี้เหรอ?"
"ไม่หรอก" ปัง! เสียงปืนจากคนรับใช้ของตระกูลฮันดังตามทันทีที่ฮันดงกูตอบ ร่างของลูกกวางที่อาบไปด้วยเลือดสีแดงล้มลง ร่างกายกระตุกเล็กน้อยก่อนที่จะหยุดนิ่งไป
"ที่นี่สัตว์นักล่าค่อนข้างสมบูรณ์ ปล่อยไว้ไม่โดนหมีควายหรือตัวมาร์เทนจัดการ ก็ต้องโดนนกอินทรีโฉบไปกินอยู่ดี"
"เธอก็เลยเลือกที่จะฆ่ามันก่อน" ซอจินฮวากล่าวถามว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยความประหลาดใจ
"ครับ ธรรมชาติมักจะมีวิธีจัดการสัตว์ที่อ่อนแอไม่ทางใดก็ทางหนึ่งเสมอ" ฮันดงกูตอบก่อนที่จะยกขันสเตนเลสในมือขึ้นดื่มเสมือนกับว่ากำลังดื่มน้ำเปล่า ท่ามกลางสายตาของคนตระกูลซอที่กำลังมองด้วยความแปลกใจกับสิ่งที่เห็น
"หลานของท่านประธานฮันนี่ ทำให้ผมประหลาดใจจริง ๆ" ประธานซอกล่าวพร้อมน้ำเสียงที่แสดงถึงความพึงพอใจในตัวว่าที่สะใภ้อย่างไม่ปิดบัง ฮันดงกูโค้งรับคำชมนั้น
เมื่อตะวันลับขอบฟ้าไป ทัศนวิสัยรอบ ๆ กระท่อมที่พักถูกบดบังไปด้วยความมืด ภายในกระท่อมที่พักของตระกูลฮันตั้งอยู่ใกล้กับลำธาร สมาชิกของทั้งสองตระกูลนั่งสนทนาพูดคุยอยู่รอบ ๆ หลังจากมื้ออาหารพร้อมกับเครื่องดื่มในมือ ยกเว้นเพียงฮันดงกูที่นั่งทำความสะอาดปืนลูกซองที่หน้าเตาผิงคนเดียวเงียบ ๆ
"กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?" ซอจองอูกล่าวถามว่าที่คู่หมั้นพร้อมกับนั่งลงที่โซฟาใกล้ ๆ ฮันดงกูเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม
"กำลังคิดถึงชีวิตต่อจากนี้ครับ ว่าหลังหมั้นหรือหลังจากแต่งงานแล้วจะใช้ชีวิตคู่ยังไงให้อยู่ด้วยกันให้นานที่สุด"
"ทำไมล่ะ?"
"เพราะชีวิตคู่ในตอนนี้มันต่างจากเมื่อสิบปีก่อน การเลิกรากันนั้นกลายเป็นเรื่องปกติที่พบเจอได้ทั่วไปไม่ว่าสังคมชนชั้นไหน เหตุผลเล็กน้อยก็สามารถเป็นเรื่องที่ทำให้คู่ที่รักกลายเป็นคู่ร้างกันได้ วันหนึ่งผู้อำนวยการซออาจจะบอกเลิกผมเพราะไม่ชอบรสมือของผม การแต่งตัว การคบเพื่อน นิสัยบางอย่างหรือแม้กระทั่ง เพราะเรื่องบนเตียง" ฮันดงกูพูดโดยไม่ละสายตาจากกระบอกปืนในมือ ไม่แม้แต่จะมองซอจองอูที่ขยับเข้าไปนั่งใกล้ ๆ
"ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้คิดแบบนั้น ผมคงให้สัญญาว่าเราจะไม่ทะเลาะกันหรือเลิกกันเพราะเหตุผลเล็ก ๆ ไม่ได้ แต่ผมจะพยายามพยุงชีวิตคู่ของเราให้ยาวนานที่สุด" ซอจองอูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มน่าฟัง พร้อมกับวางฝ่ามือลงบนแขนของโอเมก้าหนุ่มพร้อมกับบีบเบา ๆ
ฮันดงกูหยุดทุกการกระทำเงยหน้ามาสบตากับซอจองอู ดวงตาสื่อได้ถึงความอ่อนไหวภายในใจ ยากที่อัลฟ่าอย่างซอจองอูจะปฏิเสธการปลอบประโลมโอเมก้าตรงหน้าได้ ฝ่ามือที่เคยอยู่นิ่งบนแขนของฮันดงกูค่อย ๆ เคลื่อนสูงขึ้นไปหยุดที่ไหล่ กลิ่นฟีโรโมนบางเบาจากซอจองอูค่อย ๆ ดึงดูให้โอเมก้าตรงหน้าผ่อนคลายและดึงดูดให้โน้มใบหน้าเข้ามา ระยะห่างเพียงน้อยนิดจนทั้งสองสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของกัน
โครม! ว่าที่คู่หมั้นทั้งสองกลับต้องหยุดการกระทำ และถูกดึงออกจากภวังค์หลังจากที่มีเสียงดังเหมือนสิ่งของชิ้นใหญ่หล่นกระแทกกับพื้น ซอจองอูและฮันดงกูหันไปมองตามที่มาของเสียงในทันที
ซอจีฮุนยืนอยู่ตรงมุมห้องพร้อมกับตวาดด่าทอซอจงฮยอนผู้เป็นภรรยา โดยที่ไม่สนใจสายตาทุกคู่ที่กำลังมองอยู่ ผ้าพันคอของซอจงฮยอนหลุดออกเผยให้เห็นรอยช้ำสีม่วงคล้ำตรงลำคอที่โผล่พ้นปกคอเสื้อขึ้นมา
แม้จงฮยอนจะพยายามเอาผ้าพันคอกลับมาปิดไว้ แต่ก็ช้าไป หลักฐานที่ไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกจากการใช้ความรุนแรงจากซอจีฮุน
ฮันดงกูรีบตรงเข้าไปพยุงร่างของซอจงฮยอนให้ลุกขึ้นท่ามกลางสายตาแห่งการตัดสินของเหล่าอัลฟ่าภายในกระท่อมแห่งนี้ ซอจงฮยอนสะดุ้งพร้อมกับเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าที่รื้นน้ำตา ผละออกจากโอเมก้าอีกคนด้วยความร้อนรน หลังชิดกับกำแพงสองแขนกอดตัวเองเอาไว้แน่น ก้มใบหน้ามองต่ำหลบเลี่ยงทุกสายตาที่มอง
"เกิดอะไรขึ้น?" ซอจองอูกล่าวพร้อมกับยืนขวางผู้เป็นน้องชายเอาไว้
"ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของคนอื่น” ซอจีฮุนพุ่งตรงเข้าไปหมายจะคว้าแขนของซอจงฮยอน แต่ก็โดนซอจองอูหยุดเอาไว้ก่อน สองพี่น้องต่างมารดาต่างจ้องมองกันด้วยสายตาแข็งกร้าว
"คิดจะทำอะไรช่วยไว้หน้าพ่อบ้างก็ดี นายไม่ได้อยู่ที่บ้าน โตขนาดนี้แล้วคิดไม่เป็นหรือไง" ซอจองอูกระซิบเสียงเบาลอดผ่านไรฟันที่ขบกันแน่นจนกรามขึ้นสัน
"กล้าดียังไงมาสั่งฉัน ไอ้ลูกขี้ครอก" ซอจีฮุนตวาดเสียงดังลั่น พร้อมกับกระชากแขนออกจากมือของพี่ชายและจะใช้สองมือผลักซอจองอูจนเซถอยหลังไป
"พอได้แล้วจีฮุน เป็นพี่น้องกันจะทะเลาะกันไปทำไม ขอโทษพี่เขาเดี๋ยวนี้!" ซอชินบีเดินเข้าไปขวางลูกชายก่อนที่จะถึงตัวซอจองอูที่เสียหลักอยู่
ซอจีฮุนหัวเราะในลำคอพร้อมกับสายตาเย็นชาฉาบไปด้วยความดูแคลนผู้เป็นมารดา ก่อนที่จะเดินออกจากกระท่อมไปด้วยความหัวเสีย ซอชินบีรีบเดินตามลูกชายตัวเองออกไปทันที
ภายในกระท่อมกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง หัวหน้าของทั้งสองตระกูลเพียงแค่มองสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไรออกมา
ซอจองอูเดินเข้าไปดูซอจงฮยอนที่กำลังพยายามกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้ในอ้อมแขนของฮันดงกู โอเมก้าหนุ่มรุ่นร้องซุกใบหน้าเข้าหาฮันดงกู เสียงสะอื้นในลำคอที่เล็ดลอดออกมายิ่งทำให้ซอจองอูรู้สึกสะเทือนใจที่ได้ฟัง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อซอจงฮยอนเป็นสิทธิ์ขาดของซอจีฮุนผู้เป็นน้องชายตามสัญญา จึงทำได้เพียงแค่เฝ้ามองด้วยความเป็นห่วงเพียงเท่านั้น
"เขาเป็นแบบนี้บ่อยเหรอ" ซอจงฮยอนพยักหน้าตอบโอเมก้ารุ่นพี่ทั้งที่ยังคงมีเสียงสะอื้นอยู่
"นายคิดจะหย่าบ้างไหม" โอเมก้าตัวเล็กผละออกจากอ้อมแขนของฮันดงกู ก่อนจะส่ายหน้าแทนคำตอบ
"ทำไมล่ะ”
"ผม...ผมไม่มีที่ไป" ซอจงฮยอนตอบเสียงสั่น
"หมายความว่ายังไง"
"จงฮยอนโดนพ่อแม่ทิ้งตั้งแต่เด็ก เจ้าของคลับที่จีฮุนเป็นหุ้นส่วนอยู่เลยรับดูแลแลกกับงานบริการในคลับเพราะเห็นว่าเขาเป็นโอเมก้า" ซอจองอูตอบพร้อมกับลูบหัวโอเมก้าหนุ่มเบา ๆ
"งานบริการ?" ฮันดงกูกล่าวย้ำประโยคพร้อมกับมองมาที่ซอจองอูเพื่อให้แน่ใจในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
"นายต้องทำแบบนั้นตั้งแต่อายุเท่าไหร่กัน"
"ตั้งแต่ ตั้งแต่เริ่มฮีตแรก...ครับ" ซอจงฮยอนตอบพร้อมกับซุกใบหน้าลงไปในวงแขนตัวเองที่กอดเข่าเอาไว้ เหมือนกับว่ากำลังพยายามหลบซ่อนตัวจากคืนวันร้าย ๆ ที่เคยผ่าน ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่ได้ช่วยอะไร
เช้าวันถัดมารถตู้สองคันประจำตระกูลซอวิ่งเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน หลังกลับจากไปล่าสัตว์กับตระกูลฮันเมื่อวาน ซอจองอูพยุงร่างของซอจงฮยอนที่อ่อนเพลียเข้ามาข้างในและส่งให้กับคนรับใช้ที่รีบกุลีกุจอเข้ามาช่วยรับตัวของซอจงฮยอนไปดูแลต่อ
"จองอูท่านประธานเรียกพบที่ห้องทำงาน" ซอชินบีกล่าวพร้อมกับรับเอาเสื้อคลุมจากลูกเลี้ยงมาถือไว้ มือข้างซ้ายตบไหล่เบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ เพราะรู้ว่าทุกครั้งที่ผู้เป็นสามีเรียกลูกชายคนโตเข้าไปหาในห้องทำงานนั้น มักจะจบลงด้วยเสียงทะเลาะทุกครั้งไป
"ครับ" ซอจองอูตอบรับเพียงสั้น ๆ ก่อนที่จะเดินไปยังโถงทางเดินที่นำตรงไปยังห้องทำงานของผู้เป็นพ่อตรงสุดทางเดิน อัลฟ่าหนุ่มหยุดยืนตรงหน้าประตูควบคุมลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะเคาะประตูสามครั้งและเปิดเข้าไป
"นั่งสิฉันมีเรื่องจะคุย" ทันทีที่ซอจองอูนั่งลงตามคำสั่งกระดาษเช็กก็ถูกเลื่อนมาวางตรงหน้าทันที อัลฟ่าหนุ่มมองจำนวนเงินบนกระดาษก่อนที่จะละสายตาจากกระดาษมองผู้เป็นบิดาด้วยสีหน้าบ่งบอกถึงความไม่เข้าใจ
"บอกไอ้โอเมก้านั่นว่าจะเติมศูนย์ลงไปอีกสองสามตัวฉันก็ไม่ว่าอะไร ขอแค่มันไปให้พ้นจากบ้านหลังนี้โดยไม่ต้องกลับมาอีก"
"พ่..ไม่สิท่านประธานก็รู้ว่าทำไม่ได้"
"ทำไมจะทำไม่ได้ เด็กก็ไม่ได้เกิดแล้วจะเก็บเอาไว้ให้รกสายตาทำไม"
"แล้วทำไมไม่บอกจงฮยอนด้วยตัวเองล่ะครับ"
"แกกล้าออกคำสั่งกับฉันเหรอ"
"เราผลักไสไล่ส่งโอเมก้าตัวคนเดียวที่ไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกก็ไม่ต่างกับไล่ให้ไปตาย จงฮยอนอยู่ที่นี้ก็ยังไม่เคยทำความเสียหายอะไรให้เราสักครั้ง มีแต่เขาเองที่โดนจีฮุนทำร้ายจนต้องเสียลูกไปแบบนั้น"
"รั้งมันไว้ขนาดนี้ คงไม่ใช่เอามันขึ้นเตียงไปแล้วนะ รู้ถึงไหนอายถึงนั้น" ซอจองอูมองผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน กัดฟันแน่นพยายามข่มความโกรธเอาไว้
"ผมไม่เคยคิดแม้แต่ครั้งเดียวที่จะตีท้ายครัวน้องชายตัวเองหรือทำร้ายจิตใจเขาแบบนั้น"
"หึ! ได้ยินอย่างนั้นก็ดี อาทิตย์หน้าจะมีงานประมูลศิลปะ อย่าลืมเชิญฮันดงกูไปด้วย อีกอย่าง..." ซอจินฮวาเปิดลิ้นชักออกพร้อมกับวางรูปใบหนึ่งตรงหน้าของลูกชายของตน อัลฟ่าหนุ่มหยิบรูปใบนั้นขึ้นมาดูด้วยหัวใจที่เต้นรัวแต่ก็พยายามกดความรู้สึกเอาไว้
"รูปนี้ถูกส่งมาให้แกที่บริษัทไม่มีชื่อผู้ส่ง ฉันจะไม่ถามว่ามันคืออะไร แต่จัดการให้เรียบร้อยอย่าให้เป็นปัญหามาถึงฉันได้ เข้าใจไหม?" ซอจองอูพยักใบหน้าช้า ๆ แทนคำตอบโดยที่ไม่ละสายตาไปจากรูปที่อยู่ในมือ
"ถ้าท่านประธานไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว"
อัลฟ่าหนุ่มหยุดยืนตรงหน้าประตูด้านนอกห้องทำงานของผู้เป็นพ่อและหยิบรูปขึ้นมาดูอีกครั้ง ในรูปเป็นภาพของกระต่ายสีขาวที่ถูกลูกธนูปักตรงคอ ขนสีขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยสีแดงของเลือด
อัลฟ่าหนุ่มขบกรามแน่น เพราะความหมายภายในรูปภาพใบนี้ เป็นอดีตที่ซอจองอูอยากจะลบให้หายไปหรือกลับไปแก้ไขมากที่สุด คนที่ส่งรูปภาพนี้มากำลังบอกถึงการล่านั้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว