เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
ในห้องประมูลงานศิลปะในโรงแรมกลางเมืองใหญ่ ห้องประมูลแห่งนี้ถูกออกแบบเป็นทรงอัฒจันทร์ โดยที่นั่งของแขกเรียงลดหลั่นลงไปเป็นขั้นบันไดโอบล้อมเวทีซึ่งตั้งอยู่ตรงกลางห้องเป็นศูนย์กลางที่ทุกสายตาถูกดึงไปพร้อมกัน
จากขั้นบนสุดจนถึงชั้นล่างสุด ทุกตำแหน่งถูกจัดวางให้มองเห็นเวทีได้โดยไม่ถูกบังเพื่อให้แขกผู้ร่วมงานประมูลทุกคนได้มองเห็นผลงานศิลปะที่จะถูกนำออกมาประมูลได้ถนัด ผู้มาร่วมงานประมูลต่างเป็นผู้นำด้านธุรกิจ นักการเมืองหรือคนสำคัญในระดับประเทศ ผลงานศิลปะทุกชิ้นที่นำออกมาประมูลไม่เพียงแต่แสดงถึงความชอบ แต่ก็ยังสื่อได้ถึงอำนาจของชนชั้นสูงที่ไม่ว่าราคาจะสูงสักแค่ไหนต่างก็ต้องแก่งแย่งกันเพื่อให้ได้มาไว้ในครอบครอง
ผลงานศิลปะชิ้นแล้วชิ้นเล่าที่ถูกนำออกมาต่างถูกเหล่าผู้ร่วมงานเสนอราคาประมูลจบที่ราคาสูงและปิดยอดประมูลจบไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งห้องที่เคยสงบเงียบกลับเต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วทั้งห้อง เมื่อรูปวาดหนึ่งได้ถูกนำออกมาวางบนเวทีกลางห้อง เป็นรูปวาดของห้องโล่ง ๆ ห้องหนึ่งที่ลายเส้นการลงสีไม่ได้โดดเด่นหรือสะดุดสายตาใด ๆ เสียงซุบซิบนินทาเริ่มหนาหูขึ้นเมื่อพิธีกรประกาศชื่อเจ้าของผลงานว่าเป็นของใคร
"รูปวาดรูปนี้เจ้าของผลงานคือลูกชายคนเล็กของตระกูลฮัน คุณฮันดงกูเราจะเริ่มประมูลกันที่ราคาแรกที่มีคนเสนอขึ้นมาโดยราคาของท่านผู้ที่เสนอราคาแข่งนั้นต้องไม่น้อยกว่าราคาล่าสุดของผู้เสนอราคาก่อนหน้าครับ ถ้าท่านใดสนใจเสนอราคามาได้เลยครับ" พิธีกรกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องเพื่อมองดูคนที่จะเสนอราคาแรกขึ้นมาแต่กลับไม่มีใครเลยที่จะยกป้ายเสนอราคาแม้แต่คนเดียว
'รูปวาดเด็กอมมือแบบนี้ใครจะซื้อลง'
'ฝีมือห่วยแบบนี้ยังกล้าเอามาให้ประมูล'
'สงสัยเลี้ยงไว้ในกรงก็เลยไม่รู้ว่าศิลปะจริง ๆ เป็นยังไง'
'กล้าเอามาประมูลได้ไง เป็นฉัน ๆ อายนะ'
เสียงวิจารณ์ผลงานศิลปะบนเวทีตรงกลางห้องดังขึ้นเรื่อย ๆ แขกในงานต่างไม่มีใครเสนอราคาประมูลจนเกิดบรรยากาศความน่าอึดอัดขึ้นในหมู่ผู้ประมูล ซอจองอูมองไปรอบ ๆ ด้วยความหัวเสีย เพราะเขาตกลงสัญญากับฮันดงกูแล้วว่าจะไม่ประมูลรูปภาพของว่าที่คู่หมั้นของตัวเองอย่างเด็ดขาด ถึงแม้ในใจเขาจะอยากยกป้ายเสนอราคาสักแค่ไหนก็ตาม
"หนึ่งวอนถ้วน...คือราคาที่เหมาะสมแล้วสำหรับภาพนี้" เจ้าของป้ายหมายเลขสี่บนชั้นบนสุดเป็นคนเสนอราคาแรก ทุกสายตาต่างมองไปยังเจ้าของป้าย อูฮยอนบินยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับมองมาที่ทางซอจองอูด้วยใบหน้าที่บ่งบอกได้ว่ากำลังท้าทายซอจองอูอยู่
จากความเงียบกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะขำขันและเสียงวิจารณ์จากเหล่าผู้มาร่วมงาน หลายคนเริ่มเสนอราคาแข่งด้วยราคาที่ไม่ต่างจากราคาแรกสักเท่าไหร่ เป็นการเสนอราคาเพียงเพื่อความสนุกส่วนตัวเพียงเท่านั้น
'หนึ่งวอน'
'สองวอน'
ซอจองอูหันไปมองฮันดงกูที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แต่โอเมก้าหนุ่มกลับดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรกับผลงานศิลปะของตัวเองที่กำลังถูกหัวเราะเยาะจากผู้คนรอบ ๆ ฮันดงกูยังคงหันไปพูดคุยหัวเราะคิกคักกับแบยองมินและคิมซึงอาเพื่อนทั้งสองของตัวเองที่นั่งอยู่ถัดไป
"หนึ่งล้านวอน"
เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะต้องเงียบลงอีกครั้งเมื่อมีคนเสนอราคาที่มากขึ้นหลายพันเท่าตัว ทุกคนในห้องต่างมองตรงไปที่ชั้นบนสุด นามุนโจอัลฟ่าเจ้าของธุกิจเครื่องประดับชั้นนำของประเทศที่ดูจะไม่ได้สนใจในงานศิลปะแต่อย่างใด แต่สายตากลับมองตรงมายังโอเมก้าทั้งสามข้าง ๆ ซอจองอูด้วยสายตาที่อัลฟ่าหนุ่มรู้ดีในความหมายนั้น
"ผู้ประมูลหมายเลขสามสิบสี่เสนอราคาที่หนึ่งล้านวอนมีใครให้มากกว่านี้อีกไหมครับ? หนึ่งล้านครั้งที่หนึ่ง หนึ่งล้านครั้งที่สอง หนึ่งล้านครั้งที่..."
"สามล้านวอน!" ยุนมินฮยอกกล่าวพร้อมยกป้ายเสนอราคาด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์
ความบิดเบี้ยวของจิตใจในสังคมชนชั้นสูงได้แสดงออกมาทีล่ะนิดเมื่อผลงานศิลปะที่ดูจะไร้ราคาในแรกเห็น ตอนนี้กลับกลายเป็นผลงานที่มูลค่าสูงขึ้นเมื่อเหล่าผู้นำทางธุรกิจแนวหน้าในประเทศหลายคนได้ให้ความสนใจ ผู้ร่วมประมูลหลายคนเริ่มที่จะเสนอราคาที่สูงขึ้นเพื่อให้ได้งานศิลปะที่ถูกวิจารณ์ในตอนแรกมาครอบครอง
'สามล้านห้าแสนวอน'
'ห้าล้านวอน'
'หกล้านวอน'
ราคาที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้หลายคนที่เริ่มจะรู้ตัวว่าไม่สามารถสู้ได้ล่าถอยไปเป็นเพียงแค่ผู้ชมเพียงเท่านั้น และผู้ที่เสนอราคาประมูลที่สูงที่สุดตอนนี้คืออัลฟ่าเจ้าของงานอย่างอูฮยอนบิน
"ตอนนี้ราคาประมูลอยู่ที่สิบล้านห้าแสนวอน มีท่านใดจะเสนอราคาอีกไหมครับ? สิบล้านห้าแสนวอนครั้งที่หนึ่ง สิบล้านห้าแสนวอนครั้งที่สอง สิบล้านห้าแสนวอนครั้..."
"ยี่สิบล้านวอน" เกิดเสียงฮือฮาพูดคุยจากเหล่าผู้ประมูลเป็นอย่างมาก หลายสายตาจับจ้องมายังที่นั่งของเจ้าของป้ายหมายเลขห้าสิบสี่ ซอจองอูยืนขึ้นพร้อมกับมองด้วยสายตาที่ท้าทายไปยังอูฮยอนบินพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก
เสียงเคาะประมูลดังขึ้นทันทีเมื่อพิธีกรนับถึงสามและไม่มีใครที่จะเสนอราคาแข่ง
"ไหนตกลงกันแล้วว่าคุณจะไม่ประมูลงานของผมไง" โอเมก้าหนุ่มพูดถามด้วยน้ำเสียงง้องอนทันทีที่เขานั่งลง ซอจองอูยิ้มตอบพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ว่าที่คู่หมั้นมากขึ้น
"ผมไม่ยอมให้ผลงานของคุณไปอยู่ในมือของคนแบบนั้นแน่ อูฮยอนบินไม่รู้จักคำว่าศิลปะด้วยซ้ำไป" ซอจองอูตอบพร้อมกับขยิบตาให้กับฮันดงกูที่อมยิ้มด้วยความเขินอายเพราะโดนแบยองมินและคิมซึงอาส่งเสียงแซวเย้าแหย่
ซอจองอูยิ้มเล็กน้อยแม้ลึก ๆ จะรู้สึกกระวนกระวายใจเพราะรู้จุดประสงค์ที่แอบแฝงในการกระทำของอูฮยอนบิน ทุกสิ่งที่อูฮยอนบินทำนั้นคือวิธีการเข้าหาโอเมก้าที่ตนนั้นอยากได้ ไม่ว่าด้วยวิธีไหน ถึงแม้จะเป็นวิธีที่เลวทรามที่สุดก็ตาม
หลังจบงานประมูลแขกทั้งหมดในงานต่างถูกเชิญไปร่วมรับประทานอาหารที่ห้องรับรองที่อยู่อีกห้อง ทุกคนต่างนั่งตามโต๊ะที่มีรายชื่อรับรองไว้ บรรยากาศที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของผู้คน ซอจองอูและฮันดงกูนั่งรอเพื่อนอีกสองคนที่เดินออกมาช้ากว่าทั้งคู่สั่งอาหารไว้รออยู่ชั่วครู่ คิมมาจุนและแบยองมินก็เดินมาหาที่โต๊ะโดยไร้วี่แววของคิมซึงอา
"พี่ซึงอายังไม่มาเหรอครับ?" แบยองมินถามพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ ฮันดงกู มองไปรอบ ๆ หานักแสดงสาวเมื่อเห็นว่าไม่อยู่ที่โต๊ะของพวกเขา
"ฉันนึกว่าจะมาพร้อมกับพวกนายซะอีก" คำตอบของฮันดงกูทำให้คิมมาจุนและแบยองมินต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"ซึงอาปลีกตัวออกมาก่อนเพราะยองมินยังติดพูดคุยกับแขกในงานครับ ผมก็นึกว่ามาถึงโต๊ะก่อนแล้ว"
"อาจจะไปเข้าห้องน้ำก็ได้นะครับ" แบยองมินตอบพร้อมกวาดสายตามองหาโอเมก้าสาวไปทั่วทั้งห้อง หวังเพียงจะได้เห็นคิมซึงอาเดินฝ่าแขกคนอื่นมาที่โต๊ะของพวกเขา
"โต๊ะของพวกเราอยู่ใกล้ทางไปห้องน้ำ ถ้าซึงอาไปเข้าห้องน้ำก็ต้องผ่านโต๊ะพวกเราอยู่แล้ว"
"น่าแปลกแล้วซึงอาจะไปไหนได้"
"โทรไม่ติดด้วยปกติซึงอาไม่เคยที่จะไม่รับสายผมสักครั้ง...ลองออกไปเดินหาดูไหมครับ?" คิมมาจุนกล่าวด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล ฮันดงกูพยักหน้ารับก่อนที่จะลุกขึ้นและแยกย้ายกันไปตามหา
แต่ไม่ว่าจะตามหาเท่าไหร่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของโอเมก้าสาวเลยแม้แต่น้อย ทั้งสี่คนจึงได้ตัดสินใจมาขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดภาพจากหน้าจอเล่นย้อนไปมาหลายครั้งแต่ก็ไม่พบความผิดปกติแต่อย่างใด โอเมก้าสาวเหมือนเพียงแค่อันตรธานไปกับเหล่าแขกมากมายในงานเพียงเท่านั้น
หลังจากวันนั้นผ่านมาหลายวันไม่ว่าพวกฮันดงกูจะพยายามติดต่อคิมซึงอาทางไหนก็ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับ การติดตามสืบจากตำรวจเองก็ไม่มีความคืบหน้าเพราะต้องพยายามระวังตัวไม่ให้ข่าวการหายตัวไปของนักแสดงสาวไปถึงหูของนักข่าวได้ แม้แต่พ่อของซึงอาเองก็ต้องปิดปากเงียบกับข่าวการหายตัวไปของลูกสาวตัวเอง ฮันดงกูได้แต่โค้งขอโทษซ้ำ ๆ ด้วยความรู้สึกผิด
ในร้านคาเฟ่ช่วงเวลายามเย็นลูกค้าเริ่มที่จะเบาบางลงไป ฮันดงกูเช็ดแก้วพร้อมกับสายตาที่เหม่อลอยก่อนที่จะสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อมีมือมาแตะเบา ๆ ที่ไหล่ ฮันดงกูหันไปมองเจ้าของมือนั้นที่สีหน้าเป็นห่วง
"กำลังคิดเรื่องซึงอาเหรอ?"
"ครับ นี่ก็ผ่านไปเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้วเราก็ยังไม่เจอซึงอาเลย ทางค่ายต้นสังกัดเริ่มที่ขู่เรื่องฟ้องค่าเสียหายของงานที่ต้องยกเลิกกับซึงอาแล้วด้วย"
"แล้วตำรวจว่ายังไงบ้าง?"
"ทางตำรวจก็ไร้วี่แววครับ ค่ายไม่อยากให้เป็นข่าวหลุดออกมาเพราะมูลค่างานที่ซึงอาได้รับสูงเกินไป ถ้าข่าวหลุดออกไปค่ายต้องได้รับผลกระทบหนักแน่เลยสืบแบบโจ่งแจ้งไม่ได้" โอเมก้าหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ อีมินอาตบไหล่แทนกำลังใจ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะช่วยยังไงกับสิ่งที่โอเมก้าหนุ่มต้องเจอในตอนนี้
ในช่วงเวลาแห่งความเงียบเสียงโทรศัพท์ของฮันดงกูก็ดังขึ้น ฮันดงกูรีบรับสายทันทีที่เห็นชื่อของแบยองมิน สีหน้าที่ดูตื่นตระหนกหลังจากที่รับสายสร้างความสงสัยให้กับเบต้าหญิงสูงวัยเป็นอย่างมากแต่ก็ไม่กล้าแทรกถาม
"โอเคเดี๋ยวฉันตามไป"
"อะไรเหรอดงดง?" อีมินอาถามทันทีที่โอเมก้าหนุ่มวางสาย
"ยองมินติดต่อซึงอาได้แล้วครับ ตอนนี้อยู่ที่คอนโดกับยองมินและก็มาจุน"
"งั้นก็รีบไปเถอะ ฉันฝากความเป็นห่วงถึงซึงอาด้วยนะ"
"ขอบคุณครับ" โอเมก้าหนุ่มรีบถอดผ้ากันเปื้อนออกพร้อมกับวิ่งไปด้านหลังร้านคว้ากระเป๋าและตรงดิ่งไปยังรถมอเตอร์ไซต์ของตัวเองที่จอดอยู่ประตูหลังร้าน
เมื่อฮันดงกูไปถึงเปิดประตูเข้าไปก็พบกับเพื่อนโอเมก้าสาวที่ซุกใบหน้าอยู่บนไหล่ของแบยองมินพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นและมีคิมมาจุนอัลฟ่าผู้จัดการของทั้งคู่กำลังยืนมองอยู่ด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล
โอเมก้าหนุ่มค่อย ๆ นั่งลงไปที่ว่างข้าง ๆ มือวางลงบนไหล่ที่สั่นไหวพร้อมกับเสียงร้องไห้ดังไปทั่วทั้งห้อง
"บอกได้ไหมว่าเธอหายไปไหนมา?" เสียงร้องไห้สะดุดเล็กน้อยแต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากคิมซึงอา
"ตอนที่อยู่ในงานจู่ ๆ เธอก็หายไปพวกฉันเป็นห่วงแทบแย่" ยังคงไร้ซึ่งคำตอบแบยองมินและคิมมาจุนมองหน้ากันและส่ายใบหน้าเล็กน้อย
"จะไม่ตอบอะไรหน่อยหรือไง!"
"ฉัน...ฉันหิว" ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ
"อะไรนะ? คิม! ซึง! อา! นั่นคือคำตอบของเธอเหรอ" จากความรู้สึกเป็นห่วง ในตอนนี้กลับระคนไปด้วยความหงุดหงิดโมโหกับคำตอบที่ได้รับ ฮันดงกูรู้ได้ทันทีว่าคิมซึงอากำลังพยายามเลี่ยงที่จะตอบคำถามของเพื่อนตัวเอง โอเมก้าหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้มมองเพื่อนตัวเองสายตาเข้ม
"ดงดงฉันหิว นายทำอะไรให้ฉันกินหน่อยได้ไหม?" คิมซึงอาพูดพร้อมกับช้อนสายตาที่ออดอ้อนเว้าวอนขึ้นมามอง ทำให้ความเดือดดาลในใจสงบลงไปอย่างเสียไม่ได้ ฮันดงกูถอนหายใจแรง ๆ พร้อมกับหลบสายตาและส่ายหน้า คิมซึงอาและแบยองมินมองหน้ากันพร้อมหัวเราะคิกคักชอบใจเพราะรู้ว่าวิธีนี้มักจะได้ผลเสมอ
"จะไม่ตอบคำถามของฉันใช่ไหม?" ไร้ซึ่งคำตอบจากโอเมก้าสาว ทั้งคู่เพียงแค่จ้องตากันเสมือนกับกำลังเล่นเกมใครหลบสายตาก่อนคือผู้ที่ยอมแพ้เพียงเท่านั้น
"ก็ได้! เธออยากกินอะไรล่ะ?"
"ข้าวผัดกับซุปสาหร่ายที่นายชอบทำให้กินไง แต่ฉันไม่ได้ซื้อของไว้นายกับผู้จัดการออกไปซื้อของได้ไหม เดี๋ยวฉันแล้วก็ยองมินจะเตรียมห้องครัวไว้รอ"
"เอางั้นก็ได้" คิมซึงอายิ้มร่าพร้อมกับปาดน้ำตาที่เปื้อนแก้มขาวเนียนนั้นและจูงมือของแบยองมินเดินหายเข้าไปในห้องครัว ฮันดงกูหันไปสบตากับคิมมาจุนด้วยความรู้สึกสงสัย ท่าทางร่าเริงแบบนั้นที่คิมซึงอามักจะทำแต่ในวันนี้กลับต่างออกไป ในวันนี้มันเหมือนกับว่าโอเมก้าสาวกำลังใช้ท่าทางร่าเริงแบบนั้นปกปิดบางอย่างเอาไว้
ช่วงเย็นในซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้กับคอนโดของคิมซึงอา ผู้คนมากมายกำลังเลือกซื้อสินค้าเช่นกันกับฮันดงกูและคิมมาจุน มือที่กำลังเลือกซื้อวัตถุดิบอย่างใจเย็นแต่ในใจกลับอึดอัดร้อนรุ่มจนทำให้โอเมก้าหนุ่มแทบจะบ้าตายกับคำถามมากมายในหัวที่ไร้ซึ่งคำตอบจากเพื่อนของตัวเอง
"ตอนที่พวกนายมาเจอซึงอาเธอว่ายังไงบ้าง?"
"ซึงอาไม่ได้พูดอะไรครับ แค่ร้องไห้" คิมมาจุนตอบทันทีเหมือนกับว่ากำลังรอคำถามนั้นอยู่เช่นเดียวกัน
"ไม่ได้พูดอะไรเลยเหรอ?"
"ครับ"
"นายพอจะเดาเหตุผลที่หายไปได้ไหม?"
"อาจจะเกี่ยวกับจางฮวีอินก็ได้ครับ หลัง ๆ ทั้งคู่ทะเลาะกันบ่อยจนห่างกัน อาจจะเลิกกันไปแล้วแต่ซึงอาก็ไม่ได้บอกผมหรือต้นสังกัดของฮวีอินเองก็ไม่มีติดต่อมาเหมือนกัน"
"นายกำลังบอกว่าที่ซึงอาหายไปเพราะเสียใจที่เลิกกับแฟนเหรอ? เธอไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก"
"เป็นเพียงการคาดเดาครับเพราะเธอไม่ยอมบอก การที่มายืนอยู่จุดที่แสงสว่างส่องถึงแต่ต้องแลกมากับความกดดันและความคาดหวังอาจจะค่อย ๆ เปลี่ยนคนไปได้ทีล่ะนิดก็ได้นะครับ"
"ก็เป็นทางที่ซึงอาเลือกเองนี่บทบาทชีวิตที่ติดอยู่ในคำสาป ห้ามมีแฟน ห้ามกินเยอะ ห้ามไม่สวย ห้ามไม่ดูดี ห้ามพลาด ห้ามมีจุดด่างพร้อย ชีวิตแบบนั้น..." ฮันดงกูถอนหายใจถ้าย้อนเวลากลับไปได้โอเมก้าหนุ่มคงเลือกที่จะห้ามไม่ให้เพื่อนทั้งสองคนเข้าไปยืนอยู่ในจุดนั้น แต่มันกลับสายไปแล้วในตอนนี้
กลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอของอาหารที่เพิ่งทำเสร็จอบอวลไปทั่วทั้งคอนโด ทั้งสี่คนนั่งทานอาหารกันพร้อมกับพูดคุยหัวเราะกันเสมือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับคิมซึงอานั้นไม่เคยเกิดขึ้นแต่อย่างใด ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่ทั้งสามคนที่เหลืออยากรับรู้มากแค่ไหนก็ตาม แต่ก็เลือกที่จะให้เวลากับโอเมก้าสาวได้คิดและตัดสินใจบอกเองในตอนที่เธอพร้อม...ถ้าวันนั้นจะมาถึง
หลังทานอาหารเสร็จฮันดงกูและคิมมาจุนก็แยกย้ายกันกลับในทันที เหลือเพียงคิมซึงอาและแบยองมินที่โอเมก้าสาวขอร้องให้นอนด้วยกันซึ่งแบยองมินก็ไม่คิดปฏิเสธอะไรเพราะโอเมก้าหนุ่มเองก็เป็นห่วงคิมซึงอาเหมือนกัน
ฮันดงกูไม่คิดรู้เลยว่านั่นจะกลายเป็นความคิดที่ผิดเมื่อในตอนเช้าวันรุ่งขึ้นโอเมก้าหนุ่มกลับต้องสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่โต๊ะข้างเตียง ฮันดงกูกดรับสายด้วยความรู้สึกงัวเงีย น้ำเสียงพูดที่ค่อนข้างร้อนรนของคนปลายสายปลุกให้ตื่นในทันที
"คุณฮันดงกู เปิดแชทที่ผมส่งให้เดี๋ยวนี้เลยครับ!" คิมมาจุนพูดด้วยเสียงที่แหบแห้งเหมือนคนที่กำลังเหนื่อยหอบจากการวิ่งอย่างหนัก ฮันดงกูเปิดดูข้อความในแชททันทีก่อนที่จะคิ้วขมวดเป็นปมด้วยความสงสัย
-โอเมก้าสำส่อน-
ข้อความในรูปที่มาจากสตอรี่ไอจีของจางฮวีอินนักแสดงหนุ่มแฟนของคิมซึงอาพร้อมกับแท็กชื่อไอจีของคิมซึงอาเป็นการประกาศให้คนอื่นรู้ในทันทีว่านักแสดงหนุ่มกำลังว่าให้ใคร ฮันดงกูลุกขึ้นจากเตียงด้วยความรีบร้อนและตอบกลับปลายสายในทันที
"นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
"ทั้งสองคนน่าจะทะเลาะกันเมื่อคืน ตอนนี้ผมติดต่อทั้งซึงอาแล้วก็ยองมินไม่ได้ทั้งคู่ เจ้าหน้าที่คอนโดโทรขึ้นไปก็ไม่รับ ประตูห้องของซึงอาก็ล็อกเธอน่าจะเปลี่ยนรหัสใหม่ ผมกำลังทำเรื่องให้เจ้าหน้าที่ปลดล็อกให้อยู่ครับ"
"พวกนั้นเล่นอะไรกัน แค่ที่ซึงอาหายตัวไปเป็นอาทิตย์ก็ยังวุ่นวายไม่พอหรือไง"
"ตอนนี้ยองมินอาจจะไม่ได้อยู่ที่ห้องกับซึงอาครับ"
"ว่าไงนะ?"
"คือว่า...เมื่อเช้าผมไปรอยองมินที่สตูดิโอถ่ายแบบแต่ก็ไม่มาสักทีโทรหาก็ไม่รับ ผมก็เลยมาหาที่คอนโดของซึงอา ถึงได้รู้ว่าเข้าห้องไม่ได้ เจ้าหน้าที่คอนโดบอกว่าเมื่อคืนหลังจากที่พวกเรากลับไปไม่นานยองมินก็ออกไปกับซึงอาแต่มีแค่ซึงอาที่กลับมาคนเดียวพร้อมกับอาการเหมือนคนเมาครับ"
"แล้วยองมินจะไปไหนได้..."
"ตอนนี้คงต้องรอถามซึงอาเท่านั้น"
"โอเค! ฉันกำลังไปถ้าได้ความยังไงโทรกลับมาบอกฉันด้วย สงสัยเราคงใจดีมากไปพวกนั้นถึงได้เสเพลแบบนี้"
หลังจากวางสายโอเมก้าหนุ่มก็เปลี่ยนเสื้อผ้าหยิบกระเป๋าสะพายข้างและออกจากห้องอพาร์ตเมนต์ของตัวเองในทันที