เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
บนถนนที่วุ่นวายในเมืองมยองจินใกล้กรุงโซลรถกระบะสีดำค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปตามเส้นทางโดยมีคนขับคือเบต้าหนุ่มอีโดวอนเป็นหัวหน้าทีมสืบสวนคดีอาชญากรรมหน่วยที่สาม และในตอนนี้เป็นช่วงเวลาพักสำหรับเขาจึงได้ตรงไปรับใครบางคนที่คงกำลังรอเขาอยู่
เบต้าหนุ่มค่อย ๆ ชะลอเข้าจอดข้างฟุตบาทก่อนจะเลื่อนกระจกลง มองไปยังม้านั่งตรงหน้าร้านคาเฟ่ที่มีโอเมก้าหนุ่มร่างเล็กนั่งรออยู่ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง โอเมก้าอย่างฮันดงกูที่เป็นฟาถึงทายาทของบริษัทที่ทั้งผลิตวิจัยและส่งออกยาระดับแถวหน้าของประเทศ ในตอนนี้กลับเดินตรงมาที่รถกระบะของอีโดวอนด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์
“หน้าบูดแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ ขึ้นมาเร็วสิ” อีโดวอนยิ้มร่าก่อนพูดแซวโอเมก้าหนุ่มตรงหน้าที่ยืนกอดอกพร้อมกับพ่นลมหายใจออก ถึงแม้จะรู้ดีว่าเป็นความผิดของตัวเองที่มาช้า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดแหย่โอเมก้าอายุน้อยกว่าอย่างฮันดงกู ลูกชายคนเล็กของตระกูลฮันที่ถึงแม้จะเป็นลูกของคนมีเงิน แต่กลับเลือกที่จะมาคลุกคลีกับคนที่ฐานะต่ำกว่าจากความบังเอิญ
"มาช้าแล้วยังมีหน้ามายิ้มอีก ขอโทษสักคำเป็นไหมคุณ อี โด วอน" อีโดวอนขมวดคิ้วเป็นปมทันทีที่ได้ยินโอเมก้าหนุ่มเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นแบบนั้น เขารับรู้ได้ทันทีว่าฮันดงกูกำลังโมโหเขาจริง ๆ จึงไม่คิดที่จะเถียงต่อ
“ครับ ขอโทษครับ ครั้งหน้าจะไม่สายอีกแล้ว ทีนี้ขึ้นรถได้หรือยัง?” เบต้าหนุ่มตอบกลับพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างไม่คิดถือสาท่าทีกระฟัดกระเฟียดของโอเมก้าหนุ่ม
“ผมยังไม่พร้อมใช้ประกันชีวิตตอนนี้ครับ” โอเมก้าหนุ่มตอบทันควันก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับและก็ปัดมือไล่ให้เจ้าของรถขยับไปนั่งที่ว่างข้าง ๆ
“ขยับไปครับผมขับเอง จะได้มั่นใจว่าจะถึงร้านอาหารไม่ใช่ห้องไอซียู”
"แต่นี่มันรถของฉั...ครับ ขยับก็ได้ครับ" อีโดวอนตอบกลับได้ไม่จบประโยคก็ต้องยอมเพราะคิ้วที่ขมวดและใบหน้าบึ้งตึงของโอเมก้าหนุ่ม ที่พร้อมจะกินหัวอีโดวอนแทนข้าวแล้วในตอนนี้
"คนอื่นเขาเด็กกว่าเชื่อฟังรุ่นพี่นี่อะไรสั่งเอาสั่งเอา ฉันแก่กว่านายนะ..."
ฮันดงกูนั่งลงที่นั่งคนขับล็อกเข็มขัดนิรภัย ก่อนที่จะติดเครื่องและขับออกไปพร้อมมองค้อนไปที่อีโดวอนเพราะยังคงได้ยินเสียงบ่นเป็นหมีกินน้ำผึ้งอยู่ เสียงเครื่องยนต์กลบเสียงบ่นของเบต้าหนุ่มลง ขณะที่เคลื่อนตัวไปในความมืดของถนนยามค่ำคืนที่ไม่ค่อยมีรถสัญจรมากนัก เพราะถึงแม้จะเป็นถนนในเมืองที่ใกล้กับเมืองหลวง แต่ก็เป็นแค่ทางรองที่คนไม่ค่อยใช้
รถแล่นออกไปตามถนนสายย่อยที่ทอดยาวไฟข้างทางส่องสว่างเป็นระยะให้แสงทาบลงเหนือกรอบหน้าต่างราวจังหวะหายใจของเมืองที่ยังไม่หลับสนิท
“ดูนายเหนื่อย ๆ วันนี้ลูกค้าเยอะเหรอ?” อีโดวอนเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศความเงียบภายในรถ
“นิดหน่อยครับ ร้านกำลังจะปิดปรับปรุงก็เลยค่อนข้างยุ่งนิดหน่อย” ฮันดงกูตอบพลางเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้นเล็กน้อย “แล้วพี่ล่ะ วันนี้มีคดีอะไรมาเล่าให้ฟังไหม”
"อยากเล่าให้ฟังนะแต่ช่วงนี้ไม่มีคดีอะไรให้ทีมฉันทำเลย” อีโดวอนเบือนหน้ามองออกนอกหน้าต่าง แต่ไม่ถึงสามวินาทีเขาก็เหลือบตามามองคนขับอย่างอดไม่ได้ “พรุ่งนี้ก็ถึงวันนัดดูตัวของนายแล้วไม่ใช่เหรอ ที่ดูเครียด ๆ เพราะเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?"
"เปล่าครับ"
"นายบอกเรื่องนี้ให้ยองมินกับซึงอารู้หรือยัง?" อีโดวอนถามคำถามที่รู้คำตอบดีว่าไม่มีเรื่องไหนที่ฮันดงกูจะปิดเพื่อนสนิทอย่างยองมินและซึงอาไว้ได้
"สองคนนั้นรู้แล้วครับ แถมบอกให้ผมรีบพามาเปิดตัวด้วย ยังไม่ได้บอกเลยด้วยซ้ำว่าจะยอมรับหมั้น"
"แล้วนายรออะไรล่ะ? อายุก็ใกล้เลขสามแล้ว" โอเมก้าหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
"แค่ยังอยากใช้ชีวิตไปก่อน ยังไม่อ๊ะ!" ฮันดงกูพูดไม่ทันจบ เพราะโดนรถเก๋งสีแดงขับเบียดขึ้นมาปาดหน้ามาอย่างไร้มารยาท โอเมก้าหนุ่มลดความเร็วและหักพวงมาลัยหลบได้ทัน ก่อนที่รถของอีโดวอนเกือบจะโดนเบียดตกลงไปข้างทาง
"ไอ้! ใบขับขี่ซื้อมาหรือยังไง" โอเมก้าหนุ่มสบถออกมาด้วยความหัวเสียพร้อมกับบีบแตรใส่ แต่อีโดวอนกลับหัวเราะชอบใจที่เห็นฮันดงกูโมโหแบบนี้ เพราะปกติแล้วโอเมก้าหนุ่มจะเป็นคนที่ขับรถด้วยความระมัดระวังและสุภาพเสมอ
แต่ดูเหมือนเจ้าของรถเก๋งสีแดงเองจะไม่พอใจเช่นกันที่โดนบีบแตรใส่แบบนั้นจึงเปิดกระจกยื่นมือออกมาและชูนิ้วกลางให้พวกเขาที่ขับตามหลัง ฮันดงกูตะโกนด่าออกมาอย่างอดไม่ได้
“อ้าวไอ้นี่! อยากได้คู่กรณีใช่ไหม” โอเมก้าหนุ่มเร่งเครื่องตามในทันทีพร้อมกับขับเบียดปาดขึ้นไปด้านหน้า ตอนนี้กลับกลายเป็นเจ้าของรถเก๋งสีแดงเองที่ต้องบีบแตรใส่พวกเขาด้วยความหัวเสีย อีโดวอนมองฮันดงกูที่กำลังยกยิ้มด้วยความสะใจด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจ
"เพิ่งรู้ว่านายก็มีมุมอะไรแบบนี้ด้วย ปกติมีแต่จะว่าฉันที่ขับรถเร็ว" ฮันดงกูหุบยิ้มและหันมามองตาขวางใส่เบต้าหนุ่มรุ่นพี่
"เกือบจะได้ไปกินข้าวโรงพยาบาลแล้วยังจะมาหัวเราะอยู่อีก" อีโดวอนหยุดหัวเราะทันทีที่โดนโอเมก้าหนุ่มว่าให้ แต่ก่อนที่ฮันดงกูจะได้ว่าอะไรต่อเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นจากวิทยุสื่อสารที่ติดอยู่ที่หน้ารถ ข้อความของเจ้าหน้าที่ประจำศูนย์สื่อสารถูกส่งมายังทั้งคู่ด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ
‘มีรายงานอุบัติเหตุชนแล้วหนี รถต้องสงสัยเป็นรถเก๋งสีแดง ป้ายทะเบียนxxx วิ่งผ่านถนนหมายเลขสิบเจ็ด ขอให้เจ้าหน้าที่หน่วยลาดตระเวนที่อยู่ใกล้เข้าทำการสกัดเอาไว้’
ฮันดงกูหันไปสบตาอีโดวอนพร้อมกับทำหน้ายู่ เพราะรถต้องสงสัยคันนั้นเป็นคันเดียวกับที่กำลังแข่งกันอยู่ในตอนนี้ อีโดวอนมองฮันดงกูด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะตอบกลับในวิทยุสื่อสารพร้อมกับที่อีกมือกดเปิดสัญญาณเตือนฉุกเฉินเสียงไฟไซเรนในทันที
ในตอนนี้รถเก๋งสีแดงที่ตามหลังอยู่นั้น ก็กำลังขับแทรกขึ้นมาทันรถของพวกเขาอีกครั้งหนึ่ง เจ้าของรถเก๋งสีแดงเปิดกระจกรถลงมาอีกครั้งก่อนที่จะเบียดเข้ามา ฮันดงกูมีสีหน้าตกใจและสบถออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเจ้าของรถเก๋งคันนั้นคือใคร และในขณะเดียวกันเจ้าของรถเก๋งสีแดงก็ดูจะตกใจเช่นกันที่เห็นว่าใครที่เป็นคนขับ
เจ้าของรถเก๋งสีแดงเปลี่ยนจากสีหน้าตกใจเป็นยิ้มร่าพร้อมกับยักคิ้วให้กับโอเมก้าหนุ่มแทนคำท้าทายทันที
"นายรู้จักเหรอ?" อีโดวอนอดที่จะถามไม่ได้ เมื่อเห็นท่าทางของคนทั้งสอง
"ประธานอูฮยอนบิน ก็ไม่อยากจะรู้จักเท่าไหร่หรอกครับ เขาเป็นคนที่..มีชื่อเสียพอสมควร" โอเมก้าหนุ่มตอบด้วยสีหน้าที่ดูเบื่อหน่าย
"ดงดงระวัง!" อีโดวอนร้องเตือนเสียงดังเมื่อเห็นว่ารถเก๋งสีแดงนั้นกำลังขับเบียดรถของพวกเขาเข้ามาอีกครั้ง โอเมก้าหนุ่มหักพวงมาลัยหลบและลดความเร็วลงได้ทันก่อนที่รถทั้งสองจะเกิดการปะทะกัน ปล่อยให้รถเก๋งสีแดงเจ้าปัญหาขับนำไปก่อนอีกครั้งหนึ่ง
“ไอ้เวรเอ๊ย…” โอเมก้าหนุ่มสบถออกมา อีโดวอนถอนหายใจก่อนที่จะมองกระจกด้านหลัง และเห็นรถตำรวจลาดตระเวนที่กำลังขับตามมา พลางเหลือบมองไปที่โอเมก้าหนุ่มที่กำลังมีสีหน้าครุ่นคิด พร้อมกับมองตรงไปยังรถเก๋งสีแดงตรงหน้า ก่อนที่จะสร้างความสงสัยให้กับอีโดวอนเมื่อฮันดงกูหักเลี้ยวเข้าไปที่ทางแยกด้านขวา
"เดี๋ยว! นี่จะทำอะไร?"
"อยากจับไอ้อัลฟ่าหน้าปลาจวดไหมล่ะ หวังว่ารถพี่ประกันจะใจดีนะครับ" อีโดวอนยิ้มอ่อนด้วยความรู้สึกหนักใจทันทีที่ได้ยินคำนั้น เบต้าหนุ่มรู้ดีว่าฮันดงกูมีนิสัยที่ดื้อมุทะลุ และเรื่องครั้งนี้คงจะจบไม่สวยเท่าไหร่แน่นอน
โอเมก้าหนุ่มหยุดที่สี่แยกไฟแดงที่ในเวลานี้แทบจะร้างว่างเปล่าจากรถที่สัญจรไปมาผิดกับตอนกลางวันที่คงแน่นขนัดไปด้วยรถหลายสิบคัน อีโดวอนสังเกตดูฮันดงกูด้วยสีหน้าที่หวั่นใจ และเห็นโอเมก้าหนุ่มมองไปยังเวลานับถอยหลังบนสัญญาณไฟจราจรสลับกับเหลือบมองไปยังถนนด้านซ้ายที่ว่างเปล่าราวกับกำลังเฝ้ารอบางอย่าง
"พี่เชื่อใจผมไหม?" คำถามจากโอเมก้าหนุ่มที่ยังคงไม่ละสายตาจากแผงไฟจราจร ทำให้นายตำรวจหนุ่มขมวดคิ้วเป็นปมในทันทีที่ได้ยิน
"นายคิดจะทำอะไร" ไร้ซึ่งคำตอบสำหรับคำถาม แต่ตามมาด้วยเสียงปลดล็อกประตูฝั่งของอีโดวอนพร้อมกับคำสั่งจากโอเมก้าหนุ่ม
"ลงไปครับ" อีโดวอนชะงักไปชั่วครู่พร้อมกับมองฮันดงกูด้วยสีหน้าหวั่นใจในสิ่งที่โอเมก้าหนุ่มคิดจะทำ
"เร็วสิครับ!" อีโดวอนส่ายหน้ารัวเป็นคำตอบ เบต้าหนุ่มรู้จักฮันดงกูมามากกว่าแปดปีรู้ดีถึงนิสัยที่มักจะทำสิ่งที่เหนือความคาดหมายเสมอ มือข้างขวาจับราวมือจับเอาไว้แน่นด้วยหัวใจเต้นระรัว ใจคิดถึงหน้าพ่อและแม่ที่รออยู่ที่บ้าน
สาม! สอง! หนึ่ง! เสียงนับถอยหลังลอดผ่านริมฝีปากของโอเมก้าหนุ่ม สายตามองไปยังไฟสัญญาณที่เปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียวและรถทั้งคันก็พุ่งตัวออกไปในทันที เป็นเวลาเดียวกับที่รถเก๋งสีแดงเจ้าปัญหานั้นขับมาด้วยความเร็วสูงฝ่าไฟแดงพุ่งตรงมาหารถของพวกเขาที่ขับออกไป
โครม! แรงกระแทกจากการชนสั่นสะเทือนส่งเสียงดังไปทั่วบริเวณ ท้ายกระบะถูกชนเข้าเต็มแรงจนรถหมุนคว้างเสียการควบคุม เสียงเหล็กเสียดสีปะทะเสาเหล็กข้างทางดังลั่นสะท้านไปทั่วสี่แยกที่เคยเงียบสงบแห่งนี้ รถกระบะสีดำส่ายไปมาก่อนจะปะทะเข้ากับเสากั้นถนนอย่างแรงจนหยุดสนิท
ทุกอย่างเหมือนกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ อีโดวอนเอนหลังนอนแนบไปกับเบาะ แรงกระแทกจากถุงลมนิรภัยทำให้เบต้าหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดตึงไปทั่วทั้งร่าง ตาที่ปิดแน่นพร้อมกับพยายามควบคุมลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะเพื่อตั้งสติ
ก่อนที่จะหันไปมองโอเมก้าด้านข้าง ที่ใบหน้าด้านซ้ายยังคงแนบไปกับถุงลมนิรภัย มีเลือดเล็กน้อยจากแผลตรงคิ้วด้านซ้าย ดวงตาปรือที่ยังปิดไม่สนิททำให้ไม่สามารถบอกได้ว่ายังคงมีสติอยู่หรือไม่ แต่ความรู้สึกเป็นห่วงที่มีกลับมลายสิ้นไป เมื่อมือขวาของโอเมก้าหนุ่มยื่นมาตรงหน้าพร้อมกับกุญแจมือ รอยยิ้มกว้างเผยให้เห็นริมฝีปากด้านขวามีเลือดซึมออกมา
"ไปจับเขาสิครับ" อีโดวอนมองหน้าโอเมก้าหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหลืออด ก่อนที่จะกัดฟันเม้มปากและฟาดฝ่ามือลงไปยังศีรษะของฮันดงกูจนเกิดเสียงดัง ปั้ก!
"โอ๊ย! เจ็บนะ" โอเมก้าหนุ่มลูบท้ายทอยที่เพิ่งโดนฝ่ามือไปพร้อมกับสีหน้าเศร้า
"เกือบได้กินข้าวผ่านธูปกันแล้วไหม ไอ้โอเมก้าลูกคุณหนูเวรตะไล ทำอะไรคิดบ้างสิ อยู่กับนายนี่ฉันเหมือนอายุจะสั้นลงไปอีกสิบปี" แต่ก่อนที่จะได้ว่าอะไรต่อก็ต้องหยุดเพราะสีหน้ารู้สึกผิดที่ฮันดงกูมักจะทำเมื่อรู้ตัวว่าทำผิดและมันก็ได้ผลทุกครั้งไป คำต่อว่ามากมายที่อยู่ในหัวหายไปในทันทีเหลือเพียงแค่ลมหายใจฮึดฮัดด้วยอารมณ์โกรธเพียงเท่านั้น
อีโดวอนถอนหายใจ ก่อนจะตัดสินใจหยิบเอากุญแจมือและเปิดประตูลงไปจากรถอย่างเสียไม่ได้ วิ่งตรงไปยังรถเก๋งสีแดงที่ติดอยู่บนเกาะกลางถนนจนไม่สามารถขยับได้ เจ้าของรถเก๋งสีแดงเจ้าปัญหากำลังพาตัวเองออกจากรถด้วยความทุลักทุเลและพยายามที่จะลุกขึ้น แต่ก็โดนอีโดวอนกดไหล่ลงไปกับกระโปรงหน้ารถพร้อมล็อกกุญแจมือทั้งสองข้างเอาไว้ อูฮยอนบินยกยิ้มหัวเราะด้วยความชอบใจอย่างไม่ยี่หระ
"นายถูกจับในข้อหาชนแล้วหนี และพยายามขัดขืนการจับกุมตัวของเจ้าหน้าที่"
"คนขับรถแกน่าคุ้น ๆ เพิ่งรู้ว่าคุณหนูตระกูลฮันชอบคนชั้นต่ำแบบนี้ ถามหน่อยเด็ดไหมวะ" คำพูดถากถางจากอัลฟ่าตรงหน้าถึงคนที่เปรียบเสมือนน้องชายอย่างฮันดงกู ทำให้อีโดวอนแทบจะสติหลุดมือซ้ายกำทึ้งกลุ่มผมของอัลฟ่าหนุ่มขึ้นมาก่อนที่จะกระซิบที่ข้างหู
"เก็บปากแกเอาไว้เห่าตอนอยู่ในห้องขังเถอะ" พอพูดจบก็กระแทกใบหน้าของอูฮยอนบินลงกับฝากระโปรงหน้ารถด้วยความรุนแรงจนเกิดเสียงดัง รถตำรวจสองคันที่ตามมาทำให้อีโดวอนยอมปล่อยมือจากอัลฟ่าตรงหน้า อูฮยอนบินทรุดนั่งลงพร้อมกับสะบัดศีรษะไล่ความเจ็บปวดก่อนจะยิ้มเยาะให้กับนายตำรวจหนุ่ม
"หึ! ห้องขังน่ะมีไว้สำหรับพวกชั้นต่ำอย่างพวกแกเท่านั้นแหละ" อีโดวอนขบกรามแน่นไม่คิดที่จะตอบกลับ ด้วยความตระหนักรู้ดีว่าสิ่งที่อัลฟ่าตรงหน้าพูดมานั้นคือความจริง จะเร็วหรือช้าอัลฟ่าที่อยู่ระดับสูงสุดของห่วงโซ่ ก็ไม่มีวันที่จะอยู่ในคุกได้นานหรอก
สถานีตำรวจมยองจิน
แผนกสืบสวนสอบสวนอาชญากรรม ที่ปกติมักจะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของนายตำรวจมากมาย แต่ในตอนนี้ทุกคนกลับให้ความสนใจและมองดูสิ่งที่เกิดอยู่ภายในห้องกระจกสีขุ่นนั้น ที่มีเสียงตำหนิดังเล็ดลอดออกมาถึงข้างนอก
ภายในห้องของหัวหน้าแผนกเสียงติเตียนต่อว่าดังก้องไปทั่วห้อง โดยที่มี 'คิมมาจุน' คนของตระกูลฮันนั่งมองทุกการกระทำอยู่ที่โซฟาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ยากที่จะอ่านความคิดและความรู้สึก อีโดวอนได้แต่ยืนตัวตรงอยู่กลางห้อง มือแนบลำตัวสายตามองตรงไปยังที่ไหนซักที่ในห้องรับฟังคำต่อว่าจากหัวหน้าอย่าขัดไม่ได้
“คุณรู้ไหมว่าคุณทำอะไรลงไป!” เสียงของหัวหน้าแผนกดังกระแทกใส่หน้าของเบต้าหนุ่มด้วยอารมณ์ที่โกรธจัด แฟ้มเอกสารถูกโยนลงบนโต๊ะเสียงดังก้องไปทั่วห้อง
"ถึงนายจะสนิทกับคุณฮันดงกูแค่ไหน ก็ไม่ใช่ว่าจะพาไปไล่ตามคนร้ายได้ ฉันเตือนนายหลายครั้งแล้วว่าให้รักษาระยะห่างกับเขาบ้าง แต่ก็ไม่คิดจะฟังจนครั้งนี้คุณฮันดงกูได้รับบาดเจ็บ คิดบ้างไหมความเสียหายที่สถานีเราต้องรับถ้าทางตระกูลฮันเกิดเอาเรื่องขึ้นมา คุณจะรับผิดชอบไหวหรือเปล่า!"
อีโดวอนไม่ตอบดวงตายังคงมองตรงไปข้างหน้า รองผู้กำกับที่นั่งอยู่ยืนขึ้นและเดินมาหยุดตรงหน้า ไอความกดดันของผู้ที่อยู่เหนือกว่าปะทุออกมาอย่างไม่ปิดกั้น ถึงแม้อีโดวอนจะเป็นเบต้าก็ยังรับรู้ได้ รองผู้กำกับใช้สองมือจัดปกคอเสื้ออย่างใจเย็น ก่อนจะเลื่อนมาจับตราสัญลักษณ์ที่ห้อยคอขึ้นมาพิจารณาดูและพูดด้วยน้ำเสียงเย็น
"ถ้าผมไม่เห็นแก่มิตรภาพเก่า ๆ ระหว่างผมกับพ่อของคุณ ป่านนี้คุณไม่ได้มีโอกาสยืนอยู่ตรงนี้หรอก นิสัยหุนหันพลันแล่น จับคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่มาให้เสียเวลา จนทำให้สถานีของเราต้องโดนติจากผู้ใหญ่ก็เพลา ๆ ลงซะบ้าง ซึงฮยอนเขาหวังกับคุณไว้มากอย่าทำร้ายพ่อของคุณไปมากกว่าที่เขาต้องเป็นอยู่เลย หัดอยู่ในที่ในทางที่ควรอยู่ หวังว่าคุณจะเข้าใจ"
อีโดวอนกัดฟันพยักหน้าช้า ๆ แทนคำตอบ เบต้าหนุ่มรู้ได้ในทันทีว่าสิ่งที่รองผู้กำกับกำลังบอกนั้นคืออะไร หลับตาลงพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ที่ขุ่นมัวของตัวเองให้ได้มากที่สุด
คิมมาจุนตัวแทนของตระกูลฮันที่นั่งดูการต่อว่านี้มาตั้งแต่ต้น ด้วยท่าทางสงบนิ่งกล่าวขึ้นมาทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดภายในห้องนี้ไป
"พอเถอะครับ อุบัติเหตุครั้งนี้คุณฮันดงกูได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ทางเราจึงไม่ได้คิดจะเอาเรื่อง แต่ท่านประธานฮันฝากมาบอกว่าอย่าให้เกิดขึ้นอีกก็พอ ไม่เช่นนั้นทางตระกูลฮันอาจจะต้องขอให้ท่านรองผู้กำกับจัดการ...ตามความเหมาะสม" น้ำเสียงสุภาพแต่ทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันที คิมมาจุนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตานิ่งสงบมองตรงมาที่อีโดวอน คำว่าตามความเหมาะสมถูกเน้นเสียงเล็กน้อยแต่หนักหน่วงพอจะกลายเป็นคำสั่งโดยไม่ต้องพูดออกมาตรง ๆ
หลังจากที่คิมมาจุนกลับไปเบต้าหนุ่มก็โดนต่อว่าอีกนานนับชั่วโมงก่อนที่จะโดนไล่ออกมาจากห้อง เมื่อเดินมาเกือบจะถึงโต๊ะทำงานของตัวเอง ก็ต้องหยุดเมื่อเห็นคนที่กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้กำลังเปิดเอกสารแฟ้มคดีดูอย่างสบายใจ โดยไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทาและตาสายตาที่มองอย่างเกลียดชังจากตำรวจหลายคนที่อยู่รอบ ๆ
ตรงหน้าคืออัลฟ่าเจ้าปัญหาที่น่าจะเพิ่งถูกปล่อยตัวออกมาทั้งที่เพิ่งก่อคดีร้ายแรง อีโดวอนกัดฟันแน่นข่มอารมณ์ความโกรธเอาไว้ อัลฟ่าหนุ่มละสายตาจากเอกสารในมือ เหลือบสายตามองมาที่ตำรวจหนุ่มทันทีที่รับรู้ถึงการมาของเจ้าของโต๊ะทำงานที่ตนนั่งอยู่ ใบหน้าของอูฮยอนบินยังคงเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง ริมฝีปากหยักยกยิ้มเยาะราวกับว่า การที่ได้เห็นสายตาของความเกลียดชังปนด้วยความผิดหวังจากคนตรงหน้าคือสิ่งที่ทำให้มีความสุขที่สุดในตอนนี้
"ผมกำลังรออยู่เลย การทำงานน่ะควรที่จะละเอียดรอบคอบให้มากกว่านี้" อูฮยอนบินพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยันพร้อมกับลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับนายตำรวจเจ้าของโต๊ะอย่างไม่เกรงกลัว โน้มใบหน้าลงมามองตรงเข้ามายังนัยน์ตาของนายตำรวจหนุ่ม พินิจทุกอารมณ์ความรู้สึกบนใบหน้าไม่ต่างกับนักล่าที่มองเหยื่อของตน
"การจับผู้บริสุทธิ์มารับโทษคงเป็นเรื่องปกติของคุณแล้วสิ ช่วยทำงานให้คุ้มกับภาษีที่ประชาชนอย่างผมจ่ายไปด้วยสิ นี่เหรอผลตอบแทนของคนที่จ่ายเงินเดือนให้ทุกเดือน แต่รู้ไหมว่าหมาที่กล้ากัดคนที่เลี้ยงแบบนี้จะเป็นยังไง"
อีโดวอนไม่คิดจะตอบโต้ให้เสียเวลา หลุบสายตาลงมองไปยังรอยสักรูปดวงตาที่ถูกลูกศรสองดอกแทงทะลุอยู่ตรงอกข้างซ้ายด้วยความรู้สึกคุ้นตา แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญในตอนนี้
"จุดจบก็จะเหมือนกับ 'ราชสีห์แห่งสถานีมยองจิน' ไง" อัลฟ่าหนุ่มพูดชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูแคลนเป็นที่สุดพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ
"ไอ้สารเลว!" แบซองแจลูกน้องคนสนิทของอีโดวอนพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของอัลฟ่าตรงหน้าที่ตัวใหญ่กว่าอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนที่จะโดนลูกน้องของอูฮยอนบินทั้งสองคนผลักกลับมา อีโดวอนยังคงไม่ตอบโต้แม้ว่าจะมีการพูดถึงราชสีห์แห่งสถานีมยองจินซึ่งเป็นฉายาของผู้เป็นพ่อก็ตาม นายตำรวจที่ซึ่งอดีตเคยเป็นที่หวาดกลัวของผู้กระทำผิดในเมืองนี้ เป็นคนเที่ยงตรงยึดในหลักกฎหมายไม่ยอมอ่อนข้อให้กับอำนาจทั้งในและนอก จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุทำให้ต้องออกจากการเป็นตำรวจไป
"พอได้แล้วซองแจ" อีโดวอนกล่าวห้ามลูกน้องคนสนิทด้วยความรู้สึกเจ็บแค้นที่ต้องเก็บไว้ในใจ
"แต่หัวหน้า!" อีโดวอนไม่ตอบเพียงแค่ส่ายหน้าเบา ๆ อูฮยอนบินยิ่งเห็นว่าไม่ตอบโต้ก็ยิ่งยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ
"ก็นึกว่าจะแน่ก็แค่หมาเชื่อง ๆ ตัวหนึ่งสินะ อีกอย่างฝากความเป็นห่วงไปถึงลูกชายตระกูลฮันด้วยว่าอย่าเพิ่งเป็นอะไรไปจนกว่าจะถึงมือฉันล่ะ" อีโดวอนกัดฟันกดความโกรธของตัวเองเอาไว้ ปล่อยให้อัลฟ่าเจ้าปัญหาเดินจากไปพร้อมกับเสียงผิวปากที่เสียดแทงลึกเข้าไปในโสตประสาท ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงไว้ให้ขื่นคอ