เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
บรรยากาศที่สงบภายในบาร์ที่อัลฟ่าหนุ่มเคยนั่งอยู่เมื่อหลายชั่วโมงก่อน ตอนนี้กลับไม่ช่วยขับกล่อมจิตใจให้สงบลงได้ ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในบ้านบนภูเขายังคงชัดเจนไม่หายไป ซอจองอูนั่งมองของเหลวสีอำพันในแก้วบนเคาน์เตอร์ ก่อนที่จะยกขึ้นมาดื่มจนหมดในรวดเดียวหวังเพียงให้มันลบล้างภาพในหัวที่เพิ่งได้พบเจอมา และสิ่งที่เกิดหลังจากนั้น
หลังจากที่ขับรถออกมาจากบ้านหลังนั้น อัลฟ่าหนุ่มตรงไปที่สถานีตำรวจใกล้ ๆ เพื่อแจ้งเหตุที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่สิ่งที่ซอจองอูได้รับกลับมาคือสายตาของตำรวจทั้งโรงพักที่มองมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ และโทรศัพท์ประจำสำนักงานที่ยื่นมาให้จากนายตำรวจคนหนึ่ง อัลฟ่าหนุ่มรับมาด้วยแววตาที่สับสนแนบโทรศัพท์เข้ากับใบหู แต่เสียงที่คนปลายสายที่กำลังพูดทำให้ความรู้สึกพะอืดพะอมเริ่มกลับมาอีกครั้ง
‘กลับมาคุยกันที่บ้านได้ไหมผมอธิบายได้’
‘ที่คุณเห็นมันไม่ใช่แบบที่คิด’
น้ำเสียงวิงวอนจากโอเมก้าหนุ่มปลายสาย ทั้งแสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใยและน่าเห็นใจจนอัลฟ่าหนุ่มรู้สึกขนลุกเกรียวขึ้นมาในทันที ซอจองอูเข้าใจในทันทีว่าตำรวจในสถานีคงถูกฮันดงกูเป่าหูไปเรียบร้อยแล้ว จากสายตาที่มองในตอนแรกที่เห็นซอจองอูเข้ามา
อัลฟ่าหนุ่มทิ้งโทรศัพท์ลงกับโต๊ะก่อนที่จะพยายามอธิบาย ละล่ำละลักพูดถึงสิ่งที่เพิ่งเห็นจนแทบจะเหมือนคนเสียสติ กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ยังไม่เจือจางยิ่งเป็นเครื่องยืนยันความคิดของตำรวจในโรงพักแห่งนี้ เมื่อคำพูดของนายตำรวจคนหนึ่งโพล่งประโยคที่บอกว่าฮันดงกูแจ้งว่าคู่หมั้นของตัวเองได้มีอาการเสพสิ่งมึนเมาจนเห็นภาพหลอน ทำให้อัลฟ่าหนุ่มรู้ตัวในทันทีว่าไม่สามารถอยู่ในสถานีได้อีกต่อไปจึงรีบหนีออกมา
ตอนนี้ซอจองอูกลับมานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม มองแก้วที่ว่างเปล่ากำลังถูกบาร์เทนเดอร์เติมด้วยของเหลวสีอำพันลงไปอีกครั้ง อัลฟ่าหนุ่มยกแก้วขึ้นมาเหวี่ยงแก้วเบา ๆ ให้ของเหลวภายในหมุนวน เหมือนกับความคิดในตอนนี้ พ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ อีกครั้ง ก่อนจะนำแก้วที่อยู่ในมือยกดื่มจนหมด
ผ่านไปแก้วแล้วแก้วเล่าเพียงเพื่อให้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ช่วยทำให้ภาพที่อยู่ในหัวหายไป ไม่คิดสนใจว่ามันเกินกว่าที่ร่างกายจะรับไหว ก่อนที่จะพาร่างที่มึนเมากลับมายังเพนต์เฮาส์ด้วยความทุลักทุเล พยายามกดแผงตัวเลยล็อกของประตูที่ภาพซ้อนกันอย่างยากลำบาก
เปิดประตูพุ่งเข้าไปข้างในทันทีที่มีเสียงแจ้งเตือนปลดล็อก มือจับที่จับเอาไว้มั่นเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไปในตรงนั้น ดวงตาหรี่เล็กมองไปยังห้องด้านในที่มืดสนิท ก้าวขาอย่างช้า ๆ เดินไปตามทางเดินด้วยความเคยชินมาหยุดที่ประตูหน้าห้องทำงานที่เปิดค้างเอาไว้ มองดูด้วยความรู้สึกแปลกใจ
ซอจองอูผลักประตูเปิดออกช้า ๆ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ จนไปหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานทางด้านซ้ายมือ เงาร่างของใครบางคนกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านหลังโต๊ะตัวนั้น อัลฟ่าหนุ่มหรี่สายตาเล็กลงเพื่อมองให้ชัดพลางคลำหาสวิตช์ไฟ พลันกลิ่นหอมประหลาดยากที่จะอธิบายช่วยบ่งบอกถึงคนที่อยู่หลังเก้าอี้ได้เป็นอย่างดี
แสงไฟที่ว่างพร้อมเสียงกดชัตเตอร์กล้องหลายครั้ง ทำให้การมองเห็นของอัลฟ่าหนุ่มพร่าเลือนจนต้องหลับตาไว้แน่น มือเร่งคลำหาสวิตช์ไฟเพื่อเปิดด้วยความลนลาน กะพริบตาเพื่อปรับการมองเห็นเมื่อสวิตช์ไฟถูกเปิดขึ้น อัลฟ่าหนุ่มหันมองไปยังโต๊ะทำงานอีกครั้ง
ซอจองอูกัดฟันเอาไว้แน่นรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ขาดห้วงและสั่นสะท้าน แก้มทั้งสองข้างที่เคยมีเลือดฝาดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด ความรู้สึกเย็นวาบเหมือนกับโดนราดด้วยน้ำเย็นกระจายไปทั่วร่าง ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง
“ภาพถ่ายของคุณเมื่อกี้นี้น่ารักดีนะครับ น่าเอาไปใส่วิดีโองานแต่งของเรา” โอเมก้าหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มสดใส พร้อมกับหันหน้าจอของกล้องถ่ายรูปที่ดูคุ้นตามาให้กับซอจองอูได้ดู มันคือกล้องถ่ายรูปของนักสืบที่อัลฟ่าหนุ่มสั่งให้ไปตามดูโอเมก้าคู่หมั้น แต่ในตอนนี้กล้องถ่ายรูปกลับมาอยู่ในมือของฮันดงกู ซอจองอูยืนนิ่งไม่ต่างกับรูปปั้นมองโอเมก้าคู่หมั้นด้วยแววตาที่สับสน
ฮันดงกูที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากฮันดงกูเมื่อหลายชั่วโมงก่อนเหมือนกับว่าเป็นคนล่ะคน อัลฟ่าหนุ่มกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงไปในลำคอที่แห้งผากด้วยความยากลำบาก มองโอเมก้าคู่หมั้นด้วยแววตาหวาดหวั่นอย่างไม่ละสายตา
“ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นล่ะครับ”
“นายเข้ามาได้ยังไง” น้ำเสียงแหบแห้งถูกเปล่งผ่านลำคอที่แห้งผากของซอจองอู
“รหัสของคุณไม่ได้จำยากอะไร ผมรู้สึกเป็นห่วงกลัวคุณจะทำอะไรไม่คิดเหมือนตอนที่ไปสถานีตำรวจ ไม่อยากให้คนอื่นมองคุณไม่ดีไปมากกว่านี้ ก็เลยอยากจะมาปรับความเข้าใจ” ฮันดงกูพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของซอจองอู ดวงตาทั้งสองข้างช้อนมองอัลฟ่าตรงหน้าเหมือนกับกำลังวิงวอนขอความเห็นใจ
“ไม่มีอะไรที่ต้องปรับความเข้าใจอะไรทั้งนั้น ออกไปได้ซะ” ซอจองอูเค้นเสียงตวาดใส่โอเมก้าตรงหน้า แต่ฮันดงกูกลับดูไม่สะทกสะท้านอะไร
“นั่นแหละคือที่ผมอยากจะอธิบาย จริง ๆ แล้วมันผิดแผนไปหน่อยที่คุณเข้ามาเห็น ผมว่าจะจัดการแบบเงียบ ๆ ตัวหมากอย่างคุณไม่ควรที่จะได้รู้อะไร แต่ไหน ๆ คุณเห็นแล้วก็คงช่วยไม่ได้”
“หยุดพล่ามอะไรไม่รู้เรื่องและก็ออกไปได้แล้ว เพราะฉันจะถอนหมั้นกับนาย” ใบหน้าของฮันดงกูแปรเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินสิ่งที่ซอจองอูได้พูดออกไป แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับแข็งกร้าวมองไปยังอัลฟ่าตรงหน้า มุมปากด้านซ้ายยกยิ้มแสยะออกพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอ
“คิดว่าผมจะยอมเหรอ อุตส่าห์ทำให้คุณขนาดนั้นแล้ว”
“กำลังพูดถึงเรื่องอะไร”
“ซอจงฮยอน คุณคิดจริง ๆ เหรอว่าเขาจะทำอะไรแบบนั้นได้ด้วยตัวเอง”
“หมายความว่า…เป็นนายสินะที่สั่งให้เขาทำ”
“จะว่าผมสั่งให้ทำก็คงไม่ถูกและก็ไม่ได้บังคับด้วย ส่วนหนึ่งก็ต้องขอบคุณซอจีฮุนด้วยที่ บ่มเพาะเชื้อไฟอย่างซอจงฮยอนไว้เป็นอย่างดี ไม่งั้นคงจะไม่เชื่อใจผมง่าย ๆ แบบนั้น แค่ผมกล่อมนิดเป่าหูหน่อยเขาก็พร้อมที่จะทำตามที่ผมบอกแล้ว”
คำพูดที่ดูราบเรียบแต่เนื้อในกลับแฝงไปด้วยจุดประสงค์ร้ายจากโอเมก้าตรงหน้า ทำให้ซอจองอูรู้สึกขยะแขยงจนแทบไม่อยากจะมองหน้า สองมือที่อยู่ข้างตัวกำเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นเป็นสีขาว ในตอนนี้อัลฟ่าหนุ่มแทบอยากจะฉีกกระชากโอเมก้าตรงหน้าให้เป็นชิ้น ๆ สาสมกับสิ่งที่ได้ทำลงไป
“ทีแรกผมว่าจะไม่เก็บเขาเอาไว้ คิดฉากฆ่าตัวตายไว้ให้ตั้งหลายวิธี แต่ดันมาความจำเสื่อมซะก่อนไม่งั้นหลุมฝังศพของตระกูลซอคงได้ขุดเพิ่มอีกหลุมหนึ่ง”
“ทำไม นายทำแบบนี้ทำไม” ซอจองอูกล่าวด้วยน้ำเสียงเบาจนแทบขาดห้วง ความเจ็บปวดที่ถูกกระตุ้นแทบจะปะทุออกมาเต็มที
“ผมรู้ว่าคุณไม่ยอมขึ้นเป็นประธานแน่ ผมก็เลยต้องทำเพื่ออนาคตที่ดีสำหรับลูกของเรา แต่ตำแหน่งที่สูงราคาที่ต้องจ่ายก็ต้องแพงเป็นธรรมดา”
“คิดเหรอว่าฉันจะแต่งงานกับไอ้โรคจิตแบบนาย ไม่มีวัน” ฮันดงกูนิ่งไปชั่วครู่ก่อนที่จะเผยยิ้มกว้างออกมา ดวงตาจ้องเขม็งไปยังอัลฟ่าตรงหน้า เสียงหัวเราะที่น่าสะอิดสะเอียนหูหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่ซอจองอูเคยหลงใหล แต่ในตอนนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่อัลฟ่าหนุ่มขยะแขยงจนเกินจะพรรณนา
“ตอนนี้คุณมีแค่สองทางเลือก พยายามทำความเข้าใจและก็อยู่ในที่ของคุณ เป็นตัวหมากที่ดีบนกระดานให้ผมใช้งาน หรืออีกทางก็คือมีจุดจบเป็นไอ้เอ๋อน้ำลายยืดเหมือนกับซอจีฮุน” ประโยคสุดท้ายจากปากของฮันดงกูเหมือนกับมีดที่ทิ่มแทงจิตใต้สำนึกของอัลฟ่าหนุ่มได้ถูกจุด ซอจองอูใช้มือขวาที่กำไว้แน่นเหวี่ยงหมัดเข้าไปยังใบหน้าของโอเมก้าหนุ่มจนสุดแรง ร่างของฮันดงกูเซถอยไปกระแทกกับโต๊ะที่อยู่ด้านหลัง
“กล้าดียังไง กล้าดียังไงมาทำกับครอบครัวฉันแบบนี้” อัลฟ่าหนุ่มพูดตวาดจนสุดเสียง โอเมก้าตัวเล็กกลับตอบกลับด้วยเสียงหัวเราะที่น่าสะอิดสะเอียนหู พร้อมกับพยุงร่างของตัวเองให้ยืนตรงหันกลับมามองซอจองอูด้วยใบหน้าที่แสยะยิ้มเยาะเย้ยเพียงเท่านั้น
“ก็ถ้าคุณไม่ยอมผมจะทำมากกว่านั้น ให้ชีวิตของคุณเหมือนกับตายทั้งเป็น” คำพูดที่โอหังของโอเมก้าตรงหน้าเหมือนกับคมมีดที่ตัดสติของซอจองอูให้ขาดสะบั้น สองมือที่กำเอาไว้แน่นบัดนี้กลับพุ่งไปกำรอบคอของโอเมก้าตรงหน้า ยกตัวโอเมก้าคู่หมั้นขึ้นจนเท้าลอยพ้นจากพื้นก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กลงไปบนโต๊ะที่อยู่ด้านหลัง มือซ้ายที่ยังคงยึดลำคอเล็กเอาไว้กดร่างของโอเมก้าหนุ่มเอาไว้กับโต๊ะ และมือขวาที่กำหมัดไว้แน่นกระหน่ำชกไปยังใบหน้าของฮันดงกูจนใบหน้าที่เคยน่ามองกลับเต็มไปด้วยโลหิตอาบใบทั่วใบหน้า
หมัดแล้วหมัดเล่าจนโทสะคลายลงเล็กน้อย เว้นที่ว่างให้จิตสำนึกได้เข้ามาฉุดรั้งอัลฟ่าหนุ่มเอาไว้ให้หยุด มือขวาที่เปื้อนไปด้วยเลือดของตัวเองและโอเมก้าคู่หมั้นยกค้างไว้กลางอากาศ ซอจองอูสูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ กัดฟันแน่น มองโอเมก้าตรงหน้าด้วยสายตาเกลียดชัง
ฮันดงกูที่ใบหน้าปูดบวมเคล้าไปด้วยเลือดจนแทบจะจำเค้าเดิมไม่ได้ในตอนนี้ กลับยิ้มและหัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดังจนดูเหมือนชอบใจที่โดนกระทำแบบนี้ ยกหน้าขึ้นมาสบตากับอัลฟ่าที่ยืนอยู่เหนือร่างอย่างไม่เกรงกลัว
“หยุดทำไมล่ะ ฆ่าผมเลยสิ คุณก็จะได้ยืนยันความคิดของคนอื่น ว่าคุณคือไอ้ฆาตกรเลือดเย็นที่วางยาน้องชายตัวเองเพื่อที่ตัวเองจะได้ตำแหน่งประธานมา”
คำพูดยั่วยุจากโอเมก้าในกำมือทำให้ความโกรธเกลียดบดบังความรู้สึกผิดชอบชั่วดีจนหมดสิ้น อัลฟ่าหนุ่มใช้สองมือกำรอบคอของโอเมก้าคู่หมั้นเอาไว้แน่น ก่อนจะเพิ่มแรงบีบจนเสียงหายใจของฮันดงกูเปลี่ยนเป็นเสียงลมหวีดแหลมเล็กเป็นจังหวะขาดห้วง จากหลอดลมที่โดนบีบรัดดวงตาที่เคยสดใสเหลือกมองขึ้นจนเห็นปื้นสีแดงของเลือดที่คั่งในตาขาว น้ำลายสีแดงปนไปด้วยเลือดไหลย้อยออกมาจากมุมปากทั้งสองข้าง
จิตใจที่จดจ่ออยู่กับการดับชีวิตของโอเมก้าในกำมือกลับต้องหยุดลง เมื่อความรู้สึกเจ็บที่ต้นแขนซ้ายด้านใน ซอจองอูยกขึ้นมาดูก่อนจะพบกับบาดแผลที่กำลังมีของเหลวสีแดงพุ่งทะลักออกมาโดยไม่มีทีท่าจะหยุด อัลฟ่าหนุ่มผละออกจากร่างของฮันดงกูในทันที ดวงตาเบิกกว้างมองดูแผลที่ต้นแขนซ้ายด้วยความรู้สึกคลื่นเหียน
“นายทำอะไรกับฉัน” ซอจองอูรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นเร็วขึ้น แต่ร่างกายกลับชาจนเริ่มสูญเสียการควบคุม ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว อัลฟ่าหนุ่มคุกเข่าลงเมื่อเริ่มรู้สึกวิงเวียนศีรษะและหงายหลังลงไปนอนแผ่กับพื้น ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะขยับร่างกายนอกจากดวงตา
ซอจองอูที่นอนอยู่บนพื้นมองดูฮันดงกูที่ลุกขึ้นมาจากโต๊ะด้วยใบหน้าเปื้อนไปด้วยคราบเลือด หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาเช็ดคมมีดเล่มเล็กด้ามสีดำที่อยู่ในมือขวาก่อนที่จะเก็บใส่ปลอกเหมือนเดิม เช็ดใบหน้าที่เปื้อนเลือดพร้อมกับเดินมาหยุดยืนมองมายังร่างของซอจองอูที่ทำได้เพียงแค่นอนมองโอเมก้าตัวเล็กที่กำลังแสยะยิ้มให้ เท้าซ้ายเหยียบกดลงไปบนอกของอัลฟ่าหนุ่มที่ไร้เรี่ยวแรงขัดขืนด้วยแววตาสมเพช
“ผมตัดเส้นเลือดดำที่แขนซ้ายทำให้ร่างกายคุณเกิดอาการช็อกจากการสูญเสียเลือดมากแบบฉับพลัน บาดแผลที่รุนแรงแบบนี้ต่อให้เป็นร่างกายระดับอัลฟ่าอย่างคุณก็ฟื้นตัวไม่ทัน” ซอจองอูได้แต่นอนฟังโอเมก้าหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้ายิ้มก้มมองอัลฟ่าที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าอย่างพึงพอใจ
ซอจองอูอยากจะตะโกนคำด่าทอออกมาให้สุดเสียง แต่กลับทำไม่ได้แม้แต่ลมหายใจในตอนนี้ก็จะเริ่มแผ่วเบา ดวงตาที่พร่าเลือนมองเห็นเพียงแค่รอยยิ้มอันน่ารังเกียจของโอเมก้าคู่หมั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง
กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อปลุกให้ร่างของอัลฟ่าหนุ่มเริ่มรู้สึกตัว ดวงตาที่เคยปิดสนิทขยับไปมาก่อนจะค่อย ๆ เปิดออก ภาพเพดานสีขาวพร้อมกับแสงไฟนีออนสว่างจ้าจนซอจองอูต้องหรี่ตาลง และใช้เวลาสักครู่หนึ่งเพื่อที่จะปรับสายตาให้รับแสงสว่างภายในห้องได้
อัลฟ่าหนุ่มใช้สองมือยันพื้นเตียงเอาไว้และดันร่างกายที่รู้สึกหนักอึ้งให้ลุกขึ้นมานั่ง มือขวาดึงหน้ากากออกซิเจนที่ขึ้นฝ่าจาง ๆ ออก กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ซอจองอูรับรู้ได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาสายของวันจากแสงแดดที่ส่องผ่านกระจกเข้ามาภายในห้อง
ดวงตาสบเข้ากับร่างหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟาทางด้านขวามือ ใบหน้าที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีมองตอบกลับมาโดยที่ไม่ปริปากพูดอะไร ชายในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาแขนเสื้อทั้งสองข้างถูกพับขึ้นถึงศอกอย่างประณีตพร้อมกับกางเกงสแลค ใบหน้าคมคายรับกับสายตาคมดุเป็นอย่างดี
ฮันซองฮุนพี่ชายบุญธรรมของฮันดงกู อัลฟ่าหนุ่มวางแก้วกาแฟในมือลงช้า ๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินอ้อมโต๊ะกาแฟมาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง
“คุณเป็นยังไงบ้าง” ฮันซองฮุนกล่าวถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ผมอยู่ที่ไหน แล้วน้องชายของคุณล่ะ”
“ตอนนี้คุณอยู่ที่โรงพยาบาลของตระกูลฮัน ฮันดงกูเป็นคนพาคุณมาที่นี่เอง” ดวงตาของซอจองอูเบิกกว้างออก คำถามมากมายระคนด้วยความสับสนของความคิดถาโถมเข้ามาในทันที
“คุณรู้เรื่องทั้งหมดใช่ไหม คุณฮันซองฮุน”
“มันคงจะเป็นคำตอบที่คุณไม่อยากจะได้ยิน แต่ใช่ครับผมรู้ทุกอย่างที่ฮันดงกูเป็นและที่ฮันดงกูทำ” คิ้วทั้งสองข้างของซอจองอูขมวดเข้าหากันจนเป็นปม หลังจากที่ได้ฟังคำตอบของอัลฟ่าผู้เป็นพี่ชายของฮันดงกู ขบฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน ดวงตาแข็งกร้าวมองอัลฟ่าอีกคนภายในห้องอย่างเดือดดาล
“คุณรู้แต่ก็ยังปล่อยให้เขาทำ ครอบครัวผมและผมที่ต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะไอ้โอเมก้าโรคจิตนั่น” ซอจองอูกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นจากความโกรธและความเสียใจที่ผสมปนเปกัน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือรอยยิ้มที่มุมปากทั้งสองข้างของฮันซองฮุน พร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
“ผมคงห้ามเขาไม่ได้เพราะจริง ๆ แล้ว ผมก็เป็นแค่หมากไม่สิหุ่นตัวหนึ่งให้เขาเชิดไม่ต่างกับคุณ เพียงแค่...คุณจะเป็นหุ่นที่รู้ว่าถูกเชิดอยู่หรือไม่รู้ก็เท่านั้นเอง”
“แล้วคุณจะปล่อยให้เขาทำแบบนี้ต่อไปหรือไง”
“ที่คุณพูดแบบนั้นเพราะยังคิดว่าตัวเองเป็นคนคุมเกมอยู่ใช่ไหมล่ะ”
“คุณกำลังพูดเรื่องอะไร”
ซอจองอูมองดูฮันซองฮุนล้วงเอาโทรศัพท์จากในกระเป๋ากางเกงออกมากดจิ้มหน้าจอสองสามครั้งก่อนจะยืนมาตรงหน้า อัลฟ่าหนุ่มรับมาด้วยแววตาที่สับสนก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในหน้าจอโทรศัพท์
‘สะเทือนตลาดหุ้น! ลูกชายคนเล็กตระกูลดังอาการสาหัส สัญญาหมั้นสองตระกูลใหญ่ส่อแววเป็นโมฆะ’
‘ทายาทคนเล็กของตระกูลแชโบลถูกคู่หมั้นทำร้ายบาดเจ็บสาหัส ญาติให้สัมภาษณ์ถ้าไม่รักได้โปรดส่งคืนอย่าได้ทำร้ายกัน’
‘จากคู่หมั้นสู่ผู้ต้องสงสัยเผยชนวนเหตุรักร้าว ลูกชายคนเล็กตระกูลดังถูกคู่หมั้นทำร้ายอาการสาหัส’
‘ฉาวหนัก! อัลฟ่าหนุ่มตระกูลดังผ่านข่าวสลดไปไม่นาน ก่อเหตุทุบตีคู่หมั้นบาดเจ็บปางตาย หรือข่าวลือก่อนหน้าจะเป็นเรื่องจริง’
อัลฟ่าหนุ่มกวาดสายตาไล่ดูกระทู้ข่าวของเว็บข่าวระดับประเทศ ซึ่งในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยข่าวของฮันดงกูที่ถูกทำร้าย ภาพของฮันดงกูที่เลือดอาบใบหน้าถูกถ่ายเอาไว้ได้และกำลังอยู่ในทุกพาดหัวข่าวในตอนนี้ ซอจองอูเลื่อนดูความคิดเห็นในกระทู้ด้วยมือที่สั่นเทา
- เห็นรูปแบบไม่เซนเซอร์แล้วสยองมาก ทำไมต้องทำกันขนาดนั้น นี่ว่าคนพี่ก็คงเสพจนหลอนเหมือนน้องนั่นแหละ เป็นนี่คงถอนหมั้นให้ไวไม่รู้วันไหนคลั่งขึ้นมาแล้วเอาปืนมาไล่ยิงเหมือนคนน้องจะทำไง
- โอเมก้าตัวเล็ก ๆ แต่โดนทำร้ายขนาดนี้ เห็นรูปก่อนโดนซ้อมแล้วเสียดาย ไม่รู้จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรือเปล่า
- หมั้นกันเพราะไม่ได้รักก็แบบนี้ ประกาศถอนหมั้นตอนนี้หุ้นบริษัทคงร่วงแน่
- ชีวิตคงว่างเกินไปก็เลยซ้อมเมียเล่น
- คนน้องก็เสพจนคลั่งไล่ยิงคนทั้งบ้านคนพี่ก็เสพจนหลอนทุบเมียจนยับ จะสงสารน้องโอเมก้าก็พูดได้ไม่เต็มปากเพราะเขารวยมีเงินอัพหน้าใหม่ได้สบาย แต่หน้าใหม่ต้องมาพร้อมกับผัวใหม่นะลูกมีเงินก็ต้องมีสมองด้วย
- น่ากลัวมาก สงสารคู่หมั้นดีนะที่รู้ธาตุแท้ก่อนตอนนี้ ที่ลือกันว่าวางยาน้องชายตัวเองก็คงจะจริงสินะ
อัลฟ่าหนุ่มสูดลมหายใจเข้าออกจนสุด กัดฟันเอาไว้แน่นพยายามที่จะกดข่มอารมณ์โกรธเกรี้ยวของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ปะทุออกมา มือที่สั่นเทายื่นโทรศัพท์กลับไปให้อัลฟ่าอีกคนที่ยืนมองปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นด้วยแววตาเรียบนิ่งอย่างเคย ปากที่อ้าออกเหมือนกลับจะพูดบางอย่างแต่กลับปิดลงเพราะในตอนนี้ซอจองอูรู้สึกทั้งโกรธและสับสนจนพูดอะไรไม่ออก
“เมื่อคืนตอนที่ทะเลาะกันคุณคงไม่รู้ว่ากำลังเล่นตามเกมของเขาอยู่ การพูดยั่วยุให้คุณลงมือทำร้ายเขาก็เหมือนกับการที่คุณผูกเชือกมัดแขนและขาของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ยิ่งตอกย้ำภาพลักษณ์ที่คนอื่นมองว่าคุณได้ตำแหน่งประธานมาโดยใช้วิธีสกปรก”
“แต่ผมไม่ได้เป็นคนทำ ไอ้โอเมก้านั่นต่างหาก” ซอจองอูตวาดกลับไปจนสุดเสียงทันทีที่ได้ยินสิ่งที่อัลฟ่าอีกคนพูด
ฮันซองฮุนไม่แม้แต่จะผงะหรือตกใจ อัลฟ่าหนุ่มเพียงแค่ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและนุ่มนวล
“คุณก็เห็นความคิดเห็นพวกนั้นแล้ว ต่อให้ออกไปป่าวประกาศความจริงก็ไม่มีใครเชื่อคุณหรอก คุณยอมแพ้ซะเถอะก่อนที่เขาจะทำอะไรไปมากกว่านี้”
“เขาจะไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ไอ้โอเมก้านั่นจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ” อัลฟ่าหนุ่มกล่าวประโยคสุดท้ายลอดผ่านฟันที่ขบกันแน่น
“ผมอยากให้คุณคิดดี ๆ นะซอจองอู ถ้าคุณไม่อยากสูญเสียคนที่คุณรักไปมากกว่านี้ ตอนนี้ฮันดงกูก็เหมือนกับอาศัยอยู่ในหัวของคุณ ทันทีที่เขารู้ว่าคุณคิดทำอะไรนอกลู่นอกทางสิ่งที่คุณจะเสียไปไม่ใช่ชีวิตของคุณหรอกนะ”
คำพูดของฮันซองฮุนเหมือนกับช่วยดึงสติของซอจองอูกลับมา ให้คิดไตร่ตรองถึงสิ่งที่ฮันดงกูทำพร้อมกับคำเตือนจากฮันซองฮุน อัลฟ่าหนุ่มกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากผ่านลำคอที่แห้งผาก ก่อนที่จะพยักใบหน้าช้า ๆ บ่งบอกถึงการยินยอม
“ก็ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมไปตลอดหรอกนะ” ซอจองอูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ
“เดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง” ฮันซองฮุนตอบด้วยใบหน้ายิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะหยิบเอาหน้ากากออกซิเจนมายื่นให้กับซอจองอู
อัลฟ่าหนุ่มส่ายใบหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม แววตาที่ยังคงครุ่นคิดค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ พาตัวเองกลับเข้าสู่ห้วงแห่งการหลับใหลอีกครั้ง