เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) - ตอนที่ 12 ต้องสงสัย โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA) โดย Coppy Pasted @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า

ผู้แต่ง

Coppy Pasted

เรื่องย่อ

การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน


เมื่อการหมั้นหมายจากอัลฟ่าอย่าง "ซอจองอู" ก็เป็นเหมือนการเรียกความสนใจให้กับผู้ล่า ราคาที่ต้องจ่ายคือชีวิตของเพื่อนทั้งสอง นายตำรวจที่ฮันดงกูเปรียบเสมือนพี่ชายอย่าง 'อีโดวอน' จะต้องช่วยกันตามหาความจริงให้ได้ว่าใครที่อยู่เบื้องหลังเรื่องที่เกิดขึ้น นำพาไปสู่การรับรู้ความลับอันดำมืดอีกมากมาย และอดีตที่ยังคงตามหลอนจนกว่าจะถึงจุดจบ

สารบัญ

โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 1 อัลฟ่าเจ้าปัญหา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 2 คู่หมั้นของซอจองอู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 3 ล่าหรือถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 4 โอเมก้าที่หายไป,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 5 คำขอโทษจากผู้วายชนม์,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 6 โสเภณีแห่งกวางจู,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนเสริม ควอนยูนา,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 7 นักล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 8 แลกหนึ่งสิ่งเพื่อหนึ่งอย่าง,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 9 ตัดสินใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 10 สิ่งที่เหลือ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 11 ความสูญเสีย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 12 ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 13 พังทลาย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 14 ลูกกวางที่หลงกล,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 15 อีกด้านของเหรียญ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 16 หุ่นที่ถูกเชิด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 17 โอเมก้าที่น่าสงสาร,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 18 มือที่เปื้อนเลือด,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 19 ปลดปล่อย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 20 เครื่องบรรณาการ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 21 ผู้ล่าที่ถูกล่า,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 22 คนที่คิดว่าเป็น,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 23 คนที่ไว้ใจ,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 24 ผู้ต้องสงสัย,โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)-ตอนที่ 25 เบาะแสและหลักฐาน

เนื้อหา

ตอนที่ 12 ต้องสงสัย

อากาศช่วงเวลาใกล้เที่ยงยังคงมีลมเย็นอ่อน ๆ พัดโชยมาสัมผัสกับผิว เสียงลมหวีดหวิวทุกครั้งที่พัดผ่านโครงสร้างตึกที่ถูกทิ้งร้างแห่งนี้ เมื่อแปดปีก่อนซากตึกแห่งนี้เคยเป็นหนึ่งในโครงการที่จะพัฒนาขยายสาขาธุรกิจและกำลังอยู่ระหว่างก่อสร้างจนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิด เมื่อตึกแห่งนี้กลายเป็นสถานที่ที่ฆาตกรต่อเนื่องคนหนึ่งใช้ลงมือสังหารเหยื่อ

เป็นสถานที่ที่พ่อของอีโดวอนเกือบจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งเมื่อราชสีห์แห่งสถานีตำรวจมยองจินตามแกะรอยคนร้ายมาจนถึงตึกแห่งนี้ก่อนที่จะพลาดท่าทุกทำร้ายและคนร้ายหลบหนีไปได้ในคืนนั้น และหลังจากนั้นก็ไม่เกิดคดีฆาตกรรมที่มีลักษณะคล้ายกับฆาตกรต่อเนื่องที่สื่อต่างเรียกว่ามันอีกเลย

อีโดวอนยืนอยู่กลางห้องที่เคยเป็นสถานที่เกิดเหตุในคืนนั้น ตาที่หลับและจินตนาการถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้น คืนที่เบต้าหนุ่มเป็นคนมาพบกับพ่อของตัวเองในสภาพนอนจมกองเลือดศีรษะถูกทุบจนกะโหลกร้าวสมองได้รับความเสียหายอย่างหนัก ภาพนั้นยังคงตามหลอกหลอนทุกครั้งที่หลับตาลง

“ผมว่าแล้วว่าพี่จะต้องอยู่ที่นี่” อีโดวอนสะดุ้งตกใจจนตัวโยน เมื่อหันหลังกลับไปก็พบกับโอเมก้าหนุ่มที่กำลังยืนมองอยู่ตรงช่องประตู มือขวาจับหน้าอกที่หัวใจยังคงเต้นแรงไม่เป็นจังหวะไว้

“ทำไมนายชอบทำให้ฉันตกใจอยู่เรื่อยเลย”

“ผมขอโทษก็ไม่นึกว่าพี่จะตกใจขนาดนั้น” ฮันดงกูตอบด้วยแววตาที่ใสซื่อ

“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี้”

“ก็ผมไปหาพี่ที่บ้านและก็ที่สถานีพี่ก็ไม่อยู่ ผมก็เลยลองมาหาที่นี่ดู”

“แล้วนายมีอะไร”

“ก็อยากเจอเฉย ๆ ไม่ได้หรือไง ไม่เจอกันตั้งเกือบเดือน”

“ตอนนี้นายมีคู่หมั้นแล้ว จะให้ฉันไปหาไปกินไปดื่มเหมือนแต่ก่อนก็คงไม่ได้แล้ว”

“หรือไม่พี่ก็ชอบที่จะได้มีเวลาไปอี๋อ๋อกับพี่ฮโยอึนจนลืมผมไปแล้วก็ได้” อีโดวอนขมวดคิ้วก่อนที่จะเดินปรี่เข้ามาเขกกะโหลกฮันดงกูเต็มแรง

“โอ๊ย!! เจ็บ!” อีโดวอนหัวเราะชอบใจก่อนที่จะใช้มือขยี้หัวของฮันดงกูด้วยความมันเขี้ยว

“ว่าแต่คู่หมั้นของนายเป็นยังไงบ้าง”

“ช่วงนี้เขาค่อนข้างเครียดคงยังทำใจไม่ได้ คงต้องใช้เวลาสักพักครับ”

“แล้วนายล่ะ”

“ทำตัวไม่ถูกครับ ไม่รู้ว่าที่ทำอยู่ดีพอหรือยัง ทำเหมือนที่พี่บอกปล่อยให้เขาได้มีเวลาคิดอยู่กับตัวเองแต่ก็ไม่อยู่ห่างจนเกินไปจนทำให้เขารู้สึกว่าไม่มีใคร” ฮันดงกูตอบเสียงอ่อนด้วยใบหน้าเศร้าพร้อมกับเดินสำรวจไปรอบ ๆ เบต้าหนุ่มนั่งลงบนกองอิฐที่เริ่มจะผุพังตามกาลเวลา

“เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งแปดปีแล้ว ทำไมพี่ยังกลับมาที่นี่อีก ไม่ปล่อยวางระวังสักวันจะกลายเป็นบ้าเอานะครับ” โอเมก้าหนุ่มพูดก่อนจะเดินมานั่งลงข้าง ๆ อีโดวอนและใช้ไหล่กระแทกเบา ๆ ทำให้เบต้าหนุ่มหลุดออกจากห้วงความคิดในหัว

“ฉันก็อยากจะทำอย่างนั้น แค่ภาพในวันนั้นมันไม่หายไปไหนสักที” อีโดวอนตอบพร้อมกับชี้นิ้วมือไปยังพื้นที่ว่างตรงหน้า

“ตรงนั้นเป็นที่ที่ฉันเจอร่างของพ่อนอนอยู่ และก็ถัดไปตรงนั้นก็เป็นร่างของเด็กนักศึกษาที่เสียชีวิตไปก่อนหน้าที่ฉันจะมาถึงที่นี่ ทั้งสองคนถูกทุบด้วยของแข็งแบบเดียวกัน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นโชคดีหรือโชคร้ายที่พ่อรอดมาได้แต่ก็ต้องเป็นแบบนั้น” อีโดวอนพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว เงยหน้าขึ้นพยายามที่จะฝืนกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

“โอ๋โอ๋ไม่ร้องนะครับเดี๋ยวผมซื้ออมยิ้มให้” โอเมก้าหนุ่มพูดพร้อมกับโอบไหล่อีโดวอนเอาไว้ เบต้าหนุ่มหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อได้ยินแต่ก็ต้องหุบยิ้มเมื่อเหลือบไปเห็นโอเมก้าหนุ่มกำลังกดถ่ายภาพอย่างสนุกมือ

“เอามานี่เลยนะไอ้น้องเวร ลบเดี๋ยวนี้” อีโดวอนเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ในทันที แต่กลับถูกฮันดงกูเอามือดันเอาไว้จนสุดแขน

“ไม่เอา คนที่สถานีจะต้องได้เห็นภาพของหัวหน้าแผนกสืบสวนร้องไห้ขี้มูกโป่งก่อน” เบต้าหนุ่มใช้มือซ้ายล็อกคออีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะเอื้อมมือขวาไปแย่งโทรศัพท์ ปลายนิ้วที่กำลังจะเอื้อมถึงโทรศัพท์ในมือของโอเมก้าหนุ่มเพียงแต่หางตากลับเหลือบไปเห็นแสงสีแดงจากมุมหนึ่งไม่ไกลจากที่ทั้งสองนั่งอยู่

อีโดวอนหยุดการกระทำและหันไปมองช่องที่อยู่ระหว่างผืนผ้าใบที่พาดอยู่กับโครงเหล็ก ดวงตาหรี่เล็กพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจกับสิ่งที่เพิ่งเห็น ปล่อยมือออกจากฮันดงกูที่กำลังมองด้วยใบหน้างุนงงและขยับก้าวเข้าไปใกล้มากขึ้นจนเริ่มจะแน่ใจในสิ่งที่เห็น ว่าแสงนั้นมาจากกล้องถ่ายภาพและทั้งสองกำลังโดนแอบถ่ายอยู่อย่างแน่นอน

“อะไรเหรอครับพี่โดวอน” อีโดวอนยกมือเป็นสัญญาณบอกให้ฮันดงกูเงียบและค่อย ๆ ก้าวตรงเข้าไป ไม่ว่าใครก็ตามที่แอบอยู่หลังผืนผ้าใบและกำลังแอบถ่ายภาพพวกเขาด้วยจุดประสงค์ที่ไม่ดีแน่

เหมือนกับว่าเวลาเดินช้าลง สองเท้าค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้พร้อมกับสายตาที่กำลังมองหาทางออกที่คนด้านหลังผ้าใบจะหลบหนีออกไปได้ ทันใดนั้นร่างของบุคคลปริศนาในเสื้อฮู้ดสีดำพุ่งออกมาจากที่ซ่อนวิ่งตรงไปทางบันได อีโดวอนออกตัววิ่งตามในทันทีโดนที่มีเสียงฝีเท้าของฮันดงกูตามหลังมาติด ๆ

เบต้าหนุ่มวิ่งไล่ตามจากชั้นบนของตึกจนเกือบจะถึงชั้นสุดท้ายห่างไปเพียงไม่กี่เอื้อมมือ จนกระทั่งได้ยินเสียงร้องตะโกนของฮันดงกูจากด้านหลัง ก่อนที่อีโดวอนจะรู้ตัวความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างมากระแทกที่หลังจนเสียหลังล้มลง ร่างของเบต้าหนุ่มหมุนกลิ้งลงมากระแทกพื้นจนรู้สึกปวดไปทั้งร่าง

อีโดวอนพยุงร่างกายที่เจ็บช้ำจากการตกบันไดก่อนที่จะออกวิ่งไปยังทางออกในทันที อดรีนาลีนที่กำลังหลั่งออกมาทำให้ไม่รู้สึกถึงความเจ็บช้ำที่ได้รับ แต่กลับช้าไปเมื่อนายตำรวจหนุ่มวิ่งมาจนถึงทางเข้าบุคคลในเสื้อฮู้ดสีดำก็ขึ้นรถยนต์สีดำและขับหนีไปเสียแล้ว

อีโดวอนสบถด้วยความเจ็บใจก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปหาฮันดงกูที่

“จับได้ไหมครับ” ฮันดงกูเอ่ยถามทันทีด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักพร้อมกับนั่งนวดบริเวณข้อเท้าอยู่ที่พื้น อีโดวอนส่ายใบหน้าเบา ๆ

“หนีไปได้ นายเป็นยังไงบ้าง” อีโดวอนย่อตัวลงค่อย ๆ ถอดรองเท้าของโอเมก้าหนุ่มออกอย่างเบามือ เผยให้เห็นข้อเท้าข้างซ้ายที่เริ่มบวมแดง

“ข้อเท้าน่าจะแพลง ลุกไหวไหม” อีโดวอนจับแขนซ้ายของอีโดวอนมาพาดบ่าเอาไว้และค่อย ๆ พยุงให้ลุกขึ้นและเดินออกไปที่รถตัวเองที่จอดเอาไว้

 

 

เสียงร้องโอดครวญของฮันดงกูดังไปทั่วทั้งห้องนั่งเล่นของบ้านตระกูลอี เบต้าหนุ่มนั่งประถมพยาบาลฮันดงกูอยู่บนโซฟาตรงกลางห้องนั่งเล่น เท้าที่แพลงเริ่มที่จะบวมขึ้นมาและมีสีคล้ำ อีโดวอนเริ่มพันผ้าเพื่อล็อกการเคลื่อนไหวของข้อเท้าอย่างเบามือแต่ก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งโอเมก้าหนุ่มด้วยการกระตุกผ้าแรง ๆ ฮันดงกูร้องครางเสียงอ่อนผ่านฟันที่ขบเอาไว้แน่นพร้อมกับส่งสายตาอาฆาตให้กับอีโดวอน

“เจ็บแค่นี้นายไม่ถึงตายหรอก”

“พี่ไม่ได้เป็นคนเจ็บเองก็พูดได้สิ” ใบหน้าของฮันดงกูยู่ยี่ด้วยความเจ็บปวด แต่อีโดวอนกลับหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะดึงผ้าที่พันรัดข้อเท้าซ้ายให้แน่นขึ้น โอเมก้าหนุ่มกัดฟันถลึงตามองไปที่เบต้าหนุ่มพร้อมกับร้องโอดครวญในลำคอก่อนที่หงายหลังทิ้งตัวลงนอนราบไปกับโซฟา เป็นสัญญาณถึงการยอมแพ้ให้กับการโต้เถียงในครั้งนี้

“เบามือหน่อย ทำไมต้องทำกับน้องแรงขนาดนี้โดวอน” เบต้าหนุ่มหน้านิ่วหลังจากที่โดนผู้เป็นแม่หยิกไหล่ อีโดวอนกรอกสายตามองบนด้วยความไม่ยี่หระ ก่อนที่จะจับเท้าที่เพิ่งพันผ้าเสร็จวางลงบนหมอนที่รองเอาไว้เต็มแรงจนโอเมก้าหนุ่มร้องออกมาอีกรอบ

“อย่าให้แม่ต้องพูดเป็นครั้งที่สองนะอีโดวอน” เบต้าหนุ่มหัวเราะร่าหลังจากที่หลบหมอนของผู้เป็นแม่ที่ปาใส่ได้ โดยมีสายตาและเสียงหัวเราะของผู้เป็นสามีที่นั่งอยู่ที่โซฟาใกล้ ๆ มองการกระทำของทั้งสองแม่ลูกพร้อมกับตบมือเปาะแปะด้วยความชอบใจ อีมินอาวางถุงเย็นประคบข้อเท้าที่แพลงอย่างเบามือ พร้อมกับยื่นยาแก้ปวดและแก้วน้ำให้กับฮันดงกู

โอเมก้าหนุ่มทานยาด้วยความทุลักทุเลก่อนจะกล่าวขอบคุณอีมินอา

“ทำไมชอบพาน้องไปเสี่ยงให้ได้เจ็บตัวแบบนี้นะโดวอน”

“ผมไม่ได้ขอให้เขาตามไปที่ด้วยซะหน่อย คนบ้าอะไรวิ่งเฉย ๆ ก็สะดุดขาตัวเอง อีกอย่างผมก็เจ็บเหมือนกันนะ แถมจับตัวคนที่แอบถ่ายไม่ได้อีก เพราะใครก็ไม่รู้” อีโดวอนพูดพร้อมกับมองโอเมก้าที่นอนอยู่บนโซฟาด้วยสายตาที่คาดโทษ ฮันดงกูเม้มปากตัวเองเอาไว้และหลับตาลงไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดไปมากกว่านี้

“แล้วคนที่แอบถ่ายเขาจะทำไปเพื่ออะไรกัน”

“ตอนนี้คงคาดเดาอะไรไม่ได้หรอกครับ”

“ไหน ๆ แล้ววันนี้ดงดงก็นอนที่นี่เลยได้ไหม นานแล้วที่ไม่ได้มาค้างที่บ้าน ห้องนอนที่เจ้าของห้องไม่มานอนสักทีมันจะเหงาเอาได้นะ” โอเมก้าหนุ่มพยักหน้าตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า

“ผมว่าคงไม่ใช่ห้องนอนหรอกที่เหงา” อีโดวอนพูดพร้อมกับมองไปยังผู้เป็นแม่

“ใช่ เพราะคนที่บ่นว่าถ้าดงดงแต่งงานแล้วคงไม่ได้มานอนที่บ้านอีก เป็นใครก็ไม่รู้” อีมินอาตอบกลับด้วยสายตาที่รู้ทันลูกชายที่กำลังหลบสายตามองไปทางอื่นพร้อมกับยิ้มด้วยความเขินอาย ทำให้ฮันดงกูหัวเราะออกมาเบา ๆ

“เหมือนเพิ่งจะเมื่อวานนี้เองที่เรารู้จักกัน ผ่านไปเดี๋ยวเดียวดงดงของเราก็โตขึ้นขนาดนี้แล้ว ฉันอดใจหายไม่ได้จริง ๆ ตอนที่เห็นดงดงพาคู่หมั้นมาที่ร้าน” อีมินอากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นพลางใช้มือข้างขวาปัดไรผมที่ปรกหน้าผากของฮันดงกูออก และเลื่อนฝ่ามือมาแนบเบา ๆ ที่แก้มของโอเมก้าหนุ่มตรงหน้ามองด้วยสายตาที่อาลัยพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา

“คุณน้าเป็นอะไรหรือเปล่า ร้องไห้ทำไมเหรอครับ” โอเมก้าหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงกังวล

“ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกใจหายนิดหน่อย” อีมินอากล่าวพร้อมกับเช็ดน้ำตาและลุกขึ้นยืน

“เมื่อตอนเที่ยงคงจะไม่ได้ทานอะไรกันใช่ไหม เดี๋ยวน้าไปเตรียมทำอาหารก่อนดีกว่า” พูดจบอีมินอาก็เดินหลบเข้าไปในห้องครัว อีโดวอนมองหน้าโอเมก้าหนุ่มก่อนที่จะบอกให้ฮันดงกูโทรไปบอกที่บ้านว่าจะค้างที่นี่และพยุงผู้เป็นพ่อเดินตามหลังแม่เข้ามาในครัว

การเตรียมอาหารเต็มไปด้วยความครื้นเครง เมื่อการที่มีฮันดงกูมาอยู่ด้วยเปลี่ยนบรรยากาศภายในบ้านให้มีสีสัน ทั้งอีโดวอนและฮันดงกูที่นั่งเตรียมวัตถุดิบอยู่ที่โต๊ะยังคงกัดกันไปมา โดยที่มีอีมินอาคอยห้ามปรามลูกชายของตนและสนับสนุนฮันดงกูที่เปรียบเสมือนลูกชายอีกคนอยู่ไม่ขาด อีซึงฮยอนผู้เป็นพ่อเองก็รับรู้ถึงบรรยากาศในบ้านที่เปลี่ยนไปจึงคอยส่งเสียงยิ้มหัวเราะไปกับพฤติกรรมของทั้งสามคน ความว่างเปล่าที่ตระกูลอีเคยรู้สึกในจิตใจตอนนี้กลับได้รับการเติมเต็มอีกครั้งโดยฮันดงกู

ช่วงเวลาแห่งความสุขกลับต้องหยุดลงเมื่อเบอร์ของซอจองอูแสดงอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของฮันดงกูที่วางอยู่บนโต๊ะ ฮันดงกูยักคิ้วส่งสัญญาณบอกให้อีโดวอนช่วยกดรับสายแทนเพราะทั้งสองมือกำลังเตรียมวัตถุดิบอยู่ในตอนนี้ เบต้าหนุ่มขมวดคิ้วด้วยท่าทีอิดออดก่อนที่จะกดรับสายและยื่นไปตรงหน้าของฮันดงกู

“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน!” น้ำเสียงของซอจองอูบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมากในตอนนี้

“ผมอยู่ที่บ้านของพี่โดวอน ทำไมเหร…” ไม่ทันที่ฮันดงกูจะพูดจบปลายสายก็ตัดไป โอเมก้าหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ พร้อมกับปากที่อ้าพะงาบ ๆ เหมือนกับสมองกำลังประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ความเงียบก่อตัวขึ้นในทันที ทั้งสี่คนมองหน้ากันไปมาด้วยความสับสน

“ปกติเขาเป็นแบบนี้เหรอ” อีโดวอนมองฮันดงกูเค้นเสียงหัวเราะในลำคอพร้อมกับส่ายใบหน้า

“น่าจะเพราะความเครียดน่ะครับหรือไม่ก็คงมีเรื่องที่บริษัท ปกติเขาไม่เป็นอย่างนี้หรอก”

“แล้วจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม น้ำเสียงเขาดูไม่พอใจเลยนะ”

“คิดว่าคงไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวก็คงใจเย็นลง” โอเมก้าหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่แน่ใจนักและก้มใบหน้าเตรียมวัตถุดิบต่อด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล

อีโดวอนหันไปมองหน้าผู้เป็นแม่ที่มีสีหน้าเป็นห่วงโอเมก้าหนุ่มไม่แพ้กัน เพราะเบต้าหนุ่มรู้ดีว่าฮันดงกูมักจะชอบเก็บปัญหาของตัวเองเอาไว้แก้ไขด้วยตัวเองมากกว่าที่จะร้องขอความช่วยเหลือจากใคร เหมือนกับคนที่อีโดวอนเคยสูญเสียไปเพราะไม่คิดที่จะสนใจ จนทำให้ทุกคนในตระกูลอียังมีแผลใจที่จะไม่มีวันหายแบบนี้