เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
เสียงเปียโนบรรเลงพร้อมนักร้องที่กำลังขับกล่อมผู้คนภายในเลานจ์ให้ดื่มด่ำไปกับบรรยากาศที่น่าอภิรมย์นี่ในยามค่ำ เสียงพูดคุยพร้อมกับเสียงแก้วกระทบกันดังแทรกมาจากทุกโต๊ะ ผู้คนต่างสนใจแค่บทสนทนาในกลุ่มตัวเองเพียงเท่านั้น ไร้ซึ่งความอึกทึกวุ่นวายบ่งบอกถึงชนชั้นและสังคมที่แตกต่าง
มีเพียงแค่สมาชิกระดับสูงที่จะมีสิทธิ์ได้เข้ามาในที่แห่งนี้ คนระดับอูฮยอนบินประธานแห่งยูซองกรุป อัลฟ่าหนุ่มเดินผ่านประตูเข้ามา ก่อนที่จะเหลือบสายตามองไปที่เคาน์เตอร์พบกับร่างที่คุ้นเคยตลอดสามวันที่ผ่านมา ข่าวซุบซิบที่ลอยมาเข้าหูเรื่องที่คู่หมั้นทั้งสองเกิดทะเลาะกัน ฮันดงกูมานั่งดื่มคนเดียวที่นี่ทุกวัน มีอัลฟ่ามากหน้าหลายตาที่พยายามเข้าหา แต่กลับได้รับการตอบกลับเป็นสายตาที่เย็นชาเพียงเท่านั้น
“ในที่สุดท่านประทานอูก็มา” เสียงเรียกจากนามุนโจอัลฟ่าในกลุ่มเดียวกัน ทำให้อูฮยอนบินจำต้องละสายตาจากแผ่นหลังของฮันดงกู และเดินไปร่วมกับกลุ่มเพื่อนที่รออยู่
“ขอโทษที่ช้า วันนี้ยุ่งนิดหน่อย” อัลฟ่าหนุ่มนั่งลงพร้อมกับรับแก้วที่ถูกยื่นมาดื่ม
“มองขนาดนี้ ยังไม่คิดจะยอมแพ้อีกเหรอ” ยูจินโฮเพื่อนในกลุ่มอีกคนกล่าวพร้อมกับชี้ไปยังโอเมก้าหนุ่มที่นั่งอยู่คนเดียวตรงเคาน์เตอร์
“เขามานานหรือยัง”
“ก็เห็นนั่งอยู่ตั้งแต่ที่ฉันมาแล้ว เข้าไปทักทายนิดหน่อยแล้วด้วย” ยุนมินฮยอกตอบก่อนที่จะยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่มจนหมด
“แล้วเป็นไง”
“หันมามองเฉย ๆ แล้วก็กลับไปทำหน้าบึ้งไม่พูดไม่จาเหมือนเดิม” ยุนมินฮยอกตอบพร้อมกับถอนหายใจ เทน้ำเมาสีเหลืองอำพันลงในแก้วของตัวเองที่เพิ่งหมด ก่อนที่จะยกขึ้นจิบ
“ก็ยังดีกว่าฮยอนบินที่เมื่อวานโดนเทเหล้ารดหัวก็แล้วกัน” คำพูดของนามุนโจเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนคนอื่นในโต๊ะได้เป็นอย่างดี ทุกคนต่างคิดถึงภาพเมื่อวานที่อูฮยอนบินโดนฮันดงกูที่กำลังเมาราดเหล้าลงบนหัวและเดินจากไป
“นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้วยังไม่ใจอ่อนเลย เล่นตัวฉิบหาย” ยูจินโฮพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ อูอยอนบินยิ้มออกมาเบา ๆ พร้อมกับมองไปที่บุคคลที่กำลังถูกกล่าวถึง ฮันดงกูยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์อยู่เหมือนเดิม
“อะไรยาก ๆ ถึงมักจะมีคุณค่าเสมอไง” อัลฟ่าหนุ่มพูดก่อนที่จะลุกออกไปจากโต๊ะของเพื่อนตัวเองโดยที่ยังคงไม่ละสายตาจากเป้าหมาย และก็เดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ที่โอเมก้าหนุ่มนั่งอยู่
อูฮยอนบินนั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ ๆ มองใบหน้าของฮันดงกูที่ยังคงมีสีหน้าเศร้าและไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เช่นเคย อัลฟ่าหนุ่มครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะถามออกไป
“คงไม่ว่าอะไรถ้าผมจะมานั่งเป็นเพื่อน” โอเมก้าหนุ่มเพียงแค่หันมามองโดยที่ยังคงไม่พูดตอบอะไรและหันกลับไปเหมือนเดิม อัลฟ่าหนุ่มถือว่านั้นคือคำตอบตกลงและหันไปสั่งกับบาร์เทนเดอร์ที่ยืนรออยู่
“เอาแบบนี้ให้ฉันแก้วหนึ่ง”
“ผมเห็นคุณนั่งดื่มคนเดียวแบบนี้มาสามวันแล้ว ยังทะเลาะกับจองอูอยู่เหรอ” คราวนี้ฮันดงกูหันมามองอีกครั้งพร้อมกับแววตาที่สั่นไหวมองตอบกลับอัลฟ่าตรงหน้า
“ตอนที่ ผมปฏิเสธคุณเมื่อสองปีก่อนคุณรู้สึกยังไงเหรอ” โอเมก้าหนุ่มกล่าวถามเสียงเบา
“ผมยอมรับว่ามันค่อนข้างที่จะทำร้ายความรู้สึกผมมาก” อูฮยอนบินหยิบแก้วค็อกเทลโมฮิโต้ของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะสูดดมกลิ่นหอมสดชื่นที่ผสานกันอย่างลงตัวและพูดต่อ “เพราะเป็นครั้งแรกที่โดนปฏิเสธ และก็ยอมรับด้วยว่ามันฝังใจผมด้วย ผมถูกเลี้ยงดูมากับคำว่าได้ไม่เคยมีคำว่าไม่เลยสักครั้ง จนมาเจอกับคุณ” อัลฟ่าหนุ่มหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้ม และยกแก้วค็อกเทลในมือขึ้นมาชิมรสชาติ
“แล้วคุณผ่านมันไปได้ยังไงเหรอ” คำถามพร้อมด้วยแววตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มเผยความอ่อนแอให้เห็น เป็นสิ่งที่อูฮยอนบินเฝ้ารอมาตลอดสามวันที่พยายามเข้าหา และวันที่รอนั้นจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด
“อะไรที่ทำให้คุณคิดแบบนั้น” อัลฟ่าหนุ่มตอบพร้อมกับสีหน้าที่ไม่ยี่หระพร้อมกับวางแก้วลง และหันไปสบกับแววตาที่สั่นไหวของโอเมก้าหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
“หลังจากที่คุณโดนผมปฏิเสธไป คุณก็ยังเป็นคุณยังใช้ชีวิตต่อไปได้ แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่าการที่โดนปฏิเสธมันจะเจ็บแบบนี้” ความสับสนทั้งในแววตาและน้ำเสียงไม่ต่างกับสัตว์ที่กำลังบาดเจ็บหนัก เป็นภาพที่สวยงามแบบที่อัลฟ่าหนุ่มชอบยิ่งนัก ขบฟันเอาไว้แน่นไม่ให้หลุดรอยยิ้มที่กำลังลำพองใจออกมา
“เพราะผมยังมีความหวังว่าสักวันคุณจะหันมามองและให้โอกาสผมบ้างสักครั้ง ถึงมันจะน้อยเต็มทีตอนที่ข่าวที่ของคุณกำลังจะหมั้นกับซอจองอูออกมาทำให้ผมเหมือนคนบ้า” ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่กลับประดับไปด้วยสีหน้าที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น น้ำเสียงที่อ่อนโยนถูกกล่าวออกมาใช้ปลอบประโลมเหยื่อที่กำลังบาดเจ็บตรงหน้าให้ตายใจ
โอเมก้าหนุ่มยกยิ้มออกมาพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ดวงตาคู่สวยที่เคยโศกเศร้าหลุบมองต่ำหลบสายตาที่แสดงความห่วงใยจอมปลอมของอูฮยอนบินด้วยความเขินอาย ก่อนที่จะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูมีชีวิตชีวา
“จริง ๆ วันนั้นที่ผมปฏิเสธคุณไม่ใช่แค่เพราะว่าคุณมีข่าวเสียหายหรอก แต่เพราะความมั่นใจของคุณทำให้ผมรู้สึกหมั่นไส้ ก็เลยพูดทำร้ายจิตใจคุณไปแบบนั้น” อูฮยอนบินมองดูโอเมก้าหนุ่มตรงหน้าที่ในตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด อัลฟ่าหนุ่มกัดฟันไว้แน่นเก็บรอยยิ้มของผู้ล่าเอาไว้ภายใต้ใบหน้าของคนที่เข้าใจความรู้สึกของโอเมก้าหนุ่มได้เป็นอย่างดี
ในสายตาของอูฮยอนบินในตอนนี้ฮันดงกูก็ไม่ต่างกับลูกกวางที่ได้รับบาดเจ็บและกำลังกระเสือกกระสนหาที่พึ่งเพื่อเลียแผลของตัวเอง แต่หารู้ไม่ว่าที่พึ่งนั้นก็เฝ้ารอช่วงเวลานี้อยู่เหมือนกัน
“จะโทษใครได้ล่ะ ก็ผมถูกเลี้ยงมาให้เป็นแบบนั้น” โอเมก้าหนุ่มหัวเราะออกมาหลังจากที่ได้ยิน พร้อมกับมองใบหน้าของอัลฟ่าตรงหน้าที่มีเพียงความอ่อนโยนและอบอุ่น
“ผมขอโทษ ที่ด่วนตัดสินคุณแบบนั้น”
“ไม่เป็นไรหรอก เรามันก็ลูกคนรวยนิสัยเสียเหมือนกันทั้งคู่ จะรู้สึกเหม็นขี้หน้ากันบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา”
“คุณอาจจะเลิกชอบผมก็ได้ถ้าได้รู้จักนิสัยของผมจริง ๆ” โอเมก้าหนุ่มพูดก่อนที่ยกแก้วของตัวเองขึ้นมาดื่มจนหมด
“ไม่ลองก็ไม่รู้จริงไหม” คำพูดของอูฮยอนบินทำให้โอเมก้าหนุ่มหยุดชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่จะยิ้มกว้างออกมา
“งั้นเราไปกันเถอะ” โอเมก้าหนุ่มลุกขึ้นยืนและเดินนำออกไป อูฮยอนบินยังคงนั่งอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้างุนงงจนฮันดงกูต้องหันกลับมาเรียกอีกครั้ง
“ตามมาเถอะน่า” อูฮยอนบินหันกลับไปมองที่โต๊ะของเพื่อนที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ พร้อมกับส่งข้อความลงไปในกลุ่มแชท ‘ปลากินเบ็ดแล้ว’ ทั้งหมดยกแก้วในมือขึ้นมาแทนคำอวยพร อัลฟ่าหนุ่มยกยิ้มมุมปากและเดินตามโอเมก้าตัวเล็กออกไป
กลิ่นเนื้อที่นาบลงบนตะแกรงย่างหอมโชยไปทั้งถนน ตอนนี้ทั้งคู่นั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าร้านเนื้อย่างแถวเขตชานเมืองตามที่ฮันดงกูแนะนำ อูฮยอนบินนั่งย่างเนื้อพร้อมกับฟังโอเมก้าหนุ่มบ่นด่าซอจองอูไป ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและแสดงความเห็นอกเห็นใจ
“สามวันแล้วนะ ไอ้บ้าซอจองอูยังไม่คิดจะมาง้อผมเลย ฮึก ซอจองอูไอ้อัลฟ่าบ้า” อูฮยอนบินมองโอเมก้าหนุ่มตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงก่อนที่ยกแก้วโซจูขึ้นมาดื่มจนหมด โดยที่ไม่สนสายตาคนที่เดินผ่านไปมา ไร้ซึ่งคราบของโอเมก้าคนเล็กแห่งตระกูลฮันเหลือเพียงแค่โอเมก้าขี้เมาที่ขวดโซจูที่ว่างเปล่าตั้งเรียงกันอยู่ริมโต๊ะ
“แล้วทำไมคุณไม่เป็นฝ่ายง้อเองล่ะ เขาเป็นคนหัวแข็งก็จริงแต่ก็ใจอ่อนง่าย ขอโทษไม่กี่คำเขาก็หายโกรธแล้ว” อูฮยอนบินกล่าวพร้อมกับคีบเนื้อที่กำลังสุกส่งกลิ่นหอมยื่นไปตรงหน้าของโอเมก้าหนุ่มแทนที่จะวางลงบนจานอย่างเช่นเคย เพื่อทดสอบความไว้ใจของฮันดงกูที่มีให้ในตอนนี้ ซึ่งฮันดงกูก็อ้าปากงับชิ้นเนื้อจากตะเกียบในมือแต่โดยดี ทำให้อูฮยอนบินอดที่จะยกยิ้มมุมปากไม่ได้ ดูเหมือนว่าความพยายามตลอดสามวันที่ผ่านมาเริ่มที่จะเป็นผลแล้วจริง ๆ
“เรื่องอะไรที่ผมจะต้องไปง้อล่ะ ผมไม่ได้ผิดสักหน่อย” ฮันดงกูตอบทั้ง ๆ ที่ในปากยังคงเคี้ยวชิ้นเนื้อไม่หมด เก็บเอาไว้ที่กระพุ้งแก้มจนเหมือนกระรอกที่กำลังเก็บอาหาร
“ก็เลยต้องมากินเหล้าย้อมใจอยู่แบบนี้ เพราะต่างคนต่างหัวแข็งใส่กัน”
“ที่พูดแบบนี้หมายความว่าคุณอยากให้ผมกับซอจองอูคืนดีกันใช่ไหม” โอเมก้าหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก่อนที่จะยกแก้วโซจูขึ้นมากระดกจนเผยให้เห็นลำคอขาวเนียนที่เคยถูกปกปิดเอาไว้ด้วยปกคอเสื้อกันหนาวตัวหนา อัลฟ่าหนุ่มมองภาพตรงหน้าก่อนที่จะเผลอตัวเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
“แล้วถ้าซอจองอูมาง้อ คุณจะยอมคืนดีกับเขาไหม” อูฮยอนบินกระแอมไอเพื่อเรียกสติที่แตกกระเจิงของตัวเองและถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก ฮันดงกูก็มีท่าทีอึกอักที่จะตอบก่อนที่จะก้มลงไปมองโทรศัพท์บนโต๊ะที่กำลังมีการแจ้งเตือนโทรเข้ามา และหน้าจอขึ้นเป็นชื่อของซอจองอู
“ตายยากจริง ๆ นะ” อูฮยอนบินสบถเบา ๆ ในลำคอเมื่อเห็นชื่อที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของฮันดงกู โอเมก้าหนุ่มมองดูหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าครุ่นคิดก่อนที่จะปล่อยให้สายตัดไป
“จะไม่รับสายหน่อยเหรอ บางทีซอจองอูอาจจะโทรมาง้อแล้วก็ได้” โอเมก้าหนุ่มบุ้ยปากทันทีที่ได้ยินคำพูดของอูฮยอนบินก่อนที่จะกดปิดเครื่อง พร้อมกับทำสีหน้าพึงพอใจ
“ขนาดเขายังไม่รับโทรศัพท์ผมเลยตั้งสามวัน ถ้าไอ้อัลฟ่าบ้านั่นอยากจะง้อ ก็ให้เขามาง้อผมด้วยตัวเองสิ” โอเมก้าหนุ่มพูดพร้อมกับกอดอกเอาไว้หลวม ๆ พร้อมกับหันไปมองทางอื่น อูฮยอนบินมองท่าทางของโอเมก้าหนุ่มด้วยความรู้สึกขบขันในใจ เพราะฮันดงกูไม่รู้ตัวเองเลยว่ากำลังปิดประตูทางออก เดินถลำลึกเข้าสู่จุดที่หันหลังกลับไปไม่ได้แล้ว
อูฮยอนบินแทบจะทนไม่ไหวที่จะเห็นสีหน้าของซอจองอู ตอนที่รู้ว่าประวัติศาสตร์ได้ซ้ำรอยอีกครั้ง บทลงโทษของผู้ล่าที่จะทิ้งฝูงไปคือต้องแลกมาด้วยสิ่งที่ตัวเองรักที่สุด ซึ่งมันก็สมควรแล้ว
ถนนที่ทอดยาวขึ้นไปตามภูเขารถเก๋งสีแดงขับไปตามเส้นทางตามที่โอเมก้าหนุ่มบอก ภายในรถที่วิ่งไปด้วยความเร็วคงที่ ตรงเบาะข้างคนขับมีร่างของโอเมก้าหนุ่มนอนหลับด้วยใบหน้าที่สงบ ไม่รับรู้ถึงอันตรายที่กำลังขับพาตัวเองไปยังจุดหมาย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่อูอยอนบินเองก็อธิบายไม่ถูกตลบไปทั้งภายในรถ ปลุกจิตใจของอัลฟ่าหนุ่มให้เตลิดไปไกล
แต่ก็ต้องอดใจเอาไว้เพราะถ้าพลีพลามจนเหยื่อรู้ตัว มันจะเกิดความยุ่งยากเอาได้ เพราะเหยื่อที่หมายตาในคราวนี้สำคัญและมีค่ามาก ถ้าประธานฮันรู้ถึงสิ่งที่อูฮยอนบินกำลังจะทำกับหลานชายคนเล็กแล้ว ไม่เพียงแต่ตระกูลซอเพียงเท่านั้นที่อูฮยอนบินจะต้องมีปัญหาด้วย แต่นั่นกลับยิ่งทำให้อัลฟ่าหนุ่มรู้สึกสนุกและตื่นเต้นเพิ่มอีกเท่าทวีคูณ
ไม่นานรถเก๋งสีแดงก็ขับมาถึงจุดหมายปลายทางตามที่ฮันดงกูบอก ประตูรั้วเหล็กดัดค่อย ๆ เปิดออกอัตโนมัติต้อนรับผู้มาเยือน อูฮยอนบินขับรถเข้าไปจอดตรงหน้าบ้านที่พื้นปูด้วยหินแกรนิต บ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวบนเขา ไร้ซึ่งผู้คนและเพื่อนบ้านให้ต้องกังวลแม้แต่ภายในบ้านเองก็ไร้ซึ่งแสงไฟ เป็นปกติที่คนระดับเดียวกับอูฮยอนบินจะมีบ้านประจำตระกูลแยกออกมาห่างไกลผู้คนแบบนี้ ทุกสิ่งช่างดูเป็นใจให้กับอัลฟ่าหนุ่มเสียเหลือเกิน
สายตาคมเหลือบมองโอเมก้าหนุ่มที่ยังคงนอนนิ่ง มือที่เริ่มอยู่ไม่สุขเอื้อมไปใช้นิ้วปัดกลุ่มผมที่บดบังใบหน้าที่มีเสน่ห์ดึงดูนั้นออกไปทัดใบหูเบา ๆ ปลายนิ้วเรียวอดไม่ได้ที่จะสัมผัสริมฝีปากบางที่เผยอออกเล็กน้อย เหมือนกับกำลังเชิญชวนให้เข้าไปลองชิม
แต่ก็ต้องอดใจเอาไว้เมื่อโอเมก้าหนุ่มเริ่มรู้สึกตัวจากแรงสัมผัส ดวงตากระพริบถี่พร้อมกับมองสังเกตไปรอบ ๆ ก่อนที่จะปลดเข็มขัดนิรภัยออกและหันมายิ้มให้ทั้งที่ตายังคงปรือ
“ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง” โอเมก้าหนุ่มพูดพร้อมกับเปิดประตูก้าวออกจากรถไป
อูฮยอนบินมองตามโอเมก้าหนุ่มที่ยังคงเดินเซอยู่เล็กน้อยเข้าไปในบ้าน ความคาดหวังถึงคำเชิญชวนให้ค้างด้วยคงจะยังเร็วไปในตอนนี้ แต่การที่เหยื่อจะยอมง่าย ๆ มันก็คงไม่สนุกสำหรับเกมการล่า ซึ่งก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีถ้าจะปล่อยโอกาสที่ดีแบบนี้หลุดลอยไป การที่อัลฟ่าตัวใหญ่จะจัดการโอเมก้าที่ทั้งตัวเล็กและอ่อนแอกว่านั้นไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะกระจกทางฝั่งคนขับทำให้อูฮยอนบินสะดุ้งเล็กน้อยและหลุดจากห้วงความคิดในหัวที่กำลังตัดสินใจถึงโอกาสที่มีในครั้งนี้ อัลฟ่าหนุ่มปั้นใบหน้ายิ้มพร้อมกับลดกระจกลง
“มาคิด ๆ ดูแล้ว ตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว ให้คุณขับรถกลับไปเองคนเดียวคงจะอันตราย ถ้ายังไงค้างคืนที่นี่ไหมครับ” คำเชิญชวนจากฮันดงกูทำให้อูฮยอนบินรู้สึกดีใจจนแทบจะเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ ภายใต้ใบหน้าที่เรียบนิ่งของอัลฟ่าหนุ่มกลับมีความรู้สึกที่อยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ เมื่อเหยื่อที่เคยคิดว่าจะยากกลับเป็นฝ่ายเชิญเองง่าย ๆ แบบนี้
อูฮยอนบินยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะพยักใบหน้าตอบแทนคำตกลง เปิดประตูลงจากรถและเดินตามโอเมก้าหนุ่มเข้าไปในบ้าน แววตาเจ้าเล่ห์มองตามหลังลูกกวางตัวน้อยที่เผลอไว้ใจและเชิญหมาป่าอย่างอูฮยอนบินเข้าไปในบ้าน