เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ปะปนอยู่ในอากาศของโรงพยาบาลไม่ไกลจากสถานที่เกิดเหตุ ในขณะที่รอเวลาที่กำลังเดินไปอย่างช้า ๆ มีเสียงประกาศเรียกผู้ป่วยเป็นระยะดังมาจากลำโพงเหนือศีรษะเป็นระยะ ช่วยบรรเทาความเงียบที่น่าอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นมาระหว่างชายหนุ่มทั้งสองที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กันตรงหน้าห้องฉุกเฉิน
ขณะที่เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์เดินสวนกันไปมาตามทางเดินสีขาวทอดยาวไปถึงบริเวณห้องฉุกเฉิน ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนหลังจากที่เกิดเรื่องที่ร้านจนกระทั่งพาร่างของเด็กที่ได้รับบาดเจ็บมาถึงโรงพยาบาล
อีโดวอนนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกติดผนัง มือทั้งสองข้างประสานกันแน่น สายตามองดูไฟสีแดงหน้าห้องไม่วางตา เสื้อผ้าที่สวมใส่ยังอยู่ในสภาพเดิมตั้งแต่เกิดเหตุ รวมไปถึงสิ่งที่อยู่ภายในใจของเบต้าหนุ่มในตอนนี้
ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ภาพที่ฮันดงกูกำลังฟาดฝาเซรามิกไปที่ศีรษะของเด็กนักเรียนชายที่นอนอยู่ที่พื้นอย่างบ้าคลั่ง ถึงแม้อีโดวอนจะพยายามร้องเรียกให้หยุดแต่กลับดูเหมือนว่าในตอนนั้น เสียงของเบต้าหนุ่มจะส่งไปไม่ถึงโอเมก้าเลยแม้แต่น้อย
ยังไม่รวมถึงแววตาที่แข็งกร้าวแตกต่างจากแววตาของโอเมก้าหนุ่มที่เคยมองเห็น เสมือนกับว่าในตอนนั้นตรงหน้าไม่ใช่ฮันดงกู แต่กลับเป็นคนอื่นที่อีโดวอนไม่เคยรู้จัก
แต่เบต้าหนุ่มเลือกที่จะมองข้ามผ่านไป คิดเพียงว่าอาจจะเป็นผลมาจากความเครียดที่โอเมก้าหนุ่มได้รับในช่วงที่ผ่านมา อาการที่มาจากการที่โดนคู่หมั้นของตัวเองทำร้ายร่างกาย ส่งผลให้ฮันดงกูแสดงออกมาแบบนั้น
อีโดวอนเหลือบสายตาไปมองโอเมก้าตัวเล็กที่ในตอนนี้ยังคงไม่พูดอะไร ดวงตาดูว่างเปล่าแต่ใบหน้ากลับแสดงออกถึงความรู้สึกสับสนกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เบต้าหนุ่มเดาว่าอาจจะอยู่ในอาการช็อก ฮันดงกูคงจะกำลังตกใจกับสิ่งที่ทำลงไปเหมือนกัน
ไฟป้ายหน้าห้องฉุกเฉินเปลี่ยนเป็นสีเขียว และไม่นานประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก แพทย์ชายวัยกลางคนเดินออกมาพร้อมกับพยาบาลคนหนึ่ง พร้อมด้วยสีหน้าที่ดูเคร่งขรึมขณะกวาดตามองหาญาติผู้ป่วย
“คุณสองคนเป็นผู้ปกครองของเด็กใช่ไหมครับ”
อีโดวอนที่ลุกขึ้นและกำลังจะเปิดปากบอกปฏิเสธกลับต้องเซถลาหลบไปด้านข้าง เมื่อมีคู่ชายหญิงเบต้าคู่หนึ่งแทรกเข้ามาพร้อมกับตอบคำถามของแพทย์ด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“ฉันเองค่ะ! ลูกชายฉันเป็นยังไงบ้างคะ คุณหมอ”
ผู้หญิงที่อีโดวอนคาดว่าเป็นแม่ถามเสียงสั่น มือข้างหนึ่งคว้าแขนแพทย์ไว้แน่นจนพยาบาลต้องช่วยประคองให้เธอถอยมาออกมาเล็กน้อย
"ตอนนี้หมอและทีมแพทย์ได้ทำการห้ามเลือดและเย็บปิดแผลภายนอกในเบื้องต้นแล้วนะครับ แต่อาการของคนไข้ค่อนข้างวิกฤต จากผลเอกซเรย์พบว่ามีกระดูกกะโหลกศีรษะร้าวและยุบตัวจากการโดนกระแทกอย่างรุนแรง ตอนนี้คนไข้ยังคงหมดสติและไม่ตอบสนองต่อสิ่งเร้า และก็..."
แพทย์หยุดนิ่งไปเล็กน้อยพร้อมกับแววตาที่แสดงถึงความลำบากใจในสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไป
"เนื่องจากสมองส่วนสำคัญได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง จึงโอกาสสูงมากที่คนไข้จะกลายเป็นบุคคลทุพพลภาพ อาจจะมีอาการอัมพาตครึ่งซีก สูญเสียความสามารถในการสื่อสาร หรือในกรณีที่ร้ายแรงที่สุดคืออาจไม่ฟื้นคืนสติกลับมาอีกเลย หมออยากให้ทางญาติเข้าใจตรงจุดนี้และร่วมกันเตรียมใจไว้ล่วงหน้าครับ"
นายแพทย์วัยกลางคนหยุดพูดอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอาการของผู้เป็นแม่ที่กำลังยกมือขึ้นปิดปากพร้อมกับน้ำตาไหลที่ลงมาอาบแก้ม ขณะเดียวกันผู้ที่เป็นสามีก็ยืนนิ่งใบหน้าซีดเผือด
ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าห้องฉุกเฉินแห่งนี้จะถูกเติมเต็มด้วยเสียงหวีดร้องอย่างใจสลายของผู้เป็นแม่ พร้อมกับร่างที่ทรุดลงนั่งกับพื้น พร่ำร้องเรียกลูกชายอันเป็นที่รักด้วยน้ำเสียงที่น่าเวทนาใจของผู้ที่ได้ยิน
อีโดวอนมองดูผู้เป็นสามีค่อย ๆ พยุงร่างของภรรยาขึ้นมาจากพื้น และกอดปลอบอย่างอ่อนโยนไว้ในวงแขน แต่เพียงครู่เดียวความเศร้าโศกในแววตาของผู้เป็นภรรยาก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธและหันมามองอีโดวอนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ
“แก! แกใช่ไหมที่ทำให้ลูกชายฉันต้องเป็นแบบนี้”
ผู้เป็นแม่ตะคอกเสียงดังลั่นจนผู้คนบริเวณใกล้เคียงหันมามอง ส่ายใบหน้าและยกมือขึ้นมาโบกเป็นการปฏิเสธ โดยที่ไม่ทันคิดถึงโอเมก้าหนุ่มที่นั่งอยู่ จึงเผลอเหลือบสายตามมอง ซึ่งกว่าที่อีโดวอนจะรู้ตัวว่าเป็นการกระทำที่ผิดก็เมื่อเห็นแม่ของเด็กหันไปมองฮันดงกู และพุ่งไปหาพร้อมกับใช้สองมือจิกกระชากกลุ่มผมของโอเมก้าหนุ่มและเหวี่ยงลงไปกระแทกกับพื้น
“ไอ้สารเลว! แกยังมีหน้ามานั่งอยู่ตรงนี้อีก กล้าดียังไงมาทำกับลูกชายฉันแบบนี้!”
อีโดวอนและพยาบาลที่อยู่บริเวณใกล้ ๆ รีบวิ่งเข้ามาช่วยกันพยายามแกะมือของแม่เด็กออกด้วยความยากลำบาก อีโดวอนใช้ร่างกายบังโอเมก้าหนุ่มเอาไว้จากเงื้อมมือของผู้เป็นแม่ที่ยังคงพยายามจะเข้ามาทำร้ายพร้อมกับบอกให้แม่ของเด็กใจเย็นลง
“คุณใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ มันเป็นเหตุสุดวิสัยเขาไม่ได้ตั้งใจ”
“ใจเย็นงั้นเหรอ! ลูกฉันโดนมันทำขนาดนั้นยังจะให้ฉันใจเย็นได้อีกเหรอ ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ไอ้โอเมก้าสารเลวนี่จะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ!” แม่เด็กตวาดออกมาเสียงดังพร้อมกับชี้นิ้วมือมาที่โอเมก้าที่อยู่ในอ้อมแขนของอีโดวอน
“ที่เขาต้องทำร้ายลูกชายของคุณ ก็เพราะลูกชายของคุณเองที่พยายามลวนลามเด็กโอเมก้าอีกคนและก็ทำร้ายผมที่เข้าไปช่วย”
“หุบปาก! แกกล้าดียังไงมาใส่ร้ายลูกชายของฉัน ฉันเลี้ยงดูเขามาอย่างดีไม่มีทางที่เขาจะทำเรื่องแบบนั้นแน่” ผู้เป็นแม่ตวาดตอบกลับมาในทันที ดวงตาแดงก่ำไปด้วยน้ำตา
“พยายามปกป้องกันขนาดนี้เป็นผัวไอ้โอเมก้านี่หรือไง! ยังไงก็ช่างผมจะฟ้องเอาเรื่องให้ถึงที่สุด เตรียมตัวไปนอนในคุกด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละ” ผู้เป็นสามีที่เงียบมาตลอดพูดด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นมัว แสดงถึงความไม่พอใจที่เห็นอีโดวอนปกป้องโอเมก้าตัวเล็ก
“ได้ครับงั้นผมจะรอ ความจริงมันไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณจะรับได้แน่นอน” อีโดวอนไม่ได้รู้สึกกังวลกับคำขู่ของพ่อแม่เด็กแม้แต่น้อย ตอนนี้เพียงแค่อยากจะพาโอเมก้าหนุ่มออกไปจากตรงนี้ให้ได้เร็ว ๆ เท่านั้น
“ไม่จำเป็นหรอกครับ” เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นมาทางด้านหลังของอีโดวอน ทุกคนหันไปมองในทันที
ด้านหลังมีชายสี่คนในชุดสูทสีดำกำลังยืนมองอยู่ และคนที่ยืนอยู่หน้าสุดอีโดวอนจำได้ทันทีว่าเคยเป็นตัวแทนของตระกูลฮันที่ชื่อคิมมาจุน ครั้งที่ฮันดงกูประสบอุบัติเหตุรถชนตอนที่ไล่ตามอูฮยอนบิน
คิมมาจุนพยักใบหน้าเล็กน้อยให้กับอีโดวอนพร้อมกับกางเสื้อโค้ตสีดำออก เบต้าหนุ่มปล่อยมือที่โอบร่างของฮันดงกูพร้อมกับขยับหลบออกมา เปิดทางให้อัลฟ่าตัวแทนตระกูลฮันคลุมโอเมก้าร่างเล็กด้วยเสื้อโค้ตของตัวเอง ก่อนจะก้าวเข้าไปหาสองสามีภรรยาตรงหน้าที่ยังคงมองด้วยแววตาอาฆาต
“ผมต้องขออภัยแทนนายน้อยที่ได้ทำการอันไม่สมควรกับลูกชายของคุณทั้งสอง ถ้าเป็นไปได้ทางเราจึงอยากจะขอรับผิดชอบทั้งค่ารักษาและค่าเยียวยาจิตใจของพวกคุณตามจำนวนที่พวกคุณต้องการ” อัลฟ่าหนุ่มกล่าวด้วยถ้อยคำที่สุภาพพร้อมด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลน่าฟัง มือข้างซ้ายยืนการ์ดใบเล็กไปหาคู่สามีภรรยาตรงหน้าและค้อมตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ความเคารพ
แต่ในสายตาของอีโดวอนกลับรู้สึกได้ถึงสิ่งที่ผิดปกติบางอย่าง เมื่อผู้เป็นสามีกลับมีท่าทางที่แปลกไปในตอนที่เห็นการ์ดในมือของอัลฟ่าตรงหน้า ดวงตาที่เบิกออกกว้างมองดูอัลฟ่าตรงหน้าสลับกับการ์ดไปมา ก่อนจะรั้งตัวและเอามือปิดปากผู้เป็นภรรยาที่กำลังจะโวยวายเอาไว้พร้อมกับส่ายใบหน้าห้ามด้วยสีหน้าที่แสดงความเป็นกังวล
“ก่อนอื่นทางเรายินดีที่จะประสานงานส่งตัวลูกชายของคุณไปรับการรักษาต่อที่โรงพยาบาลในเครือที่ดีที่สุดของเรา ส่วนเรื่องค่าเสียหายทางเราจะติดต่อไปอีกทีนะครับ” อัลฟ่าหนุ่มกล่าวพร้อมกับที่ผู้เป็นสามีหยิบการ์ดใบเล็กจากมือไปถือเอาไว้โดยที่ไม่พูดตอบอะไร เพียงแค่พยักใบหน้าเพียงเท่านั้น
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกผมขอตัว”
อีโดวอนมองดูอัลฟ่าหนุ่มที่เข้าไปโอบไหล่ของฮันดงกูและเดินออกไปจากหน้าห้องฉุกเฉิน โดยที่มีบอดี้การ์ดอีกสามคนเดินขนาบข้างซ้ายขวาและตามหลัง ตามมาด้วยเสียงซุบซิบของผู้คนรอบ ๆ ที่อยู่ตรงนั้น
เบต้าหนุ่มหันไปดูคู่สามีภรรยาที่เริ่มจะมีปากเสียงกันดังขึ้นมา
“คุณห้ามฉันทำไม”
“เพราะคุณไม่รู้ว่ากำลังเจอกับอะไร” คำพูดที่แฝงด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวลของผู้เป็นสามี ทำให้อีโดวอนต้องหยุดเท้าที่กำลังจะก้าวเดินออกไป
“อะไรก็ช่างสิ! ลูกของเราทั้งคนที่นอนอยู่ในห้องผ่าตัดนั่น คุณไม่เห็นหรือไง”
“เห็นสิ! แต่คุณควรที่จะรู้ไว้ด้วยว่าเราทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้แล้ว อีกอย่างทางครอบครัวของโอเมก้าคนนั้นก็จะเป็นฝ่ายรับผิดชอบค่ารักษาเอง คุณควรที่จะพอใจได้แล้ว”
“อะไรของคุณ แค่เห็นมันมีคนมารับตัวไปแค่นี้ก็กลัวแล้วเหรอ ทนายดี ๆ เราก็มีเงินจ้างได้ เส้นสายนักการเมืองที่คุณรู้จักมีก็ติดต่อไปสิ เราไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกสักหน่อย”
“ทนายดี ๆ นักการเมืองที่ผมรู้จักทำอะไรคนตระกูลนี้ไม่ได้หรอก ดีไม่ดีเราเองนั่นแหละที่จะแย่ อย่าพยายามเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงเลยผมขอล่ะ” ผู้เป็นสามีพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพยายามกล่อมให้ภรรยาตัวเองใจเย็นลง มือทั้งสองข้างจับเบา ๆ ที่ไหล่เล็กแต่กลับถูกปัดออกอย่างไม่ไยดี
“ฉันไม่คิดเลยว่าจะเผลอตัวไปแต่งกับคนขี้ขลาดขี้แพ้ได้ขนาดนี้” ผู้เป็นภรรยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่น ก่อนจะเดินจากไปเหลือเพียงแค่ผู้เป็นสามีที่ยืนหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจออกมา
อีโดวอนตัดสินใจเดินจากมาพร้อมกับความขุ่นเคืองใจที่เกิดขึ้นหลังจากที่ได้ฟังสอนที่สองสามีภรรยานั้นพูดคุยกัน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรุนแรงมากขนาดที่มีเด็กได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น มีหรือที่นักข่าวที่กระหายข่าวทั้งหลายจะปล่อยไป
เบต้าหนุ่มเข้าไปนั่งในรถพร้อมกับแววตาที่กำลังครุ่นคิดสายตามองตรงไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า พร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อเกิดขึ้นภายในใจที่ไม่อาจจะบอกได้ว่ามันคืออะไร
นายตำรวจหนุ่มส่ายใบหน้าเพื่อสลัดความคิดที่อยู่ในหัวออกไปก่อนจะสตาร์ทและขับออกไปปล่อยให้ความเงียบงันบนท้องถนนเมืองมยองจินในยามค่ำคืนช่วยขจัดความรู้สึกที่ไม่สบายใจนี้ออกไป
แววตาที่ครุ่นคิดของชายหนุ่มมองผ่านกระจกของห้องทำงานออกไปข้างนอกที่กำลังวุ่นวายเหมือนอย่างทุกวัน เสียงแป้นพิมพ์และเสียงพูดคุยของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังสลับกันในช่วงเวลาบ่ายอ่อน ๆ แต่มันกลับไม่ช่วยกลบความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นมาภายในใจได้
ตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์หลังจากเกิดเรื่องเบต้าหนุ่มไม่ได้ติดต่อกับโอเมก้าหนุ่มอีก แต่กลับเฝ้ารอดูข่าวของเด็กที่ถูกทำร้าย เพียงแต่ไม่มีสื่อไหนที่นำเสนอ ไม่มีแม้แต่การแจ้งลงบันทึกเหตุการณ์จากพ่อแม่เด็ก เหมือนกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ร้านอาหารเป็นเพียงแค่สิ่งที่เกิดขึ้นภายในหัวเพียงเท่านั้น
อีโดวอนนั่งนิ่งสนิทอยู่บนเก้าอี้หนังที่เริ่มปริขาดตรงมุมล้อมรอบด้วยกระจกใสของห้องพนักงานสอบสวน สองมือประสานกันอยู่บนตักจมอยู่ในความคิดจนไม่ได้สังเกตว่ามีใครบางคนเข้ามาในห้อง
“หัวหน้ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่เหรอครับ” แบซองแจเบต้าหนุ่มลูกน้องคนสนิทกล่าวพร้อมกับวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ พร้อมกับหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทีสะดุ้งตกใจของผู้เป็นหัวหน้า
“แค่กำลังคิดเรื่องในวันนั้น”
“เรื่องดงดงเหรอครับ”
“ใช่ นี่ก็ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้วแต่กลับไม่มีข่าวอะไรเลย นายช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหมว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง” แบซองแจพ่นเสียงหัวเราะออกมา ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าของอีโดวอน เบต้าหนุ่มขมวดคิ้วมองใบหน้าลูกน้องตัวเองด้วยสีหน้าที่งุนงง
“นายกำลังหัวเราะอะไร มีอะไรน่าขำนักหรือไง”
“ที่ผมขำเพราะว่าหัวหน้าไม่ได้เห็นดงดงอย่างที่พวกผมเห็นยังไงล่ะครับ”
“หมายความว่ายังไง”
“ผมไม่อยากพูดอย่างนี้เลยแต่ว่า หัวหน้าชอบมองเขาในฐานะน้องชายที่ต้องปกป้อง ในสายตาของคุณดงดงเป็นแค่โอเมก้าตัวเล็กที่อ่อนแอดูแลตัวเองไม่ได้”
“แล้วจะให้มองเขาเป็นยังไง หมีควายอย่างนั้นเหรอ”
“ที่ผมจะบอกคือหัวหน้าใกล้ชิดกับดงดงมากจนมองข้ามบางสิ่งที่เป็นความจริงไป ฮันดงดูเป็นลูกชายคนเล็กของตระกูลฮัน ไม่ใช่ดงดงเด็กโอเมก้าที่คุณบังเอิญรู้จักที่โรงพยาบาลเมื่อแปดปีก่อนอย่างที่คุณเห็น”
“นายกำลังจะพูดอะไร เขาเป็นใครฉันก็รู้”
“หัวหน้ารู้แต่เพราะความใกล้ชิดของคุณทำให้คุณมองไม่เห็นคนอื่นที่อยู่ข้างหลังของเขาไงล่ะครับ ตรงหน้าของคุณก็เห็นแค่เด็กโอเมก้าตัวเล็กคนหนึ่ง” แบซองแจหยุดพูดก่อนจะเอื้อมมือมาจับแก้วกาแฟของอีโดวอนย้ายมาวางตรงหน้าก่อนจะพูดต่อ พร้อมกับเลื่อนแก้วกาแฟในมือไปหาตัวเอง
“แต่ถ้าลองถอยออกมาอีกสักก้าวคุณก็จะเห็น คนที่มีอำนาจในมืออย่างลุงและก็พี่ชายตัวจริงของเขาที่พร้อมจะช่วยเหลือทายาทคนเล็กของตระกูลที่กำลังมีปัญหา รวมไปถึงฝังกลบข่าวที่ฮันดงกูทำไปซึ่งเป็นเรื่องที่ง่ายมากสำหรับคนระดับนั้น” อีโดวอนไม่ตอบอะไรเพียงแค่มองดูลูกน้องตัวเองที่ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มหลังจากที่พูดจบ
คำพูดของแบซองแจเหมือนกับช่วยเตือนสติ เพราะทุกคำที่พูดนั้นเป็นความจริงที่อีโดวอนเถียงไม่ได้ ในสายตาของเบต้าหนุ่มไม่เคยมองฮันดงกูเป็นทายาทของตระกูลฮัน แต่เป็นโอเมก้าตัวเล็กที่คอยร้องเรียกหาเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือเพียงเท่านั้น
ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าจริง ๆ แล้วโอเมก้าหนุ่มเป็นใคร แต่ก็อดไม่ได้ที่จะโอบรับมาดูแลเอาไว้ ด้วยเหตุผลที่เห็นแก่ตัวอย่างไม่น่าให้อภัย
“นั่นสินะ ฉันผิดเองแหละ”
“แต่ผมไม่ว่าอะไรหัวหน้าหรอกผมรู้ดีว่าที่คุณทำแบบนั้นเพราะอะไร แต่ถ้าดงดงรู้เข้าคุณเตรียมตัวง้อได้เลย เขาไม่หายงอนง่าย ๆ แน่” นายตำรวจทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน อีโดวอนคิดภาพของฮันดงกูที่กำลังงอนตุ๊บป่องเมื่อรู้ถึงเหตุผลที่เบต้าหนุ่มรักและห่วงตนเองแบบนั้น
“ก็หวังแค่ว่าเขาจะแค่งอนไม่ถึงขั้นโกรธเกลียดจนไม่อยากเห็นหน้าก็พอ คิด ๆ ดูก็เหมือนกับฉันกำลังหลอกใช้เขาอยู่เลย”
“คิดได้แบบนั้นก็ยิ่งต้องรีบบอกให้เขารู้นะครับ ยิ่งปล่อยไว้นานกว่านี้จะยิ่งแย่เอา” แบซองแจกล่าวด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ พร้อมกับขยิบตาให้และลุกขึ้นจากเก้าอี้
“ฉันรู้แล้ว” อีโดวอนตอบพร้อมกับพ่นลมหายใจปนเสียงหัวเราะ ก่อนที่จะมองแบซองแจด้วยแววตาที่แปลกใจเพราะเบต้าหนุ่มหยุดค้างนิ่งในท่าลุกเหมือนกับโดนหยุดเวลาไว้
“มีอะไร ตะคริวกินหรือไง”
“ว่าแต่หัวหน้าได้คุยกับดงดงเรื่องคู่หมั้นที่ทำร้ายเขาหรือยัง”
“ก็คุยแล้วบ้างทำไมเหรอ” อีโดวอนถามด้วยความรู้สึกแปลกใจ
“เพื่อนผมที่ประจำอยู่ที่สถานีย่อยตรงหมู่บ้านใกล้เชิงเขา บอกว่าเมื่อประมาณหนึ่งเดือนก่อนคู่หมั้นของดงดง จู่ ๆ ก็วิ่งเข้าไปที่สถานีหน้าตาตื่นแล้วก็บอกว่าเห็นดงดงฆ่าคนน่ะสิครับ”
“อะไรนะ”
“แต่คงเป็นอาการหลอนจากยาที่เสพเข้าไปแหละครับ เพื่อนผมบอกว่าได้กลิ่นเหล้าหึ่งเลย แถมดูเหมือนจะพูดจาไม่รู้เรื่องด้วยก่อนจะวิ่งหนีออกไปจากสถานี”
“งั้นเหรอ” เบต้าหนุ่มตอบเสียงเบาพร้อมกับพยักใบหน้าช้า ๆ
“ผมก็เลยอดเป็นห่วงดงดงไม่ได้ที่ต้องไปอยู่ร่วมกับคนแบบนั้น ยิ่งน้องชายก็เสพจนคลั่งไล่ยิงคนทั้งบ้านอีก ผมว่าพี่ชายก็คงไม่ต่างกันหรอก”
“ยังไงฉันจะคุยกับดงดงอีกที ขอบใจที่เป็นห่วง” แบซองแจยิ้มกว้างก่อนจะเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้อีโดวอนกลับสู่ความเงียบภายในห้องอีกครั้ง
เบต้าหนุ่มมองโทรศัพท์ที่วางเอาไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเปิดหน้าจอเข้าไปที่เมนูรายชื่อและกดโทรออกในรายชื่อของโอเมก้าหนุ่ม เสียงโทรศัพท์ดังไม่นานปลายสายก็กดตอบรับ
“ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน...”
แสงแดดในช่วงเวลาเย็นอ่อนแสงลง เบต้าหนุ่มเดินก้มใบหน้าไปตามโถงทางเดินของบ้านหลังใหญ่ของตระกูลฮันตามหลังคนรับใช้หญิงเบต้าคนหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่อีโดวอนมาที่บ้านหลังนี้ ที่ตั้งอยู่ในย่านที่อยู่อาศัยของคนรวย บรรยากาศภายในบ้านดูกว้างขวางแต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดลอยปะปนอยู่ตลอดทางที่เดินผ่าน
สายตาทุกคู่ของบอดี้การ์ดหรือแม้แต่คนรับใช้มองดูอย่างกับว่าเบต้าหนุ่มเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ต้องถูกกำจัดออกไป ไร้ซึ่งความรู้สึกยินดีที่มีแขกเข้ามาอย่างสิ้นเชิง ทว่าเมื่อเดินผ่านประตูกระจกบานสูงออกมายังพื้นที่ด้านหลังของตัวบ้าน บรรยากาศกลับเปลี่ยนเป็นคนละโลก
เบื้องหน้าเป็นโรงเรือนของสวนดอกไม้ขนาดกลาง ที่ถูกสร้างล้อมรอบไปด้วยกระจก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้หลายชนิดที่กำลังเบ่งบานรับบรรยากาศเย็นสบายของโรงเรือนกระจกแห่งนี้
เดินเข้าไปภายในอีโดวอนเห็นโอเมก้าหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา คลุมด้วยผ้ากันเปื้อนสีฟ้าอ่อน กำลังนั่งวาดรูปอยู่ตรงพื้นที่ว่างกลางสวนดอกไม้ โอเมก้าหนุ่มขยับพู่กันด้วยความชำนาญ เป็นภาพที่น่ามองจนอีโดวอนไม่อยากละสายตา
"คนที่นายน้อยรอมาแล้วค่ะ" คนรับใช้กล่าวบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพสองมือประสานกันไว้ด้วยความนอบน้อม แต่สิ่งที่ทำให้เบต้าหนุ่มรู้สึกแปลกใจที่สุดคงจะเป็นคำสรรพนามที่คนรับใช้เรียกโอเมก้าหนุ่ม
เป็นครั้งแรกที่อีโดวอนได้ยินคนเรียกฮันดงกูด้วยคำว่านายน้อย เหมือนกับเป็นการบอกกล่าวให้เบต้าหนุ่มรู้ตัวถึงความต่างของชนชั้นที่แตกต่างกัน แม้แต่บรรยากาศรอบ ๆ ตัวของฮันดงกูเองก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ถึงแม้จะนั่งอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าวแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนไกลออกไปจนเกินจะเอื้อมถึง
"ผมรู้แล้ว เธอออกไปได้แล้ว” โอเมก้าหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กลับให้ความรู้สึกแปลกหูเป็นอย่างมากสำหรับอีโดวอน
"แต่... ท่านประธานบอกว่าให้ยืนรอรับใช้นายน้อย..." สาวรับใช้ก้มหน้าละล่ำละลักบอกด้วยท่าทางเกรงกลัว ก่อนที่จะรีบก้มหัวปลก ๆ และถอยหลังกลับเข้าไปในตึกอย่างรวดเร็วราว เมื่อเจอกับสายตาที่แสดงความไม่สบอารมณ์ของโอเมก้าหนุ่ม
อีโดวอนยืนมองสิ่งที่เกิดตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นภายในใจ ท่าทางของฮันดงกูในตอนนี้แตกต่างออกไปอย่างกับคนละคนที่เคยรู้จัก แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับแข็งกร้าวและวาวโรจน์แสดงถึงอำนาจที่มี จนเบต้าหนุ่มอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลาย และเพิ่งจะรู้ตัวว่าเผลอกลั้นลมหายใจโดยที่ไม่รู้ตัว
“นึกว่านายจะไม่ใช้มันแล้วซะอีก” เบต้าหนุ่มพูดถึงอุปกรณ์วาดรูปที่เคยซื้อให้กับโอเมก้าหนุ่ม เพื่อทำลายความเงียบนี้ลง
“นึกว่าพี่จะเกลียดผมจนไม่อยากเจอหน้าผมแล้วซะอีก”
“ทำไมนายถึงคิดอย่างนั้น” โอเมก้าหนุ่มหยุดมือที่กำลังตวัดปลายพู่กันและวางลงที่โต๊ะไม้ข้าง ๆ ก่อนจะหันมามองด้วยแววตาที่เศร้าและแสดงความรู้สึกผิดออกมา
“เพราะว่าสิ่งที่ผมทำมันรุนแรงมากเกินไป จนผมเองก็ตกใจเหมือนกันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไป”
“มันไม่ใช่สิ่งที่นายทำหรอกที่ฉันรู้สึก..ไม่รู้สิอธิบายไม่ถูก ผิดหวังล่ะมั้ง แต่เป็นเรื่องที่ครอบครัวนายใช้อิทธิพลปกปิดข่าวไว้ต่างหาก” อีโดวอนพูดสิ่งที่คิดออกไปด้วยความรู้สึกผิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาในใจ
“ผิดหวังมากสินะครับ ที่ผมเองก็ไม่ต่างจากคนรวยพวกนั้นที่ทำผิดก็เอาเงินอุด ทำพลาดก็ใช้อิทธิพลข่ม เป็นกลุ่มคนและชนชั้นที่พี่เกลียดมาตลอด”
“แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเกลียดนายสักหน่อย ที่นายทำแบบนั้นก็เพื่อช่วยฉัน” อีโดวอนพูดพร้อมกับวางมือลงไปบนไหล่เล็กของโอเมก้าหนุ่ม ก่อนจะบีบเบา ๆ ดวงตาสบกับฮันดงกูที่หันหน้ามามองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเง้างอน
“แต่พี่ก็ใช้เวลาตั้งหนึ่งอาทิตย์กว่าจะคิดได้” เบต้าหนุ่มหลุดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม บรรยากาศความน่าอึดอัดที่เคยรู้สึกในตอนนี้กลับมลายหายไป
“นี่นายงอนฉันเหรอ ไม่เอาน่า” เบต้าหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย และใช้มือหนึ่งจิ้มไปบนจานสีและก็ป้ายลงบนใบหน้าของโอเมก้าหนุ่มที่เปลี่ยนจากสีหน้าโกรธ เป็นอ้าปากกว้างดวงตาเบิกออกมองอย่าไม่เชื่อสายตาในสิ่งเบต้าหนุ่มเพิ่งทำลงไป
“กล้าดียังไง ไอ้พี่บ้ามานี่เลย” อีโดวอนถอยหลบปลายพู่กันที่หมายจะวาดลงบนหน้าพร้อมด้วยเสียงหัวเราะ ก่อนจะออกตัววิ่งหลบหลีกโอเมก้าหนุ่มที่วิ่งไล่ตามมาหวังจะเอาคืนอย่างไม่ลดละ
เสียงหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขและชีวิตชีวาดังก้องไปทั่วทั้งโรงเรือนกระจกแห่งนี้ โดยที่ชายหนุ่มทั้งสองไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองอยู่ตรงทางเข้าของโรงเรือน
">อัลฟ่าร่างสูงมองดูการกระทำของทั้งสองคนด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งก่อนที่จะเดินจากไป