เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
ลมเย็นคละด้วยกลิ่นแดดอ่อน ๆ ยามใกล้สายพัดผ่านสุสานใหญ่ใกล้เขตที่ต่อกับเมืองหลวงของประเทศอย่างโซล เสียงหวีดหวิวเหมือนกับเสียงร้องไห้ของผู้ที่ล่วงลับไปพาให้ใจสั่น
โอเมก้าหนุ่มยืนมองแผ่นหลังกว้างของอัลฟ่าคู่หมั้นที่ยืนอยู่หน้าหลุมศพ ซอจองอูค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างซ้ายลง วางช่อดอกกุกฮวาสีขาวแทนคำไว้อาลัยลงบนฐานของป้ายหลุมศพที่มีช่อดอกไม้อีกหนึ่งช่อวางเอาไว้ก่อนแล้ว
“นายคงจะเบื่อแล้วที่ได้ยินฉันพูดประโยคนี้ทุกครั้งที่มาหา แต่ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดอะไรนอกจากขอโทษ ถ้าฉันไม่ใจร้อนไม่ด่วนตัดสินนายแบบนั้น วันนี้นายคงยังมีชีวิตอยู่และได้เป็นดีไซเนอร์อย่างที่วาดฝันเอาไว้”
ฮันดงกูที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่คิดจะเอ่ยถามอะไร เพราะว่ารู้ดีถึงเหตุผลที่ซอจองอูพามาที่นี่ในวันนี้ น้ำเสียงที่สั่นเครือของอัลฟ่าคู่หมั้นหยุดลงชั่วครู่
“ฉันเคยบอกนายว่าจะปกป้องและสนับสนุนให้นายไปถึงความฝัน แต่กลับเป็นฉันเองที่เป็นคนทำร้ายนายจนต้องจบชีวิตตัวเองแบบนั้น”
“คุณมาร้องไห้คร่ำครวญกับป้ายหน้าหลุมศพแบบนี้ มันไม่ช่วยให้ผมเปลี่ยนใจได้หรอกนะ”
“ฉันเพียงแค่จะขอไถ่บาปที่ทำกับซูบงด้วยการช่วยนาย ให้ฉันได้มีส่วนช่วยจัดการยุนมินฮยอกและก็ยูจินโฮ” น้ำเสียงของซอจองอูนั้นไม่ได้แข็งกร้าว แต่กลับอ่อนโยนและเต็มไปด้วยการขอร้องจากก้นบึ้งของความรู้สึกผิดภายในใจ
“แล้วทำไมก่อนหน้านั่นคุณถึงไม่ทำเองล่ะ”
“ข้อมูลทุกอย่างที่เคยอยู่ในมือของอูฮยอนบินตอนนี้อยู่ในมือของนาย ก็คงจะรู้ดีว่าทำไมฉันถึงทำไม่ได้” ซอจองอูตอบด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความคับแค้นใจอย่างที่สุด และฮันดงกูเองก็รู้ดีว่าเพราะอะไร
“การจะเข้าสมาคมนักล่าต้องแลกมาด้วยความข้อมูลหรือความลับที่อันตรายให้กับคนที่เป็นยอลเซเก็บเอาไว้”
“คุณก็เลยแลกข้อมูลย้อนหลังสิบปีที่เป็นความลับของบริษัทตัวเอง เพียงเพื่อจะให้ได้เข้ากลุ่มพวกเขา น่าสมเพชสิ้นดี” ฮันดงกูพ่นลมหายใจปนด้วยเสียงหัวเราะออกมาพร้อมคำพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเย้ยหยันออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง
อัลฟ่าหนุ่มลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูงก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับฮันดงกู ดวงตาแดงเรื่อและเต็มไปด้วยน้ำสีใสที่พร้อมจะร่วงหล่นได้ทุกชั่วขณะ ความเงียบแผ่ขยายระหว่างคู่หมั้นทั้งสอง
“ใช่ และกว่าฉันจะรู้ว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ผิดมันก็สายไปแล้ว พวกโอเมก้าเหล่านั้นที่เคยตกเป็นเหยื่อ ฉันก็อยากจะไถ่โทษพวกเขาด้วยเหมือนกัน”
“คุณไม่โกรธผมแล้วเหรอที่เคยทำกับพ่อ กับแม่เลี้ยงและน้องชายของคุณ” แววตาของอัลฟ่าหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาแสดงความโกรธเกลียดออกผ่านสายตาที่มองตรงมาที่โอเมก้าหนุ่มร่างเล็กตรงหน้า
“ฉันทั้งโกรธทั้งเกลียดทั้งขยะแขยงนายจนอยากจะฆ่าให้ตายเสียด้วยซ้ำไป”
“แต่คุณก็ไม่ทำ กับพวกอูฮยอนบินก็เหมือนกัน ที่คุณไม่ทำเพราะคุณไม่ใช่คนแบบนั้น คุณมีจุดด่างพร้อยของคุณนั้นมันเป็นธรรมดาของมนุษย์ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะดำมืดได้เหมือนที่ผมหรือพวกอูฮยอนบินเป็น ผมถึงให้คุณร่วมด้วยไม่ได้ สิ่งที่คุณได้เห็นและได้รับรู้ไปยังไม่ถึงครึ่งที่ผมเคยทำด้วยซ้ำไป”
“ฉันไม่สนว่านายจะทำยังไงกับสองคนนั้น ขอเพียงแค่ฉันได้มีส่วนด้วยก็พอ” อัลฟ่าคู่หมั้นพูดพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ด้วยแววตาที่มุ่งมั่น หยดน้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมา
ฮันดงกูยื่นมือซ้ายไปที่ใบหน้าของซอจองอู อัลฟ่าหนุ่มสะดุ้งตกใจและจับมือของฮันดงกูเอาไว้แน่น เพียงชั่วครู่ซอจองอูก็ยอมปล่อยมือออก ฮันดงกูใช้ปลายนิ้วมือเช็ดหยดน้ำตานั้นออก แววตาที่นิ่งเงียบยากที่จะอ่านความคิดได้ มองลึกเข้าไปในดวงตาของอัลฟ่าคู่หมั้น
“งั้น...ถ้าคุณอยากจะช่วยผมจริง ๆ คุณก็ต้องพิสูจน์ตัวเองเหมือนกับที่ทำตอนที่คุณจะเข้าสมาคมนักล่าเหมือนกัน” คิ้วของซอจองอูย่นเข้าหากันในทันที ก่อนที่อัลฟ่าหนุ่มจะละล่ำละลักตอบโอเมก้าคู่หมั้น
“ได้สิ จะให้ฉันทำอะไรฉันพร้อมจะทำทุกอย่าง”
“ยุนมินฮยอกคือคนต่อไปที่ผมจะจัดการ หน้าที่ของคุณคือการส่งตัวเขาให้กับผม” ฮันดงกูพูดก่อนที่จะเดินออกไปแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมือซ้ายถูกจับเอาไว้โดยอัลฟ่าคู่หมั้น
“แล้วจะให้ฉันลงมือเมื่อไหร่”
“เมื่อถึงเวลานั้น คุณก็จะรู้เอง” ฮันดงกูดึงข้อมือออกจากมือของซอจองอูและเดินจากมา ปล่อยให้อัลฟ่าหนุ่มยืนมองดูป้ายหลุมศพของอดีตคนรักอยู่กลางสุสานเพียงลำพัง
ความเงียบภายในชั้นพิเศษของโรงพยาบาลประจำตระกูลฮัน ทำให้โอเมก้าหนุ่มได้มีเวลาคิดทบทวนถึงสิ่งที่กำลังจะทำกับคนที่อยู่ด้านหลังประตูห้องนี้ ฮันดงกูยืนจ้องมองประตูนี้มานานกว่าสิบนาทีก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาจนสุดและเปิดประตูเข้าไป
ฮันดงกูแบกความรู้สึกหนักอึ้งในใจเดินตรงไปที่ข้างเตียง ภาพของโอเมก้าชายตัวเล็กผิวขาวซีดพร้อมด้วยปลอกคอสีดำ ยังคงทิ่มแทงหัวใจให้รู้สึกเจ็บทุกครั้งที่ได้เห็น
โอเมก้าชายตัวเล็กในชุดผู้ป่วยสีฟ้าอ่อน มองคนที่เพิ่งจะเข้ามาในห้องด้วยแววตาที่เป็นประกายประกาย แววตาของแบยองมินที่มองเหมือนกับว่าฮันดงกูคือแสงสว่างของชีวิต ยิ่งทำให้ฮันดงกูรู้สึกอึดอัดในทรวงอก
เมื่อสิ่งที่ฮันดงกูกำลังจะทำนั่นคือการพรากเอาสิ่งมีค่าที่สุดของมนุษย์คนหนึ่งไป นั่นคือชีวิต
“พี่ดงกูไม่สบายหรือเปล่า สีหน้าพี่ดูไม่ดีเลย แล้วหน้าของพี่ไปโดนอะไรมา” โอเมก้าหนุ่มรุ่นน้องถามด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลพร้อมกับเอื้อมมือตรงมาที่ใบหน้าของผู้ที่เปรียบสมือนพี่ชาย แต่กลับโดนฮันดงกูจับเอาไว้
“ฉันเดินชนขอบประตูนิดหน่อย นายล่ะหน้าตาดูสดใสขึ้นเยอะแล้วนี่” ฮันดงกูตอบพร้อมกับนั่งลงบนเตียง ดวงตามองไปที่ใบหน้าของแบยองมินพร้อมกับความรู้สึกผิดที่สุมอยู่ในอกทำให้ฮันดงกูแทบจะหายใจไม่ได้
“ครับคือว่าผมมีเรื่องอยากจะบอกพี่ดงกู” แบยองมินจับมือขวาของฮันดงกูไปวางเอาไว้บนหน้าท้องของตัวเอง
“พี่กำลังจะได้เป็นคุณน้าแล้วนะครับ” โอเมก้าหนุ่มตัวเล็กหันใบหน้าขึ้นมามอง พร้อมกับยิ้มและหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกดีใจที่เต็มเปี่ยมบนใบหน้า ฮันดงกูกัดฟันก่อนจะชักมือออกในทันที
“ไม่หรอก ไม่ใช่ในตอนนี้”
“พี่ดงกูกำลังหมายความว่ายังไง” แบยองมินถามด้วยแววตาที่สับสน แขนทั้งสองข้างปิดหน้าของเอาไว้
“ถึงบอกเหตุผลไปนายก็คงจะไม่ฟังฉันหรอก เพราะตอนนี้นายกำลังถูกฮอร์โมนควบคุมอยู่ แต่นายต้องยุติการตั้งครรภ์”
“ไม่” โอเมก้าหนุ่มตัวเล็กตอบเสียงดังก่อนที่จะขยับออกห่างไปจนเกือบจะสุดขอบเตียง
“ยองมินฟังฉันนะ เด็กในท้องของนายมาจากการตั้งครรภ์ที่ไม่พร้อม นายจะปล่อยให้เกิดมาไม่ได้”
“ทำไมล่ะ”
“นายท้องเพราะโดนข่...เหตุไม่สมควร อีกอย่างตอนนี้นายเสียทั้งงาน เสียทั้งชื่อเสียง เสียทุกสิ่งที่นายสร้างมาและเกือบที่จะเสียชีวิตด้วย หยุดมันตั้งแต่ตอนนี้ตอนที่ยังทำได้”
“แต่ผมคิดว่าผมทำได้ ถึงเด็กคนนี้จะต้องโตมาโดยไม่มีพ่อก็ไม่เป็นไร ผมจะเลี้ยงให้ดีเอง” โอเมก้าหนุ่มตัวเล็กตอบกลับด้วยแววตาที่มุ่งมั่นในสิ่งที่คิดตัดสินใจลงไป
ฮันดงกูหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าและออกอย่างช้า ๆ เพื่อสงบอารมณ์โกรธที่เริ่มก่อขึ้นมาภายในใจ รอเวลาที่จะปะทุออกมา
“นายช่วยวางความเป็นแม่ลงก่อน และใช้ความเป็นคนคิดเรื่องนี้ให้ถี่ถ้วนก่อนจะได้ไหม ตอนนี้นายไม่มีความพร้อมอะไรเลยสักอย่าง นายจะเลี้ยงเด็กคนนี้ให้ดีได้ยังไง ในโลกของความเป็นจริงมันไม่ใช่นิยายที่นายเคยอ่าน หนังที่นายเคยดูหรอกนะ การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น”
“พี่ต่างหากที่ต้องใช้ความเป็นคนคิดให้ดีกว่านี้ ลูกของผมผมตัดสินใจแล้ว” ความอดทนที่เคยมีได้ขาดสะบั้นลงพร้อมกับสองมือของฮันดงกูที่จับข้อเท้าทั้งสองข้างของแบยองมินเอาไว้ และดึงกระชากเข้าหาตัวจนสุดแรง
โอเมก้าหนุ่มตัวเล็กร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อกลุ่มผมโดนฮันดงกูกำทึ้งดึงจนเต็มกำมือขวา มือซ้ายบีบกรามเล็กของโอเมก้ารุ่นน้องเอาไว้
ดวงตาที่ไม่อาจปกปิดความรู้สึกโกรธเกรี้ยวเอาไว้ได้อีกต่อไป มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของโอเมก้าในเงื้อมมือที่เริ่มจะมีหยดน้ำตาไหลออกมาอาบใบหน้า
“พี่ครับผมเจ็บ” แบยองมินพูดด้วยน้ำเสียงและริมฝีปากที่สั่นเทา
“เจ็บเหรอ ดีสิเผื่อนายจะได้รู้จักคิดซะบ้าง”
หลังพูดจบฮันดงกูก็กระชากร่างของแบยองมินเหวี่ยงกับพื้น โอเมก้าตัวเล็กใช้สองแขนกุมท้องเอาไว้จนร่างกระแทกพื้นเต็มแรง ฮันดงกูยกเท้าขึ้นหมายจะกระทืบซ้ำไปที่ท้องของแบยองมินแต่กลับต้องหยุดเอาไว้
เมื่อทั้งร่างถูกผลักออกจนเซถอยห่างจากโอเมก้าตัวเล็กที่นอนกุมท้องอยู่ที่พื้น คิมมาจุนยืนบังร่างของแบยองมินเอาไว้ด้วยสีหน้าที่ตื่นตกใจ เพราะไม่คิดว่าฮันดงกูจะกล้าทำกับแบยองมินถึงขั้นนี้
“ถอยออกไปมาจุน” ฮันดงกูตะคอกคำสั่งออกไปเสียงดัง แต่อัลฟ่าหนุ่มกลับยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับไปตามที่สั่ง
“คุณดงกูในเย็น ๆ ก่อนนะครับ”
“ใจเย็นเหรอ ที่ฉันต้องทำแบบนี้เพราะว่านายไม่กล้าไง ถ้านายใจแข็งพอที่จะบังคับให้เขาได้ ฉันก็คงไม่ต้องทำถึงขนาดนี้” ฮันดงกูกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“ผมขอโทษครับ แต่ว่าอย่าทำร้ายเขาอีกเลยนะครับ”
ฮันดงกูพ่นลมหายใจปนด้วยเสียงหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำขอร้องจากอัลฟ่าตรงหน้า ก้าวย่างตรงเข้าไปใกล้ก่อนจะใช้มือซ้ายตบไปที่ใบหน้าของอัลฟ่าร่างยักษ์อย่างไม่นึกกลัว
“งั้นก็ได้ แต่สิ่งที่ต้องแลกต้องเป็นชีวิตของนายเอง”
ดวงตาทั้งสองข้างของคิมมาจุนเบิกกว้าง ก่อนที่อัลฟ่าหนุ่มจะก้มใบหน้าลง ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นเหมือนกับยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะได้รับจากฮันดงกู
ฮันดงกูยกยิ้มด้วยความรู้สึกสมเพช ย่อตัวลงหยิบเสาน้ำเกลือที่ล้มอยู่ที่พื้นขึ้นมาถือเอาไว้ในมือ เหลือบสายตาไม่มองโอเมก้าตัวเล็กด้านหลังของคิมมาจุนที่กำลังมองมาด้วยแววตาที่สับสนและหวาดกลัว
“ชีวิตของตัวเองแลกกับก้อนเนื้อที่ยังไม่เป็นคน มันคุ้มจริง ๆ เหรอมาจุน” ไม่รีรอคำตอบใด ๆ ร่างของอัลฟ่าหนุ่มก็ล้มลงจากน้ำมือของฮันดงกู ที่ฟาดเสาน้ำเกลือไปที่ศีรษะของอัลฟ่าหนุ่มจนเต็มแรง
ฮันดงกูไม่สนใจเสียงร้องบอกให้หยุดจากแบบยองมิน ยังคงกระหน่ำทุบร่างของคิมมาจุนจนอัลฟ่าหนุ่มร้องครางด้วยความเจ็บปวด โอเมก้าหนุ่มตัวเล็กคลานเข้ามาใช้ร่างของตัวเองบังร่างกายที่บอบช้ำของคิมมาจุนเอาไว้
โอเมก้าหนุ่มยั่งมือ ก่อนจะปล่อยเสาเหล็กลงกระแทกพื้นเสียงดังจนแบยองมินสะดุ้งตกใจ กอดร่างของคิมมาจุนเอาไว้พร้อมกับเสียงร้องไห้ ปากพร่ำบอกถึงการยอมแพ้
ฮันดงกูยืนมองภาพตรงหน้าก่อนที่จะเดินออกจากห้องมา ด้วยความรู้สึกผิดที่รู้ดีว่าจะกลายเป็นแผลติดค้างอยู่ในใจไปจนถึงวันที่สิ้นลม
โอเมก้าหนุ่มนั่งรออยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยของคิมมาจุนมานานกว่าสามชั่วโมง เพื่อรอให้หมอที่กำลังตรวจประเมินอาการและทำแผลให้กับคิมมาจุนจนเสร็จถึงได้เข้าไป
ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลสองฉบับเอาไว้แน่น กุญแจสำหรับการเริ่มต้นใหม่ของอัลฟ่าและโอเมก้าทั้งสอง ที่อยู่ภายใต้ปีกของฮันดงกูมานาน ในตอนนี้ฮันดงกูได้ตัดสินใจแล้วว่ามันถึงเวลาที่จะปล่อยพวกเขาไป
“ไม่ต้องลุกขึ้นมาหรอก” ฮันดงกูกล่าวห้ามอัลฟ่าหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพสะบักสะบอม ที่พยายามยันร่างตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งแต่ก็ไม่เป็นผล อัลฟ่าหนุ่มยังคงยันตัวเองลุกขึ้นมาเหมือนเดิม
“ขอโทษด้วยก็แล้วกัน ฉันก็ว่าฉันเบามือแล้วนะ ถ้ายองมินยังใจแข็งอยู่นายคงได้นอนที่ห้องไอซียูแทน” คิมมาจุนหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่จะเอามือจับที่ชายโครงพร้อมกับทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ
“แต่แผนของคุณดงกูก็ได้ผลนะครับ”
“ได้ผลแต่นายเจ็บแบบนี้มันคุ้มไหมล่ะ” ฮันดงกูพูดพร้อมกับใช้กำปั้นชกเบา ๆ ไปที่ต้นขาของคิมมาจุน
อัลฟ่าหนุ่มร้องครางเบา ๆ ด้วยความเจ็บ แต่กลับมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า ฮันดงกูถอนหายใจเบา ๆ ก่อนที่จะล้วงเอาแฟลชไดรฟ์ในกระเป๋าเสื้อส่งให้กับคิมมาจุน
“นี่คืออะไรครับ” อัลฟ่าหนุ่มถามด้วยความสงสัย
“ข้อมูลการยักยอกเงินลงทุนของยุนมินฮยอก”
“คุณดงกูอยากให้ผมทำยังไงครับ”
“อาทิตย์หน้าจะมีการเปิดตัวสินค้าใหม่ที่ถูกนำเข้ามา วันก่อนที่จะเปิดตัวนายส่งข้อมูลนี้ให้กับแพลตฟอร์มข่าวหลักสักสองสามเจ้าแค่นั้นก็พอ” คิมมาจุนมองไปที่แฟรชไดรฟ์ในมือด้วยสีหน้าครุ่นคิดก่อนที่จะตอบ
“ทราบแล้วครับ”
“แล้วก็...” ฮันดงกูกล่าวพร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลสองให้กับคิมมาจุน
“สองซองนี้คืออะไรครับ”
“นายเคยบอกว่าอยากได้ชีวิตใหม่ใช่ไหม” อัลฟ่าหนุ่มไม่ปริปากตอบเพียงแค่มองด้วยแววตาที่สงสัย
“ทั้งสองซองจะเป็นบัตรประจำตัวประชาชนและเอกสารข้อมูลสำคัญสำหรับนายและก็ยองมิน ฉันเคยช่วยคนคนหนึ่งเอาไว้ก็เลยให้เขาตอบแทนด้วยการรับพวกนายสองคนไปดูแล ให้สำหรับไปเริ่มต้นใหม่ที่ไทย”
“เริ่มต้นใหม่..เหรอครับ”
“หลังจากที่นายช่วยฉันจัดการยูจินโฮเสร็จ นายสองคนจะต้องตายไปจากโลกใบนี้”
“แล้วคุณอีโดวอนล่ะครับ”
“เรื่องพี่โดวอนเดี๋ยวฉันจะจัดการเอง”
“สิ่งที่ฉันจะขอมีเพียงแค่ ให้นายดูแลทั้งตัวนายและยองมินให้ดี ให้จำความรู้สึกในวันที่พวกนายทั้งคู่อยู่ในกรงประมูลเอาไว้และอย่าพาตัวเองไปอยู่ในจุดนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง”
ฮันดงกูมองดูอัลฟ่าหนุ่มตรงหน้าที่กำลังมองซองเอกสารสองฉบับในมือด้วยแววตาที่สับสน
“แทนคำขอโทษที่ดึงนายออกมาจากนรกขุมหนึ่งเพื่อที่จะมาอยู่นรกอีกขุมที่แย่ยิ่งกว่า ถ้าวันนั้นฉันไม่ประมูลนายออกมานายคงได้ไปอยู่กับคนที่ดีกว่านี้ ชีวิตนายคงจะมีความสุขกว่านี้”
“แต่ถ้าคุณดงกูไม่ประมูลผมออกมาในวันนั้น ผมก็คงไม่ได้เจอยองมินอีก ผมก็คงต้องอยู่กับความรู้สึกผิดที่ติดค้างอยู่ในใจไปจนตายเหมือนกัน”
“นั่นก็เป็นอีกอย่างที่ฉันอยากจะขอ” ฮันดงกูกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะสั่น วางมือไปบนไหล่ของอัลฟ่าหนุ่มตรงหน้า
“นายช่วยดูแลยองมินแทนฉัน ช่วยชดเชยความรู้สึกผิดที่เคยมีให้กับทั้งตัวเองและก็ฉันด้วย นี้คือคำขอสุดท้ายจากฉันนายทำได้ไหม”
อัลฟ่าหนุ่มไม่ตอบเพียงแค่พยักใบหน้าช้า ๆ ริมฝีปากเม้มเอาไว้เริ่มสั่น หยดน้ำสีใสเริ่มไหลออกมา
ฮันดงกูตบไหล่ที่สั่นของคิมมาจุนเบา ๆ และเดินออกจากห้องไป รับรู้ได้ถึงเสียงร้องไห้ของอัลฟ่าหนุ่มี่ดังตามหลังมาก่อนที่ประตูจะปิดลง มีทั้งความรู้สึกเป็นห่วงที่หนักอึ้งอยู่ในอกปนด้วยความรู้สึกโล่งที่ได้ปล่อยนกสองตัวที่เคยกักขังเอาไว้ในกรง ได้ออกไปใช้ชีวิตข้างนอกอย่างที่ควรจะเป็น