เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
เดือนมิถุนายน 2008
ท่ามกลางอากาศที่ร้อนจัดในเวลาบ่ายในเดือนมิถุนายน ภายในตู้โทรศัพท์สาธารณะใกล้กับสถานีรถไฟของเมืองกวางจูหญิงสาว ที่กำลังกล่าวร้องพูดกับคนที่อยู่ปลายสายทั้งน้ำตา ในตอนนี้เธอรู้สึกสิ้นหวังเป็นอย่างมากในตอนนี้
ควอนยูนาเธอต้องจากกรุงโซลที่เป็นบ้านของสามีกลับมายังบ้านของพ่อแม่ที่กวางจู เพราะถูกสามีไล่ออกจากบ้านพร้อมกับลูกชายคนเล็ก ข้อกล่าวหาว่าเธอนั้นนอกใจไปกับนักเรียนที่รับสอนพิเศษ ความรักสิบห้าปีที่เธอทุ่มเทกลับไร้ความหมายเมื่อความระแวงเข้าครอบงำผู้เป็นสามีจนไม่รับฟังเหตุผลใด ๆ คำพูดทำร้ายจิตใจผลักไสไล่ส่งไม่ต่างกับสุนัขตัวหนึ่ง
แต่ไม่เพียงแค่นั้น เมื่อควอนโดฮยอนลูกชายคนเล็กที่มีเพศรองเป็นโอเมก้า ที่ตลอดเวลาสิบปีที่ผ่านมาเธอรู้ดีว่าสามีนั้นชิงชังลูกชายคนเล็กแค่ไหน กลับต้องมาเห็นแม่ของตัวเองโดนไล่ออกมาจากบ้าน ควอนยูนา พาร่างกายที่บอบช้ำทางจิตใจกลับมาที่กวางจูเพื่อหวังพึ่งผู้เป็นพ่อแม่
ความคาดหวังที่จะได้พึ่งพาเป็นที่หลบภัยกลับพังทลายลง เมื่อคำพูดดูถูกเหยียดหยามต่าง ๆ นานาที่ถูกกล่าวออกมาจากปากของผู้เป็นบิดามารดา พร้อมกับผลักไสเธอกลับไปหาชายคนที่เพิ่งจะไล่เธอออกมา เธอทั้งคุกเข่าอ้อนวอนกอดขาผู้เป็นแม่เอาไว้ทั้งน้ำตา หรือเพียงอย่างน้อยก็รับหลานชายเอาไว้ก็ยังดี แต่ก็ไม่เป็นผล
ร่างกายที่อ่อนแอของโอเมก้าทั้งสองแม่ลูก ต้องเดินตากแดดกลับไปยังสถานีรถไฟพร้อมกับเงินเหรียญหนึ่งร้อยวอนสุดท้ายอยู่ในกำมือ ความหวังเพียงที่พึ่งเดียวในตอนนี้ เดินเข้าไปในตู้โทรศัพท์สาธารณะและโทรหาเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันกว่าสิบห้าปี
เหมือนกับสวรรค์ยังคงมีเมตตากับเธออยู่ เมื่อเพื่อนสนิทคนนั้นพูดผ่านสายด้วยถ้อยคำที่เป็นกังวล บอกให้เธอไปพักที่บ้านเก่าได้ และยังให้ยืมเงินจากที่ซ่อนไว้ในบ้านเอาไปใช้จ่ายได้ ควอนยูนากล่าวขอบคุณทั้งน้ำตา รีบพาลูกชายที่เริ่มบ่นว่าหิวไปยังบ้านของเพื่อนคนนั้นที่ตั้งอยู่ห่างออกไปจากสถานีรถไฟ
ซึ่งกว่าจะเดินมาถึงก็ใช้เวลาไปหลายชั่วโมง บ้านแบบโบราณแต่ถูกเปลี่ยนวัสดุจากไม้เป็นอิฐตามยุคสมัยที่เปลี่ยนไป แต่ล่ะหลังตั้งอยู่ห่างกันแต่ก็ไม่มาก ควอนยูนาหยิบกุญแจที่ถูกซ่อนเอาไว้มาเปิดเข้าไปภายในบ้าน ก่อนที่จะบอกให้ควอนโดฮยอนผู้เป็นลูกชายไปอาบน้ำรอระหว่างที่ตัวเธอไปหาซื้ออาหารมาประทังชีวิตจากร้านค้าที่อยู่ใกล้ ๆ
ควอนยูนาหยิบเงินจากที่ซ่อนตามที่เพื่อนบอกและออกจากบ้านไป ร่างกายที่แม้จะอยู่ในที่ร่มนานแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกร้อนรุ่มเหมือนจะเป็นไข้แต่กลับมีกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์โชยออกมาจากตัว เธอรู้ได้ทันทีถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง สองมือรีบหยิบของที่จำเป็นก่อนที่จะถามหายาที่ใช้เพื่อกดอาการที่กำลังเกิดขึ้นและรีบออกจากร้านไป ไม่ได้สังเกตถึงภัยร้ายที่กำลังตามมา
เวลาพ้นไปจนฟ้าเริ่มมืดและฝนก็เริ่มโปรยเม็ดลงมาลงมาทันเวลาที่ควอนยูนามาถึงบ้านพอดี เมื่อเข้าไปในบ้านก็พบกับควอนโดฮยอนนอนรออยู่บนฟูกนอนที่ปูไว้เรียบร้อยแล้ว เธอเรียกลูกชายมาทานขนมที่เพิ่งซื้อมารองท้อง ควอนโดฮยอนรับไปทานโดยที่ไม่อิดออดซึ่งเป็นนิสัยปกติของลูกชายของเธออยู่แล้ว
แต่ทานไปได้ไม่นานเธอก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติจากภายนอกบ้าน เสียงพื้นไม้จากข้างนอกบ้านเริ่มดังแทรกเสียงฝนที่ตกกระหน่ำลงมา ทั้งสองแม่ลูกหยุดมองหน้ากันด้วยสีหน้าที่เริ่มตื่นตระหนก เมื่อเสียงไม้ที่ลั่นนั่นกำลังเดินไปรอบ ๆ บ้าน ดังมาจากทุกทาง ใจที่ตื่นกลัวถูกกระตุ้นด้วยบานประตูที่ถูกกระแทกเข้ามาเหมือนกับว่ามีคนพยายามที่จะเข้ามาข้างใน
ประตูที่กั้นห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กเอาไว้เพียงซุกหัวนอนเพียงเท่านั้น ไม่สามารถกันคนที่อยู่ข้างนอกไว้ได้นาน ถ้าจะให้ควอนโดฮยอนหนีไปทางหน้าต่างก็เสี่ยงเกินไปเพราะเธอไม่รู้ว่าข้างนอกนั้นมีคนอยู่กี่คน การให้ลูกหนีออกไปก็ไม่ต่างกับป้อนเนื้อเข้าปากเสือ
ใจที่สับสนและตื่นตระหนกหยิบเสื้อของตัวเองคลุมตัวควอนโดฮยอนไว้หวังเพียงเพื่อให้กลิ่นของตัวเองช่วยกลบกลิ่นของลูก ก่อนที่จะยัดตัวลูกชายเข้าไปไว้ในตู้และล็อกกุญแจ เสียงกระแทกยังคงดังต่อไปและไม่นานกลอนประตูก็หลุดออก
เผยให้เห็นอัลฟ่าสามคนที่เธอจำหน้าได้ทันทีว่ามีคนหนึ่งที่เธอเห็นที่ร้านค้าเมื่อตอนเย็น เดินอุกอาจเข้ามาพร้อมกับจ้องเธอตาเป็นมัน ทั้งสามคนจับเธอกดไว้กับพื้นก่อนจะถอดอาภรณ์ที่ปกคลุมร่างกายออก ไม่สนเสียงขอร้องอ้อนวอนของเธอแม้แต่น้อย กระทำกิจกามอย่างไม่ปรานีควอนยูนากรีดร้องดิ้นรนทั้งน้ำตา แต่ก็เหมือนกับเป็นการกระตุ้นให้อัลฟ่าโฉดชั่วยิ่งกระทำกับเธออย่างไม่ใช่คน
แววตาที่สิ้นหวังมองผ่านช่องว่างของตู้เข้าไป พบกับดวงตาที่หวาดกลัวของควอนโดฮยอนผู้เป็นลูกชายที่มองภาพของแม่ตัวเองกำลังโดนกระทำจากชายแปลกหน้าสามคน เธอกรีดร้องออกมาอย่างใจสลาย แต่เสียงนั้นกลับถูกกลืนหายไปกับเสียงของฝนที่ตกกระหน่ำลงมา เวลาแห่งความทุกข์ทรมานผ่านพ้นไปอย่างช้า ๆ
หลังจากที่ตื่นขึ้นมาในเวลาเช้าอัลฟ่าชายทั้งสามก็จากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความอดสูจากการที่โดนทอดทิ้งจากคนที่เธอรัก ไม่ว่าจะเป็นสามีหรือพ่อแม่ต่างก็ทอดทิ้งเพียงเพราะเธอเป็นโอเมก้า และยังต้องมาโดนกระทำย่ำยีจากชายแปลกหน้าทั้งสามคนที่ไม่เคยรู้จักกัน
สายตาที่หลุดลอยมองดูสภาพตัวเองในกระจกบานเล็กตรงมุมห้อง ที่ไม่หลงเหลือแม้แต่ศักดิ์ศรีให้รักษาเอาไว้ เสียงเรียกพร้อมกับสีหน้าที่เป็นห่วงของลูกชายทำให้จิตใจที่แหลกสลายปวดร้าวขึ้นเท่าทวีคูณ สองแขนที่แทบจะไม่มีแรงดึงลูกชายเข้ามากอดเอาไว้ในอ้อมอก น้ำตาที่เคยแห้งเหือดไปหลั่งออกมาอีกครั้ง
กล่าวคำขอโทษที่เธอเก็บไว้ตลอดสิบปีออกมาซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกผิดต่อลูกชายที่เธอให้เขาเกิดมาบนโลกที่โหดร้ายกับโอเมก้าอย่างพวกเธอ เป็นเพศที่อ่อนแออยู่ต่ำสุดของห่วงโซ่ ไม่มีใครต้องการแม้แต่พ่อแม่ของตัวเอง เมื่อนึกถึงอนาคตอันเลวร้ายที่ลูกชายต้องเผชิญต่อไปก็ยิ่งรู้สึกผิด
ควอนโดฮยอนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ รู้เพียงแค่ตอนนี้นั้นน้ำตาของเธอได้หยุดไหลหรือจริง ๆ แล้วมันไม่มีอะไรให้ไหลออกมาแล้วในตอนนี้ สองมือจัดเตรียมสิ่งจำเป็นใส่กระเป๋าสะพายใบเล็กที่หาได้ ก่อนที่จะยื่นให้ลูกชายพร้อมกับหยิบถุงผ้าใบเล็กออกมาจากกระเป๋าและส่งให้ลูกชาย
ควอนโดฮยอนหยิบสิ่งที่อยู่ข้างในออกมาดูด้วยความสงสัยและถามเธอว่าคืออะไร ในมือของลูกชายคือมีดสีดำสองเล่มเป็นสมบัติที่ตกทอดกันมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ ที่เล่มหนึ่งจะสลักคำว่า ‘โหรว’ ที่หมายความว่าอ่อนโยนและอีกเล่มสลักคำว่า ‘หย่ง’ ที่หมายความว่ากล้าหาญเอาไว้ เมื่อสองคำนี้อยู่ด้วยกันจะสื่อถึงโอเมก้าอย่างพวกเธอที่ภายนอกนั้นดูอ่อนหวานแต่ภายในกลับต้องเข้มแข็ง
ควอนยูนามองเข้าไปในแววตาคู่นั้น พร้อมกับบอกให้ลูกชายเก็บของสิ่งนี้เอาไว้ให้ดี ซึ่งควอนโดฮยอนรับฟังและให้คำสัญญา ก่อนที่เธอจะส่งกระดาษที่เขียนบอกจุดหมายปลายทางให้กับลูกชายพร้อมกับมอบเงินเอาไว้ให้ควอนโดฮยอนสำหรับเดินทาง
เธอเดินออกมาส่งลูกชายที่หน้าสถานีรถไฟของเมืองกวางจูพร้อมกับอวยพรให้เดินทางให้ถึงจุดหมายโดยไม่ติดขัดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มกลบความขมขื่นเอาไว้ข้างใน หญิงสาวยืนมองรถไฟวิ่งออกไปจนลับสายตาพร้อมกับน้ำตาก่อนที่จะเดินจากมา
เมื่อกลับมาถึงก็เดินเข้าไปภายในบ้านหยิบเชือกขึ้นมาถือเอาไว้ในมือ หยดน้ำตาก็พลันรินไหลออกมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงใบหน้าของลูกชายคนเล็ก หยิบเชือกจากกล่องไม้ในห้องมาถือไว้แน่น หนทางเดียวที่จะหลบหนีความอัปยศนี้ได้
เธอเดินออกมาที่หน้าบ้านด้วยสายตาที่เลื่อนลอย มองขึ้นไปยังขื่อไม้เบื้องหน้าก่อนที่จะพาดเส้นเชือกไปบนขื่อมัดเอาไว้จนแน่น ก่อนจะผูกเป็นบ่วงไว้ที่ปลายเชือกอีกฝั่ง สวมเข้ามาไว้ที่คอด้วยมืออันสั่นเทา กล่าวร่ำลาลูกชายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะก้าวออกจากพื้นไม้ที่ยืนอยู่
ให้ความเจ็บปวดทางร่างกายเป็นหนทางสู่การปลดปล่อยความทุกข์ทรมานนี้ให้จบไป