เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
ชาย-ชาย,ดราม่า,เกาหลี,สืบสวนสอบสวน,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โอเมก้า ที่ไม่น่ารัก (BAD OMEGA)เกมแห่งชีวิตเมื่อโลกนี้โอเมก้าคือเหยื่อที่ถูกล่า แต่หลังจากเพื่อนทั้งสองของ"ฮันดงกู"ถูกทำให้ชีวิตต้องพังลง เกมการล่าจึงต้องเปลี่ยนไป เมื่อผู้ล่าต้องกลายเป็นผู้ที่ถูกล่า
การอยู่ในจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารนั้นหมายถึงการดิ้นรนให้พ้นจาก 'นักล่า' ของห่วงโซ่อาหารอย่างอัลฟ่าทั้งหลาย ที่มองโอเมก้าเป็นแค่เหยื่อเพียงเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่กับโอเมก้าชั้นสูงอย่าง 'ฮันดงกู' ก็เช่นกัน
ในค่ำคืนที่ควรจะเงียบสงบหลังจากที่ผ่านการกรำศึกมาจนทั้งสองเหนื่อยล้าและหลับไป เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นปลุกให้อัลฟ่าหนุ่มตื่นขึ้นมาในกลางดึก ซอจองอูสั่นหัวไล่อาการสะลึมสะลือที่ถูกปลุกขึ้นมากลางดึก กดเปิดสวิตช์โคมไฟที่หัวเตียงก่อนจะเหลือบสายตามองโอเมก้าหนุ่มที่ยังคงนอนหลับสนิท
ซอจองอูพาร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเองออกจากเตียงอย่างช้า ๆ เพื่อไปตามเสียงโทรศัพท์ที่ยังคงดังเตือนจากสักที่ของเพนท์เฮาส์ อัลฟ่าหนุ่มเดินข้ามและหลบสิ่งของที่กระจัดกระจายมาจนถึงกางเกงของตัวเองที่กองอยู่ที่พื้นใกล้ประตูทางเข้า ซอจองอู่หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและพบกับเบอร์ที่ไม่รู้จักปรากฏอยู่บนหน้าจอ
ซอจองอูกดรับสายที่ไม่ทราบชื่อนั้น ก่อนที่ความรู้สึกเย็นวาบจะอาบไปทั้งร่างหลังจากที่ได้ยินสิ่งที่คนจากปลายสายกำลังบอก แววตาที่สับสนรีบเดินหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ขณะที่ปากยังคงถามย้ำกับคนปลายสายให้แน่ใจในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน มือที่สั่นเทาหยิบกุญแจรถและพุ่งตัวออกจากห้องไปในทันที
อัลฟ่าหนุ่มขับฝ่าทุกไฟแดงเพียงเพื่อที่จะไปให้ถึงบ้านให้เร็วที่สุด ความหวาดหวั่นในใจมันมากเกินกว่าที่จะสนใจสิ่งอื่นใดในตอนนี้ ซอจองอูพุ่งตัวออกจากรถทันทีที่ถึงหน้าบ้านของตน ที่ในตอนนี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ต่างเข้ามาดูที่เกิดเหตุ เดินตรงเข้าไปด้วยใจที่สั่นระรัวจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้าหลังเทปกั้นสถานที่เกิดเหตุภายในบ้านนั้นมีร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวที่วางเรียงกันอยู่สี่ร่างและสองในนั้นคือร่างของพ่อและแม่เลี้ยงของซอจองอู
อัลฟ่าหนุ่มร้องเรียกพ่อและแม่เลี้ยงด้วยเสียงที่สั่นเทา หยดน้ำสีใสค่อย ๆ ไหลออกมาอาบใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมที่ในตอนนี้แตกสลายเกินกว่าที่จะรักษาภาพนั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป นายตำรวจสองคนที่ประจำอยู่ข้างหน้าจุดเกิดเหตุกันอัลฟ่าหนุ่มเอาไว้อย่างเต็มกำลัง แต่ตำรวจที่เป็นเบต้าไม่มีทางที่จะกันอัลฟ่าอย่างซอจองอูที่ตัวใหญ่กว่าเอาไว้ได้นาน จนบอดี้การ์ดและคนรับใช้ประจำตระกูลซอเข้ามาช่วยดึงอัลฟ่าหนุ่มเอาไว้ พร้อมกับพูดกล่อมให้ซอจองอูใจเย็นขึ้นแต่ก็ไร้ผล
“ถอยไป ฉันจะเข้าไป” ซอจองอูกล่าวพร้อมกับพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากการเหนี่ยวรั้งนั้น
“คุณอย่าเพิ่งเข้าไปจะดีกว่า” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้ซอจองอูหยุดและหันไปมองก็พบกับตำรวจเบต้าคนสนิทของฮันดงกูยืนอยู่
“คุณต้องอนุญาตให้ผมเข้าไป ผมเป็นลูกของเจ้าของบ้านผมอยากจะเห็นหน้าพวกเขา ผมขอร้อง” ซอจองอูร้องขอกับอีโดวอนด้วยน้ำเสียงของคนที่แตกสลาย ไร้สิ้นภาพที่น่าเกรงขามของอัลฟ่าเพียงแค่ให้ได้เห็นหน้าของคนที่รักอีกครั้งถึงแม้จะไร้ซึ่งลมหายใจแล้วก็ตาม
“ผมรู้ว่าคุณคือลูกของผู้เสียชีวิต แต่ตอนนี้บ้านของคุณเป็นสถานที่เกิดเหตุและอยู่ระหว่างการตรวจสอบหลักฐาน ผมยังให้บุคคลภายนอกเข้าไปได้ในตอนนี้ ผมอยากให้คุณตั้งสติและใจเย็นลงก่อนครับคุณซอจองอู” นายตำรวจหนุ่มพูดพร้อมกับวางมือไว้บนบ่าของซอจองอู แต่อัลฟ่าหนุ่มกลับปัดออกอย่างไม่ไยดี
“ตอนนี้ผมบอกได้แค่ว่าน้องชายของคุณถูกควบคุมตัวไว้เพราะมีอาการคลุ้มคลั่งและเป็นผู้ก่อเหตุจากคำให้การของคนที่อยู่ในบ้าน และคุณซอจงฮยอนเองก็โดนยิงได้รับบาดเจ็บสาหัสกำลังส่งตัวไปที่โรงพยาบาล ทางเราคงต้องรบกวนคุณไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วยครับ” อัลฟ่าหนุ่มหลับตาลงพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ ในตอนนี้สิ่งที่เจอมันมากเกินกว่าที่จะรับไหว ฝืนกลั้นน้ำตาแห่งความสูญเสียที่ไม่คาดคิดเอาไว้และก้าวเดินตามตำรวจด้วยขาที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงออกไปขึ้นรถตำรวจที่จอดรออยู่ไม่ไกล
อากาศยามเช้าสดใสอย่างที่เป็นแต่ในใจของอัลฟ่าหนุ่มกลับมืดมนยิ่งกว่าสิ่งใดในตอนนี้ อัลฟ่าหนุ่มนั่งอยู่ที่เก้าอี้ภายในสถานีตำรวจด้วยสายตาเหม่อลอยมองไปยังพื้นที่ว่างตรงหน้า ไม่รับรู้ถึงเวลาว่าผ่านไปนานเท่าใดในตอนนี้อัลฟ่าหนุ่มไม่มีแม้แต่แรงจะลุกขึ้นยืน หลังจากการสอบปากคำผ่านพ้นไป อัลฟ่าหนุ่มรู้สึกไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใด ๆ แล้วในตอนนี้
จนกระทั่งเจ้าของกลิ่นหอมที่คุ้นเคยมาหยุดอยู่ตรงหน้า อัลฟ่าหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างเชื่องช้า และพบกับแววตาที่เศร้าสร้อยและแดงก่ำไม่ต่างกัน มองลึกเข้ามาเหมือนกับเข้าใจทุกความรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสในตอนนี้
“คุณเป็นยังไงบ้าง” คำถามเพียงไม่กี่คำจากโอเมก้าคู่หมั้นทำให้น้ำตาของซอจองอูที่หยุดไหลไปแล้วหลั่งออกมาอีกครั้ง อัลฟ่าหนุ่มยืนขึ้นก่อนที่จะดึงโอเมก้าคู่หมั้นเข้ามากอดเอาไว้แน่น ความเสียใจพรั่งพรูออกมาพร้อมกับเสียงร้องไห้ของคนที่ใจสลายดังไปทั่วทั้งทางโถงเดินภายในสถานีตำรวจมยองจิน ความสูญเสียที่เกิดขึ้นโดยที่ไม่ทันเตรียมได้ใจมันกำลังฆ่าอัลฟ่าหนุ่มให้ตายทั้งเป็น สองแขนที่กอดฮันดงกูไว้พร้อมกับซบใบหน้าที่อาบด้วยน้ำตาไปยังไหล่ของคู่หมั้นไม่อยากจะรับรู้สิ่งอื่นใดแล้วในตอนนี้
ท่ามกลางสายฝนที่ตกพรำชายหนุ่มยืนมองหลุมฝังศพตรงหน้าที่สลักชื่อหัวหน้าครอบครัวอย่างซอจินฮวา และข้าง ๆ กันคือซอชินบีแม่เลี้ยงที่ซอจองอูให้ความเคารพเป็นอย่างมาก แต่ในตอนนี้ทั้งสองกลับต้องมาจากไปด้วยน้ำมือของลูกชายคนเล็กของตัวเอง น้ำตาที่เคยอดกลั้นเอาไว้มาตลอดหนึ่งอาทิตย์ได้ไหลออกมาปนไปกับสายฝนที่ตกพรำ ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่เคารพรักทั้งสองในเวลาเดียวกันทำให้อัลฟ่าหนุ่มแทบจะแตกสลายไป
ร่มสีดำเคลื่อนมากั้นสายฝนที่ตกลงมาจากด้านหลัง ซอจองอูหันหลังกลับไปพบกันฮันดงกูในชุดสูทสีดำ ดวงตาที่เคยสดใสในตอนนี้กลับแสดงถึงความโศกเศร้าไม่ต่างกัน อัลฟ่าที่จิตใจออ่อนแอดึงโอเมก้าคู่หมั้นเข้ามากอดไว้แน่น เสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ยังคงเหลืออยู่ในตอนนี้
งานแถลงข่าวได้ผ่านพ้นไปอย่างยากลำบาก เมื่อซอจองอูต้องเจอกับคำถามมากมายจากนักข่าวที่ถาโถมเข้ามารุมทึ้ง ไม่ต่างจากแร้งกาที่พร้อมกันกัดจิกด้วยคำถามที่ไร้ซึ่งมนุษยธรรม อัลฟ่าหนุ่มที่บอบช้ำเต็มทีร่างกายที่เหนื่อยล้าจนแทบจะไร้แรงที่จะยืนอยู่ได้มีเพียงฮันดงกูที่แบ่งเบาภาระความเจ็บปวดนี้ให้ทุเลาลง ช่วยดึงมือของซอจองอูไม่ให้จมดิ่งไปกับความเสียใจ
ดวงตาเหนื่อยล้ามองผ่านกระจกเข้าไปในห้องควบคุมของโรงพยาบาลที่ซอจีฮุนพักรักษาตัวอยู่ ภายในห้องที่ถูกปิดล็อกอย่างแน่นหนามีร่างของชายหนุ่มนั่งขดตัวอยู่ภายในมุมหนึ่งของห้องกรอกดวงตาที่เบิกโพลงไปมาด้วยความหวาดระแวง บางครั้งร่างกายก็เกร็งกระตุกพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด ซอจองอูมองด้วยความเวทนาใจและความรู้สึกผิด
“เขาจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานไหมครับ”
“ตอนนี้ผมคงยังให้คำตอบไม่ได้ครับ จริง ๆ ที่คุณซอจีฮุนรอดมาได้ผมก็คิดว่าปาฏิหาริย์ กับปริมาณยาที่ได้รับเข้าไปมันมากเกินกว่าที่อัลฟ่าคนหนึ่งจะทนได้”
“ผมไม่น่าปล่อยให้เขาไปยุ่งเกี่ยวกับยาพวกนั้นเลย ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมาเป็นแบบนี้”
“คุณซอจีฮุนมีปริมาณสารเสพติดกลุ้มกระตุ้นประสาทและหลอนประสาทที่มากเกินปริมาณที่ร่างกายจะรับไหวทำให้เขาเกิดอาการหลอนและก็คลุ้มคลั่งจนก่อเหตุแบบนั้น แต่ที่ผมแปลกใจคือมันเป็นการรับเข้าไปปริมาณมากในครั้งเดียวไม่ใช่จากการสะสมระยะยาว”
“คุณกำลังจะบอกว่าจีฮุนอาจจะโดนวางยาเหรอครับ”
“ผมจะไม่ยืนยันว่ามันเป็นการวางยา แต่ถ้าเป็นแบบที่ผมคิด คนที่ทำอาจจะเป็นคนใกล้ตัวที่เข้าถึงตัวคุณซอจีฮุนได้” ซอจองอูครุ่นคิดด้วยความคับแค้นใจเมื่อชื่อเดียวที่คิดได้ในตอนนี้เพียงแค่คนเดียวที่ใกล้ชิดซอจีฮุนมากพอที่จะทำแบบนั้นได้
“จงฮยอนเหรอ แต่วันนั้นจงฮยอนก็ถูกยิงได้รับบาดเจ็บและตอนนี้ก็อยู่ในสภาวะสูญเสียความทรงจำ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร” ใบหน้าที่ว่างเปล่าของซอจงฮยอนผุดขึ้นมาในหัวของอัลฟ่าหนุ่ม หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาพร้อมกับคำถามที่ชวนปวดหัวอย่างที่สุดเมื่อซอจงฮยอนไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับตัวเองหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย
สภาวะสูญเสียความทรงจำจากการที่จิตใจผ่านความรุนแรงมาทำให้สมองของซอจงฮยอนปกป้องตัวเองด้วยการลืมเรื่องราวร้าย ๆ ที่เคยได้รับเหลือเพียงร่างที่ไร้ความทรงจำเพียงเท่านั้น
“มีหลายกรณีที่เหยื่อและคนร้ายคือคนเดียวกัน หรือไม่ก็เหยื่อคือคนที่ถูกทำให้เป็นคนร้าย เพียงแต่ว่าในสมการนี้คุณซอจงฮยอนคือใคร” ซอจองอูทำได้เพียงแค่ก้มหน้ารับฟัง เพราะถ้าซอจงฮยอนคือคนที่ทำจริง ๆ โอเมก้าคนนั้นก็มีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะทำ เมื่อคนคนหนึ่งต้องทนทุกข์ทรมานจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีมาแรมปี ความคิดหาทางออกที่บ้าที่สุดก็อาจจะเกิดขึ้นได้เช่นกัน
มือของโอเมก้าหนุ่มแตะเบา ๆ ที่ไหล่รอยยิ้มบาง ๆ พร้อมกับแววตาที่แสดงถึงความห่วงใยช่วยทุเลาความรู้สึกหนักอึ้งในอกออกไปได้บ้างในตอนนี้ ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่าน ไร้ซึ่งคำปลอบใจใด ๆ ถูกเอ่ยออกมาแต่ซอจองอูก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกผ่านการกระทำของโอเมก้าคู่หมั้นที่อยู่เคียงข้างเสมอ ทุกครั้งที่ความรู้สึกด้านลบเริ่มกัดกินภายในใจ เมื่อหันไปก็จะมีฮันดงกูที่อยู่เพื่อแบ่งเบาความรู้สึกเหล่านั้น รับฟังทุกความทุกข์โอบกอดทุกครั้งที่ซอจองอูรู้สึกอ่อนแอและต้องการเป็นที่พักพิงจิตใจ
ในเวลาเช้าที่ซอจองอูต้องเก็บความทุกข์และความเสียใจเอาไว้เมื่อบอร์ดบริหารต่างลงความเห็นให้อัลฟ่าหนุ่มขึ้นมาเป็นประธาน แววตาที่ว่างเปล่ามองไปออกไปยังลานจอดรถข้างหน้า ซอจองอูนั่งอยู่ภายในรถของตัวเองมาเกือบครึ่งชั่วโมงไม่มีความรู้สึกที่อยากจะขึ้นไปห้องทำงานชั้นบนเลยแม้แต่น้อย
ทุกสิ่งทุกอย่างรู้สึกแปลกไปจากที่เคยเป็นประตูลิฟต์ที่ถูกเปิดออกระหว่างทางตรงหน้าลิฟต์เต็มไปด้วยพนักงานที่ต่างก็อยู่ในช่วงเวลาเร่งรีบ แต่กลับไม่มีใครกล้าที่จะเข้ามาในลิฟต์ที่ว่างเปล่า ทุกคนต่างแค่โค้งให้และก้มหน้าหลบ เหมือนกับว่าใบหน้าของอัลฟ่าหนุ่มเป็นสิ่งต้องห้าม ซอจองอูมองลิฟต์ที่ค่อย ๆ ปิดลงด้วยความรู้สึกอึดอัดในใจ
ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกปฏิบัติแบบนี้ แต่ความรู้สึกที่แตกต่างในสายตาที่ถูกมองมาจากเหล่าพนักงานที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความเคารพยำเกรงในฐานะลูกชายคนโตของตระกูลซอ แต่กลับเป็นสายตาที่แสดงถึงความกลัว
ซอจองอูก้าวออกไปในทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง อัลฟ่าหนุ่มต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อเลขาที่อยู่หน้าห้องทำงานทั้งสองต่างมีท่าทีตกใจและกุลีกุจอเดินตรงมาหา
“ต้องขออภัยท่านประธานซอด้วย พวกเราพยายามห้ามแล้วแต่ท่านประธานอูก็ไม่ฟัง”
“อะไรนะ” ซอจองอูรีบเปิดประตูห้องเข้าไปก็พบกับอูฮยอนบินที่กำลังมองดูรูปถ่ายครอบครัวในวันเรียนจบของซอจีฮุนที่ตั้งอยู่บนชั้นของมุมหนึ่งในห้องโดยที่ไม่สนใจยูเซจองผู้ช่วยคนสนิทของซอจองอูที่กำลังออกให้อัลฟ่าหนุ่มออกไปแม้แต่น้อย
อูฮยอนบินหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มยียวนประดับบนใบหน้าและมองไปยังเลขาทั้งสองคนให้ซอจองอูได้รับรู้ถึงความต้องการ
“พวกคุณออกไปก่อน” เลขาทั้งสองคนมองเจ้านายของตัวเองด้วยท่าท่างที่ไม่มั่นใจ ก่อนจะโค้งให้ซอจองอูและเดินออกจากห้องไป
“กล้าดียังไงถึงได้เข้ามาในห้องทำงานของฉันแบบนี้” อัลฟ่าหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชามองอัลฟ่าอีหคนในห้องไม่ละสายตา
“ฉันก็แค่อยากจะมาแสดงความเสียใจกับการสูญเสียและก็แสดงความยินดีกับตำแหน่งประธานที่ได้มาจากการที่ต้องแลกมากับครอบครัวตัวเองแบบนี้ แต่มันก็คุ้มใช่ไหมล่ะ”
“หมายความว่ายังไง”
“ไม่เอาน่าจองอู เรามันก็พวกเดียวกันรู้ไส้รู้พุงกันดีไม่ต้องมาตีหน้าซื่อหรอก ฉันได้ดูที่นายแถลงข่าวแล้ว ผมจะสานต่อความสำเร็จที่คุณพ่อได้ทำเอาไว้ไม่ให้ขาดตกบกพร่องในหน้าที่บลาบลาบลา ประทับจิตประทับใจมากซึ้งจนน้ำตาฉันแทบไหล แสดงได้สมบทบาทลูกชายคนโตที่สูญเสียคนในครอบครัวจากเหตุโศกนาฏกรรมที่ตัวเองเป็นคนวางแผนได้เป็นอย่างดี”
“มีแต่คนที่มีความคิดสกปรกแบบนายนั่นแหละที่จะคิดว่าเรื่องทั้งหมดฉันเป็นคนทำ” ซอจองอูตอบกลับด้วยน้ำเสียงอันดัง
“หรือว่าไม่จริง แผนที่วางไว้ให้ซอจีฮุนเสพยาเกินขนาดจนคลั่งเอาปืนมาไล่ยิงคนในบ้าน นายกลายเป็นผู้รอดชีวิตเพราะบังเอิญไม่อยู่ในบ้านในวันนั้น ฉันคงต้องมองนายใหม่จริง ๆ ซอจองอู”
“ถ้าคิดได้ถึงขนาดนั้น ไม่กลัวว่าพวกนายจะเป็นรายต่อไปบ้างหรือไง”
“นายไม่กล้าทำอะไรพวกฉันหรอก คิดว่าถ้าฮันดงกูรู้ว่าคนที่ตัวเองกำลังจะแต่งงานด้วยใจเหี้ยมขนาดไหน เขาจะว่ายังไงบ้างนะ”
“หยุดพล่ามอะไรไร้สาระแล้วก็ออกไปจากห้องทำงานของฉันได้แล้ว” ซอจองอูมองอัลฟ่าอีกคนด้วยแววตาที่วาวโรจน์ด้วยความโกรธที่รอการปะทุออกมา อูฮยอนบินหัวเราะในลำคอเบา ๆ ด้วยความชอบใจ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
หลังจากเสียงประตูห้องปิดลงความเงียบภายในห้องกลับกลายเป็นเสียงที่ดังที่สุด พาลให้จิตใจว้าวุ่นดึงความคิดให้ยุ่งเหยิง อัลฟ่าหนุ่มเงยหน้าขึ้นพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมา การที่ต้องเจอกับอูฮยอนบินในเช้าวันแรกแบบนี้มันแทบจะดึงพลังงานชีวิตที่เหลือเพียงน้อยนิดไปจนหมด